Τετάρτη, 14 Οκτωβρίου 2009

RAN - Η ταινία θρύλος του Κουροσάβα από 15/10 στους κινηματογράφους


3 Υποψηφιότητες Oscar, Oscar Καλύτερων Κοστουμιών,
BAFTA Καλύτερης Ξενόγλωσσης Ταινίας & Μακιγιάζ,
Yποψήφιο για ΒΑFTA Καλύτερης Φωτογραφίας, Κοστουμιών,
Παραγωγής & Προσαρμοσμένου Σεναρίου,
Βραβείο British Society Of Film Critics Awards Καλύτερης Ταινίας & Φωτογραφίας,
Japanese Academy Award Καλύτερου Art Direction & Music Score

«Ένα αριστούργημα, πέρα απo το χρόνο»
New York Times
«Ένας Βασιλιάς Ληρ της εποχής μας και όλων των καιρών» Chris Peachment, Time Out Film Guide


“Ένας Παγκόσμιος Θρύλος
με τη σφραγίδα του Αυτοκράτορα”
RAN
Το επικό αριστούργημα του Akira Kurosawa

«-Είμαι χαμένος -Αυτή είναι η ανθρώπινη φύση.»
“Λίγο ακόμα, και θα πολεμάμε ο ένας τον άλλον, ξεπλένοντας το αίμα, με αίμα.”
«Έχυσες ωκεανούς αίματος. Δεν έδειξες κανένα έλεος, κανέναν οίκτο. Είμαστε οι γιοι σου και όμως βασίζεσαι μόνο στην τυφλή υπακοή μας. Στα μάτια μου αυτό σε κάνει ανόητο. Ένα γέρο ξεμωραμένο.»

ΣΤΟΥΣ ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΟΥΣ ΑΠΟ 15 ΟΚΤΩΒΡΙΟΥ
ΣΕ ΕΠΑΝΕΚΔΟΣΗ ΜΕ ΚΑΙΝΟΥΡΙΕΣ ΚΟΠΙΕΣ 35mm
ΣΥΝΟΨΗ
Μετά από 70 χρόνια απόλυτης ηγεμονίας ο πολέμαρχος Hidetora Ichimonji αποφασίζει να παραιτηθεί από τα αξιώματα του και να χωρίσει το βασίλειο του σε τρία μέρη για τους τρεις γιους του, με μόνη του επιθυμία να ζήσει σαν τιμώμενο πρόσωπο σε κάθε ένα από τα κάστρα τους. O μεγαλύτερος γιος θα ηγείται ενώ οι άλλοι δυο θα έχουν ίσα μερίδια από την πατρική περιουσία, οφείλοντας όμως να υπακούν και να στηρίζουν τον μεγαλύτερο αδελφό τους. Ενώ οι δυο μεγαλύτεροι γιοι κολακεύουν τον πατέρα τους με σκοπό να τον απογυμνώσουν από πλούτη και αξιώματα, ο μικρότερος προσπαθεί να τον προειδοποιήσει για την ανοησία του. Οι γιοι του δεν πρόκειται να παραμείνουν ενωμένοι. Ο πατέρας εξοργισμένος με την αυθάδεια του, τον αποκληρώνει και τον διώχνει. Ο μικρότερος γιος, όμως, βγαίνει αληθινός. Τα δυο αδέλφια ξεκινούν πόλεμο μεταξύ τους και εκείνος βρίσκεται μπλεγμένος στη δίνη μιας μάχης για εξουσία, δύναμη και πλούτο μεταξύ των δυο γιων του.
ΔΗΛΩΣΕΙΣ ΤΟΥ AKIRA KUROSAWA ΓΙΑ ΤΗΝ ΤΑΙΝΙΑ
“Αυτό που προσπαθώ να δώσω μέσα από το Ran, από την αρχή που το γράφαμε, είναι ότι οι Θεοί ή ο Θεός ή ο οποιοσδήποτε παρακολουθεί τον κόσμο, νιώθει στενοχώρια για τους ανθρώπους που καταστρέφουν ο ένας τον άλλο και αδύναμος που δεν μπορεί να επηρεάσει την ανθρώπινη φύση.”
“Όταν διάβασα ότι τρία βέλη μαζί είναι ανίκητα, είπα αυτό δεν είναι αλήθεια. Άρχισα να αμφιβάλλω και μετά σκέφτηκα. Το σπίτι άκμαζε και οι γιοι ήταν θαρραλέοι. Τι θα γινόταν,όμως, αν αυτός ο εκπληκτικός άντρας, είχε κακούς γιους;”
“Αυτό που με προβλημάτιζε στον Βασιλιά Ληρ, ήταν ότι δεν είχε παρελθόν.
Προσπάθησα μέσα από το Ran να δώσω στο Βασιλιά Ληρ παρελθόν”
“Όλη η τεχνολογική εξέλιξη των τελευταίων χρόνων έχει μάθει στον άνθρωπο πώς να σκοτώνει γρηγορότερα. Μου είναι δύσκολο να αντιμετωπίσω με καθαρή ματιά τη ζωή κάτω από αυτές τις συνθήκες.”
ΓΙΑ ΤΗΝ ΤΑΙΝΙΑ
RAN: Χάος, επανάσταση. Ο Kurosawa ξεκίνησε να σκέπτεται την πραγματoποίηση του "RAN" στα μέσα της δεκαετίας του ΄70, αφού είχε διαβάσει την παραβολή του Ιάπωνα φεουδάρχη και πολέμαρχου Μοri Motonari. Ο Mori Motonari είχε τρεις γιους, απίστευτα πιστούς και αφοσιωμένους στο πρόσωπο του. Ο Kurosawa αναρωτήθηκε τι θα μπορούσε να είχε γίνει αν οι γιοι του, τον πρόδιδαν. Ο ίδιος δεν είχε καταλάβει την ομοιότητα της παραβολής με τον «Βασιλιά Ληρ» του Σαίξπηρ, παρά μόνο όταν ξεκίνησε τον αρχικό προγραμματισμό της ταινίας. Έλεγε ακόμα πως ο Motonari και ο Lear εμπλέκονταν με κάποιο τρόπο που ούτε κι εκείνος μπορούσε να εξηγήσει. Έγραψε το σενάριο μετά την ολοκλήρωση του “Dersu Uzala” και το άφησε στην άκρη για επτά ολόκληρα χρόνια. Στο ενδιάμεσο ζωγράφιζε κάθε πλάνο της ταινίας, χωρίς να σταματήσει να ψάχνει για χρηματοδότηση. Το 1980 και μετά την επιτυχία του “Kagemusha”, που, όπως έλεγε ήταν η γενική πρόβα του Ran, o Kurosawa κατάφερε να εξασφαλίσει σίγουρη χρηματοδότηση από τον Γάλλο παραγωγό Serge Silberman. Το “Ran” ήταν η τελευταία ταινία της “τρίτης περιόδου του Kurosawa”(1965-1985), μια εποχή όπου είχε δυσκολίες στο να εξασφαλίζει υποστήριξη για τις ταινίες του, και αναγκαζόταν συχνά να αναζητήσει ξένη οικονομική υποστήριξη. Ενώ είχε σκηνοθετήσει πάνω από είκοσι ταινίες στις δύο πρώτες δεκαετίες της σταδιοδρομίας του, σκηνοθέτησε τέσσερις μόνο σε αυτές τις δύο δεκαετίες.
ΓΙΑ ΤΗΝ ΠΑΡΑΓΩΓΗ
Ο Kurosawa θέλοντας να παραμείνει πιστός στον επικό χαρακτήρα της ταινίας, χρησιμοποιεί 1400 κομπάρσους, με 1400 αυθεντικά κουστούμια και 200 άλογα, που είχαν εισαχθεί από τις Ηνωμένες Πολιτείες. Τα κοστούμια και οι πανοπλίες, σχεδιασμένα από την Emi Wada(Ran, Prospero’s Books, Hero, House of the Flying Daggers), ήταν χειροποίητα και πηρέ δυο χρόνια για να ολοκληρωθούν. Ο Κurosawa αγαπούσε την μαγνητοσκόπηση σε ανοιχτές και πλούσιες τοποθεσίες. Έτσι ,λοιπόν, το Ran γυρίστηκε σε ένα μεγάλο μέρος του, στο βουνό Άσο, ένα από τα μεγαλύτερα ενεργά ηφαίστεια της Ιαπωνίας. Το τρίτο κάστρο του Hidetora ,που κάηκε ολοσχερώς στην ταινία, χτίσθηκε αυτούσιο στους πρόποδες του βουνού Fuji. Συχνά χρησιμοποιούσε τρεις κάμερες για το ίδιο πλάνο, η καθεμία με διαφορετικούς φακούς και γωνίες λήψης. Οι λήψεις του είναι συνήθως μακρινές και πολύ σπάνια χρησιμοποιεί κοντινό πλάνο. Σε πολλές περιπτώσεις χρησιμοποιούσε στατικές κάμερες και έκανε γρήγορα κοντινά πλάνα, φέρνοντας την βασική σκηνή που ήθελε σε κάδρο, αντί να ακολουθεί την πορεία της μάχης. Επίσης συνήθιζε να κάνει συχνά jump-cut, έτσι ώστε να αλλάζει το ρυθμό της δράσης. Όσον αφορά τους χαρακτήρες, ο Kurosawa, χρησιμοποίησε συμβατικές τεχνικές. Με εξαίρεση, τον Ηidetora και τη Λαίδη Kaede , για τους οποίους ακολούθησε τεχνικές μακιγιάζ και κίνησης που παραπέμπουν στο Ιαπωνικό θέατρο Noh. Στατικές, σιωπηλές σκηνές, ακολουθούμενες από απότομες, ενίοτε βίαιες αλλαγές στην στάση των ηθοποιών και πολύ βαρύ θεατρικό μακιγιάζ. Το Ran θεωρείται η ακριβότερη Ιαπωνική παραγωγή που έγινε ποτέ, κοστίζοντας 12 εκατομμύρια δολάρια.
ΕΜΕΙΣ ΓΙΑ ΤΟ RAN
H ταινία εστιάζει στον εγωισμό του ανθρώπου, στην υπεροψία, τη δίψα για εξουσία και την ανάγκη για αγάπη που δεν εκφράζεται παρά μόνο όταν όλα έχουν χαθεί. Αν και κινηματογραφημένη 25 χρόνια πριν, στην εποχή μας δεν θα μπορούσε να είναι πιο επίκαιρη. Η απεικόνιση της βαθιά ριζωμένης επιθυμίας του ανθρώπου να εξουσιάζει, να υποδουλώνει και να μάχεται τον ίδιο τον άνθρωπο, με καταστροφικά αποτελέσματα, είναι πιο έγκυρη από ποτέ. Αν και στο τέλος της ταινίας, ο πολέμαρχος βρίσκεται να κατανοεί, επιτέλους, το πόσο άσκοπη ήταν η ζωή του μέσα στο μίσος, δυστυχώς στην εποχή μας αυτό, δεν έχει γίνει ακόμα κατανοητό.
Μια επανέκδοση, λοιπόν, σημάδι των καιρών μας.
Μια ταινία για σκοτεινές εποχές σε σκοτεινές εποχές.
Μ.

Σάββατο, 26 Σεπτεμβρίου 2009

Sex All Around The City Part Athens(μηπως αυτο το εχω ξαναχρησιμοποιησει????)

Οσο δελεαστικα και να ειναι τα κινηματογραφικα πλατο και οσο και να χαζευουμε τις ζωες των αλλων, το σεξ εντ δε σιτι στην Αθηνα εχει αλλες παραμετρους. Δεν μπορουμε να αγορασουμε τα Μανολο μας, ο Κιστιαν μας σνομπαρει (αληθεια σε οσο window shopping εχω κανει δεν τον εχω πετυχει πουθενα), ο Τζιμι μονο μεσα απο καλογυαλισμενες βιτρινες... Και οσο και αν τα ποθουμε, ουσιασικα εμεις οι αθηναιες , εχουμε και αλλα στο κεφαλι μας. Και ευτυχως που τα εχουμε.
Ακομα προσπαθουμε να δουμε τι παει λαθος με εμας και δεν ριχνουμε τα φτιαξιματα μονο στους αλλους.
Ακομα δακρυζουμε με τα μπισκοτα λασπης στην Αϊτη (τι κι αν τα ξεχναμε μετα anyway).
Ακομα εχουμε τσαμπουκα και δενπεριμενουμε να μας ξελασπωσει καποιος αντρας. Ξελασπωνουμε μονες μας. Με μοιραια αποτελεσματα καποιες φορες, αλλα τι να κανουμε αυτο ειναιτο τιμημα του νεα-γυναικα-μονη-βγαινει.
Εχουμε γκεϊ φιλους αλλα δεν τους περιφερουμε σαν ατραξιον.
Ακομα αναρωτιομαστε για το αν θα πρεπει να ειμαστε εδω και οχι καπου αλλου. Ναι ναι οι πιο πολλες μας εχουμε τρελλες τασεις φυγης.
Ακομα και αν εχουμε 3 κολλητες φιλες, γνωριζουμε κι αλλο κοσμο (ασχετα οτι δεν τον κραταμε ποτε κοντα μας)
Δεν ονειρευομαστε απλα να παμε στο Παρισι. Οι πιο πολλες εχουν ηδη παει και μαλιστα οχι με τον αλλον μισο, αλλα με φιλες και φιλους.
Δεν κατακαιγομαστε να κανουμε παιδια.
Πολλες μας πλεον μενουμε μονες και προσπαθουμε με νυχια και με δοντια να τα βγαλουμε περα.
Εχει τυχει να διωξουμε καποιον απο το σπιτι μετα απο μια τρελλη βραδια αι να του ζητησουμε να βγαλει και τα σκουπιδια.
Δεν αγαπαμε την πολη μας αλλα την ανεχομαστε και μας ανεχεται...
Μπορουμε να παρταρουμε κατευθειαν μετα τη δουλεια. Και με ισια παπουτσια.
Δεν ειμαστε μοντελακια αλλα η καθεμια εχει τη χαρη της.
Δεν μπορουμε να βρεθουμε για πρωινο αλλα μα φορα την εβδομαδα θα βρεθουμε για να πιουμε.
Καπνιζουμε και το κοβουμε και παιρνουμε και κιλα αμα λαχει (τιμημα και αυτο!)
Μαγειρευουμε και μαλιστα πολυ καλα! Δεν εχουμε την κουζινα μονο για μοστρα.

