Ειναι εκεινη η ακατανικητη υπνηλια που σε πιανει οταν δεν εχεις τιποτα να κανεις εκει που εισαι , αλλα δεν μπορεις να φυγεις . Το σκαλωμα του μυαλου , το αργο κλεισιμο των ματιων που βιαια ανοιγουν , η σταθερη λεκτικη αργοπορεια και το πεταρισμα της καρδιας στο περασμα της ωρας .
Το να νιωθεις πως ο χρονος κυλαει αργα και βασανιστικά χωρις να μπορεις να κανεις τιποτα . Και να ευχεσαι κατι να σε ξεκουνησει απο τη θεση σου . Να βαζεις το μυαλο σου σε λειτουργια αλλα αυτο να μην παιρνει μπρος με την καμια - σαν παλια χειροκινητη Σινγκερ . Για την ακριβεια , ποδοκινητη . Και να μην μπορεις να κανεις τιποτα και γι αυτο !
Οχι πως ειναι κακο αλλα ειναι χρονος χαμενος . Και να μην μπορεις να κανεις τιποτα για να τον αξιοποιησεις ......
Φτου , δαιμονα !
Μ.
-Με καλη διαθεση -