Αθηνα ...

Η Αθηνα δεν ειναι θλιβερη πολη . Ειναι θλιμμενη ... Ειναι μια πολη που μοιαζει με κοριτσακι που θελει να μεγαλωσει γρηγορα , φορωντας τα τακουνια και τα φουστανια της μαμας του . Δεν ειναι ομως ουτε παιδακι . Ειναι σχεδον εφηβη και δεν μπορει να αποφασισει προς τα που θα ειναι το μελλον της . Ειναι μια πολη emo που ξεχνιεται με τον ηλιο . Οταν ομως πεσει το γκριζο του Λονδινου , που δεν το εχει συνηθισει , βγαζει τον πιο μελαγχολικο της χαρακτηρα .

Ειναι θλιμμενη η Αθηνα μας . Κι εμεις το μονο που κανουμε ειναι να την κακολογουμε . Την κανουμε να νιωθει ασημαντη και οταν αυτη το μπορει μας εκδικειτε , σαν παιδακι που θελει να τραβηξει την προσοχη μας . Δεν την προσεχουμε , δεν την καθαριζουμε και προσπαθουμε σαν αλλοι παιδεραστες να την κανουμε μεγαλη και ιδια με τις αλλες . Μονο που οι αλλες δεν ηταν πολυπαθες οπως αυτη εδω . Χιλια μυρια περασαν απο πανω της . Και ενω θα μπορουσαμε να την κανουμε να νιωσει ομορφη και να βγαλει τον καλυτερο εαυτο της , της φορτωνουμε "industrial" κακοτεχνηματα στο βωμο της συγχρονης -δηθεν- κουλτουρας μας .

Η Αθηνα περα απο παιδουλα ειναι και μια αξιοσεβαστη ξεπεσμενη αρχοντισσα . Που κραταει καποια απο τα στολιδια της κρυμμενα σε ενα παλιο κουτι απο σοκολατακια πολυτελειας και τα δειχνει περηφανα οταν ερχονται ξενοι για καφε . Εχει αρωμα λεμονιου παρεα με αυτο της φαβας , της φασολαδας και της ρεγγας . Εχει ζαρωμενα χερια που , που και που , τα κουμανταρει και καταφερνει να βαλει λιγο κοκκινο κραγιον και να μας χαμογελασει . Ειναι θλιμμενη ομως .

Θυμαται τα παλια της μεγαλεια και προσπαθει να μας τα δειξει . Εμεις την προσπερναμε , γιατι βιαζομαστε . Δεν θα εχουμε ποτε χρονο να κατσουμε να ακουσουμε αυτη τη γιαγιουλα να μας μιλαει για τα παλια . Και σιγα σιγα δεν θα μεινει τιποτα . Τα παιδια μας δεν θα κοιταζουν ψηλα τα ακροκεραμα και τα περιτεχνα μπαλκονια με τα γερανια . Γιατι πολυ απλα δεν θα υπαρχουν .

Θλιμμενη πολη η Αθηνα . Ουτε παιδι , ουτε εφηβη , ουτε γιαγια πλεον . Κατι απροσδιοριστο σαν τις ηθοποιους που απο τις πολλες πλαστικες δεν εχουν πλεον εκφραση . Και δεν υπαρχει χειροτερο πραγμα απο το να κανεις ολα τα συναισθηματα και τις εικονες ενα .....

Μ.

Δουλεια-Σπιτι ? Οχι πλεον ... Σπιτι-Σπιτι

Τα τελευταια χρονια οι εργατοωρες μας εχουν αυξηθει τοσο που πλεον ο ορος " δουλεια-σπιτι , σπιτι-δουλεια" δεν ισχυει ...

Τον τελευταιο καιρο το ωραριο μου ειναι βραδυνο . Κοινως 13.00-21.00 . Φευγω ,λοιπον, απο το σπιτι και ερχομαι .... στο σπιτι . Δεν ξερω αν ειναι pathetic , αλλα μετα απο τοσα χρονια δουλειας στο συγκεκριμμενο μαγαζι , νιωθω σαν να ειμαι ηδη σπιτι μου . Το μονο που διαφερει ειναι πως δεν κυκλοφορω με τις πυτζαμες μου και δεν εχω τα διαολογατακια μου να τριγυρναν . Ε και που και που εχω και κοσμο γυρω μου .

Προσπαθω να καταλαβω αν αυτη η αισθηση μου κανει καλο ή κακο . Πελατες οι οποιοι εχουν γινει και φιλοι με τα χρονια , γειτονια γνωστη , προσωπα συνηθως οικεια κι εγω σταθερα πισω απο το ταμειο μπροστα απο την οθονη να πληκτρολογω ...