Η τιβι ειναι τιβι και οι σειρες ειναι σειρες. Και ωραιοποιουν και παραμυθιαζουν. Ποσο μς επηρρεαζουν ομως?
Χαζευοντας χτες τη σειρα, σκεφτομουν τα παραπανω. Και σκεφτομουν ποσο θα επιανε αν καθομουν να γραψω ενα σεναριο για τις γυναικες στην Αθηνα και για τις κανονικες ζωες τους.

Αθηναιες βουρ στο ψητο!!!!!!!! Ειμαστε καλυτερες γιατι ειμαστε αληθινες!




Δευτέρα, 21 Σεπτεμβρίου 2009

In Me...

Και μετα?
Απλα να φυγω...
Μπορω?















Μπαααααααααααααααααααααααα

:)
Μ.

Τετάρτη, 16 Σεπτεμβρίου 2009

In The City ( Thnx George K. you inspired me)

Ζωη σε 55 τετραγωνικα. Μοιαζει με πειραμα αλλα δεν ειναι. Ειναι απλα ενα "πρεπει".

Ζωη σε 55 τετραγωνικα, με 2 γατες να τσακωνονται. Νομιζω πως ερχομαι προσωπο με προσωπο με το μελλον μου και αυτο δεν μου αρεσει καθολου. Θα το αλλαξω.

Ζωη σε 55 τετραγωνικα. Μια ταινια που τη γυριζω μερα με τη μερα και ωρα με την ωρα. Μετα απο 10 σχεδον ημερες οσο και να προσπαθησεις να αλλαξεις τη ροη, ειναι αδυνατον.

Ζωη σε 55 τετραγωνικα. Ειμαι χαρουμενη που δεν ειναι λιγοτερα. Τοτε θα ηταν πραγματικα ασφυκτικα.

Ζωη σε 55 τετραγωνικα. Δεν σε βλεπει κανενας, δεν βλεπεις πολλους, επικοινωνεις ψηφιακα, σαν να βλεπεις το μελλον.

Ζωη σε 55 τετραγωνικα. Σκεφτομαι πολυ. Δεν βγαζω και πολυ ακρη γιατι δεν εχω αμεσο αντιλογο. Αν αρχισω και ακουω φωνες στο κεφαλι μου, θα εχουμε προβλημα.

Ζωη σε 55 τετραγωνικα.Τις πρωτες μερες αντιδρας, γινεσαι επιθετικος, θελεις να βγεις εξω το νοιωθεις σαν αναγκη στα επιπεδα εθισμου. Μετα ξεχνιεσαι και υφαινεις μικροκοσμο.

Ζωη σε 55 τετραγωνικα. Αγαπας πιο πολυ τους φιλους σου. Νιωθεις απεραντη ευγνωμοσυνη για τα θεμελια που εχετε βαλει. Νιωθεις πως ο κοσμος δεν σε ξεχναει.

Ζωη σε 55 τετραγωνικα. Αν βγεις εξω, εστω και για τσιγαρα, νιωθεις περιεργα. Σαν να κινεισαι σε αμμο. Εισαι σε ολα 2 σεκανς πισω.

Ζωη σε 55 τετραγωνικα. Δεν κοιμασαι καλα. Πεταγεσαι το βραδυ και αναρωτιεσαι πως και ποτε θα τελειωσει αυτο.

Ζωη σε 55 τετραγωνικα. Γελας πολυ δεν μπορεις να κανεις τιποτα αλλο. Το χιουμορ σου γινεται καυστικο και καμια φορα ακουγεσαι μιζερος ενω δεν εισαι.

Ζωη σε 55 τετραγωνικα με μπαλκονι. Βγαινεις εξω οταν δεν εχει ηλιο και κοιτας τον οριζοντα.

Ζωη σε 55 τετραγωνικα. Γινεσαι δημιουργικος. Ξεκινας παλι να γραφεις. Σου ερχονται ιδεες για φωτογραφιες. Κοιταζεις παλια πραγματα και τα φτιαχνεις σε καινουργια. Αναρωτιεσαι τι θα γινει οταν τελειωσουν και αυτα.

Ζωη σε 55 τετραγωνικα. Αφηνεσαι. Ξεμαλλιασμενη και απεριποιητη. Δεν υπαρχει λογος.

Ζωη σε 55 τετραγωνικα. Οικιοθελης εγκεισμος λογω κρισης. Με ολιγη τεμπελια μεσα. Να ειμαστε και ειλικρινεις.

Ζωη σε 55 τετραγωνικα. Θελω να τελειωσει αλλα μεχρι να τελειωσει θα πεισμωσω ακομα πιο πολυ.

Ζωη σε 55 τετραγωνικα. "Δεν εχω κανει κανενα φονο κ.Δικαστα μου. Αλλα ομολογω πως θα ηθελα να καν πολλους."

Ζωη σε 55 τετραγωνικα. Αν ζω αυτο που μας προοριζουν να ζησουμε σε μερικα χρονια, ειναι ασχημο.

All the above is almost fictional. Circumstances are almost fictional . But someday could be real.

M.

Δευτέρα, 14 Σεπτεμβρίου 2009

Work In The City Part II

Θα ηθελα να μαμακα μου να με ειχε κανει λιγακι πιο ψηλη. Και θα ηθελα εγω να το ειχα χειριστει καλυτερα μεσα στα χρονια και να ειχα το μυαλο μου μονο στην εμφανιση μου. Ετσι θα μπορουσα να ειχα εκμεταλλευτει καταστασεις και ανθρωπους. Επισης θα ηθελα να ημουν 10 χρονια νεοτερη με τα μυαλα που κουβαλαω τωρα. Θα, θα, θα... Ετσι ισως να μπορουσα να υποσχομουν σε αυτο τον καημενο εαυτουλη μου-ειρωνικα το λεω-, πως τα πραγματα θα παν καλυτερα. Ή απλα καλα.

Εδω και 6 μερες κανω τον Αναν σε ενα ζευγαρι που εχει ζησει 2,5 χρονια μαζι και ηταν πολυ ευτυχισμενο. Μεχρι που το θηλυκο αγριεψε. Και κοντεψε να βγαλει τα ματια του αρσενικου. Στο ενδιαμεσο εγω, με την εφημερισα ανα χειρας, να προσπαθω να φερω την ειρηνη και παραλληλα να βρω δουλεια. Το ενα ματι στις αγγελιες και το αλλο στα γατια. "Ζητειται 1 κυρια με οχημα για να μεταφερει 1 κυρια εντος λεκανοπεδιου Αττικης." Δεν θα ειχα καννα προβλημα αρκει να ειχα το οχημα. Τα ματια μου εχουν δει διαφορα αυτες τις μερες. Το στομα μου εχει ανοιξει σε ανθρωπους που ουτε καν με ξερουν-για να ζητησω δουλεια, οχι γι τιποτα αλλο!!! Το κακο ειναι οτι ξερω που ειμαι καλη, αλλα αυτο δυστυχως δεν μπορω να το προσφερω. Ειπαμε κατι ποντους χαμηλοτερη, κατι κιλα βαρυτερη και κατι χρονια παραπανω. Αν αυτη τη στιγμη ημουν αυτα που δεν ειμαι μαλλον θα το εριχνα στην εκμεταλλευση γηραιων. Και με ελαφρα την καρδία.

Κριση. Που να το ηξερε ο λαϊκος βαρδος 3 χρονια πριν που το τραγουδαγε, ποσοι θα το τραγουδαγαν μαζι του 3 χρονια μετα... Κριση. Και οχι μονο οικονομικη, αλλα και προσωπκη και σχεσεων και και και και...
Κριση γενικη, λοιπον.

Κριση στις σχεσεις: χωρις λεφτα δεν εχει εξω...
Κριση στο σεξ: ποσο πια να κανεις? (εδω ταιριαζει η ατακα απο το ανεκδοτο "θα φαμε την αγαπη μας"), ασε που με τετοια ψυχολογια σεξ καλο δεν παιζει! Μην σε κακοχαρακτηρισουν κιολας, ειπαμε ξερεις που εισαι καλη και διαφυλαξε το!
Κριση οικογενειακη: το παιδι δεν εχει δουλεια. Μαυρες πλερεζες στην οικογενεια...
Κριση στις γνωριμιες: "και... τι δουλεια κανεις?" " με χτυπησε κι εμενα η κριση" (ωραιοποιημενη εκφραση για το ανεργη/ος).Λουης ο ανθρωπος
Κριση στη διατροφη: το ρυζι πχ.spar κανει 0.89, ενω το agrino 2.13...
Κριση στις φιλικες σχεσεις ( και η αλλη κριση μαζι): ας μην εκανες αυτα που εκανες και ας σκεφτοσουν πιο πρακτικα. (Υγ. εσυ δεν πρεπει να σχολιασεις απλα να σκυψεις το κεφαλι και να πεις "εχεις δικιο")
Κριση στις φιλικες σχεσεις Νο2: "ποτε θα σε δουμε?" "δεν ειμαι στις καλες μου αυτο τον καιρο" (δεν εχω λεφτα και αν βγουμε εκει θα παει το θεμα, οποτε αστο καλυτερα, μενω σπιτι)
Κριση καργα προσωπικη: ειμαι αχρηστη/ος, τοσα χρονια δεν εχω κανει τιποτα, ειμαι ενα τιποτα.
Η "κριση καργα προσωπικη" μπορει να συνδεεται και με το βουρ απο τον τεταρτο. Αλλα στον δευτερο θα το εχεις μετανιωσει και ασε που μαλλον εισαι τοσι γκαντεμης/ο που δε θα φυγεις με τη μια για τα θυμαρακια αλλα μαλλον θα μεινεις σακατης.
Κριση ενεργειακη: Καλυτερα να κανω μπανιο με κρυο νερο, ακομα ζεστη εχει.
Κριση προσωπκης καθαριοτητας: θα κανω μπανιο οταν εχω interview (σε βλεπω με μαλλι λιγδα μεχρι το Δεκεμβρη)
Κριση ασθματος: Δεν ειχες αλλα μην αγχωνεσαι θα εχεις συντομα. Βλεπεις ολα αυτα ειναι ψυχοσωματικα.
Κριση κοινωνικο περιβαλλοντος: "Τι κανεις ρε παιδια ο ταδε?" "Ασε τον χτυπησε η κριση και δεν ειναι καθολου καλα!" (κοινως "με τις επιλογες που εκανε ας προσεχε- ο καημενος/η)
Συμπαντικη Κριση: Ειπαμε το συμπαν δεν εχει συνελθει ακομα και κανει περικοπες.
Κριση Περιβαντολογικη (αυτη δεν ειναι κακη!): Ανακυκλωνεις τα παντα μιας και εχει απειρο χρονο να τα ξεδιαλεξεις πλεον!
Κριση Δημιουργικη: ... Υπαρχει τετοιο πραγμα?
Κριση Συνειδησης: Σου βγαινει μια κακια για ολους αυτους που μπορει να σε βλεπουν σαν "καημενο/η" ή γι΄αυτους που εχουν ηδη δουλεια και γκρινιαζουν.
Κριση Πραγματικοτητας: "Ολα θα πανε καλα!!!!!" Ναι, αμε , πως...!
Κριση Τραπεζικη: Η κυρια *** εφυγε μονιμα στην Αργεντινη, που να σας τα λεω πολυ ομορφη ιστορια αλλα δεν νομιζω να γυρισει ποτε!!! (Ατακα Dimi)
Κριση Οικονομικη: 2 υρω

Μεγαλο πραγμα η κριση. Σε κανει να αναθεωρεις, να ξεκαθαριζεις και να πεισμωνεις. Και απο την αλλη να στεναχωριεσαι, να τα βλεπεις ολα μαυρα και να περνανε διαφορα απο το μυαλο σου. Αν εκανα αυτη τη στιγμη ενα -ακομη- tattoo αυτο που θα εγραφα θα ηταν "Crisis Inside. Enter At Your Own Risk"

M.



Κυριακή, 13 Σεπτεμβρίου 2009

Just In The City....

Καμια φορα φτανεις στο αμην. Και οσο και να μην το θελεις, γινεσαι απομακρος, ανησυχος, επιθετικος. Ξερεις τα λαθη σου και περιμενεις να κανεις αλλα τοσα για να μηδενιστουν τα προηγουμενα. Γι' αυτο μενει μακρια. Ξερεις, δεν χρειαζεσαι καποιον αλλον να στα λεει. Μεγαλωσες στο κατω κατω.

Λαθη κανουμε ολοι. Αλλοι πιο βλαβερα για τους ιδιους, αλλοι πιο βλαβερα για τους αλλους.

Καμια φορα φτανει ο κομπος στο χτενι. Και ολα αυτα που κυλανε στο κεφαλι σου απο μερα σε μερα, μαζευονται, γινονται ενας πανεμορφος μεν καταστροφικος δε, πολιορκητικος κριος και σου γυρναει το ματι αναποδα. Κι εκεινη τη στιγμη αποφασιζεις. Ή βγαινεις εξω και τους παιρνει ολους η μπαλλα ή μενεις μονος και το κουμανταρεις? Εγω προσωπικα μενω και το κουμανταρω.

