Παπουτσι απο τον τοπο σου....

...κι ας ειν' και μπαλωμενο. Έτσι έλεγαν οι παλιοί.

Χρόνια τώρα δηλώνω πολίτης αυτού του κόσμου. Απετάξας τον ρατσισμο; Απεταξάμην. Απετάξας τις μικροαστικες αντιλήξεις; Απεταξάμην. Και ακόμη προσαθώ να το κάνω. Αν κι έχω δει την "άλλη" πλευρά του μεταναστευτικού, ακόμη προσπαθώ.

Υπάρχει μετανάστευση και μετανάστευση. Λόγω πολιτικών αναταραχών, λόγω οικονομικής ανέχειας και λόγω... αφέλειας των Ελλήνων. Υπάρχουν πολλές χώρες που μας στέλνουν τα παιδιά τους με σκοπό να περάσουν λίγο παραπάνω στην Ευρώπη, παράνομα πάντα, αλλά αυτά βλέποντας την ευκολία επιβίωσης και κέρδους στην Ελλάδα μένουν εδώ φέροντας εις πέρας τις business τους. Και εννοείται πως οι Έλληνες είναι το ανέκδοτο τους. Αφελείς, μαλάκες, εθισμένοι στο σουβλάκι και την αδιαφορία. Και πάντα εύκολος στόχος για κλοπές, απάτες.

Αυτά τα έμαθα μετά από 10 μήνες συμβίωσης με τον έρωτα που ήρθε παράνομα και από μακριά. Και που ακόμη κρατεί. Ποτέ δεν δήλωσα φανατική Ελληνίδα, λάτρης του νεοέλληνα και της κουλτούρας του. Το αντίθετο θα έλεγα. Δηλώνω ρατσίστρια στις bmw με δόσεις, στα ακριβά κινητά και στη μπουζουκερί της παραλιακής. Ενίοτε δηλώνω και ανθέλλην. Αλλά μετά από κουβέντες, καυγάδες και αμέτρητες προσπάθειες να εεξηγήσω ότι Ελλάδα δεν είναι μόνο η Αθήνα, πικραίνομαι. Πικραίνομαι που ακούω τόσους πολλούς ανθρώπους να έχουν τέτοια γνώμη για τη χώρα που ζω. Να μην μπορούν να δουν τους τόσους ανθρώπους που προσπαθούν να κάνουν μία μικρή διαφορά. Να βλέπουν μόνο τον εγωισμό του Έλληνα που κλείνει τους δρόμους, δεν αγαπά μήτε τον εαυτό του, μήτε τον πλησίον του, τον Έλληνα και δη τον Αθηναίο που δεν σκάει το χειλάκι του, τις Ελληνίδες που είναι έτοιμες για όλα (αλήθεια αυτό πότε συνέβει; Συνήθως γελάγαμε με άλλες εθνικότητες που δεν άφηναν αρσενικό για αρσενικό...), αυτούς που εκμεταλλέυονται τα πάντα. Πώς μπορώ ν' αλλάξω την εικόνα;

Παπούτσι από τον τόπο σου κι ας είν' και μπαλωμένο. Το έλεγαν αυτό άραγε για να μην αναμιχθούν οι ράτσες ή γιατί ήξεραν ότι η διαφορά της κουλτούρας σε πολλές περιπτώσεις είναι καταστροφική;

Bennouna....

Την πρωτη φορα που της το ειπε, ανοιξε τα ματια της και τον κοιταξε με λατρεια. Μετα καταλαβε οτι το bennouna ειναι κατι που ελεγε σε ολες. Κατι σαν "αγαπη μου". Μονο που αυτος ειχε πολλες αγαπες. Κι ας της ελεγε πως αυτη ηταν η πιο δυνατη. Χαθηκε μεσα στο bennouna και αφησε και τον εαυτο της και το γελιο της και την ανεμελια της. Χαθηκε μεσα σε μια λεξη κι εχασε τα παντα. Ετσι το εβλεπε τωρα. Bennouna, λοιπον.

Facebook, internet, skype, κ.λ

Ημουν πολυ βαθια νυχτωμενη. Λες και δεν ειμαι χρονια στο ιντερνετ, λες και δεν ξερω τι συμβαινει στον κοσμο γενικα. Ειχα κρατησει μια "ρομαντικη" εικονα, μακρια απο το mirc, τα chat και τα forum, που ηξερα πως ηταν ειτε γκομενοπαγιδες, ειτε μια ευκαιρια να πηδηξεις και να πηδηχτεις. Ευτυχως ανοιξαν τα ματια μου. Ξαφνικα ειδα την πραγματικοτητα. Κι οσο εγω χρησιμοποιουσα ολα αυτα τα μεσα "κοινωνικης δικτυωσης", η αλλη πλευρα εμφανιστηκε.

