Παπουτσι απο τον τοπο σου....

...κι ας ειν' και μπαλωμενο. Έτσι έλεγαν οι παλιοί.

Χρόνια τώρα δηλώνω πολίτης αυτού του κόσμου. Απετάξας τον ρατσισμο; Απεταξάμην. Απετάξας τις μικροαστικες αντιλήξεις; Απεταξάμην. Και ακόμη προσαθώ να το κάνω. Αν κι έχω δει την "άλλη" πλευρά του μεταναστευτικού, ακόμη προσπαθώ.

Υπάρχει μετανάστευση και μετανάστευση. Λόγω πολιτικών αναταραχών, λόγω οικονομικής ανέχειας και λόγω... αφέλειας των Ελλήνων. Υπάρχουν πολλές χώρες που μας στέλνουν τα παιδιά τους με σκοπό να περάσουν λίγο παραπάνω στην Ευρώπη, παράνομα πάντα, αλλά αυτά βλέποντας την ευκολία επιβίωσης και κέρδους στην Ελλάδα μένουν εδώ φέροντας εις πέρας τις business τους. Και εννοείται πως οι Έλληνες είναι το ανέκδοτο τους. Αφελείς, μαλάκες, εθισμένοι στο σουβλάκι και την αδιαφορία. Και πάντα εύκολος στόχος για κλοπές, απάτες.

Αυτά τα έμαθα μετά από 10 μήνες συμβίωσης με τον έρωτα που ήρθε παράνομα και από μακριά. Και που ακόμη κρατεί. Ποτέ δεν δήλωσα φανατική Ελληνίδα, λάτρης του νεοέλληνα και της κουλτούρας του. Το αντίθετο θα έλεγα. Δηλώνω ρατσίστρια στις bmw με δόσεις, στα ακριβά κινητά και στη μπουζουκερί της παραλιακής. Ενίοτε δηλώνω και ανθέλλην. Αλλά μετά από κουβέντες, καυγάδες και αμέτρητες προσπάθειες να εεξηγήσω ότι Ελλάδα δεν είναι μόνο η Αθήνα, πικραίνομαι. Πικραίνομαι που ακούω τόσους πολλούς ανθρώπους να έχουν τέτοια γνώμη για τη χώρα που ζω. Να μην μπορούν να δουν τους τόσους ανθρώπους που προσπαθούν να κάνουν μία μικρή διαφορά. Να βλέπουν μόνο τον εγωισμό του Έλληνα που κλείνει τους δρόμους, δεν αγαπά μήτε τον εαυτό του, μήτε τον πλησίον του, τον Έλληνα και δη τον Αθηναίο που δεν σκάει το χειλάκι του, τις Ελληνίδες που είναι έτοιμες για όλα (αλήθεια αυτό πότε συνέβει; Συνήθως γελάγαμε με άλλες εθνικότητες που δεν άφηναν αρσενικό για αρσενικό...), αυτούς που εκμεταλλέυονται τα πάντα. Πώς μπορώ ν' αλλάξω την εικόνα;

Παπούτσι από τον τόπο σου κι ας είν' και μπαλωμένο. Το έλεγαν αυτό άραγε για να μην αναμιχθούν οι ράτσες ή γιατί ήξεραν ότι η διαφορά της κουλτούρας σε πολλές περιπτώσεις είναι καταστροφική;

Bennouna....

Την πρωτη φορα που της το ειπε, ανοιξε τα ματια της και τον κοιταξε με λατρεια. Μετα καταλαβε οτι το bennouna ειναι κατι που ελεγε σε ολες. Κατι σαν "αγαπη μου". Μονο που αυτος ειχε πολλες αγαπες. Κι ας της ελεγε πως αυτη ηταν η πιο δυνατη. Χαθηκε μεσα στο bennouna και αφησε και τον εαυτο της και το γελιο της και την ανεμελια της. Χαθηκε μεσα σε μια λεξη κι εχασε τα παντα. Ετσι το εβλεπε τωρα. Bennouna, λοιπον.

Facebook, internet, skype, κ.λ

Ημουν πολυ βαθια νυχτωμενη. Λες και δεν ειμαι χρονια στο ιντερνετ, λες και δεν ξερω τι συμβαινει στον κοσμο γενικα. Ειχα κρατησει μια "ρομαντικη" εικονα, μακρια απο το mirc, τα chat και τα forum, που ηξερα πως ηταν ειτε γκομενοπαγιδες, ειτε μια ευκαιρια να πηδηξεις και να πηδηχτεις. Ευτυχως ανοιξαν τα ματια μου. Ξαφνικα ειδα την πραγματικοτητα. Κι οσο εγω χρησιμοποιουσα ολα αυτα τα μεσα "κοινωνικης δικτυωσης", η αλλη πλευρα εμφανιστηκε.