Μ.

Δευτέρα, 07 Σεπτεμβρίου 2009

Work In The City...

Ακομα δεν ειμαι ακιβως σε απογνωση αλλα με βλεπω να ειμαι πολυ συντομα...
Αν καποιος ακουσει για καμια δουλεια ας με ενημερωσει.....
Το mail μου ειναι m.p.makri@gmail.com

....
M.

Σάββατο, 05 Σεπτεμβρίου 2009

Sex All Around Te City Part Old Friends

Και με το "old" δεν εννοω απλα παλιοι αλλα και αγαπημενοι. Ανθρωποι που τους χανεις μεσα στα χρονια αλλα δεν παυεις ποτε να τους μελετας με αγαπη. Ακομα και αν μεταξυ σας υπηρξαν ιστοριες και ανοιχτοι λογαριασμοι. Το να θυμασαι καποιον και να χαμογελας, καμια φορα ειναι πολυ πιο σημαντικο απο το να του μιλας καθε μερα. Ή εστω συχνα. Και η μεγαλυτερη ικανοποιηση και το πιο λαμπερο χαμογελο ειναι οταν τους ξαναβρισκεις και ανακαλυπτεις οτι κι εκεινοι σε ειχαν στο μυαλο τους. Με τον ενα ή "αλλο" τροπο. Ξαφνικα νιωθεις σημαντικος και οχι αορατος.

Με του παλιους φιλους μπορεις να ανακαλεσεις ομορφες αναμνησεις και αστειες στιγμες. Στιγμες εντασης και παθους. Που ισως να εχει σβησει , αλλα το συναισθημα εχει γινει πιο μεστο με αποτελεσμα να μην ειναι μονο αυθορμητο και βιαιο αλλα σχεδον τρυφερο. Ανακαλυπτοντας τις αλλαγες στη ζωη ο ενας του αλλου, μπορεις να χαρεις ειλικρινα και οχι επειδη πρεπει. Και να αναπολησεις στιγμες "ακαταλληλες δια ανηλικους", συνετα. Και σιγουρα οχι αδιαφορα!

Μιλωντας σημερα με δυο παλιους φιλους, εστω και online ενιωσα δυνατη, ξεχωριστη και ευτυχισμενη... Και δεν εχω λογια να τους ευχαριστησω...

Τι και αν αυτο το γραφω με υποκρουση Johnny Cash-Hurt? Το γραφω με χαμογελο και deep tan...!

ΥΓ. Το ψωμι δεν το εκαψα :)

Παρασκευή, 04 Σεπτεμβρίου 2009

Ζε Ριτερν (Με γαλλικη Προφορα Παρακαλω)


"Εκλεισα τα ματια μου
εκλεισα και ΄τ'αυτια μου
σενιαρισα τα ποδια μου
και ειπα αντε γεια..."


Αυτο το στιχακι μου ηρθε προχωροντας απο την Χαλκοκονδυλη προς την Βοδα. Δεν ξερω πως θα συνεχισει, αν θα συνεχισει. Η επιστροφη στην Αθηνα ηταν πιο περιεργη απο αλλες χρονιες, μιας και οι αποφασεις που παρθηκα εν μεσω διακοπων - που δεν ηταν ακριβως διακοπες αλλα ενα συνεχες ξεκαθαρισμα, ενα τελος εποχης- βαραινουν ευχαριστα την πλατη μου. Χαζευοντας εναν αλλο τροπο ζωης, πιο ηρεμο, πιο ποιοτικο ισως και συναναστρεφομενη με κοσμο ηρεμο, ειπα πως πλεον αυτη η πολη δεν μου κανει. Πλεον τρωει απο τις σαρκες της, σκοτωνει τα παιδια της και ειναι απολυτα αυτκαταστροφικη. Σαν ανοργαμικη, ξινη γκομενα πο την παρατησε ο καλος της για καποια νεοτερη. Οσο και να στολιστει με καινουργια μουσεια και πεζοδρομους, το μουνι της βρωμαει απο χιλιομετρα. Και οι ανθρωποι που ζουν μεσα σε αυτη να πνιγονται.


Χτες μια περασια απο το νεο μουσειο. Ηρεμο, ομορφο, χαλαρο, καθαρο, περιποιημενο. Σαν πολυτελης ταφος. Με ομορφη θεα. Και μετα απο εκει στην Αποστολου Παυλου. Απο μακρια ακουσα μια φωνη να κραυγαζει - οσο μπορουσε- "εμεις,εμεις,εμεις". Ειδα ανθρωπους με σημαιες... Σαν να εχω παει 25 χρονια πισω. Και οσο μικρη και αν ημουν τοτε ακομα θυμαμαι τον κοσμο που ειχε μαζευτει στην Αθηνα στην ομιλια του Αντρεα. Χτες κρατουσαν σημαιες αλλα οι πιο πολλοι περιφερειακα επιναν καφε αδιαφοροι. Με επιασε η καρδια μου και ηθελα τοσο μα τοσο να φωναξω σε αυτους μετις σημαιες "οχι αλλο πια, ελεος". Δεν το εκανα και απεφυγα το χαος περπατωντας πλαι στις γραμμες, οδευωντας προς το "στεκι του Ηλια" για μια μεριδα παϊδακια. Μετα βολτα για να επιστρεψω σπιτι απο το Γκαζι. Πολυ φασαρια, σαν να ειμαι παλι στην Κρητη στο Κουμ Καπι. Εκει τουλαχιστον ακουγες γελια. Στο Γκαζι απλα ακουγες μουσικη και εβλεπες παγωμενα προσωπα. Ομορφοφτιαγμενα, παγωμενα, ξινα, σνομπ χωρις λογο, προσωπα. Μετα Κεραμεικος. Κοσμος πιο cool μεν το ιδιο σαλταρισμενος δε. Σαν κατι να πλαναται στον αερα που λεει "δεν παει αλλο, αλλα δεν μπορω να κανω τιποτα". Κατα τις 12 στην "Αυλη του Πετρου", τραγουδια. Και στα καπακια αστυνομια για διαταραξη κοινης ησυχιας. Ποτε αραγε θα μπορεσουμε να βγουμε στα μπαλκονια μας και να τραγουδησουμε ολοι μαζι, χωρις να σκεφτουμε οτι αυριο δουλευουμε?


Ζε ριτερν του Αθενς. Δεν μου ελειψε το σπιτι μου. Δεν μου ελειψε η πολη. Δεν μου ελειψαν παρα μονο λιγοι καλοι φιλοι. Σχεδον πνιγηκα με την επιστροφη. Αλλα φταιω κι εγω. Ποιος μου ειπε να φυγω αλλα να μην κανω διακοπες? Εγω θελω να κανω μονιμες πλεον εκτος.


Ο στοχος μπηκε. Περιμενω και απαντηση για δουλεα. Στελνω βιογραφικα. Πινω τον ελληνικο μου και σκεφτομαι το φιλαρακι που ειναι ακομα Κρητη.... Μια γουλια ακομα και εφυγα. Απο τον υπολογιστη για τωρα και ελππιζω καποια στιγμη να γραψω "μια γουλια ακομα και ΦΕΥΓΩ"!
ΥΓ. Η φωτογραφια πανω ειναι απο το μερος των Χανιων που ονειρευομαι να μεινω. Ταμπακαρια...


Μ.

Δευτέρα, 10 Αυγούστου 2009

Sex All Around The City Part Αυτασφαλιση

Η ατακα που παιζει τις τελευταιες μερες ειναι "μαγιο με μανικια". "Πλεκεις μαγιο με μανικια .Στην αρχη δεν ειχα καταλαβει καθολου τι μπορει να σημαινει αυτη η εκφραση αλλα μετα τη συνδιασα με τη δικη μου που λεει "αδειο το γηπεδο και παιζω μπαλλα μονη μου εσυ κατσε στις κερκιδες κι εγω θα μου βαζω γκολ" και καταλαβα τι σημαινει "μαγιο με μανικια'.
Το να ξεκινησεις μια καλη γνωριμια μεσα απο ενα one night stand ειναι απο επικινδυνο εως καταστροφικο. Τι να το κανεις ομως οταν εχει ζητησει απο το σκηνοθετη "amor και ας χτυπιεμαι στα πατωματα"( α ρε Χριστινακι χρησιμοποιω τις ατακες σου). Οπως και στη "φωσκολιαδα" ετσι και στο "πλεκεις μαγιο με μανικια" , εχεις φτιαξειτην κατασταση στο κεφαλι σου πριν αυτη καν να συμβει. Με αποτελεσμα να εχεις τερματισει οταν ο αλλος δεν εχει ξεκινησει ακομα. Για να μην σου πω, πριν και δωθει το σημα της εκκινησης. Αν το σκατο ηταν τωρα πανω στο κεφαλι μου, ειμαι σιγουρη οτι θα με εχεζε πατοκορφα. Και ενω τα ονειρα γινονται απο σουρεαλ ακομα πιο σουρεαλ (προχτες εβλεπα πως ειμαι υπερηρωας στην Ομονοια με χαμενες δυναμεις που θα επεστρεφαν μονο αν ετρωγα μελιτζανες τηγανιτες), αναρωτιεμαι τι μου λεει το μεσα για το εξω μου. Και δεν βγαζω ακρη λεμε. Σε περιοδους που ειμαι ανεργη ξερω πως μονο ενα πραγμα δεν πρεπει να κανω. Να σχετιστω με εναν ανθρωπο. Γιατι πολυ απλα κρεμιεμαι απο πανω του. Ευτυχως σε αυτη την περιπτωση δεν εχω κρεμαστει, αλλα οι δολιοι φιλοι μου εχουν ακουσει τα απειρα. Και εδω ερχεται η ερωτηση της ημερας.
Αν στο ΙΚΑΑ ( Ιδρυμα Κοινωνικων Αισθηματικων Ασφαλισεων) δεν σου εχουν κανει καμια ασφαλιση, ποιες ειναι οι προυποθεσεις για ν'αυτασφαλιστεις?
Μ.

Σάββατο, 08 Αυγούστου 2009

Sex All Around The City Part Λιγο Μετα Την Πανσεληνο Του Αυγουστου...

Γυναικες μονες ή με σχεση. Στα 20 στα 30 στα 30 και κατι ψηλα. Και ολες με την ιδια σκεψη... Που παμε ρε κοριτσια?
Τι δηλωση πρεπει να γινει για να σταματησεις να σαλιαριζεις? Και ποσο ηλιθια μπορει να αισθανθεις αν αφησεις μια ευκαιρια, ακομα και για ενα καλο one night stand, σκεφτομενη οτι μπορει αυτο που ισως εχεις και ισως εχει αποκτησε λιγο νοημα, τελικα ειναι μια φουσκα? Αν ο μετοχες στο ΧΑΑ κα σε οποιοδηποτε χρηματιστηριο λειτουργουσαν ετσι,τοτε η κριση θα ειχε ερθει... Οχι δεν θα ειχε ερθει... Θα ηταν μονιμη...
Προσπαθωντας να γνωρισεις τον αλλο πιο καλα, τινεις να γινεσαι γυναικακι. Εννοωντας οτι πιανεσαι απο την πιο μικρη κουβεντα, καλη κουβεντα μεν αλλα αντρικη κουβεντα δε, που σημαινει "τωρα το λεω, τωρα το πιστευω, αλλα μετα ποιος ζει ποιος πεθαινει", ξεχνοντας την προηουμενη σου φυση. Που ηταν (ή και ειναι) νεα, ωραια ανεξαρτητη και κυνηγος. Μπορει να μην ψαχνεις να κανεις παιδια και οικογενεια, αλλα που και που μια αγκαλια τα βραδια δεν ειναι κακη. Και δεν ειναι καθολου κακη οταν και το σεξ ειναι breathtaking. Να κατσεις στ' αυγα σου, λοιπον, ή οχι? Και το θεμα δεν αφορα τοσο τον αλλο αλλα την γυναικεια σου φυση που σε εκδικειται συχνα πυκνα, κανοντας σε να θελεις να σε διεκδικει καποιος. Να σε θελει δικη του. Τοσοι αιωνες αντρικου ζυγου δεν μπορουν να αποτιναχτουν απο πανω σου μεσα σε μια ζωη. Ναι εισαι θυτης. Αλλα θελεις τελικα να εισαι και θυμα. Και εδω μπαινε το 2ο θεματακι. Τι σημαινει "ειμαι με καποιον".
"Ειμαι με καποιον"= Δεν πηδιεμαι δεξα ζερβα
"Ειμαι με καποιον"= Δεν εχω ματια για αλλον
"Ειμαι με καποιον"= Πεταλουδες στο στομαχι και ονειροφευ-γαματα
"Ειμαι με καποιον"= Δεν θα τον ερωτευτω αν δεν μ' ερωτευτει πρωτα
"Ειμαι με καποιον"= Το χρησιμοποιω για ν' αποφευγω αβολες καταστασεις
"Ειμαι με καποιον"= Περιμενω να κανει εκεινος ολες τις τρελλες που θα εκανα εγω για εκεινον (ασκοπα βεβαια, εισαι γυναικα ειναι αντρας)
"Ειμαι με καποιον"= Ειμαι με εσενα κα το γουσταρω τρελλα. Και οσο κρατησει.
Αν τα 4.2 χιλιοστα μακρια απο τη λαμαρινα εινα τεραστια αποσταση, το "ειμαι με καποιον"εχει τοσες εννοιες διαφορετικες οσες και οι νιφαδες του χιονιου. Και το κακο ειναι πως οταν το πεις πρεπει να εισαι και αρκετα προετοιμασμενος για τον ηλιο που θα τις λιωσει.

