Πόσο ειμαι; 39. Έφυγε και το 8 απο δίπλα. Πόσο νιώθω; Κάπου κοντα στα 30. Καραγκιόζακι. Τα 40 ειναι τα νεα 30. Στάτους. Μόδα; Ανάγκη. Κλαίω, χτυπιέμαι και μετα το ξεχνάω. Και ξανά μανα. Κλαίω, χτυπιέμαι, θυμώνω και πάλι το ξεχνάω. Κλαίω, χτυπιέμαι, θυμώνω, μαυρίζω και πάλι το ξεχνάω. Ξεχνάω εμενα. Και γίνομαι... Νοικοκυρά. Δεν ειναι ούτε το παιδι το πρόβλημα μου, ούτε και. Οι γύρω μου. Ειμαι ξεκάθαρα εγω. Κλαίω, χτυπιέμαι, θυμώνω, οργιζομαι, μαυρίζω και υποχρεώσεις. Και ο έξω κόσμος, που απο τη μια τον ζητάω και απο την άλλη τον βαριέμαι. Και δεν μιλαω, με έφαγε το φβ. Θελω να δω τους παλιούς μου φίλους, αλλα εκείνοι δεν τον θέλουν. Οποτε τους ακολουθώ απο εκεί. Και δεν ρωτάω, γιατι με απέκλεισαν έτσι. Κλαίω, θυμώνω και το κρύβω. Και νιώθω αποτυχημένη. Ειμαι αποτυχημένη. Κλαίω,θυμώνω και νιώθω τύψεις. Που θελω ζωή και δεν ευγνωμωνω το θείο δώρο της μητρότητας. Και φοβάμαι μη με κρίνουν. Εγω δε θελω να κρίνω. Ποια ειμαι εγω για να κρίνω; Και ξανά μανά κλαίω (απο μέσα), θυμώνω (απο μέσα), μαυρίζω (απο μέσα), αποτυχαίνω (απο έξω), με βαριέμαι (απο έξω) και αναρωτιέμαι... Σκατα ή αποσκατα;

Ασκοπο

Πάντα έλεγαν πως ειμαι κοινωνική. Χαμογελαστή και εύκολη. Επιπόλαιη και ελαφρομυαλη. Φαντομας. Ότι ρίσκαρα. Το πιο επιτυχημένο το άκουσα πριν λίγο καιρο απο ένα φίλο. Ότι έχω ταλέντο στους μπελάδες. Πόσο δίκιο είχε. Και όταν ,όχι ακριβώς αποφάσισα, αλλά κινήθηκα στο να κάνω ένα παιδι, ειμαι σίγουρη ότι πολλοί το χαρακτήρισαν ως ανεύθυνη κίνηση. Επιπόλαιη και απερίσκεπτη. Δεν έχουν άδικο. Όταν περιέγραφαν ότι η εγκυμοσύνη δεν ειναι η πιο ευτυχισμένη περίοδος στη ζωή μιας γυναίκας, κάποιοι έπεσαν να με φάνε. Και όταν άκουσα το , χιουμοριστικό, "ειναι πια γυναίκα αραβα", ένιωσα ότι πέρασα πολυ χρόνο με ανθρώπους που δεν τους ήξερα και δεν με ήξεραν. Ποτε δεν έγινα, ομως, γυναίκα αραβα και ποτε δεν έγινα η μητέρα που κρύβεται πίσω απο ένα παιδι, για να καλύψει την ανεπάρκεια της. Ναι, ειχα πολλούς γνωστούς. Ευτυχώς για τους πιο πολλούς έχω εξαφανιστεί πλέον και δεν χρειάζεται να με σχολιάζουν πια, παρά μονο σαν ένα σημείο του παρελθόντος. Σημερα χρειάστηκε να ζητήσω τη βοήθεια, οικονομική πάντα μιας και άλλη δεν μπορεί να μου δώσει κανείς, απο έναν φίλο. Έναν άνθρωπο που πραγματικά η ευτυχία του ειναι δυο φορές δική μου γιατι παρά πολυ απλά, ειναι ένας υπέροχος άνθρωπος. Πιο βαριά πέτρα δεν ειχα κουβαληςει εδω και καιρο. Απο τη στιγμή που έκανα την κουβέντα ένιωσα πως τον έχασα. Και δεν υπάρχει πιο άβολο πράγμα