"Εκλεισα τα ματια μου
εκλεισα και ΄τ'αυτια μου
σενιαρισα τα ποδια μου
και ειπα αντε γεια..."
Αυτο το στιχακι μου ηρθε προχωροντας απο την Χαλκοκονδυλη προς την Βοδα. Δεν ξερω πως θα συνεχισει, αν θα συνεχισει. Η επιστροφη στην Αθηνα ηταν πιο περιεργη απο αλλες χρονιες, μιας και οι αποφασεις που παρθηκα εν μεσω διακοπων - που δεν ηταν ακριβως διακοπες αλλα ενα συνεχες ξεκαθαρισμα, ενα τελος εποχης- βαραινουν ευχαριστα την πλατη μου. Χαζευοντας εναν αλλο τροπο ζωης, πιο ηρεμο, πιο ποιοτικο ισως και συναναστρεφομενη με κοσμο ηρεμο, ειπα πως πλεον αυτη η πολη δεν μου κανει. Πλεον τρωει απο τις σαρκες της, σκοτωνει τα παιδια της και ειναι απολυτα αυτκαταστροφικη. Σαν ανοργαμικη, ξινη γκομενα πο την παρατησε ο καλος της για καποια νεοτερη. Οσο και να στολιστει με καινουργια μουσεια και πεζοδρομους, το μουνι της βρωμαει απο χιλιομετρα. Και οι ανθρωποι που ζουν μεσα σε αυτη να πνιγονται.
Χτες μια περασια απο το νεο μουσειο. Ηρεμο, ομορφο, χαλαρο, καθαρο, περιποιημενο. Σαν πολυτελης ταφος. Με ομορφη θεα. Και μετα απο εκει στην Αποστολου Παυλου. Απο μακρια ακουσα μια φωνη να κραυγαζει - οσο μπορουσε- "εμεις,εμεις,εμεις". Ειδα ανθρωπους με σημαιες... Σαν να εχω παει 25 χρονια πισω. Και οσο μικρη και αν ημουν τοτε ακομα θυμαμαι τον κοσμο που ειχε μαζευτει στην Αθηνα στην ομιλια του Αντρεα. Χτες κρατουσαν σημαιες αλλα οι πιο πολλοι περιφερειακα επιναν καφε αδιαφοροι. Με επιασε η καρδια μου και ηθελα τοσο μα τοσο να φωναξω σε αυτους μετις σημαιες "οχι αλλο πια, ελεος". Δεν το εκανα και απεφυγα το χαος περπατωντας πλαι στις γραμμες, οδευωντας προς το "στεκι του Ηλια" για μια μεριδα παϊδακια. Μετα βολτα για να επιστρεψω σπιτι απο το Γκαζι. Πολυ φασαρια, σαν να ειμαι παλι στην Κρητη στο Κουμ Καπι. Εκει τουλαχιστον ακουγες γελια. Στο Γκαζι απλα ακουγες μουσικη και εβλεπες παγωμενα προσωπα. Ομορφοφτιαγμενα, παγωμενα, ξινα, σνομπ χωρις λογο, προσωπα. Μετα Κεραμεικος. Κοσμος πιο cool μεν το ιδιο σαλταρισμενος δε. Σαν κατι να πλαναται στον αερα που λεει "δεν παει αλλο, αλλα δεν μπορω να κανω τιποτα". Κατα τις 12 στην "Αυλη του Πετρου", τραγουδια. Και στα καπακια αστυνομια για διαταραξη κοινης ησυχιας. Ποτε αραγε θα μπορεσουμε να βγουμε στα μπαλκονια μας και να τραγουδησουμε ολοι μαζι, χωρις να σκεφτουμε οτι αυριο δουλευουμε?
Ζε ριτερν του Αθενς. Δεν μου ελειψε το σπιτι μου. Δεν μου ελειψε η πολη. Δεν μου ελειψαν παρα μονο λιγοι καλοι φιλοι. Σχεδον πνιγηκα με την επιστροφη. Αλλα φταιω κι εγω. Ποιος μου ειπε να φυγω αλλα να μην κανω διακοπες? Εγω θελω να κανω μονιμες πλεον εκτος.
Ο στοχος μπηκε. Περιμενω και απαντηση για δουλεα. Στελνω βιογραφικα. Πινω τον ελληνικο μου και σκεφτομαι το φιλαρακι που ειναι ακομα Κρητη.... Μια γουλια ακομα και εφυγα. Απο τον υπολογιστη για τωρα και ελππιζω καποια στιγμη να γραψω "μια γουλια ακομα και ΦΕΥΓΩ"!
ΥΓ. Η φωτογραφια πανω ειναι απο το μερος των Χανιων που ονειρευομαι να μεινω. Ταμπακαρια...
Μ.