Κωστη, δεν ξερω για εσενα, αλλα εγω εχω χασει την μπαλλα.
Μ.

Τετάρτη, 29 Ιουλίου 2009

Broke & The City

Εγω ηθελα να το πω "cheap & the city" αλλα ο αγαπημενος φιλος μου Δημητρης με διορθωσε και πολυ σωστα επραξε. Δεν ειμαστε πλεον "cheap" αλλα παντελως "broke". Και αν το "summer & the city" καποτε ηταν μεγαλη επιτυχια τωρα απλα ειναι must γιατι πολυ απλα δεν μπορεις να κανεις τιποτα αλλο. Σε περιοδους οικονομικης υφεσης και σε μια εποχη που ολοι ειναι εκτος αφηνεις πισω πραγματα για να εχεις να κανεις. Σπιτι, ξεκαθαρισμα, ανανεωση χωρου. Γιατι πολυ απλα το broke summer in the city δεν σου αφηνει περιθωρια. Και επειδη πρεπει ν α παραμυθιασεις και τον εαυτο σου, οτι καλα περνας, χαιρεσαι που οταν ολοι οι υπολοιποι θα επιστρεψουν μαυρισμενοι και κατακοποι απο τα περα δωθε στα νησια και οχι μονο, εσυ θα εχεις ενα πεντακαθαρο σπιτι υπερτακτοποιημενο και ετοιμο να υποδεχθει το φθινοπωρο που ειναι προ των πυλων. Αν η φτωχεια θελει καλοπεραση, τοτε το broke summer in the city θελει καθαριοτητα. Και πολυ μα πολυ μα πολυ sex!

Καλο καλοκαιρι, λοιπον, σε ολους και μην ξεχνατε οχι σκουπιδια οχι πλαστικα σε θαλασσες και ακτες! Γιατι του χρονου θα παω κι εγω διακοπες!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

Μ.

Δευτέρα, 27 Ιουλίου 2009

Sex All Around The Ciry Part Gamata

4.2... 4.2 χιλιοστα για να δαγκωσω τη λαμαρινα. Ειναι καυτη το καλοκαιρι,μου ειπαν -προσεχε. 4,2. Οχι 5,1, οχι 4,7 αλλα 4,2. Και οχι πριν την δαγκωσει εκεινος. Και αν ειναι κατι που εχεις να νιωσει καιρο? Τη δαγκωνεις ή οχι? 4,2... Γραφω και σκεφτομαι.... Πινω μια γουλια καφε, μετα απο τα τζιν, ενα sms που δεν πηρε καμια απαντηση ή καμια κληση και καποιες μπυρες. 4,2... Και το ξερει. Ενας φιλος, καλος φιλος ειπε: εμεις οι Ταυροι παντα λεμε αλλα τρωμε το κωλοδαχτυλο πρωτοι.... 4,2... Ουτε 5,1 ουτε 4,7... Τοση αποσταση εχει η Αθηνα με την Θεσσαλονικη. Και ας ειναι διπλα στου Γκυζη. 4,2... It's just sex babe, just relax an enjoy... Ναι, ομως πηγαινε σπιτι σου μετα και ξεχασε με ,οσους ομορφους οργασμους και αν σου εδωσα... 4,2.... Ξεχασε με. Μην με παραμυθιασεις ακομα και "τυπου" παραμυθιασμα... Ειναι γαμημενα 4,2. Οχι 5,1 ουτε 4,7. Γαμημενα 4,2 αστα να πανε στο διαολο και ασε κι εμεν στην κυνικοτητα και το χαος μου, να χαρεις, μην μπαινεις στη ζωη μου. Ασε με στο 4,2...

Μ.

Τετάρτη, 24 Ιουνίου 2009

This mess we're in

Το σημειωμα σημερα εγραφε:
Αντιμποχικο
Οδοντοπαστα
Τροφη ξηρα
Χωμα
Και απο κατω:
"Αν το συμπαν ξεπληρωνει, ποσα χαμαλικια πρεπει να κανουμε για να μας ξοφλησει το λογαριασμο?"

Λατρευω τα μικρα posted που μπορουν να χωρεσουν τοσα σε τοσο λιγο χωρο. Χωρις περιττες φανφαρες. Μικρα σημειωματα που κρατουν το τι σκεφτεσαι. Και τα βρισκεις χωμενα σε κωλοτσεπες, πεταμενα σε τσαντες ή κολλημενα πανω σον καπνο.
Οντως αν το συμπαν καποια στιγμη ξεπληρωνει εμενα γιατι μου φαινεται οτι χρωσταω ακομα απο την προηγουμενη ζωη?
Στην προηγουμενη παραιτηση-απολυση μου ενιωθα υπερδυνατη, ετοιμη να αδραξω πετρα και να την κανω σκονη. Ποση κουραση και απογοητευση μπορει να χωρεσουν 2 χρονια για να νιωθω εντελως ξεκρεμαστη? Για την ακριβεια οχι ξεκρεμαστη αλλα σαν αναποδογυρισμενη χελωνα που δεν μπορει με την καμια να ερθει στα ισα της. Ξαφνικα δεν υπαρχει τιποτα και το μονο που θελεις δεν ειναι να πεθανεις αλλα να ξαναβγεις απο την κοιλια της μανας σου, με την οση γνωση εχεις τωρα.
Η υποκρισια του κοσμου μου φαινεται ακομη πιο εντονη, η διασκεδαση σχεδον δεν υπαρχει οπως δεν υπαρχει και καμια ορατη ελπιδα. Και οσο περνανε οι μερες αυτο γινεται ακομα πιο εντονο.
Καλη η υπομονη αλλα οπως ειπα και πιο πανω θα ξεπληρωθει ή απλα θα την κανουμε για αλλες παραλιες με οφειλες? Ισως η κριση να επηρρεασε και το συμπαν και κανει και αυτο οικονομιες και περικοπες στις αποπληρωμες του.....

Μ.

Τετάρτη, 17 Ιουνίου 2009

Sex All Around The City Part IV

Sex...Ενα κακο υπαρχει μονο....
Aν το ξαναθυμηθεις....
You just can't get enough!!!!!!!!

Fouf :)

Μ.

Δευτέρα, 15 Ιουνίου 2009

Sex All Around The City Part III

Love starvetion. Η ασθενεια των 30+ και των late 20s που εχουν μεινει μονοι... Εχει σαν αποτελεσμα επιθετικοτητα και κυνισμο. Δεν ειναι το συνδρομο "ειμαι μονος-δεν θα κανω παιδια". Ειναι το συνδρομο "τι εχω και δεν μπορω να ερωτευτω" ή "τι εχω και δεν μπορυν να με ερωτευτουν".
Οι love starved ανθρωποι εχουν πληγωθει κατα καιρους πολυ. Και εχουν πληγωσει αλλο τοσο. Αντι ομως να "βολευτουν" με κατι το οποιο δεν πληρει το 8 στα 10 των θελω τους, συνεχιζουν να ελπιζουν πως το αλλο μισο τους μηλαρακι βρισκεται καπου εκει εξω και τους ψαχνει οπως το ψαχνουν και αυτοι. Αποτελεσμα: απειρα αποτυχημενα ραντεβου, μικρες σπιθες ελπιδας που τελικα καταληγουν οχι ουτε σπιθες να ειναι αλλα πυροτεχνηματα που καινε τη γουνα τους. Ετσι λοιπον και κατα τη γνωστη παροιμια "οποιος καει με το χυλο φυσαει και το γιαουρτι" γινονται απομακροι. Και φυλακιζουν αυτο το θελω τοσο πολυ που στο τελος το ξεχνανε.
Γνωριζουν πολυ κοσμο και συνηθως ειναι πολυ συμπαθεις και αγαπητοι απο τους αλλους. Κανενας ομως δεν πλησιαζει παραπανω. Ισως φταιει η φωτεινη επιγραφη που αθελα τους αναβοσβηνει απο πανω τους "stay away". Το κακο ειναι πως η επιγραφη αυτη αναβει χωρις να το εχουν καταλαβει εκεινοι. Οι μονοι που πλησιαζουν και ας την βλεπουν ειναι ακομα πιο απογοητευμενοι ανθρωποι. Αλλα απογοητευμενοι με τον εαυτο τους. Με κατάληξη οι starved να σαβουρδιαζονται για αλλη μια φορα και οι "αλλοι" να αναπτερωνουν το ηθικο τους.
Ετσι λοιπον οι πρωτοι γινονται ακομα πιο κυνικοι. Και με μια σχεδον μονιμη καταθλιψη...
Δεν ειναι το οτι οι ανθρωποι εχουν φτιαχτει για να ειναι δυαδες. Ειναι το οτι μερικοι εχουν τοση αγαπη να δωσουν που αν την αποθηκευουν συνεχεια απλα τους πνιγει.

Τελικα σε ενα κοσμο που βασιλευει το βολεμα, ποσο πρεπει να αποενοχοποιηθεις για να βρεις καποιον απλα να εκμεταλλευεσαι και οχι να αγαπας?

Σάββατο, 13 Ιουνίου 2009

Lost In The City Part 13,6

Οι Τρυπες παλια τραγουδαγαν "δεν χωρας πουθενα, πουθενα, πουθενα". Και αυτο ειχε γινει σημαια για τα εφηβικα μας χρονια. Τι μπορεις να τραγουδησεις ομως μετα απο 15 χρονια που δεν ταιριαζεις πουθενα? Δεν εισαι στους εντελως χυμα, αλλα ουτε και στους κουστουματους. Δεν θελεις να γυρνας τα νησια πουλωντας κοσμηματα, αλλα και το 4-τοιχοι-ενα-γραφειο, δεν σου κανει καθολου. Δεν εχεις να συζητησεις τιποτα, αλλα εχεις να πεις πολλα. Οι φιλοι σε θεωρουν ενδιαφερων και καλο ανθρωπο αλλα ταυτοχρονα και looser.

Το να μην ταιριαζεις πουθενα ειναι μεγαλη παγιδα. Μπορεις να κυκλοφορησεις παντου αλλα μετα απο λιγη ωρα νιωθεις σαν alien. Και το χειροτερο ειναι πως φερεσαι και σαν alien. Και ολο αυτο το "αβολο" συναισθημα οι αλλοι το εκλαμβανουν σαν σνομπισμο. Και οι κουστουματοι και οι χυμα. Δεν θελεις να πινεις ... αλλα δεν εχει τα λεφτα να παρεις καλες ... . Ασε που θα προτιμουσες να εβρισκες καλη μανταμιτσα και να παρταρες all night long. Αλλα και αυτο οχι για πολυ. Και δεν ειναι η κουραση αλλα το μετα-απο-καποια-ωρα-βαριεμαι, being there done that, thank you :) . Δεν θελεις οικογενεια και παιδια αλλα και η μοναξια καπου σου χτυπαει στα νευρα.

Και οσο μεγαλωνεις δεν μπορεις να ταιριαξεις ακομα παραπανω. Κουραζεσαι να αλλαζεις συνεχεια ρολους για να μπορεσεις επιφανειακα να κολλησεις στην παρεα που εισαι και καταληγεις να θελεις πιο πολυ να μενεις μονος. Οσο και αν αυτο σου χτυπαει καπως ασχημα.

Τελικα αν μετα τα 30 δεν μπορεις να ταιριαξεις πουθενα, ποσες παραστασεις πρεπει να δινεις μεσα σε μια μερα για να μπορεσεις να κοιμηθεις λιγακι ηρεμος?

Μ.

Δευτέρα, 08 Ιουνίου 2009

Lost In The City Part Hmmmmmm

Μιας και αυτη την εβδομαδα θα ειμαι σερι εδω στα Εξαθλια, θα γεμισω και το μπλογκ μου με οτι περναει απο το μυαλο μου, μπας και καταφερς να ξορκισω την κακη μου διαθεση και ξαναβρω την αισιοδοξια μου! Χμ και μολις το ειπα αναγκαστηκα να πω για αλλη μια φορα οχι σε καποιον που θελει μια "μικρη οικονομικη βοηθεια για να φαει-σουταρει". Αν εχω μαθει κατι απο αυτη την πολη ειναι οτι σε κανει κακο ανθρωπο, ρατσιστη και αδιαφορο. Για να μην σας πω και αηδιασμενο. Ναι η Αθηνα ειναι μια πολη που μασουλαει τα παιδια της και τα φτυνει σαν χαλασμενο καπνο. Βεβαια και τα παιδια της την πηδανε ως σωστοτατοι ζιγκολο. Πως λοιπον να σκεφτεις κατι θετικο?
Οκ ομως ας το προσπαθησουμε.
Αυτη η πολη ειναι ιστορικη...
Σκατα, παμε γι'αλλο
Αυτη η πολη ειναι ενδιαφερουσα...
Τρισκατα, παμε αλλη μια
Αυτη η πολη δεν κοιμαται ποτε.
Ε οχι δεν κοιμαται! Απλα εχει πεσει σε κωμα και δεν ξυπναει.
Σε αυτη την πολη μπορεις να βρεις οτι ακριβως χρειαζεσαι.
Αμε! Πρεζα σε χαμηλες τιμες και κοκα σε υψηλες. Τωρα τελευταια εμφανιστηκαν ξανα και τα κουμπια σε μια προσπαθεια αναβιωσης των "παλιων καλων εποχων". Τιμες γι'αυτα δεν ξερουμε.
Σε αυτη την πολη συμβαινουν πολλα.
Αλλα δεν εχουμε λεφτα να τα δουμε.
Σε αυτη την πολη οι ανθρωποι ειναι...
ΑΛΛΟΥ!
Σε αυτη την πολη μπορεις να ερωτευτεις.
You must be joking!