Οταν σκεφτομαι να αλλαξω δουλεια , αυτο ειναι ενα απο τα πραγματα που με σταματαει .
Οτι απο το Σπιτι δεν θα πηγαινω πλεον στο Σπιτι αλλα στη δουλεια ....

Μ.

Εμεις οι Ελληναρες ....

Εχω ξαναπει πως μεσα στα ταξι μπορεις να βρεις απαντησεις για πραγματα που σε προβληματιζουν . Μπορεις ομως και να εξαγριωθεις τοσο πολυ , που να ευχηθεις το χειροτερο για ενα επαγγελματια οδηγο . Να μη σταυρωσει κουρσα μετα απο εσενα .

Χτες κατακουρασμενη απο τη δουλεια , πηρα ταξι να παω σπιτι ... Καπου εκει Μυλλερου και Λεωνιδου , εχει ενα τετραγωνο το οποιο το φτιαχνουν . Και λογικο ειναι να το χαζευουμε και οι δυο . Τον ρωταω λοιπον (ανααααθεμα την ωρα ) : " Τι θα γινει αραγε εδω αναρωτιεστε ε ? " . Μου απανταει : " Οχι απλα το κοιταω . Αυτη η περιοχη εχει αρχισει και αναβαθμιζεται , αλλα τι να το κανεις εφοσον μενουν εδω ενα καρο Πακιστανοι σιγα μην γινει τιποτα " . Προσπαθησα να του εξηγησω πως η περιοχη επειδη μενουν ξενοι ειναι πιο ασφαλης . Πουυυυυυυ να καταλαβει .... Μου αρχιζει ενα λογιδριο για τους αλλοδαπους , για την καταντια μας , για τη βρωμα που φερνουν (ελεοςςςςς) και αλλα χιλια μυρια . Ε καποια στιγμη σταματησα απλα να μιλαω γιατι ακρη δεν θα εβγαζα ....

Μενω στον Κεραμεικο κοντα 5 χρονια . Απο τοτε που η περιοχη δεν ηταν "τρεντι" . Και μαλιστα οταν ειχα παει να πιασω το σπιτι , ολοι ειχαν εναντιωθει . Εκτος απο τη μανουλα μου , που ξερει πως οταν κανω κατι εχω τους λογους μου . Ηθελα να μεινω σε μια περιοχη που να ειναι κεντρο-αποκεντρο , που να ειναι και ιδιαιτερη . Τον Κεραμεικο τον αγαπησα απο την πρωτη στιγμη . Αγαπησα την πολυχρωμια του . Στην πολυκατοικια μου , ακους ενα καρο διαφορετικες γλωσσες και ολοι θα σου πουν ενα γεια .

Απεναντι μου ειναι ενα μικρο αιγυπτιακο μινι μαρκετ . Απ' εξω αραζουν αρκετοι Αιγυπτιοι . Με ξερουν . Οχι με το ονομα μου . Αλλα εχω προσεξει πως εχουν το νου τους μεχρι να μπω στην πολυκατοικια . Και δεν ειναι καμακι αυτο ...


Στα 5 αυτα λοιπον χρονια εχω κυκλοφορησει στις 2-3-4-5 το πρωι . Ποτε μα ποτε κανενας ξενος δεν με εχει ενοχλησει . Και αν εχει πεταξει καποια ατακα τυπου καμακι ποτε δεν μου εχει επιτεθει . Τις δυο φορες που βρεθηκα σε πιο "δυσκολη" κατασταση , ηταν Ελληνες και μαλιστα μεγαλης ηλικιας οχι πιτσιρικαδες .

Πριν μια βδομαδα ειχαμε ενα κρουσμα βιασμου . Και ηταν Ελληνας . Τουλαχιστον ετσι ειπε η κοπελια .

Αυτοι που κανουν τις φασαριες και ειναι οι πιο καφροι ειναι Ελληνες .

Πρεπει καποια στιγμη ολοι μας να καταλαβουμε πως αυτοι οι ανθρωποι ( ενταξει οχι ολοι μην ειμαστε και εντελως ονειροπολοι ) εχουν ερθει εδω με τις οικογενειες τους για να βρουν ενα καλυτερο αυριο .

Στο κατω κατω ολοι οι λαοι εχουμε τους καλους και τους αναποδους ...

Αλλα εχω βαρεθει αυτη την καραμελα τυπου " οι ξενοι φταινε για ολα" .

Αυτα ....

Μ.