Ποια κριση; Ολοι βρισκονται σ' ενα μεγαλο κρεβατι ετοιμοι ν' ανοιξουν, οχι την καρδια τους για να μιλησουν, αλλα τα γεννητικα τους οργανα. Elelitsa skise me, Anna xekoliara, Babis terastios... Και φωτογραφιες, πολλες φωτογραφιες, μηνυματα, χυδαιες προσεγγισεις, λες και το πιο σημαντικο πραγμα στον κοσμο ειναι ειτε ενα παλαμαρι, ειτε μια τρυπα. Οκ οχι μία, δύο. Και το peeping να κραταει τα σκηπτρα του βασιλια. Γιατι μας αρεσει να κοιταμε; Τι μας λειπει; Ποιος ο λόγος να εκτεθεις έτσι στα ματια χιλιάδων; Για ποια επιβεβαιωση μιλαμε;

Το "θελω να σε πηδηξω", εγινε like, το "παρε μου μια πίπα" poke και οι ωρες ατελειωτες, ο κοσμος ειναι μεγαλος. Ποτε δεν ημουν συντηρητικη. Παντα ειχα ανοιχτο μυαλο. Αλλα αυτο, πλεον, μου φανταζει τοσο οχι χυδαιο απλα, αλλα βρωμικο. Το σεξ ειναι βρωμικο, ετσι λεγανε παλια, για να δημιουργησουν ενοχες. Οχι το σεξ δεν ειναι βρωμικο, εμεις ειμαστε ζωα. Οχι ζωα, αυτα δεν φταινε σε τιποτα. Εμεις ειμαστε γλιτσεροι. Λες κι εχουμε βγει απο βαλτο. Και οταν η αυτοεκτιμηση μας ειναι στο ναδιρ, αντι να το βαλουμε κατω και να δουμε τι παει στραβα, εκτειθεμμεθα. Ποτε ο εγκεφαλος μας μετακομισε, στο κατω μερος του σωματος μας; Και γιατι ειναι τοσοι πολλοι και τοσες πολλες που ψαχνουν την επιβεβαιωση μεσω του εκχυδαϊσμου; Τι σπρωχνει μια ωριμη γυναικα να ανοιξει τα "σωψυχα" της; Μία μικρη κοπελα να ποζαρει σαν Λολιτα στο δωατιο της; Μπορεις ακομα να δεις τις κουκλες της.

Πως μπορεις να πεις σε αυτα τα κοριτσια, οτι με αυτες τις κινησεις το μονο που καταφερνουν ειναι να εξιταρουν και οχι να προκαλουν θαυμασμο; Και στα νεαρα αγορια οτι αυτο που βλεπουν πρεπει να το σεβαστουν; Πώς μπορεις να τα κανεις να εκτιμησουν το αλλο φυλλο και να σεβαστουν τις επιθυμιες του; Και μετα λες. φταιει ο βιαστης. Πώς μπορεις να εκπαιδευσεις μια ολοκληρη γενια να ανοιγοκλεισειτα ματια της και οχι νατα εχει συνεχεια ανοιχτα, κολλημενη σε μια οθονη που δεν κρυβει τιποτα;

Δεν ειμαι συντηρητικη. Ρομαντικη ειμαι. Και αναρωτιεμαι. Ποσο κραταει ενας οργασμος;

Κλεισαμε

...για τον πολυ τον κοσμο. Δεν ειμαστε πια για τα ματια ολων. Ένα κομματι μας, πρεπει να μεινει για εμας. Στο κατω-κατω ειχαμε και πολυ καιρο να εμφανιστουμε. Τωρα ομως αυτο το μπλογκ θα χρησιμευει ως ημερολογιο, προσωπικο.

Γιατι στον πληθυντικο; Γιατι πλεον δεν ειμαι μια, φανερωθηκαν πολλες απο εμενα.

Οσοι μεινετε, καλως να ορισετε. Ευπροσδεκτοι!

Μαρκελλα

Αντρες.

