Πόσο ειμαι; 39. Έφυγε και το 8 απο δίπλα. Πόσο νιώθω; Κάπου κοντα στα 30. Καραγκιόζακι. Τα 40 ειναι τα νεα 30. Στάτους. Μόδα; Ανάγκη. Κλαίω, χτυπιέμαι και μετα το ξεχνάω. Και ξανά μανα. Κλαίω, χτυπιέμαι, θυμώνω και πάλι το ξεχνάω. Κλαίω, χτυπιέμαι, θυμώνω, μαυρίζω και πάλι το ξεχνάω. Ξεχνάω εμενα. Και γίνομαι... Νοικοκυρά. Δεν ειναι ούτε το παιδι το πρόβλημα μου, ούτε και. Οι γύρω μου. Ειμαι ξεκάθαρα εγω. Κλαίω, χτυπιέμαι, θυμώνω, οργιζομαι, μαυρίζω και υποχρεώσεις. Και ο έξω κόσμος, που απο τη μια τον ζητάω και απο την άλλη τον βαριέμαι. Και δεν μιλαω, με έφαγε το φβ. Θελω να δω τους παλιούς μου φίλους, αλλα εκείνοι δεν τον θέλουν. Οποτε τους ακολουθώ απο εκεί. Και δεν ρωτάω, γιατι με απέκλεισαν έτσι. Κλαίω, θυμώνω και το κρύβω. Και νιώθω αποτυχημένη. Ειμαι αποτυχημένη. Κλαίω,θυμώνω και νιώθω τύψεις. Που θελω ζωή και δεν ευγνωμωνω το θείο δώρο της μητρότητας. Και φοβάμαι μη με κρίνουν. Εγω δε θελω να κρίνω. Ποια ειμαι εγω για να κρίνω; Και ξανά μανά κλαίω (απο μέσα), θυμώνω (απο μέσα), μαυρίζω (απο μέσα), αποτυχαίνω (απο έξω), με βαριέμαι (απο έξω) και αναρωτιέμαι... Σκατα ή αποσκατα;