Είναι Τρελοί... Αυτοί οι Άνθρωποι...

Το να ζητάς κάτι από το σύμπαν είναι δεδομένο. Το θέμα είναι τι κάνεις όταν έρθει. Και εσύ είσαι ορθάνοιχτος. Έχεις ξεχάσει όμως, πώς είναι να δέχεσαι. Και ξαφνικά... Ήρθε. Από το πουθενά και ζητώντας μόνο εσένα. Όσο μεγαλώνεις, γίνεσαι ακόμα και πιο δύσπιστος. Μετράς και το παραμικρό, φοβούμενος μην κάνεις -πάλι- λάθος. Και το λάθος που κάνεις; Να μην αφήνεσαι. Να τα κρατάς όλα πίσω. Να είσαι σαν αναποδογυρισμένη χελώνα που κυλιέται όμως για να κερδίσει τον αγώνα και να κάνει και παγκόσμιο ρεκόρ. Κι εκεί που το σύμπαν σου δίνει ακριβώς αυτό που ζήτησες, εσύ πνίγεσαι. Κι εκεί που το νέο σου δίνει μια προοπτική, πάλι νιώθεις εγκλωβισμένος. Και -πάλι- θέλεις να φύγεις. Να πας πού όμως; Αυτό που ζήτησες είναι εδώ. Και περιμένει μόνο εσένα. Κι εσύ επηρεάζεσαι. Απ' όλους κι απ' όλα. Κι ενώ ο δρόμος είναι μπροστά σου, εσύ ζητάς... Τι ζητάς, άραγε; Να μπεις πάλι στο μικρόκοσμό σου και απλά να συνεχίσεις να πορεύεσαι, χωρίς ουσιαστικά να σου δίνεται η ευκαιρία να δεις και κάτι άλλο; Τι είναι αυτό που σε κρατάει πίσω; Η διαφορά ηλικίας; Είσαι πολύ ανοιχτόμυαλος για κάτι τέτοιο. Η διαφορά κουλτούρας; Πρόκληση. Η διαφορετική γλώσσα; Ακόμη μεγαλύτερη πρόκληση. Η τόσο απλόχερη αποδοχή και προσφορα; Πόσο έχεις συνηθίσει στα "δυσκολάκια" και στα "ευκολάκια". Όπου "ευκολάκι" να είσαι απλά μόνος σου. It takes two to tango, και αυτό είναι το πιο δύσκολο. Εννοείται πως το ζεμπέκικο που χορεύεις μόνος σου, είναι πολύ πιο εύκολο. Γιατί κανονίζεις εσύ τα βήματα και το πόσες στροφές θα πάρεις. Στα βήματα όμως που χορεύουν και οι δύο, τα χάνεις. Όπου "δυσκολάκι" εκεί που it takes two to tango, αλλά ο άλλος είναι με διάστρεμμα και εσύ χτυπιέσαι στα πατώματα γιατί παίζει το αγαπημένο σου κομμάτι. Και δεν θέλεις να χορέψεις με κανέναν άλλο. Αποτέλεσμα; Στα πατώματα.

ΠΑΡΑΓΡΑΦΟΣ ΝΑ ΠΑΡΟΥΜΕ ΑΝΑΣΣΑ

Η διαφορά κουλτούρας είναι ένα τεράστιο ζήτημα. Αυτό όμως στο επόμενο επεισόδιο από "΄Τη Ζωή της Παράλλης".