Σ-χεσεις...;

Πρέπει να ομολογήσω πως οι σχέσεις είναι ένα πολύ δύσκολο πράγμα. Χρειάζονται συνέχεια προσοχη, φροντιδα και ποτίσμα. Όντας πολύ καιρό εκτος, βρίσκομαι στη δύσκολη θέση να ομολογήσω πως πλέον δεν έχω ιδέα για το σπορ. Αυτό που έχω καταλάβει είναι ότι χρειάζεται πολύυυυυυυυυυυυ δουλειά. Και από τους δύο. Και οταν τους δύο ενωνει κι ένα τριτο πρόσωπο, δεν μπορείς να κάνεις πίσω, το μονο που κάνεις είναι, όχι απλά μπροστά, αλλά ντουγρού φόρτσα. Και την αγαπη πώς την αναγνωρίζεις; Ποιο είναι αυτό που σε κάνει να καταλαβεις ότι ο άλλος είναι ένα κομμάτι δικό σου, που σε καμία περίπτωση δεν θέλεις να χάσεις; Πώς διαχωρίζεις τη συνήθεια, από την αγαπη; Ή ο φόβος του "μενω μόνος"; Κι αν τελικά η συντροφικότητα είναι ένα τέχνασμα απλά για να μην σαβουρογαμάμε δεξιά-αριστερά, ποιος θα μας αποκαλύψει την συνωμοσία; Είμαστε τελικά γεννημένοι για να αποτελούμε μονάδες, μέσα σ' ένα ζευγάρι;