Ποια κριση; Ολοι βρισκονται σ' ενα μεγαλο κρεβατι ετοιμοι ν' ανοιξουν, οχι την καρδια τους για να μιλησουν, αλλα τα γεννητικα τους οργανα. Elelitsa skise me, Anna xekoliara, Babis terastios... Και φωτογραφιες, πολλες φωτογραφιες, μηνυματα, χυδαιες προσεγγισεις, λες και το πιο σημαντικο πραγμα στον κοσμο ειναι ειτε ενα παλαμαρι, ειτε μια τρυπα. Οκ οχι μία, δύο. Και το peeping να κραταει τα σκηπτρα του βασιλια. Γιατι μας αρεσει να κοιταμε; Τι μας λειπει; Ποιος ο λόγος να εκτεθεις έτσι στα ματια χιλιάδων; Για ποια επιβεβαιωση μιλαμε;

Το "θελω να σε πηδηξω", εγινε like, το "παρε μου μια πίπα" poke και οι ωρες ατελειωτες, ο κοσμος ειναι μεγαλος. Ποτε δεν ημουν συντηρητικη. Παντα ειχα ανοιχτο μυαλο. Αλλα αυτο, πλεον, μου φανταζει τοσο οχι χυδαιο απλα, αλλα βρωμικο. Το σεξ ειναι βρωμικο, ετσι λεγανε παλια, για να δημιουργησουν ενοχες. Οχι το σεξ δεν ειναι βρωμικο, εμεις ειμαστε ζωα. Οχι ζωα, αυτα δεν φταινε σε τιποτα. Εμεις ειμαστε γλιτσεροι. Λες κι εχουμε βγει απο βαλτο. Και οταν η αυτοεκτιμηση μας ειναι στο ναδιρ, αντι να το βαλουμε κατω και να δουμε τι παει στραβα, εκτειθεμμεθα. Ποτε ο εγκεφαλος μας μετακομισε, στο κατω μερος του σωματος μας; Και γιατι ειναι τοσοι πολλοι και τοσες πολλες που ψαχνουν την επιβεβαιωση μεσω του εκχυδαϊσμου; Τι σπρωχνει μια ωριμη γυναικα να ανοιξει τα "σωψυχα" της; Μία μικρη κοπελα να ποζαρει σαν Λολιτα στο δωατιο της; Μπορεις ακομα να δεις τις κουκλες της.

Πως μπορεις να πεις σε αυτα τα κοριτσια, οτι με αυτες τις κινησεις το μονο που καταφερνουν ειναι να εξιταρουν και οχι να προκαλουν θαυμασμο; Και στα νεαρα αγορια οτι αυτο που βλεπουν πρεπει να το σεβαστουν; Πώς μπορεις να τα κανεις να εκτιμησουν το αλλο φυλλο και να σεβαστουν τις επιθυμιες του; Και μετα λες. φταιει ο βιαστης. Πώς μπορεις να εκπαιδευσεις μια ολοκληρη γενια να ανοιγοκλεισειτα ματια της και οχι νατα εχει συνεχεια ανοιχτα, κολλημενη σε μια οθονη που δεν κρυβει τιποτα;

Δεν ειμαι συντηρητικη. Ρομαντικη ειμαι. Και αναρωτιεμαι. Ποσο κραταει ενας οργασμος;

Κλεισαμε

...για τον πολυ τον κοσμο. Δεν ειμαστε πια για τα ματια ολων. Ένα κομματι μας, πρεπει να μεινει για εμας. Στο κατω-κατω ειχαμε και πολυ καιρο να εμφανιστουμε. Τωρα ομως αυτο το μπλογκ θα χρησιμευει ως ημερολογιο, προσωπικο.

Γιατι στον πληθυντικο; Γιατι πλεον δεν ειμαι μια, φανερωθηκαν πολλες απο εμενα.

Οσοι μεινετε, καλως να ορισετε. Ευπροσδεκτοι!

Μαρκελλα

Αντρες.

Αιώνες τώρα λένε πως οι άντρες είναι οι κυνηγοί, οι πολυγαμικοί, αυτοί που ψάχνουν την αδρεναλίνη μέσα από κάθε βλέμμα. Από τη μια γυναίκα στην άλλη και πίσω στη "δική" τους, που τους αγάπα, την αγαπούν και τους φροντίζει όσο και η μαμά τους. Αιώνες τώρα οι γυναίκες κοιμούνται τον ύπνο του δικαίου, κάνουν τα στραβά μάτια ή καλυτέρα το μαλάκα, γιατί "έτσι είναι οι άντρες". Και παράλληλα προσπαθούν να είναι μανές, εργαζόμενες, νοικοκυρές μα πάνω απ' όλα οι πόρνες τους, έχοντας την κρυφή ελπίδα ότι δεν θα βρουν στο γιακά του πουκαμίσου τους καμία τρίχα αλληνής.