απο το να νιώθεις ότι έχασες την εκτίμηση κάποιου λόγω οικονομικής αναφοράς. Το παραδέχομαι, δεν ήμουν το highlight της παρέας πποτε, ίσως και συχνά να δημιουργούσα προβλήματα και προβληματισμούς. Ειλικρινά δεν ηταν αυτός ο σκοπος μου. Απλά προσπαθούσα να δω που μπορω να ταίριαξω κι εγω. Τελικά δεν ταίριαζα πουθενά και γι αυτό γινόμουν φαντομας. Προσπαθούσα να μην πολυενοχλω. Να μην πολυφαινομαι. Ομως πάντα κατάφερνα το αντίθετο. Ειναι το ντιενέι; Ειναι απλά η παρορμητικοτητα που με χαρακτηρίζει απο καιρούς σε καιρούς; Δεν ξερω.  Γιατι έκανα παιδι με τον συγκεκριμένο άνθρωπο; Γιατι πίστεψα ότι ειχα βρει κάποιον που με καταλάβαινε. Πόσο μα πόσο μα πόσο λάθος έκανα. Και το χρεώθηκα κΙ το πληρώνω ουσιαστικά και μεταφορικά ακόμα. Όχι το λάθος δεν ηταν δικο του, ειναι δικο μου. Γιατι πίστεψα ότι μπορούσα να καταπίεσω τη φύση μου, που ειναι πιο ελαφρια. Πιο πολυ της παρατήρησης. Αρέσκομαι στο να παρατηρώ τους ανθρώπους κι αυτό ενοχλεί. Δεν πιστεύω σε θεούς, και αυτό ενοχλεί. Δεν πιστεύω σε φυλές, αλλά στην ανθρώπινη φύση, και αυτό ενοχλεί. Πιστεύω ότι η αγάπη, ειναι να νοιάζεσαι, να φροντίζεις, να προσεχείς, να βοηθάς, να επιβραβεύεις τις προσπάθειες,  να κανείς τον άλλο καλύτερο άνθρωπο και ολα αυτά να αντιγυριζουν. Δεν πιστεύω σε στερεότυπα και αυτό ενοχλεί. Δεν πιστεύω το "σε πληγώνω, σε πληρώνω". Και για ολα τα παραπάνω πληρώνω ακούγοντας τα χειρότερα κάθε μέρα. Και πρέπει να τα καταπίνω γιατι δεν θελω να προκάλεσω κακό. Γιατι πιστεύω στην ανθρώπινη νοημοσύνη παραπάνω απο την εμμονή. Γιατι πιστεύω ότι μαγικά ολα θα έρθουν στη ισορροπία τους χωρίς να πληγωθεί κανείς. Και έχω τόσο ανάγκη κάποιον να με φροντίσει. Να με στηρίξει, έστω για λίγο γιατι στο πολυ κλωτσάω, έχω μάθει βλέπεις να τα βάζω μονη στη θέση τους ολα. Και όσο περνάει ο καιρός καταλαβαίνω ότι ο χρόνος ειναι ο μόνος που δεν μπορείς να κερδίσεις. Πόσο χαζή ήμουν, που όταν ήμουν ευτυχισμένη δεν το έπαιρνα χαμπάρι. Όταν πέρναγα καλα, τρωγομουν με τα ρούχα μου. Και όταν ειχα την ευκαιρία να πάρω τον πιο εύκολο δρόμο, έπαιρνα το δύσκολο μονο απο αντίδραση. Μου λείπει το γράψιμο, αυτό που παραδινεσαι με τις ώρες. Μου λείπει η φωτογραφία αυτη που περπατάς και ψάχνεις να δεις. Μου λείπει η σιωπή. Δεν μου λείπει η συναναστροφή, δεν έχω τίποτα να πω. Μου λείπουν ομως αφόρητα λίγοι καλοί φίλοι. Οι σχέσεις, η μητρότητα, η ανοχή, η κατανόηση, δεν έρχονται με μανιουαλ. Έρχονται με τα χρονια. Και όταν έχεις απόκτησει το μανιουαλ... Σου τελειώνει ο χρόνος.

