Το Σκατο VI

Έξω είχε συννεφιά. "Πάλι καλά" σκέφτηκα και σήκωσα το γιακά του μπουφάν για να κρύψω το δεύτερο γιακαδάκι που ψιλοροχάλιζε στο σβέρκο μου. Η Αφροδίτη είχε καλοκατσικωθεί στο κεφάλι μου, με καλά κλειστό τον αόρατο μανδύα της. Νομίζω πως κάτι σιγομουρμούριζε αλλά είχα τέτοιο άγχος που δεν μπορούσα να συγκεντρωθώ για να καταλάβω τι λέει. "Και γιατί έχεις άγχος;" με ρώτησε. "Μα είναι δυνατόν να με ρωτάς; Μέσα σε λιγότερο από 4 ώρες έχω λιποθυμήσει 3 φορές, έχω γνωρίσει το προσωπικό σκατό του Κοέλιο, μου έχει κάνει τα νεύρα τσατάλια και μέσα σε όοοολα αυτά, εμφανίζεσαι κι εσύ, κάνεις τις αλλαγές που θέλεις και χωρίς να με ρωτήσεις κατσικώνεσαι στο κεφαλάκι μου!" Μάλλον όλα αυτά τα είπα με τέτοιο νεύρο (αν και τα σκεφτόμουν δεν τα έλεγα φωναχτά) που ένιωσα την Αφροδίτη να σείεται λιγάκι δεξά-ζερβά. "Λοιπόν, άκου να σου πω..." Έτσι όπως ξεκίνησε νόμιζα πως ήταν έτοιμη να μου βάλει τις φωνές για άλλη μια φορά. "Για να έρθω εγώ μέχρι εδώ, σημαίνει πως το πρόβλημα α) είναι μεγάλο και β) ότι είσαι σημαντική για τους από πάνω... Πρέπει να καταλάβεις ότι οι αλλαγές α)συμβαίνουν α1) εκεί που δεν το περιμένεις και α2) δεν μπορείς πάντα να τις ελέγξεις... Δεν ήρθα εδώ για να σου κάνω τη ζωή δύσκολη, αλλά για να σου δείξω μια άλλη προοτπική μιας κι εσύ έχεις μπλεχτεί τόσο άσχημα στα μονοπάτια του Εγώ σου, που δεν μπορείς πλέον να βγεις ούτε με GPS.". Σε αυτό δεν είχε άδικο, οφείλω να ομολογήσω. Χαομένη με την πρόσφατη επιτυχία μου, μη μπορώντας να την διαχειριστώ, ήταν σαν να είχα πέσει στο καζάνι με το LSD. Έβλεπα περίεργα όνειρα, που δεν μπορούσα να καταλάβω αν ήταν κάποιο μήνυμα από κάπου, έβαφα κατάμαυρα τα μαλλιά μου, δεν άφηνα να με πλησιάσει άνθρωπος (παρά μόνο για ευκαιριακό σεξ) και το χειρότερο απ' όλα δεν μπορούσα να μαγειρέψω. Δεν ήθελα. Και αυτό ήταν απαράδεκτό μιας και οι συνταγές μου είχαν γίνει best seller σε λιγότερο από 6 μήνες. Ένιωθα εγκλωβισμένη μέσα σ' εμένα πιο πολύ από ποτέ... "Και γι' αυτό τον λόγο ακριβώς εμφανίστηκα... Για να σε βοηθήσω." Ίσως χρειαζόμουν λίγη θεϊκή βοήθεια... Ίσως η παρουσία της Αφροδίτης και του Σκατού να μ' έφερναν πάλι σ' εκείνη τη γλυκιά ζάλη της δημιουργίας που τόσο μου έλειπε... Ίσως να μ΄έκανε να βρω την επόμενη θεϊκή συνταγή που θα έκανε ακόμα και τον Μαμαλάκη να παραμιλά... "Δεν ψάχνεις συνταγή μικρή ανόητη, ακόμα να το καταλάβεις; Ένα και μόνο πράγμα ψάχνεις... Τον απόλυτο Έρωτα. Αχ και τώρα που τον ανέφερα, θύμισε μου να του στείλω κι ένα mail. Αυτό το παιδί έχει γίνει ανυπόφορο. Ούτε στα θεϊκά μηνύματα απαντά, ούτε στο κινητό του, ούτε πουθενά... Έχει πάθει μιας ελαφράς μορφή κατάθλιψή... Βλέπεις από τότε που ο κόσμος αποφάσισε ότι δεν τον έχει ανάγκη, νιώθει εντελώς άχρηστος. Μέχρι και τα βέλη του έβαλε στο e-bay... Δεν ξέρω τι να κάνω με την κατάσταση του... Anyway τα οικογενειακά μου δεν είναι της παρούσης..." Έπαθε ο Έρωτας κατάθλιψη;;; Ένιωσα τη γη να φεύγει κάτω απ' τα πόδια μου! Ένιωσα να με παρασέρνει ένα δυνατό ρεύμα. Ένιωσα σαν να... Όχι! Δεν ήταν δυνατόν! Όντως είχε φύγει η γη κάτω απ' τα πόδια μου! Όντως ήμουν στον αέρα! "Αφροδίτη;;;" " Φύσηξε, με είδαν λιγάκι αν και δεν νομίζω να έχουμε θέμα, πάμε Όλυμπο". "Μα όχι αυτό δεν μπορεί να γίνει! Έχω γάτες να ταΐσω! Έχω τη συνέντευξη τύπου! Δεν έκλεισα το θερμοσίφωνο! Θα ανησυχήσει η μαμά μου!" "Σκάσε και πέτα, καλά θα περάσουμε, έχω και την Νταϊάνα για τσάι!" Έκλεισα σφιχτά τα μάτια... Κούμπωσα το μπουφάν μου... Και μια θεία μελωδία έφτασε στ' αυτιά μου. Ominusss, Dominusss....