Με κάλεσε ο Pan.

Να ονομάσω 10 πράγματα που αγαπώ. Ή κάτι τέτοιο. Με προβλημάτισε. Μέρες τώρα.

Αγαπώ τους γονείς μου. Γιατί δεν έχουν απελπιστεί με μένα κι μ' έχουν κάνει να τους εκτιμώ σαν ανθρώπους, αν και διαφωνώ με πολλά.

Αγαπώ τη θάλασσα. Γιατί αυτή μ΄έμαθε ν' αγαπώ ο Νικηφόρος. Και την ελευθερία της.

Αγαπώ τη μάθηση. Γιατί έτσι μ΄έμαθε η Τασούλα, που την έχασα τόσο νωρίς, όπως και το Νικηφόρο, πριν προλάβω να ρωτήσω πολλά.

Αγαπώ την Ελπίδα... Την Κατερίνα... Και το Δημήτρη. Γιατί απλά τους αγαπώ. Και δεν είναι διαφορετική τριάδα στην καρδιά μου.

Αγαπώ τις εμπειρίες μου. Και τα στραβοπατήματά μου. Γιατί είναι δικά μου κι επιλογές μου!

Αγαπώ τον Νίκο και είναι η πρώτη φορά που το λέω φωναχτά. Γιατί έζησα τον απόλυτο έρωτα μαζί του.

Αγαπώ τα κυριακάτικα πρωινά, όταν δουλεύω.

Αγαπώ τα ζωντανά που είναι μαζί μου. Τους συγκατοίκους μου.

Αγαπώ την ελπίδα ότι ο Νίκος δεν είναι ο τελευταίος μου μεγάλος έρωτας.

Αγαπώ τα μάτια μου, γιατί βλέπουν.

Σιχαίνομαι την αχαριστία.

Pan σ΄ευχαριστω.

Καλώ όσους το δουν να γράψουν.

Μ.

Παρασκευη

Σφίγγεις δόντια...

Δαγκώνεις τα δάχτυλα σου...

Και πείθεις τους άλλους όπως και τον εαυτό σου...

Πως είσαι καλά...

Μόνος ή μόνη.

Δαγκώνεις τα χείλη σου.

Και τρίβεις το σβέρκο σου.

Όπως θα ήθελες να σε φροντίσει άλλος. 'Η άλλη.

Φτιάχνεις κάτι.

Μεγάλο ή μικρό.

Ξεκινά.

Και λες τα καταφέρνω και μόνος. Ή μόνη.

Και όντως τα καταφέρνεις.

Και νιώθεις δυνατός. Ή δυνατή.

Και νιώθεις καλά.

Μα δε σου λείπει ένα κάτι;

Μπα.

Μπορώ και μόνος. Ή μόνη!