Αιώνες τώρα λένε πως οι άντρες είναι οι κυνηγοί, οι πολυγαμικοί, αυτοί που ψάχνουν την αδρεναλίνη μέσα από κάθε βλέμμα. Από τη μια γυναίκα στην άλλη και πίσω στη "δική" τους, που τους αγάπα, την αγαπούν και τους φροντίζει όσο και η μαμά τους. Αιώνες τώρα οι γυναίκες κοιμούνται τον ύπνο του δικαίου, κάνουν τα στραβά μάτια ή καλυτέρα το μαλάκα, γιατί "έτσι είναι οι άντρες". Και παράλληλα προσπαθούν να είναι μανές, εργαζόμενες, νοικοκυρές μα πάνω απ' όλα οι πόρνες τους, έχοντας την κρυφή ελπίδα ότι δεν θα βρουν στο γιακά του πουκαμίσου τους καμία τρίχα αλληνής.

Κάποτε ήταν "θα βγω με τους φίλους μου", "έχω επαγγελματικό ραντεβού/ταξίδι". Τώρα τα πράγματα είναι πολύ πιο απλά. Ένα προφίλ στο facebook/twitter/myspace και όλα τα αΐδια του κόσμου είναι στα πόδια τους. Από τη χώρα τους, αλλά και από προορισμούς εξωτικούς. Σε απόσταση ενός κλικ. Και η δόλια η γυναίκα να προσπαθεί. Αναρωτιέται τι κάνει λάθος ή τι της λείπει. Όσο κι απελευθερωμένη να είναι, σαν άνθρωπος δεν παύει αναρωτιέται. "Γιατί", "τι του λείπει"...; Ώρες και ώρες συνεχόμενες στο ιντερνετ και "άσε με να κάνω τη δουλεία μου". Η γυναίκα δεν είναι χαζή. Ξέρει να βλέπει τα ιστορικά και επειδή οι άντρες δεν είναι και οι πιο ευρηματικοί, βρίσκει τους κωδικούς και κατασκοπεύει. Και κάποια στιγμή σηκώνει το κεφάλι και νιώθει ότι όλη αυτή η κατινιά της έχει κλέψει την αξιοπρέπεια. Τον εγωισμό και την προσωπικότητα της. Αναρωτιέται πώς έγινε εκείνη, σαν αυτές που κορόιδευε. "Ότι γελάς το λούζεσαι" λυγάνε παλιά και αυτό είναι σοφό. Μα πως όμως να μπορέσει να συναγωνιστεί την μυστηριώδη άγνωστη που προτείνει τα κάλλη της, άφοβα και περήφανα σε όλες τις στάσεις, προσφέροντας άπλετη θέα χωρίς γκρίνια και ξεχασμένο μακιγιάζ της προηγούμενης βραδιάς; Αναρωτιέται αν θα έπρεπε να έχει ανταλλάξει το "σ' αγαπώ", μ' έναν καλό οργασμό (που και που) και να είναι εκείνη η μυστηριώδης άγνωστη που γυρνά μόνη σπίτι της τα βράδια. Αν θα έπρεπε να ανταλλάξει την "οικογενειακή ζωή" (που δεν είναι και πολύ σίγουρο πως την ήθελε), με το γέλιο, την ανεμελιά και την ανεξαρτησία της. Ποιο dna την ώθησε στο να πάρει το ρίσκο; Ή πιο αντρικό ψέμα; Η πείρα της, της είχε αποδείξει ότι όταν σε "σιγουρέψει", αλλάζει. Γιατί να μείνεις; Ποια ανασφάλεια σε οδήγησε εκεί; Ή μήπως δεν είναι ανασφάλεια και είναι η οφθαλμαπάτη της αγάπης; Και γιατί οφθαλμαπάτη; Γιατί μέρα με τη μέρα ανακαλύπτει ότι η αγάπη είναι μια υπερεκτιμημένη λέξη, που χρησιμοποιείται πολύ, αλλά σαν έννοια είναι παντελώς ανεφάρμοστη. Όταν αγαπάς δεν ψάχνεσαι όσο κυνηγός κι αν είσαι.

Και ως έξυπνο κι εξελιγμένο μοντέλο ανθρώπου, δεν κατηγορείς την εκάστου κυρία αλλά τον ίδιο τον άνθρωπο που ΕΣΥ επέλεξες να ζήσεις μαζί του. Κατ' επέκταση εσένα την ιδία. Γιατί οι επιλογές μας είναι αυτές που μας ορίζουν.

Τελικά μήπως η ανεξαρτησία με όλα της τα μειονεκτήματα θα ήταν η καλύτερη επιλογή για την ψυχική υγεία μιας ανήσυχης γυναικάς που δεν ονειρεύτηκε ποτέ νυφικά και σπίτια; Μπορείς τελικά να φύγεις από τα πάντα, όπως έλεγες ή είναι απλά ένα παραμύθι;

Και κάπου εκεί θυμάται ότι έχει ξεχάσει εντελώς τον εαυτό της, για να δοθεί σε κάτι που πίστεψε αλλά της πρόδωσε την εμπιστοσύνη. Έστω και εικονικά.

