Η αποκάλυψη...

Και ναι κυρίες και κύριοι, το πράσινο ανθρωπάκι της ζήλιας, όντως υπάρχει. Κι εκεί που λες πως τόσα χρόνια το έχεις αποφύγει, να το πετιέται (thnx Mίκη) και ξεπετιέται και σου κάνει το στομάχι κόμπο. Ναι, τόσο καιρό ήθελες να πιστεύεις πως είσαι πολιτισμένη, κυρία, openminded και πάνω απ' όλα υπεράνω. Μεγάλα ζουμερά αρχίδια!

Θα μου πεις τώρα, πως είναι δυνατόν να μη ζηλέψεις, όταν δεν μιλάς την ίδια γλώσσα, δεν καταλαβαίνεις και δεν σε καταλαβαίνουν όταν μιλάς τη γλώσσα σου. Και όταν έχεις να κάνεις και με κάποια που μιλάει τη γλώσσα, υπήρχε και.... είναι μικρότερη. Τελικά πόσο σημασία παίζει η πείρα και η εμπειρία στον έρωτα; Πόσο μπορείς να εμπιστευτείς τον άλλο όταν ζεις μαζί του, και η "άλλη" είναι χιλιόμετρα μακριά; Μάτια που δεν βλέπονται, γρήγορα λησμονιούνται ( και δη όταν κάτι έχει τελειώσει) ή η απειλή ενός Τρίτου Παγκόσμιου Έρωτα σε κάνει να πρασινίζεις από τη ΖΗΛΙΑ;

Τελικά πόσο κατώτερο είναι αυτό το συναίσθημα; Ή πόσο σε κάνει να καταλάβεις ότι ΘΕΛΕΙΣ ΤΟΝ ΑΛΛΟ ΔΙΚΟ ΣΟΥ; ...Δικό σου... Δικό σου; ΔΙΚΟ ΣΟΥ; Μα είναι ποτέ αυτό δυνατόν; Εσύ πάντα έλεγες ότι ο άλλος δεν είναι ποτέ κτήμα σου, και τώρα θέλεις να τον έχεις δικό σου; Και να σ' έχει δική του; Τελικά πόσο υποκρινόσουν όλα αυτά τα χρόνια; Πόσο η ζήλια σε κάνει να καταλάβεις ότι, τελικά, όλα αυτά που πρέσβευες ήταν μόνο η ανασφάλεια σου; Και ο ατελείωτος τοίχος που είχες χτίσει γιατί απλά ήσουν μόνη. Ήμουν μόνη. Και τώρα δεν είμαι; Τόσα χρόνια συνήθειας, είναι δυνατόν να καταρρεύσουν μέσα σε δύο μόνο μήνες; Είναι τόσο δυνατό συναίσθημα ο έρωτας και η αγάπη, τελικά;

ΑΓΑΠΩ, AIME, LOVE και ότι άλλο.....

Μ.

...

Στο σπίτι μένουν τρεις άνθρωποι. Κανείς δεν έχει δουλειά. Όχι γιατί δεν θέλουν, αλλά γιατί δεν βρίσκουν. Οι δύο από τους τρεις, ουσιαστικά είναι άστεγοι. Ο ένας που απομένει, απλά λέει πως έχει ένα ενοικιοστάσιο. Χρωστάει 5 ενοίκια, κοινόχρηστα και στην τσέπη του έχει 3,5 ευρώ. Τον βοηθά η οικογένεια του, όσο μπορεί. Και είναι ευγνώμων γι' αυτό.

Όταν κάποιος απ' όλους έχει λεφτά, παίρνει τσιγάρα για όλους. Στο σούπερ-μάρκετ, πάντα προσέχουν τις τιμές και πλέον δεν τους ενδιαφέρει η ποιότητα... Το καθημερινό φαγητό είναι ένα θέμα, αλλά ακόμα το βολεύουν. Κι όταν μπορούν βοηθούν κι άλλους μ' ένα πιάτο φαΐ.

Όλοι προσπαθούν για κάτι καλύτερο.

Βγάζουν αντικείμενα αξίας στο σφυρί κι ελπίζουν ότι κάποιος θα αγοράσει.

Όταν τα βλέπω όλα αυτά, αναρωτιέμαι σε ποιο ακριβώς αιώνα ζω.

Όταν τα βλέπω όλα αυτά αναρωτιέμαι για την πλασματική ευημερία.

Fais-moi confiance :)

Μ.

................

ΜΙΑ ΔΟΥΛΕΙΑ ΡΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕ, ΔΕΝ ΖΗΤΑΩ ΔΑΝΕΙΚΑ!!!!!!!!!!!!!!!

