Και με το "old" δεν εννοω απλα παλιοι αλλα και αγαπημενοι. Ανθρωποι που τους χανεις μεσα στα χρονια αλλα δεν παυεις ποτε να τους μελετας με αγαπη. Ακομα και αν μεταξυ σας υπηρξαν ιστοριες και ανοιχτοι λογαριασμοι. Το να θυμασαι καποιον και να χαμογελας, καμια φορα ειναι πολυ πιο σημαντικο απο το να του μιλας καθε μερα. Ή εστω συχνα. Και η μεγαλυτερη ικανοποιηση και το πιο λαμπερο χαμογελο ειναι οταν τους ξαναβρισκεις και ανακαλυπτεις οτι κι εκεινοι σε ειχαν στο μυαλο τους. Με τον ενα ή "αλλο" τροπο. Ξαφνικα νιωθεις σημαντικος και οχι αορατος.
Με του παλιους φιλους μπορεις να ανακαλεσεις ομορφες αναμνησεις και αστειες στιγμες. Στιγμες εντασης και παθους. Που ισως να εχει σβησει , αλλα το συναισθημα εχει γινει πιο μεστο με αποτελεσμα να μην ειναι μονο αυθορμητο και βιαιο αλλα σχεδον τρυφερο. Ανακαλυπτοντας τις αλλαγες στη ζωη ο ενας του αλλου, μπορεις να χαρεις ειλικρινα και οχι επειδη πρεπει. Και να αναπολησεις στιγμες "ακαταλληλες δια ανηλικους", συνετα. Και σιγουρα οχι αδιαφορα!
Μιλωντας σημερα με δυο παλιους φιλους, εστω και online ενιωσα δυνατη, ξεχωριστη και ευτυχισμενη... Και δεν εχω λογια να τους ευχαριστησω...
Τι και αν αυτο το γραφω με υποκρουση Johnny Cash-Hurt? Το γραφω με χαμογελο και deep tan...!
ΥΓ. Το ψωμι δεν το εκαψα :)