Μισάνθρωπος πια...

Μικροί, μίζεροι, ελλεινοι άνθρωποι, που με ψεύτικα χαμόγελα σχολιάζουν και ζουν τις μικρές μίζερες εκείνες ζωές τους, εις βάρος της ίδιας της ζωής, που το μονο που ζητά ειναι να περάσει αναίμακτα, χαρίζοντας χαμόγελο και λίγη ευτυχία σε απλά πράγματα. Αγάπη, υπερεκτιμημενη, ζευγάρι για τα κοινωνικά δεδομένα ενός είδους που ουσιαστικά ειναι τι πιο μοναχικό και το μονο που σκοτώνει το είδος του, όχι για να τραφει, αλλά για να μειώσει τον ανταγωνισμό που ο ίδιος εχει κατασκευάσει. Όταν το πιο πολύτιμο που έχουμε πάνω μας ειναι ένα χαμόγελο, κλειστά ματιά για να μυρίζεις-ακούσεις-αισθανθείς ένα αεράκι στην ατμόσφαιρα. Και, ομως, ψάχνεις να βρεις να πονέσεις, να κρίνεις, να φτιάξεις καλύτερα τη βιτρίνα σου και ας ζεχνει το εμπόρευμα σου. Να πατήσετε, για να κερδίσεις, με οποίο κόστος να εκδικηθεις, να λερωσεις ότι πιο καθαρό σου εχει δώσει η φύση στην αρχή της, μια καρδιά που χτυπά. Όχι μονο για να κινήσει το αίμα, αλλά και για να νιώσει ανώτερα συναισθήματα όπως ειναι η ολοκλήρωση. Μονο που ο καθένας τη νιώθει διαφορετικά. Λεφτά κατασκευασμένα απο άνθρωπο, γραφήματα και αυτά το ίδιο. Όροι που φτιάχτηκαν απο εσένα τον ίδιο για να σε ξεμπλεξουν και τώρα ειναι μονο για να εκμεταλλευτείς αυτούς που εν κατεουν. Και έρχεσαι σπερνεις το μίσος σου δεξιά-ζερβά και στο τελος υποβάλλεται σε χίλια μυρια για να παρατήσεις αυτό που εσυ όνομα ζεις ζωή. Με χάπια, ενέσεις, εγχειρήσεις. Για να αποφύγεις το αναπόφευκτο. Ομορφιά που είσαι πρόσκαιρη, αλλά υπάρχεις προς τέρψη των οφθαλμών και καλα κανείς και υπάρχεις, μονο που τώρα σε λένε μονο γαμησι. Συντροφικότητα βάση σχεδίου για να φτάνουμε στο επίπεδο της οικειοτητας, που σιχαινομαστε τον άλλο γιατι ειναι η προέκταση της κλανιας μας. Το επόμενο χαλασμένο μας δόντι. Και περηφανεύεςαι το τα ποσά χρονια έχουμε φτάσει να μισουμε και να καταστρέφουμε ο ένας τον άλλο. Με βιτρίνα την αγάπη και τη συντροφικότητα. Κι ομως, υπάρχουν λίγοι τυχεροί που την έχουν ζήσει πραγματικά και αγνά. Πόδια ανοιχτά, όσες και οι αγκαλιές που κλείνουν κάτι μέσα τους γιατι τους έχουν πείσει ότι έτσι πρέπει. Αν δεν το γνωρίζαμε, θα μας έλειπε; Άνθρωπε που έχεις το μεγαλείο να μιλάς και όλο αμπέλοφιλοσοφιες λες.