Με εφαγε η Αθηνα. Με εχει κανει μισανθρωπο. Και τωρα πρεπει να βρω λιγη δυναμη να την πολεμησω μπας και βρω τον παλιο καλο μου εαυτο.
ΑΕΡΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑ

Μ.

Κυριακή, 07 Ιουνίου 2009

What the hell Is This?

Οκ μερα εκλογων και μερα γκρινιας σημερα. Δεν γινεται παντα να εισαι αναλαφρος και χαμογελαστος σωστα? Και δεν γινεται να εισαι και συνεχεια με καλες προθεσεις. Τι γινεται λοιπον οταν νιωθεις οτι σε πουλανε και σ αγοραζουν γιατι πολυ απλα εσυ αυτα που λες τα εννοεις ενω οι αλλοι πηγαινουν οπου φυσαει ο ανεμος.
Ποσο μπορεις να πιστεψεις κατι που τη μια μερα ειναι ασπρο και την αλλη σου φαινεται μαυρο? Ειναι μαυρο τελικα ή απλα σου φαινεται εσενα γιατι πολυ απλα η δικη σου διαθεση δεν ειναι και τοσο καλη? Και μπορεις να εμπιστευτεις καποιον που κατι μεσα σου σου λεει πως ειναι πολυ καλος ανθρωπος αλλα ενιοτε καιροσκοπει? Και οχι λογω κακιας αλλα λογω βολευματος? Τελικα οι φιλοι ειναι κεκτημενα ? Και αν ναι ποσο μπορει να σε πληγωσει ενας φιλος που σου δειχνει οτι ειναι εκει μονο οταν εσυ εισαι καλη παρεα? Οι φιλοι ειναι για τα δυσκολα ή μονο για να γελαμε και να περναμε καλα? Ποσο μονος μπορεις να νιωσεις σε μια πολη 4 εκατομμυριων "φιλων" ? Υπαρχουν αραγε single use frieds?

Το καλοκαιρακι μπηκε και δειχνει τα δοντια του οπως αλλωστε εχει κανει ολο το '09 μεχρι τωρα. Ενα χρονο πριν την ολοκληρωση της πρωτης 10ετιας του 21 αιωνα, ολα εχουν ερθει πανω κατω. Και το κακο ειναι πως περα αποτην αμφισβητηση που νιωθεις για τα πολιτικοκοινωνικα γεγονοτα πανω απ' ολα νιωθεις μια απογοητευση για τον ιδιο σου τον εαυτο. Πριν 9 χρονια ολα ξεκιναγαν. Μετα απο απο 9 νιωθεις πως εχεις κανει 3 βολτες γυρω απο τον εαυτο σου και δεν εχει καταφερει τιποτα μα τιποτα αλλο. Και πως ουσιαστικα δεν αξιζεις μια. Γιατι ουτε σχεση εχεις στεριωσει, ουτε δουλεια, ουτε καν εχεις -ακομα- ιδεα τι γινεται με αυτο που λεγετε "εσυ". Και ενω ανθρωποι σε προσεγγιζουν καθε μερα και στιγμη, σε πουλανε ή για μεγαλυτερα ψαρια 'ή σε χαρακτηριζουν "περιεργη" και απλά την κανουν. Σαν να εχεις πανω απο το κεφαλι σου μια τεραστια ταμπελα νεον που αναβοσβηνει γραφοντας "σταματηστε στρατηγε μου, συνεχιστε". Και ενω ξερεις πως εσαι μια πορδη στην ανεμοθυελλα της ζωης δεν μπορεις να το αποφασισεις να φυγεις. Τα θελεις ολα δικα σου χωρις να ξερεις πραγματικα αν μπορει να πιστεψει καποιος σε σενα. Και πως να γινει αυτο απο τη στιγμη που δεν πιστευτεις ουτρε εσυ σε σενα. Πως οτι και να περασει απο τα χερια σου πραγματικα θα καταληξει κατεστραμενο. Αληθεια, που ειναι εκεινη η αυτοπεποιθηση που ειχες 9 χρονια πριν?

Δευτέρα, 01 Ιουνίου 2009

Every End Is A New Beggining

Καθε τελος ειναι μια νεα αρχη. Αυτο ειναι το moto μου εδω και χρονια. Τι και αν εισα τον αερα εντελως? Ενας φιλος μου εξηγησε τι σημαινει το ονομα μου. Mare y chello ( τα ιταλικα μου sucks big time). Ουρανος και θαλασσα. Και η γη? Που ειναι η γη που φωναζει το ζωδιο μου ε?
Προσφατως απολυμενη, ουτε μας μερας δηλαδη, και ενημερωμενη 2 πριν, προσπαθω να συντονστω με τη νεα κατασταση. Και αυτη ειναι εξης: απειρος ελευθερος χρονος, δυσκολα οικονομικα (καλα οχι οτι οταν δουλευα ηταν καλυτερα), νεοι οριζοντες και μια ανασσα. Σαν αυτη πριν το μεγαλο μακροβουτι. Ας ελπισω πως αυτη η βουτια θα ειναι σε γαργαρα νερα και οχι σε σκατα .
Δεν ειμαι αγχωμενη για οσα θα ερθουν. Τα περιμενω με αγωνια

Μ.

Τετάρτη, 27 Μαΐου 2009

Bitch Stories

Την Κυριακη εκανα την πρωτη μου βουτια. Δεν υπηρχε τπτ καλυτερο απο το ν' ανοιξω τα ματια μου και να δω το ατελειωτο μπλε του βυθου. Τιποτα πιο ηρεμο απο το φλατσα φλουτσα των κυμματων. Και τιποτα πιο εκνευριστικο απο φωνακλαδικα παιδακια που θελουν να κανουν βημα στο κενο και φοβουνται.
Οι παραλιες ειναι ενα μερος που ο καθενας παει για διαφορετικους λογους.
Μερικοι διαλεγουν οργανωμενες πλαζ για να επιδειξουν το νεο τους μαγιο/tattoo/fake μαυρισμα.
Αλλοι για να καμακωσουν και να καμακωθουν.
Οικογενειες για να ξεφυγουν απο τη ζεστη και τη μιζερια του σπιτιου (χειροτερα ειναι εκει γιατι αντε να κυνηγας τον Γιαννακη να μην πηγαινει στα βαθια).
Και πολλοι απλα για να χαλαρωσουν κοιταζοντας το μπλε και ανασσαινοντας λιγο αλμυρα (ετσι ετσι με την αλμυρα)
Το Σαββατο ως απερισκεπτη βγηκα. Και γυρισα σπιτι μου στις 5 το πρωι. Ηταν ομως τετοια η πρεμουρα μου να παω για μπανιο που χωρις ξυπνητηρι τα ματια μου πεταχτηκαν ακριβως στις 11. Μπραβο μου, σκεφτηκα!
Επρεπε να παω Ηρακλειο για να συναντησω την αγαπημενη φιλη που θα πηγαιναμε μαζι. Τσουκου τσουκου πηρα το λεωφορειακι για ν ανεβω Ομονοια και μετα να παρω το τραινο (ειχε εργα μεχρι την Ομονοια βλεπετε). Σαφως ζαλισμενη απο τα τζιν τονικ της προηγουμενησ νυχτας, μπαινω. Μια κυρια με ρωταει για την τσαντα μου. Θεα, απιστευτη,ε υγενεστατη. Το πρωτο χαμογελο της ημερας :). Κατεβαινει αφου πρωτα μου ευχεται να ειμαι παντα καλα... Λιγο μετα με φωναζει ο οδηγος. Παραξενευομαι...
-Ελα, ελα να δεις.
-... -πλησιαζω-
-Κοιτα τι ομορφα που ειναι τα δεντρα! Εχεις δει πιο ομορφο μωβ? Και ετσι οπως πεφτει ο ηλιος ειναι μαγεια!
Σηκωνω τα ματια μου και οντως το βλεπω. Ολη η Αθηνας μωβ. Τα δεντρα πριν πρασινισουν γεμιζουν μωβ λουλουδια!
-Κοιτα τι ομορφα που ειναι! Και ολοι κοιτανε κατω και δεν τα βλεπουν! Κοιτα, κοιτα τι ομορφα που ειναι!
Ειχα μαγευτει απο τη μια απο το ομορφο μωβ και την αλλη πλευρα της Αθηνας που ποτε δεν ειχα προσεξει και απο την αλλη απο τον οδηγο! Ειναι απο εκεινες τις στιγμες που νιωθεις πως δεν εισαι τοσο μονοσ σε αυτη την ασχημη πολη!
Οταν κατεβηκα τον ευχαριστησα μεσα απο τηνκαρδια μου και ευχηθηκα να εχει μια υπεροχη μερα και παντα να βλεπει τετοιες ομορφιες για να τις δειχνει και σ'εμας τα Hobbit. Ανεβηκα στην Ομονοια αναλαφρη αλλα ευτυχως προσεκτικη γιατι πισω μου μαλλον καποιος ορεγονταν την τσαντα μου... Και αντε να του πω πως μεσα ειχε μονο... 1.35 ευρω.
.................................................................................................................................................................
Βρηκα τη φιλη μου, ξεκινησαμε. Και ενω ειχα ανεβει βορεια... Ο δρομος μας εβγαλε νοτια, σε μια παραλια που επισκεπτομαι κοντα 13 χρονια. Πριν την παραλια ομως επρεπε να παρουμε κανα νερο, κανα χυμο, καμια εφημεριδα(σιγα μην την ανοιξαμε βεβαια!). Σταματησαμε στο περιπτερο που ξερουμε πως εχει μπουκαλια με παγο. Γιατι τοσες ωρες δεν μας επαιρνε για απλο κρυο νερακι! Με το που παω προς τα πισω ακουω μια φωνη.
-Βρεεεε καλως την! Αντε καλο μας καλοκαιρι!
Ο περιπτερας με θυμοταν. Ηταν ακρως συγκινητικο θα ελεγα! Πιασαμε το μπλα μπλα "τι κανεις, πως εισαι, πως ηταν ο χειμωνας σου, κτλ κτλ." Απολυτα γλυκο!
Η παραλια μας ηταν οπως επρεπε. Ουτε πολυς κοσμος ουτε καθολου και βασικα οικογενειες που ξεραμε πως καμια ωρα μετα θα την εκαναν για μασα. Και βεβαια πεσαμε μεσα. Και εκει που εχουμε μεινει σχεδον μονες... Τσουπ βλεπουμε να κατεβαινουν 2 γκομενακια. Συρμα! Μετα εβαλα τα γελια... Εμ δεν ηταν 2 γκομενακια οποια κι οποια. Ηταν οι αλλοι μονιμοι κατοικοι αυτης της παραλιας που βρισκομαστε καθε καλοκαιρι εκει... !
Η μερα ηταν υπεροχη! Η καλυτερη παρεα, με δροσερη θαλασσα, θανατηφορο ηλιο, μπλε μπλε μπλε και ευχαριστες εκπληξεις. Αναρωτιομουν πολυ απλα γιατι επρεπε να γυρισουμε. Και γιατι βασανιζομαστε ολη την εβδομαδα για να εχουμε μια μερα ηρεμιας. Γιατι δεν κοιταμες ψηλα και γιατι δεν χαμογελαμε συχνα.
Εμαθα οτι υπαρχει πλανο για την Αθηνα. Απο 4 εκατομμυρια να την φτασουν 8. Και οταν το κανουν αυτο, ετοιμαστειτε να βγαινουμε απο το σπιτι μας με μπαζουκας. Anyway...

YΓ.Οποιος Γιωργος με πηρε την Κυριακη το βραδυ, λεγοντας οτι βρηκε το τηλεφωνο μου απο το μπλογκ, θα επρεπε να δει οτι η ηλικια μου ειναι πολυ παραπανω απο 15. Και επισης οτι τις δυσκολες στιγμες τις περναμε μονοι μας και οχι ενοχλωντας ανθρωπους που δεν μας εχουν φταιξει σε τιποτα. Α και αν η δυσκολη στιγμη ηταν απλα καβλες... Τραβα μια μαλακια βρε ανθρωπε!

ΥΓ2. Οι καβλες γραφονται με "β" ή με "υ" ?



