Μισάνθρωπος πια...

Μικροί, μίζεροι, ελλεινοι άνθρωποι, που με ψεύτικα χαμόγελα σχολιάζουν και ζουν τις μικρές μίζερες εκείνες ζωές τους, εις βάρος της ίδιας της ζωής, που το μονο που ζητά ειναι να περάσει αναίμακτα, χαρίζοντας χαμόγελο και λίγη ευτυχία σε απλά πράγματα. Αγάπη, υπερεκτιμημενη, ζευγάρι για τα κοινωνικά δεδομένα ενός είδους που ουσιαστικά ειναι τι πιο μοναχικό και το μονο που σκοτώνει το είδος του, όχι για να τραφει, αλλά για να μειώσει τον ανταγωνισμό που ο ίδιος εχει κατασκευάσει. Όταν το πιο πολύτιμο που έχουμε πάνω μας ειναι ένα χαμόγελο, κλειστά ματιά για να μυρίζεις-ακούσεις-αισθανθείς ένα αεράκι στην ατμόσφαιρα. Και, ομως, ψάχνεις να βρεις να πονέσεις, να κρίνεις, να φτιάξεις καλύτερα τη βιτρίνα σου και ας ζεχνει το εμπόρευμα σου. Να πατήσετε, για να κερδίσεις, με οποίο κόστος να εκδικηθεις, να λερωσεις ότι πιο καθαρό σου εχει δώσει η φύση στην αρχή της, μια καρδιά που χτυπά. Όχι μονο για να κινήσει το αίμα, αλλά και για να νιώσει ανώτερα συναισθήματα όπως ειναι η ολοκλήρωση. Μονο που ο καθένας τη νιώθει διαφορετικά. Λεφτά κατασκευασμένα απο άνθρωπο, γραφήματα και αυτά το ίδιο. Όροι που φτιάχτηκαν απο εσένα τον ίδιο για να σε ξεμπλεξουν και τώρα ειναι μονο για να εκμεταλλευτείς αυτούς που εν κατεουν. Και έρχεσαι σπερνεις το μίσος σου δεξιά-ζερβά και στο τελος υποβάλλεται σε χίλια μυρια για να παρατήσεις αυτό που εσυ όνομα ζεις ζωή. Με χάπια, ενέσεις, εγχειρήσεις. Για να αποφύγεις το αναπόφευκτο. Ομορφιά που είσαι πρόσκαιρη, αλλά υπάρχεις προς τέρψη των οφθαλμών και καλα κανείς και υπάρχεις, μονο που τώρα σε λένε μονο γαμησι. Συντροφικότητα βάση σχεδίου για να φτάνουμε στο επίπεδο της οικειοτητας, που σιχαινομαστε τον άλλο γιατι ειναι η προέκταση της κλανιας μας. Το επόμενο χαλασμένο μας δόντι. Και περηφανεύεςαι το τα ποσά χρονια έχουμε φτάσει να μισουμε και να καταστρέφουμε ο ένας τον άλλο. Με βιτρίνα την αγάπη και τη συντροφικότητα. Κι ομως, υπάρχουν λίγοι τυχεροί που την έχουν ζήσει πραγματικά και αγνά. Πόδια ανοιχτά, όσες και οι αγκαλιές που κλείνουν κάτι μέσα τους γιατι τους έχουν πείσει ότι έτσι πρέπει. Αν δεν το γνωρίζαμε, θα μας έλειπε; Άνθρωπε που έχεις το μεγαλείο να μιλάς και όλο αμπέλοφιλοσοφιες λες.