ΥΓ. Έχω αρχίσει και σιχαίνομαι όλα τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης.... Και σιγά-σιγά και τους ανθρώπους.

Σ-χεσεις...;

Πρέπει να ομολογήσω πως οι σχέσεις είναι ένα πολύ δύσκολο πράγμα. Χρειάζονται συνέχεια προσοχη, φροντιδα και ποτίσμα. Όντας πολύ καιρό εκτος, βρίσκομαι στη δύσκολη θέση να ομολογήσω πως πλέον δεν έχω ιδέα για το σπορ. Αυτό που έχω καταλάβει είναι ότι χρειάζεται πολύυυυυυυυυυυυ δουλειά. Και από τους δύο. Και οταν τους δύο ενωνει κι ένα τριτο πρόσωπο, δεν μπορείς να κάνεις πίσω, το μονο που κάνεις είναι, όχι απλά μπροστά, αλλά ντουγρού φόρτσα. Και την αγαπη πώς την αναγνωρίζεις; Ποιο είναι αυτό που σε κάνει να καταλαβεις ότι ο άλλος είναι ένα κομμάτι δικό σου, που σε καμία περίπτωση δεν θέλεις να χάσεις; Πώς διαχωρίζεις τη συνήθεια, από την αγαπη; Ή ο φόβος του "μενω μόνος"; Κι αν τελικά η συντροφικότητα είναι ένα τέχνασμα απλά για να μην σαβουρογαμάμε δεξιά-αριστερά, ποιος θα μας αποκαλύψει την συνωμοσία; Είμαστε τελικά γεννημένοι για να αποτελούμε μονάδες, μέσα σ' ένα ζευγάρι;

Είμαι τρομερα μπερδεμενη.

12/1/2011

Για να μείνουν δύο άνθρωποι κοντά, πρέπει να γίνουν οι αμοιβαίες υποχωρήσεις. Πώς όμως αυτές μετριούνται; Υπάρχει κάποια ζυγαριά που σου λέει πόσα έχει αφήσει ο ένας και πόσα ο άλλος; Και αν κάποιες στιγμές νιώθεις πως εσύ έχεις αφήσει τα περισσότερα, τι κάνεις; Συμβιβάζεσαι στο όνομα της αγάπης ή βάζεις μπροστά εσένα; Στο όνομα της όποιας ασφάλειας, δίνεις τόπο στην οργή ή ξεκαθαρίζεις τη θέση σου και συνεχίζεις να ζεις (μόνος); Ποιες είναι οι δικλείδες ασφαλείας που σε πάνε στον ονειρεμένο τόπο που λέγεται συμβίωση; Συμ-βίωση... Συμ-βιβάζομαι. Συμ-περιφέρομαι. Πολλά τα συν και λίγες οι απαντήσεις. Πόσοι είναι οι συμβιβασμοί που κάνεις γιατί το νιώθεις και πόσοι είναι αυτοί που κάνεις από φόβο; Μη μέινεις μόνος, μην χάσεις τον άλλο. Μένεις κοντά σε κάποιον γιατί γίνεσαι μαζί του καλύτερος άνθρωπος. Γιατί η δυάδα είναι καλύτερη από τη μονάδα, έχει περισσότερη δύναμη. Πόσο όμως μπορεί το παρελθόν να σου χτυπήσει καμπανάκι; Και πόσο όταν βλέπεις κάτι που ίσως γνωρίζεις κι έχεις ξαναζήσει, μπορείς να έχεις ακόμη την ελπίδα ότι απλά είναι η καχυποψία σου, που σε ορίζει. Όταν εσύ πραγματικά ξέρεις τι θέλεις, πόσο μπορείς να εμπιστευτείς τον άλλο; Το "pour la vie" πόσο μπορεί να αλλάξει τον τρόπο σκέψης σου; Και το "pardon" πόση αξία έχει όταν το ακούς συχνά;

Είναι δύσκολες οι διαπροσωπικές σχέσεις και όσο πάνε, αντί να γίνονται πιο ευκολές, περιπλέκονται. Και όσο περιπλέκονται... περιπλέκονται.

2011

Καλη Χρονια να είχαμε και να έχουμε.