Πέμπτη, 21 Μαΐου 2009

Sexed & Confused Part II The Day After

Μερικοι ξεπερνανε τα προβληματα τους, κοιταζοντας το ταβανι. Αλλοι το ριχνουν εξω και μετα το ριχνουν μεσα. Πολλοι παθαινουν καταθλιψη. Αλλοι κλαυσιγελουν(υπαρχει τετοια λεξη, δεν ξερω) μεχρι τελικης πτωσης. Χτες,λοιπον, εγω μετα το κειμενακι εκανα κατι που ειχα να το κανω χρονια πολλα. Οχι γιατι δεν ηθελα αλλα γιατι it takes two to play pool. Ω ναι 2,5 ωρες μπιλλιαρδου με καθαρη γεωμετρια και μονο στο κεφαλι μου και μια ανασσα μετα.
Ειμαι ανθρωπος που λειτουργει με το συναισθημα και με το ενστικτο. Σπανια με τη λογικη και δη σε θεματα που αφορουν σημαντικες αποφασεις του μελλοντος. Του δικου μου, του πλανητη κτλ κτλ. Αυτο ομως δεν μπορει να λειτουργησει πανω στο πρασινο τραπεζι. Εκει θελει μετρημα, ακριβεια και φαντασια. Ως αναποδος ανθρωπος που ειμαι ομως δεν θα μπορουσα να μην χωσω κι εκει τα δικα μου χαρακτηριστικα.
Και παρατηρησα τα εξης πραγματακια:
1) Θελοντας α στησω την επομενη μπαλια μου και να φερω το παιχνιδι εκει που θελω εγω, χανω την πρωτη και βασικοτερη.
2)Η πρωτη ματια ειναι αυτη που μετραει. Οταν αρχιζω και κουνιεμαι περα δωθε ενω ειμαι σε θεση να χτυπησω, βαραω κανονικα στο γαμο του Καραγκιοζη...
3)Οι κινησεις μου ειναι απαλες εκει που δεν πρεπει,κανονικες στα δυνατα και δυνατες στα κοντινα ( οχι στη μεση στη μεση παντα παιζουμε απαλα, ειναι γαμημενες οι μεσαιες τρυπες).
4)Δεν θελω να κερδισω τον αντιπαλο. Θελω να εκπληξω εμενα.
5)Πριν παιξω μου αρεσει να φαντασιωνομαι την κινηση.
6)Οταν με παρακολουθουν τριτοι κομπλαρω.
Βαση ολων αυτων, καταλαβα οτι καπως ετσι λειτουργω και στη ζωη μου. Το σετ μαλλον το κερδισα -μετα τη μιση ωρα σταματησαμε να μετραμε ποιος κερδιζει- αλλα βγηκα απο το μαγαζι χαρουμενη,ανανεωμενη και με ηρεμη σκεψη.
Στο μπιλλιαρδο δεν σε παιρνει να φωσκολιαζεις. Δεν ειναι δυνατον. Στο μπιλλιαρδο ολα ειναι στα δικα σου χερια και δεν φταει κανενας αλλος που εβαλες τα εντελως λαθος φαλτσα.
Τι γινεται ομως με τη ζωη που οχι απλα οι παιχτες ειναι πολλοι αλλα ειναι και αρκετα χειροτεροι ή καλυτεροι απο εσενα? Και πως μπορεις να παιξεις το παιχνιδι σου οταν σε κοιταει ολος ο κοσμος ετοιμος να σε κρινει? Και τι γινεται με αυτους που περνανε απο πισω σου και σε σκουντανε τη στιγμη που σημαδευεις την 8?
ΥΓ. Ποτε δεν θυμαμαι με ποσα "λ" γραφετε το μπιλ(λ)ιαρδο
ΥΓ2.Αν και αυτο ειναι το confused το sexed που ειναι?
Μ.

Τετάρτη, 20 Μαΐου 2009

Sexed & Confused

Νομιζω δεν θα μπορουσα να βρω καλουτερο τιτλο απο αυτον που ξεφυγε απλα σε χρονο dt. Sexed and terribly confused. Στο Καρδαπουσταν -που λεει και ενας καλο φιλος- υπαρχει ελλειψη στυλ. Και το στυλ δεν το κανουν τα ρουχα αλλα η συμπεριφορα. How stylish can a person be οταν η κυκλοθυμια του κοβει βολτες και προσγειωνεται στα κεφαλια αλλων. Και αλλων που δεν φταινε αμμεσα. Και ποσο stylish ειναι ενα ατομο οταν το μονο που κανει ειναι να πηγαινοερχεται, μιλωντας στο κινητο και κλεινοντας υποτιθεμενες συμφωνιες.
Το εργασιακο περιβαλλον στο Καρδαπουσταν -τα πνευματικα δικαιωματα στον Κωστα παρακαλω για το νεο ονομα του Τζατζικισταν (ακα Ελλαδας)- ειναι πιο μολυσμενο και απο την ατμοσφαιρα του Mumbai (ακα Βομβαη) . Και το κακο ειναι πως το εισπνεουμε σχεδον ολοι. Με αποτελεσμα ολοι να ασθενουμε και ολοι να ειμαστε ετοιμοι να τρεξουμε απο ψυχολογο σε ψυχιατρο επειδη το αφεντικο δεν γαμιεται. Ή δεν γαμαει. Ή οταν καπου εκει στα 45 καταλαβαινει πως "φιλε παει δεν πιανεις μια" "δεν προκειται ποτε να φτιαξεις την υπεργαματη πολυεθνικη" .
Υπαρχουν ανθρωποι που θα επρεπε να υποχρεωνονται να κανουν οικογενεια για να μην εχουν αλλες βλεψεις. Για να βασανιζουν μονο ενα συζυγο και ενα με δυο παιδια. Αντε και την πεθερα τους.
Και εδω μπαινει η εξης ερωτηση: ποσο εξαρτημενη ειναι αυτη η εργασια ετσι ωστε να πρεπει οι εργαζομενοι και κατ΄ επεκταση τα δουλακια, να ανεχονται ολου του ειδους τις συμπεριφορες. Σε ποιο κατωτατο σημειο εχουμε φτασει ετσι ωτσε να νιωθουμε πως "χωρις αυτους δεν υπαρχει παραδεισος" .
Και αν αυτο ηταν το confussed τοτε που ειναι το sexed?

Δευτέρα, 04 Μαΐου 2009

B.DAY

33...

Καλέ πότε πέρασαν?

Μήπως ν'αρχίσω να ανησυχώ?

:D

M.

Δευτέρα, 13 Απριλίου 2009

Sex All Around The City Part II

Η ανοιξη μπηκε, τα πουλακια κελαηδανε, τα ρουχα σιγα σιγα λιγοστευουν και η διαθεση να την πατησεις ολο και αυξανεται. Τι γινεται ομως οταν α)εσυ εχεις γινει πιο περιεργη β) οταν δεν βρισκεται κανεις να σε ξεκουνησει απο την βολικη καρεκλα σου? Ανατρεχεις σε παλιες και ευκολες λυσεις? Ή απλα περιμενεις? Ή το παιρνεις αποφαση οτι πλεον ειναι αφορητα δυσκολο να σε συνεπαρει ο θεος Ερωτας? Και αν ειναι το τελευταιο τι αλλαγη μπορεις να κανεις στο συμβολαιο σου, ετσι ωστε να μην πληρωσεις την ποινικη ρητρα που ειχες βαλει το χειμωνα. Γιατι οπως και να το κανουμε αλλο ο χειμωνας, αλλο η ανοιξη.

Μεγαλωνοντας καταλαβαινεις πως οσο περναν τα χρονια ειναι δυσκολο να σε ικανοποιησει κατι που ειναι μετριο. Και δεν ειναι το θεμα ολα να ειναι τελεια αλλα τουλαχιστον να εχεις απο τα 10 τουλαχιστον τα 7. Γιατι αν μεινεις στα 4 oh girl you really have a problem. Και το μεγαλο θεμα ειναι οτι πλεον δεν εχεις ουτε το χρονο ουτε τη διαθεση να πειραματιστεις, ετσι ωστε να ελπισεις οτι τα 4 θα γινουν 7 με το περας του χρονου. Ας μην γελιομαστε, οσο περναν τα χρονια μειωνονται και οι αντοχες στη μαλακια. Και μαλακια δεν ειναι μονο εκεινο το ασπρο που κολλαει, αλλα και το να βλεπεις οτι κατι δεν σου κανει αλλα να μενεις με την ελπιδα οτι κατι μπορει ν αλλαξει. Αυτο εχει σαν αποτελεσμα α)ειτε να μενεις solo mustarda β) ειτε να αρκεισαι σε σταθερες αξιες φιλων που γινονται ταυροι στο κρεβατι. Και μετα εχεις και το θαρρος να τους πεις να κατεβασουν και τα σκουπιδια μιας και φευγουν. Και να γυρισεις την πλατη σου και να κοιμηθεις χωρις να εχεις την εννοια αν θα ροχαλιζεις το βραδυ. Ικανοποιημενη, λοιπον, και χωρις αγχος.

Το θεμα με τους "φιλους σταθερες αξιες" ειναι οτι α)δεν ειναι για συνεχη χρηση β) σιγουρα δεν μπορεις εκφραστεις με ανεση οσον αφορα τα γατουλιστικα γουργουρισματα σου, που πως να το κανουμε, ειναι για πιο ειδικες περιστασεις. Ασε που δεν σου βγαινει κιολας. Ασε που αν βγουν κινδυνευεις να παρεξηγηθεις απο τους "σταθερους φιλους" που μπορει να το παρουν ως δηλωση "σε θελω και για κατι παραπανω" και τοτε χεσε μεσα Πολυχρονη!

Και μια τελευταια ερωτηση: Που πηγαν ολοι οι ωραιοι αντρες???????

Τετάρτη, 25 Μαρτίου 2009

Sex All Around The City Part I

Το σεξ και η πολη ειναι δυο εννοιες συνηφασμενες. Για την ακριβεια η πολη σου προσφερει ή πολυ σεξ ή καθολου... Καμια φορα παιζει και τα παιχνιδακια της και εκει που ειναι να λαβεις σεξ, λαμβανεις ηττα. Και ακομα χειροτερα, εκει που λες οτι γνωρισες καποιον που κανει την καρδια σου να αναπηδα λιγακι απο την καλοβολεμενη φωλια της, ανακαλυπτεις οτι αυτος ο καποιος οχι μονο δεν μπορει να σου προσφερει εκεινο το λιγο jumping αλλα σε βγαζει και απο τα ρουχα σου και σιγουρα οχι με το σωστο τροπο.

Το να προσπαθεις να βρεις αντρα στην Αθηνα ειναι ενας συνεχης αγωνας ταχυτητας. Και ειναι σχεδον σιγουρο πως εκει που λες "παει κερδισα" μια σπρωξια ή μια τρικλοποδια σε βγαζουν οχι απλα εκτος συναγωνισμου αλλα σε στελνουν και στο νοσοκομειο.
Αν ειμασταν στη Ν.Υορκη ισως τα πραγματα να ηταν πιο απλα. Ναι ναι πολυ πιο απλα. Στις μικρες μεγαλουπολεις οι παγιδες εινα πολλες και ποικιλουν.

Περιπτωση Ν.1
Γνωριζεις καποιον τον γουσταρεις, σε γουσταρει και ανακαλυπτεις οτι ενω εσυ θελεις να πας σε ενα μπαρ εκεινος θελει να παει μπουζουκια... (αχ καρδια μου ισορροπα)

Περιπτωση Ν.2
Ειναι Ολυμπιακος (ξεχνας τα ρομαντικα σαββατοκυριακα)

Περιπτωση Ν.3
Ειναι Παο (καλε που πας παρε με μαζι σου)

Περιπτωση Ν.4
Ειναι δεξιος (και τον βαζει και δεξια ενω η φυσικη του θεση ειναι αριστερα)

Περιπτωση Ν.5
Ειναι αριστερος ( εχει ξεχασει να κοψει τα μαλλια του χρονια τωρα και ακομα μιλαει για επανασταση)

Περιπτωση Ν.6
Ειναι κεντροος (περιμενει)

Περιπτωση Ν.7
Φτιαχνει την καριερα του (ξεχνα το καλο σεξ)

Περιπτωση Ν.8
Μενει με τους δικους του ( το σπιτι σου πρεπει παντα να ειναι στην τριχα γιατι ετσι εχει συνηθισει)

Περα απο τα παραπανω υπαρχει και ο ανταγωνισμος που ειναι αθεμιτος σε αυτη την πολη. Πολλες γυναικες, λιγοι αντρες. Πολλες 30αρες, λιγοι 30αρηδες. Κοινως πολεμος.

Τον Παρη τον γνωρισα κατα τυχη. Εκανε την πρωτη προσεγγιση, εκανα το δευτερο βημα. Βγηκαμε. Αν ημουν ο Παρης δεν θα με ξαναεπαιρνα τηλεφωνο. Με τα δικα μου κριτιρια. Μου βγηκε πολυ ανασφαλεια και πολυ ειλικρινεια. Και ομως ξαναπηρε. Το τραινο ομως ειχε φυγει. Αν και θεωρησα τη συμπεριφορα μου απαραδεκτη για πρωτο ραντεβου, αυτη που εκανε πρωτη πισω ημουν εγω. Γιατι απλα ολη η μαγεια του ειχε χαθει μεσα σε κατι που παρατηρησα. Δεν ειχε χιουμορ. Συνεχισαμε να επικοινωνουμε με σκοπο καποια στιγμη να τα πουμε αλλα και οι δυο φαινοταν οτι απλα κραταγαμε μια πισινη just in case. Κραταμε πισινες για να εχουμε καβατζες ή απλα περιμενουμ ενα θαυμα να μας δειξει οτι τελικα καναμε λαθος?

Μ.