Κάποτε ήταν "θα βγω με τους φίλους μου", "έχω επαγγελματικό ραντεβού/ταξίδι". Τώρα τα πράγματα είναι πολύ πιο απλά. Ένα προφίλ στο facebook/twitter/myspace και όλα τα αΐδια του κόσμου είναι στα πόδια τους. Από τη χώρα τους, αλλά και από προορισμούς εξωτικούς. Σε απόσταση ενός κλικ. Και η δόλια η γυναίκα να προσπαθεί. Αναρωτιέται τι κάνει λάθος ή τι της λείπει. Όσο κι απελευθερωμένη να είναι, σαν άνθρωπος δεν παύει αναρωτιέται. "Γιατί", "τι του λείπει"...; Ώρες και ώρες συνεχόμενες στο ιντερνετ και "άσε με να κάνω τη δουλεία μου". Η γυναίκα δεν είναι χαζή. Ξέρει να βλέπει τα ιστορικά και επειδή οι άντρες δεν είναι και οι πιο ευρηματικοί, βρίσκει τους κωδικούς και κατασκοπεύει. Και κάποια στιγμή σηκώνει το κεφάλι και νιώθει ότι όλη αυτή η κατινιά της έχει κλέψει την αξιοπρέπεια. Τον εγωισμό και την προσωπικότητα της. Αναρωτιέται πώς έγινε εκείνη, σαν αυτές που κορόιδευε. "Ότι γελάς το λούζεσαι" λυγάνε παλιά και αυτό είναι σοφό. Μα πως όμως να μπορέσει να συναγωνιστεί την μυστηριώδη άγνωστη που προτείνει τα κάλλη της, άφοβα και περήφανα σε όλες τις στάσεις, προσφέροντας άπλετη θέα χωρίς γκρίνια και ξεχασμένο μακιγιάζ της προηγούμενης βραδιάς; Αναρωτιέται αν θα έπρεπε να έχει ανταλλάξει το "σ' αγαπώ", μ' έναν καλό οργασμό (που και που) και να είναι εκείνη η μυστηριώδης άγνωστη που γυρνά μόνη σπίτι της τα βράδια. Αν θα έπρεπε να ανταλλάξει την "οικογενειακή ζωή" (που δεν είναι και πολύ σίγουρο πως την ήθελε), με το γέλιο, την ανεμελιά και την ανεξαρτησία της. Ποιο dna την ώθησε στο να πάρει το ρίσκο; Ή πιο αντρικό ψέμα; Η πείρα της, της είχε αποδείξει ότι όταν σε "σιγουρέψει", αλλάζει. Γιατί να μείνεις; Ποια ανασφάλεια σε οδήγησε εκεί; Ή μήπως δεν είναι ανασφάλεια και είναι η οφθαλμαπάτη της αγάπης; Και γιατί οφθαλμαπάτη; Γιατί μέρα με τη μέρα ανακαλύπτει ότι η αγάπη είναι μια υπερεκτιμημένη λέξη, που χρησιμοποιείται πολύ, αλλά σαν έννοια είναι παντελώς ανεφάρμοστη. Όταν αγαπάς δεν ψάχνεσαι όσο κυνηγός κι αν είσαι.

Και ως έξυπνο κι εξελιγμένο μοντέλο ανθρώπου, δεν κατηγορείς την εκάστου κυρία αλλά τον ίδιο τον άνθρωπο που ΕΣΥ επέλεξες να ζήσεις μαζί του. Κατ' επέκταση εσένα την ιδία. Γιατί οι επιλογές μας είναι αυτές που μας ορίζουν.

Τελικά μήπως η ανεξαρτησία με όλα της τα μειονεκτήματα θα ήταν η καλύτερη επιλογή για την ψυχική υγεία μιας ανήσυχης γυναικάς που δεν ονειρεύτηκε ποτέ νυφικά και σπίτια; Μπορείς τελικά να φύγεις από τα πάντα, όπως έλεγες ή είναι απλά ένα παραμύθι;

Και κάπου εκεί θυμάται ότι έχει ξεχάσει εντελώς τον εαυτό της, για να δοθεί σε κάτι που πίστεψε αλλά της πρόδωσε την εμπιστοσύνη. Έστω και εικονικά.

ΥΓ. Έχω αρχίσει και σιχαίνομαι όλα τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης.... Και σιγά-σιγά και τους ανθρώπους.