Αναπαράσταση...

Σε μια εποχή που όλα αλλάζουν (και όλα μένουν ίδια, όπως λέει και ο τραγουδοποιός), οι μεγάλες εντάσεις είναι αναμενόμενες. Πώς μπορείς όμως να σώσεις τους άλλους, αν δεν μπορείς να σώσεις τον εαυτό σου πρώτα; Κάποτε ένας καλός φίλος μου είχε πει οτί την μύτη των άλλων τη βλέπουμε, τη δική μας όμως, μόνο στον καθρέφτη.

Προσπαθώντας να ταιριάξεις δύο κουλτούρες, δύο δυνατές κουλτούρες, απλά χάνεις την μπάλα. Και όχι πως είναι κακό αυτό, απλά κάπου ίσως και να χάνεις κι ένα κομμάτι του εαυτού σου. Και αυτό είναι καλό. Γιατί βρίσκεται ένα άλλο για να καλύψει το κενό. Οι αλλαγές ποτέ δεν γίνονται ούτε εύκολα,ούτε από τη μία μέρα στην άλλη.

Οι αλλαγές.... Μεγάλο πράγμα... Σκέφτομαι πως εδώ και μια δεκαέτια και βάλε, λέω πως βρίσκομαι σε μια μεταβατική περίοδο. Υπερπαρατατεμένη! Και τώρα που, όπως φαίνεται, ήρθε η πραγματική αλλαγή, μπορώ να πω πως είμαι έτοιμη.

Αν αυτή τη στιγμή είχα τα απαιτούμενα λεφτά, δεν θα το σκεφτόμουν δεύτερη φορά. Θα ετοίμαζα διαβατήριο και θα είχα φύγει. Με όλα τα ρίσκα που κρύβει αυτό....

Το μυστικο για να μην καταλάβεις τίποτα, είναι να μην καταλαβαινείς τίποτα. Κι σε αυτόν τον μοναδικό κυναίωνα βρίσκομαι. Ανάμεσα σε δύο κουλτούρες, ανάμεσα σε δύο αγάπες ( μπορείς να τους πεις κι έρωτες) εγώ αναρώτιεμαι. Ποιος είναι ο σωστός δρόμος; Μεταξύ αγγλικών, ισπανικών, γαλλικών και ολίγων αραβικών, περιπλάνιεμαι σε έναν γαλαξία που δεν τον γνωρίσω. Και οσο κι αν με τρομάζει η αλλάγη, τόσο με γοητευτει το άγνωστο. Βαλτωμένη εδώ και καιρό βλέπω έναν άλλο κόσμο που δεν ξέρω αν πρέπει ν' ακολουθήσω. Όλα κάτι μου θυμίζουν αλλά όλα είναι διαφεροετικά. Είμαι εντός- εκτός κι αναρωτιέμαι γιατί μου έστειλε όλο αυτό ο σκηνοθέτης. Φοβούμενη για όλα τα υλικά αγαθά μου ακολουθώ μια γλώσσα που δεν την γνωρίζω, έναν άνθρωπο που δεν τον ξέρω, όπως και πολλούς άλλους. Το παρελθόν μου με χτυπά, δεν έχω πολούς πλεόν στη ζωή μου, να εμπιστευτώ αυτούς που είναι καιρό πλάι μου ή να ακολουθήσω κάτι νέο; Και όταν το "34" με χτυπάει έναντι στο "26" (που οι εμπιερίες του με κάνουν απλά να χλωμιάζω), σκέφτομαι. "Τι να κάνω άραγε εγώ εδώ;" Will i find a way? Μέσα σ' ένα σουρεάλ σκηνικό βλέπω πώς ένας άνθρωπος σκέφτεται εμένα. 'Η τον εαυτό του; Ε'ιμαι εγώ η επενδύσή του; Κι εκείνος τι είναι για εμένα; Η σανίδα σωτηρίας μου; Ή μήπως η τελευταία μου ευκαιρία; Μοιρασμένη σε 2 ή και σε 3, νιώθω σαν το Ζήκο. Και πώς να εξηγήσεις τον Ζήκο σε κάποιον άγνωστο; Κι αν τα μάτια μου άνοιξαν, άνοιξαν στη σωστή κατευθυνση; Τελικά η μονάδα παραμένει μονάδα; Ή γίνεται δυάδα; Τελικά τί είναι αυτη η ζωή; Επιλ΄γές; Εμπειρίες; Αναμνήσεις; Αγάπη;

Αδειαζω.... Ειλικρινά δεν ξέρω.