Σκατο IV

Δεν ηταν κατασταση αυτη... Με το σκατο πανω στο κεφαλι μου δεν μπορουσα να κυκλοφορησω εξω... Η τουλαχιστον ετσι νομιζα... Ηταν βαρια η ηττα που ειχα υποστει απο το ονειρο επρεπε να βγω εξω να κανω μια βολτα να δω ανθρωπους...
"Και να δεις ανθωπους τι θα καταλαβεις? Αφου παλι εδω θα γυρισεις μονη κι ερημη σαν καλαμια να μην σου πω που..." ειπε το σκατο και εκανε μια βολτα το κεφαλι του για να ξεπιαστει...
"Ακουει και τι σκεφτομαι? " αναρωτηθηκα σιωπηλα
"Και βεβαια! Τι νομισες οτι θα περιμενα να μου μιλησεις για να κανουμε κουβεντα? Ακου να σου πω μανδαμ, ειμαι εδω για να λυσουμε μερικα θεματακια. Αν περιμενα αυτο να το κανουμε με διαλογο θα ειμασταν εκτος χρονου!"
"Τι εννοεις εκτος χρονου???" ρωτησα αυτη τη φορα δυνατα με ημιπαραπονιαρικη φωνη.
"Εκτοσ χρονου εννοω εκτος χρονου, τι δεν καταλαβες??? Δεν εχω σκοπο να κατσω πανω σε αυτη την μαυρη σου καουκα χρονια. Και μιας και ο αναφεραμε... Πολυ μαυρο βρες παιδι μου δεν μου παει... Τι θα ελεγες να καναμε μια αλλαγουλα? Ενα κοκκινακι ισως? Κατι πιο φωτεινο? Κατι πιο ξεκωλο? Κατι που να τραβαει το ματι? Ε ε ε?"
"... Σαν να πηρε αερα το σκατο..." σκεφτηκα... Και τι κακο που εκανα! Επρεπε να συνηθισω το γεγονος οτι ο συγκατοικος της κεφαλης μου μπορουσε να διαβασει ΚΑΙ τις σκεψεις μου...
"Και αερα θα παρω και τη ζωη θα σου αλλαξω μπας και δεις καμια ασπρη μερα στη ζωη σου αντε! Συν Αθηνα και χειρα κινει δεσποινις! Η προτιμας να στη φωναξω να στα πει η ιδια? Αν και ειναι κομματακι δυστροπη η Αθηνουλα... Δεν ξεκατσικωνετα αν δεν περασει το δικο της. Και αυτη ειναι και upper level. Μπορει και να διαβαζει σκεψεις αλλα το καλυτερο της ειναι οταν αρχιζει και παιρνει πρωτοβουλιες!!!"
Πολλες πληροφοριες μαζεμενες και ειχα αρχισει ν παθαινω υπερφορτωση. Ζαλιζομουνα, ενιωθα τα ποδια μου να λυγιζουν και τα χερια μου να τρεμουν.
"Ουπς" αναφωνισε το σκατο
"Το ουπς?? Τι εννοεις ουπς???" γκρινιαξα ζαλισμενα
"Ουπς ξεχασα... Η Αθηνουλα ακουει και ποτε την μελετας. Μην σου φανει περιεργο αν αρχισεις να ζαλιζεσαι και να νιωθεις αδυναμια. Ειναι σημαδι πως κατεβαινει..." ειπε και συνεχισε "...αναρωτιεμαι αν θα χωρεσουμε και οι δυο εδω πανω η θα πρεπει να παρω day off για να στα πει εκεινη ενα χερακι... Κατσε να κανω λιγο πιο πισω γιατι αυτη προσγειωνεται και δεν βλεπει που παταει...Μην με κανει και χαλκομανια."
Σνιφ κλαψς τι μου συμβαινει? Το σκατο, η Αθηνα, τι τωρα ποιον αλλο θα επρεπε να περιμενω? Επρεπε να φυγω να βγω νιωθω τοσο πιεσμενη!
Εκει που ολα αρχιζαν να μαυριζουν, ενιωσα ενα αερα να με ζωνει... Ενα βομβο να ακουγεται... Αρπες να γκλιγκλινιζουν... Και μια μυρωδια απο φρεζες να με περιτριγυριζει. Φρεζες? Φρεζες??? Η Αθηνα και φρεζες? Κατι δεν πηγαινε καλα....
"Χαχα ανιατη η κατασταση σου μεχρι και η Αθηνα σηκωσε τα χερια ψηλα, απ' οτι φαινεται! Και εστειλε το βαρυ πυροβολικο!"
"Τι εννοεις βαρυ πυροβολικο?" ουρλιαξα σχεδον!
"Here comes Afroula babe...Ετοιμασου για grande αλλαγες στη ζωη σου! Σου παρουσιαζω τη μια, την μοναδικη, την εκτυφλωτικη ΑΦΡΟΔΙΤΗΗΗΗΗΗΗΗΗΗΗΗ!"
Ετρεξα στον καθρεφτη και τοτε την ειδα. Σαν απο πινακα του Μποτιτσελι με μια εσανς ομως απο μπουζουκια και ενα τατς σνομπισμου, ετοιμαζοταν να προσγειωθει πανω στο σκατο μου η Αφροδιτη!
"Ωπα μισο" αναφωνησε αυτο και αρχισε να γλιστραει προς το σβερκο μου.
"Μην εισαι χαζο ποτε δεν θα παταγα τα ποδαρακια μου πανω σου τιποτενιο σκατο..."ηταν τα πρωτα λογια της Αφρουλας. Και τα δευτερα: "Μαυρη καουκα τρε μπαναλ! Ενιγουεϊ"
Και τοτε ενιωσα τα πατουσια της πανω στο κεφαλι μου...
Το σκατο ειχε καλοβολευτει στο σβερκο μου σαν γουνινο γιακαδακι.
"Κρισηηηηηηηηηηηηηη, με πιανει κρισηηηηηηηηηηηη" ακουσα να βαζειστη διαπασων η γειτονισσα και απλα λιποθυμισα...

Πέμπτη, 12 Μαρτίου 2009

Ο Aρτσι, ο Μπουρτσι και ο Λουλας

Ηταν κοκκινη και λαμπερη. Ηταν οτι επρεπε για μενα. Την αγορασα. Την χρησιμοποιησα. Με ικανοποιησε. Αλλα μετα απο λιγο μου εκανε νερα...









Πηγα στους δικους της....Ρωτησα γι' αυτη... Ηταν του Ιουλιου... Απογοητευτηκα....








Εγω και αυτη δεν ταιριαζαμε καθολου...


Εγω ειμαι Ταυρος...








Και η κατσαρολα... Λεωντας...
Την αφησα στην ακρη και πηγα να παρω μια του Αυγουστου... Ταιριαζω πολυ καλυτερα με Παρθενους...


Μ.

Πέμπτη, 19 Φεβρουαρίου 2009

Μια τσικνοπεμπτη, μιλωντας με μενα...

-Και τωρα δηλαδη εσενα αυτη η πολη σου αρεσει;
-Και βεβαια μου αρεσει, για να μην σου πω κιολας οτι την αγαπαω!
-Εισαι σιγουρη πως αυτη η πολη σου αρεσει;
-Και βεβαια σου ειπα, τα ιδια θα λεμε;
-Δηλαδη σου αρεσει η βρωμια της;
-Ε, ενταξει δεν ειναι και τοσο βρωμικη...
-Σου αρεσουν οι αγενεις που την κατοικουν;
-Ε ενταξει δεν ειναι τοσο αγενεις... Απλα εχουν πολλα προβληματα...
-Κι εσυ δηλαδη δεν εχεις;
-Ε εχω αλλα προσπαθω να μην τα φορτωνω σε αλλους. Οσο μπορω δηλαδη ανθρωπος ειμαι κι εγω...
-Σου αρεσει που δεν μπορεις να βρεις αγαπη πουθενα;
-Πφφφφφφφφφφ αγαπη, υπερεκτιμημενη εννοια... Ασε που εχω τους φιλους μου και αυτο μου φτανει...
-Δηλαδη σε αυτη την πολή δεν σου λειπει τιποτα;
-Ε ενταξει να μην τα παραλεμε κιολας ολο και κατι μου λειπει...
-Σαν τι;
-Ηρεμια..
-Και;
-Αγαπη...
-Μα αφου ειπες πως εχεις τους φιλους σου...
-Εεεε, οχι αυτη η αγαπη. Αγαπη απο εκεινη, την αλλη... Την ιδιαιτερη...
-Δηλαδη;
-Αυτη που σε κανει να πετας... Αυτη που σε κανει να τα βλεπεις ολα πολυχρωμα και να χαμογελας...
-Μα αφου ειπες οτι εχεις τους φιλους σου...
-....
-Κατι αλλο να σου λειπει σε αυτη την πολη;
-Ααααα μ' εσκασες πια!
-Μια ερωτηση εκανα και απλα εσυ δεν μου απαντας...
-Ε ΘΑ ΣΟΥ ΠΩ ΤΙ ΜΟΥ ΛΕΙΠΕΙ ΣΕ ΑΥΤΗ ΤΗΝ ΠΟΛΗ! ΑΝΟΙΧΤΟΣ ΟΡΙΖΟΝΤΑΣ!!!
-Οκ, ευχαριστω. Αραγε καταλαβες επιτελους οτι τη σιχαινεσαι;
---Και βεβαια μου αρεσει, για να μην σου πω κιολας οτι την αγαπαω!---

Μ.

Παρασκευή, 30 Ιανουαρίου 2009

Μια σχεση πολυχρονη ετελεψε, κυριες και κυριοι

Γεια σου μαγαζακι...
Ξεκινησαμε μαζι, ανεβηκαμε μαζι, οι δρομοι μας χωρισαν, ξαναβρεθηκαμε και τωρα-αν κι εσυ λες πως με εδιωξες- σε αφηνω εγω. Μπορει να μην το ξερεις αλλα ησουν απο τις μεγαλες αγαπες μου και απο τις πιο μακροχρονιες σχεσεις μου.
Με απογοητευσες πολλες φορες με τους ανθρωπους που μου κουβαλαγες για να γνωρισω αλλα μου γνωρισες και αλλους τοσους αξιολογους που στη χαριζω.
Σε εχουμε στην εντατικη, δεν ξερω αν θα τη βγαλεις καθαρη, αλλα ακομα και αν δεν την βγαλεις, να ξερεις πως εχεις κανει τη διαφορα μεσα σε αυτα τα 5 χρονια. Γι' αυτο μη στεναχωριεσαι, ολα εχουν καποιο λογο που γινονται.

Ξεκινησα να στα γραφω αυτα και ελεγα πως δεν στεναχωριομουν αλλα μια σκια περναει απο τα ματια μου τωρα. Ειναι περαστικες αναμνησεις απο ανθρωπους και στιγμες που περασα μαζι σου. Και επειδη η μνημη ειναι επιλεκτικη, τωρα μου ερχονται μονο τα καλα.

Εχω ζησει ερωτες και χωρισμους εδω. Εχω δει φιλους που ειχα χρονια να δω στη βιτρινα σου. Εχω τσακωθει και εχω γελασει. Μου εχεις δωσει χαρες και πικρες. Με εμαθες να αντεχω τους ανθρωπους και να τους καταλαβαινω λιγακι καλυτερα. Δεν μπορω να αρνηθω πως εισαι κομματι μου αλλα δεν μπορω να ξετιναξω απο το μυαλο μου την αναγκη μου να δω και κατι παραπερα. Κι εσυ δεν εισαι διατεθημενο να με ακολουθησεις. Δεν πειραζει θα μεινουμε δυο καλοι παλιοι φιλοι και ισως τα λεμε που και που.

Γεια σου μαγαζακι, καιρος για αλλαγες.

Σε φιλω γλυκα
Να προσεχεις

Μ.


Τρεις γαϊδαροι μαλωνανε σε ξενο αχυρωνα...

Θα ηθελα να μπορουσα να ερωτευτω
Μ.

Πέμπτη, 29 Ιανουαρίου 2009

Μια γραφομηχανη,παρακαλω

Παει καιρος που το εχω αφησει το σπορ του μπλογκινγκ.
Και δεν μου ειχε λειψει
Ή καλυτερα μου ειχε λειψει αλλα οχι ετσι, οχι αλλο σκορπια.
Οι σκεψεις ειναι τοσο ανακατες, τοσο πολλες και τοσο ασυνδετες που δεν θα εβγαινε κανενα μα κανενα νοημα.

Στο κατω κατω το εχω πει.
Ενθουσιαζομαι ευκολα.
Και βαριεμαι ακομα πιο ευκολα.
Και αφηνω πραγματα πισω μου ευκολα.

Αν θα ειχα μια ευχη να κανω τωρα. Μια πραγματικα ανεκληρωτη ευχη θα ηταν η εξης:
"Μια φωτογραφικη μηχανη τα ματια μου και μια γραφομηχανη στο μυαλο μου"

Α! Αν καποιος εχει καποια γραφομηχανη που δεν την χρειαζεται πια. Ας μου ριξει ενα σημα, ψαχνω.

Σας φιλω
Μ.

Δευτέρα, 05 Ιανουαρίου 2009

2009

Ειμαι σε περιεργη κατασταση με την αρχη του χρονου

Θελω να πω σε τοσους προσωπικα τις ευχες μου αλλα δεν εχω μυαλο

Οποτε για αρχη απο εδω

Και σιγα σιγα και τα αμεσα

ΧΡΟΝΙΑ ΚΑΛΑ ΠΟΛΛΑ ΑΝΑΣΤΑΤΑ ΚΑΙ ΜΕ ΤΟ ΚΑΛΟ ΝΑ ΜΑΣ ΒΓΕΙ ΜΕ ΜΙΑ ΑΝΑΣΣΑ

Φιλια σε ολους!

Δευτέρα, 22 Δεκεμβρίου 2008

Δεν-Υπαρχω

...απο την κουραση

Μ.

Πέμπτη, 11 Δεκεμβρίου 2008

#11

Θα βαλω τις ριγε μου καλτσες και το σκουφο μου...
Θα πεταξω επιτελους την καμπαρντινα και θα αφησω να φανερωθουν τα φτερα μου
Θα πεταω πανω απο ολους αυτους που ειναι δεξια και αριστερα και πανω και κατω με κουστουμια και χωρις, με κουκουλες ή χωρις και θα γελαω.
Αν μια ψυχη πεταξει ειναι ελευθερη-οσο βιαια και αν εχει φυγει.
Εμεις ομως που ειμαστε ακομα εδω το μονο που κανουμε ειναι να χτυπαμε αλυπητα, βιαια, εγωιστικα ο ενας τον αλλο. Κριμα

Ακομα δεν μπορω να καταλαβω γιατι αντι να ειμαστε ολοι μαζι σε αυτο που μας ποναει, ψαχνουμε ο καθενας να βρουμε τη μυστικη πληγη του αλλου και απλα να μπηξουμε και να στριφογυρισουμε πιο δυνατα το μαχαιρι. Και οι απο πανω γελανε με αυτο το θεατρο του παραλογου και υπολογιζουν πως θα καταφερουν να βγαλουν ακομα πιο πολλα λεφτα απο τις γαζες και το οινοπνευμα.