Καταρχήν να με συγχωρέσετε όσοι-με-διαβάζετε, αλλά αυτή τη στιγμή στη ζωή μου κυριαρχεί ο έρωτας και η αμφιβολία. Και είναι τόσο αντικρουόμενα -όχι ακριβώς- συναισθήματα, που δεν έχω μυαλό για πολλά άλλα. Προσπαθώντας να μπω σε μία άλλη κατάσταση, έχω καταφέρει πανάθεμά με, να κάνω το μυαλό μου πουρέ (και όχι πατάτας που είναι και ευπαρουσίαστος, αλλά αρακά που μοιάζει με το μπλιαχ του Εξορκιστή), την καρδιά μου αγκινάρα και τη λογική μου... κάτι σαν αποτυχημένο ραγού. Κοινώς πράγματα που δεν ταιριάζουν μεταξύ τους, ακόμα και στο πιο αποδομημένο πιάτο του Πέσκια. Προσπαθώντας να βρω γραφειοκρατικές λύσεις, μπλέκομαι σ' ένα κουβάρι που δεν είναι ακριβώς στα μέτρα μου. Θα μου πεις "πώς χωράς σ' ένα κουβάρι;". Εμ δεν χωράς. Απλά είσαι στην απέξω και προσπαθείς να βρεις την άκρη. Και η άκρη πουθενά.

Είναι περίεργο να βλέπεις τον εαυτό σου, κάπου 8 χρόνια πριν, και να μην μπορείς να του εξηγήσεις ή να τον προϊδεάσεις λιγάκι, ότι εκεί-που-ήσουν-ήμουνα-κι-εκεί-που-είμαι-θα-έρθεις. Είναι επίσης περίεργο να βλέπεις τα ψεματάκια και να μην τους δίνεις σημασία, γιατί πολύ απλά τα ίδια έκανες κι εσύ. Πόσο μπορείς ν' αγαπήσεις τον εαυτό σου και να του έχεις απόλυτη εμπιστοσύνη, όταν γνωρίζεις ή υποψιάζεσαι το τι γίνεται; Πόσο το faites-moi confiance, μπορεί να λειτουργήσει τόσο νωρίς; Πολλά τα ερωτήματα, αμφίβολες οι απαντήσεις.

Πόσο, σε αυτή την ηλικία (το κέρατο μου), μπορείς να αφήσεις το ένστικτό σου να σε οδηγήσει και να πετάξεις τη λογική και την αμφιβολία από το κεφάλι σου; Ce pa facile... Και πόσο μπορείς να μην είσαι αδικαιολόγητα καχύποπτος; Γαμώ τους καιρούς μου γαμώ, γαμώ τις εμπειρίες που δηλητηριάζουν το ότι καλό πάει να γίνει, γαμώ τις θρησκείες- που πάντα είναι εμπόδιο για κάτι-, γαμώ τη γραφειοκρατία μου, γαμώ τον πύργο της Βαβέλ, γαμώ τον άνθρωπο τον ίδιο που τα έχει κάνει όλα σκατά και ΔΥΣΚΟΛΑ. Α επίσης, γαμώ αυτόν που ανακάλυψε το χρήμα.

Ειλικρινά χέστηκα για το τι θα πουν οι άλλοι.... Το θέμα είναι να μην βάλω εγώ τα χέρια μου και βγάλω τα μάτια μου, γιατί αυτό το γαμημένο ταυρίσιο μου ένστικτο, λέει να κρατήσω αυτό που έχω. Και ειλικρινά φοβάμαι πως δεν έχω τα φόντα (no confiance a moi).

"Ξύπνα, Μαρκελλάκι, και πάρε τη ζωή σου στα χέρια σου", αυτό πρέπει να μου πω και να το βάλω καλά μέσα στο κεφάλι μου. Γιατί, όπως λέει και το ρήτο στην κλασσική πλέον ταινία, your life ends one minute a time. Και στο τέλος αυτό μόνο που μένει, είναι ο παππούς στο πλάι σου, οι αναμνήσεις και η γλυκιά γεύση του δεν-άφησα-τη-ζωή- απλά-να-με-προσπεράσει. Τι κι αν πρακτικά για τους άλλους, έχεις αποτύχει; Ζεις!

Να με συγχωρέσετε για το μονόλογο του παράφρονα, αλλά είπαμε αυτό τον καιρό είμαι γκουρμέ πιάτο σε εστιατόριο ξενοδοχείου πολυτελείας. Αποδομημένη (για καλό) και πειραματιζόμενη (υπάρχει αυτή η λέξη;)

Α μέσα σε όλα αυτά, αν ακούσετε κάτι για οποιαδήποτε δουλειά (ή δουλεία) ενημερώστε με γιατι με βλέπω σε λίγο να βράζω τις γόβες μου.

Μ.