Οι επαναστασεις θελουν ολο τον κοσμο εκει και οχι πλευρες. Γιατι πλευρες εχει και το τετραγωνο και το μονο που κανουν ειναι να ενωνονται σε ενα ματαιο στιφογυρισμα. Οι επαναστασεις δεν θελουν γωνιες, θελουν κυκλο. Να κανουμε ενα κυκλο που να μην αρχιζει ή να μην τελειωνει σε εμας.

Δεν ξερω που να σταθω και τι να πω. Δεν μπορω να πω γιατι θα κατηγορηθω.Η τρομοκρατια
δεν ερχεται μονο απο πανω αλλα και απο κατω. Και η απο κατω καμια φορα ειναι πιο τρομαχτικη γιατι δεν εχει προσωπο.

Οχι δεν ειμαι με τους μπατσους. Αν ημουν θα τους ελεγα αστυνομικους. Δεν ειμαι και με τους οργισμενους γιατι θα τους ελεγα φιλους.Η οργη θολωνει το μυαλο. Ειμαι ομως με τους ανθρωπους που υποφερουν ο καθενας για το δικο του λογο και ολοι μαζι για εναν. Για το οτι δεν υπαρχει μελλον.

Μ.

Τετάρτη, 19 Νοεμβρίου 2008

#19

ΔΕΝ-ΤΟ-'ΧΩ

Αποχωρω προσωρινα...

Καλη ανταμωση.

To παιχνιδι που με καλεσε ο Πανοπτης (αντε να δω)

1.Ποιο μυστικό θα ήθελες περισσότερο να ξέρεις?
Της επιβραδυνσης του χρονου

2. Πόσους ανθρώπους του αντίθετου φύλου έχεις αγαπήσει πραγματικά?
Εναν και με το ζορι (και δεν ειμαι και πολυ σιγουρη)

3. Αναγκάζεσαι να αλλάξεις το όνομα σου.
Κασσανδρα

4. Τι θα χάραζες στην ταφόπετρα σου
Τιποτα προτιμω να με καψουν

5. Διάλεξε ένα παραμύθι που πιστεύεις πως σου ταιριάζει απόλυτα.
Η ζωη μου! Μπορει να μην ειναι παραμυθενια αλλα εχει ανατροπες

6. Διάλεξε καινούργιους γονείς. Δώσε όσες περισσότερες λεπτομέρειες μπορείς.
Δεν υπαρχει αυτη η ερωτηση, δεν τους αλλαζω για τιποτα και με τιποτα!


7. Γράψε τα τελευταία διάσημα λόγια σου
Διασημα????

8. Αν ήσουν συγγραφέας, ποιος θα ήταν ο τίτλος του πρώτου σου μυθιστορήματος.
Ο Φωντας και η καβουροσουπα (το εχουμε πει ηδη)

9. Αν ήσουν αυτοκίνητο, τι μάρκα θα ήσουν?
Μιtsubishi Colt του '96 , 1600 με μετατροπη σε διλιτρο :p

10. Αν ήσουν άγριο ζώο τι θα ήσουν?
Αλογακι της Παναγιας

11. Για τι πράγμα μετανιώνεις περισσότερο?
Μετανιωνω?
Χμ... Για μια 5χρονη σχεση που θα επρεπε να ειναι max 6μηνη

12. Πες κάτι για το οποίο θα ήθελες να σε θυμούνται (είπαμε φτού)
Εγωιστικο αλλα δεν θα ηθελα να με θυμουνται

13. Θα θυσίαζες τη ζωή σου για κάποιον?
Ποιον?

Και προσκαλω : Sanity, aerostatiks & surrealist

Aυτα

Τρίτη, 11 Νοεμβρίου 2008

#23 Αποριες ...

Καθιμενη εδω στη γνωστη μου θεση και χωρις να εχει καθολου δουλεια σημερα , το μονο που μπορω να κανω ειναι να σκεφτομαι . Και δυστυχως αυτες τις ωρες και σε τετοιους καιρους η σκεψη δεν ειναι και οτι καλυτερο ... Στα 32 μου λοιπον αρχιζω και αναρωτιεμαι αυτα που θα επρεπε να αναρωτιομουν στα 22 ... Μηπως εχω κανει καπου λαθος ?



Μηπως πηρα λαθος αποφασεις οσον αφορα τον επαγγελματικο τομεα ? Μετα απο 4 ημιτελεις σχολες τελικα αυτο που με κερδισε δεν εχει καμια σχεση με τα προηγουμενα. Και αν ειμαι εδω που ειμαι και δεν με καλυπτει γιατι δεν φευγω? Τι με κραταει? Και πλεον δεν ειναι ποιος - που ποτε δεν ηταν τελικα- αλλα τι? Μηπως η ζωη μου εχει γινει πια μια σχεση συνηθειας που απλα δεν μπορω να χωρισω γιατι εχω βολευτει? Και αν οντως εχω βολευτει γιατι δεν μπορω να κατσω στα αυγα μου?

Χμμμμμμ...

Παρασκευή, 07 Νοεμβρίου 2008

#8

Η Sanity ειπε οτι η εγχρωμη ειναι καλυτερη. Κι εγω εμπιστευομαι γουστο Sanity!!! Sanity εγγυηση (ολε ολε)


E και; Εμενα μου αρεσει!

#7

Ειμαι εδω???

Μ.

Πέμπτη, 30 Οκτωβρίου 2008


Τετάρτη, 22 Οκτωβρίου 2008

#22


Σάββατο, 18 Οκτωβρίου 2008

#18 To Σαββατο

Τα Σαββατα στο μαγαζι ειναι πραγματικος θησαυρος . Μαζευεις εικονες απο ανθρωπους που τις υπολοιπες μερες απλα καθετε στο μικρο σπιτακι του και προσπαθει να περασει καλα με ο,τι εχει ή να κανει οικονομια . Για να βγει , σαν το σαλιγκαρι μετα τη βροχη , το Αγιο Σαββατο ...

Στα Εξαρχειa ο κοσμος ειναι mix grill .
Αυτο που μου κανει πιο πολυ εντυπωση σημερα - που δυστυχως δεν εχει τη δουλεια που περιμενα να εχει ( λες να φταιει η οικονομικη κριση ? ) ειναι τα ζευγαρια στα αυτοκινητα . Νεαρα ζευγαρια που κοιτανε ο ενας δεξια και ο αλλος αριστερα ... Και ενω ειναι κολλημενοι στο στενακι της Μποταση δεν κανουν ουτε μιση προσπαθεια να χαμογελασουν με αυτο - τυπου "ΟΧΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙ ΚΑΙ ΤΟ ΣΑΒΒΑΤΟ ΚΙΝΗΣΗΗΗΗΗ :D " .

Οκ , τις υπολοιπες μερες δεν μπορεις να χαμογελασεις με την κινηση γιατι πολυ απλα σε καθυστερει απο τη δουλεια .... Και αν αργησεις θα εχει επιπτωσεις ... Ειτε αυτο σημαινει κατσαδα , ειτε αυτο σημαινει παραπανω ωρα στη δουλεια ... Αλλα το Σαββατο ? Μιζεροι και το Σαββατο ? Ποσο μας εχουν περασει αυτη την ασχημη φατσα ολη την εβδομαδα που δεν μπορουμε να την αποτιναξουμε ουτε καν για λιγες σαββατιατικες ωρες ? Για ωρες που ουσιαστικα ειναι οι ΔΙΚΕΣ μας ωρες .... Ωρες που μπορουμε να περασουμε ευχαριστα ο ενας με τον αλλο .... Ωρες που μπορουμε να χαλαρωσουμε ...

Μ.

Τρίτη, 14 Οκτωβρίου 2008

#15 ... Pics ...



Nice Dress By CRUEL CANDY :)
Photos By LoRy
And thnx to Sofia ! :D:D:D

#14 - The Tattoo

Το πρωτο μου το εκανα στα 15 ....

Το δευτερο στα 18 ....

Το τριτο στα 19 ....

Το τεταρτο στα 23 ...

Το πεμπτο στα 30 ...

Ολα εχουν σημασια ... Ολα σηματοδοτουν περιοδους της ζωης μου ... Οχι τοσο βαρυγδουπα οσο ακουγετε ...

Το 6ο & το 7ο σε λιγες μερες και ας μην ειναι αυτο που σκεφτομουν στην αρχη ....

Ισως και το 8ο ;)

Tα περιμενω πως και πως !!!!!!!!

:D:D:D:D

M.

Πέμπτη, 09 Οκτωβρίου 2008

# 9 Σφυριγματα - Να δω τι θα καταλαβετε ζωα !

Οχι , οχι δεν λεω εσας ζωα ! Οχι εσας που διαβαζετε τωρα δηλαδη !
Εκτος και αν εισαστε απο του Αθηναιους ή τους Ελληνες γενικοτερα που εχουν την κορνα σαν προεκταση του βαβουριαρικου και εγωκεντρικου χαρακτηρα τους ... " Αν κορναρω θα περασω πιο γρηγορα !"
Τι λες βρε παλιομαλακα ? Ποιος νομιζεις πως εισαι ? Νομιζεις πως αν βαρεσεις την κορνα σου με εκεινο το συνεχομενο εκνευριστικο ρυθμο "μπιπ μπιπ μπιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιπ" θα κανεις κατι ? Καφρε ηλιθιε ε καφρε ΗΛΙΘΙΕ ! Και ΗΛΙΘΙΑ αντιστοιχα βεβαια !

Ρε παλιομαλακα αυτο που λεγετε ΗΧΟΡΥΠΑΝΣΗ δεν το εχεις ακουστα ? Γιατι αν βγω εγω απο εδω που ειμαι και σου σπασω το παρ-μπριτς - αρχιδι τρισμεγιστοτατο - θα μου κανεις μηνυση .. Εγω ομως τι πρεπει να σου κανω που ολη μερα ακουω αυτο το μπιπ μπιπ μπιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιπ ?

ΛΙΓΟΣ ΣΕΒΑΣΜΟΣ ΠΑΛΙΟΜΑΛΑΚΑ ΑΚΟΥΣ ?
ΣΤΑΔΙΑΛΑ !

:D:D:D:D:D

Τρίτη, 07 Οκτωβρίου 2008

Η Desss με κάλεσε να παίξω το "Το Παιχνίδι της Maya".

Διάλεξε 5 ερωτήσεις που θα έκανες σε έναν φιλόσοφο, σε έναν παλιό έρωτα,σε ένα μέντιουμ, σε ένα παιδί και στον καθρέφτη σου...

Στον φιλοφοσο :
-Δεν βαρεθηκες ακομα να σκεφτεσαι μονο ?

ΣΤΟΝ παλιο ερωτα :
-Τουλαχιστον ηταν καλο το σεξ ?

Σε ενα μεντιουμ :
-Θα δουμε καμια ασπρη ( και δεν εννοω χιονισμενη ) μερα ?

Σε ενα παιδι :
-Γιατι ?

Στον καθρεφτη μου :
- Μα πρωι πρωι φτυσιμο ????

Χμμμμμ ακομα δεν ξερω ποιους αλλους να καλεσω ... Οποτε στην αναμονη η προσκληση η δικια μου !

Μ.

Παρασκευή, 03 Οκτωβρίου 2008

#3

Βαριεμαι ...

Τους ...


Βαρετους ....


Αντρες !


Παω στο μειον χρονια να βρω την υγεια μου !

Παρασκευή, 26 Σεπτεμβρίου 2008

#26 Sanity Sanity ! Xexexe

Kαι εχωμεν και λεμεν

Για να μη λυθουν τα μαγια , η αγαπη προς το εαυτο μας ειναι απαραιτητο συστατικο καποιες Κυριακες μεσημερι που θα ειχα λησμονησει !

Πςςςςςςςςςςςςςςςς νοημα φακες με ζαχαρη λεμε !!!!

Λοιπον Lenio , Pan-O , Tsiou & Aerostate ?

Και επειδη ειμαι καφρος σημερα παρτε περαιτερω πληροφοριες απο εδω - για το πως παιζετε το παιχνιδι ντε ! Κατω κατω τα πανω ειναι ασχετα - με το παιχνιδι ντε !

Τα πηγα καλα Sanity ? :P

Τετάρτη, 24 Σεπτεμβρίου 2008

#24

Αν τον χρονο δεν μπορουμε να τον κερδισουμε και μονιμα τρεχουμε προσπαθωντας να μην μας ξεπερασει ....

Αν την απωλεια την οριζουμε αν χασουμε κατι υλικο ... Ή εστω και καποιο κομματι μας ...

Υπαρχει κατι που κανεις δεν το υπολογιζει . Και ομως αν το χασει χανει τον εαυτο του . Και αν δεν ειναι τοσο επωδυνο για εκεινον τον ιδιο ... Ειναι τραυματικο για τους δικους του ανθρωπους ... Και οταν επανελθει καταλαβαινεις ποσο χρονο εχασες ...

Η μνημη ειναι αυτη που μας οριζει . Που οριζει ποιοι ειμαστε και με τι χαμογελαμε . Με τι ποναμε και τι μας κανει να θυμωνουμε .... Ειναι αυτη που μας μαζευει απο κακοτοπιες ....

"Να θυμηθω να παρω τηλεφωνο ... "
"Θυμαμαι εκεινη την ημερα ... "
" Θυμασαι που ειμασταν αγκαλια ... ?"
"Θυμασαι τη γιαγια σου ? Και πως σε κοιταζε ... "
"Αχ παντα σε θυμαμαι στα γενεθλια σου ... "

Αν ο χρονος ειναι ο μονος που δεν μπορουμε να κερδισουμε ....
Η μνημη ειναι αυτη που ποναει αναιμακτα οταν τη χασουμε ...

...

Μ.