2011

Καλη Χρονια να είχαμε και να έχουμε.

Καταρχήν να με συγχωρέσετε όσοι-με-διαβάζετε, αλλά αυτή τη στιγμή στη ζωή μου κυριαρχεί ο έρωτας και η αμφιβολία. Και είναι τόσο αντικρουόμενα -όχι ακριβώς- συναισθήματα, που δεν έχω μυαλό για πολλά άλλα. Προσπαθώντας να μπω σε μία άλλη κατάσταση, έχω καταφέρει πανάθεμά με, να κάνω το μυαλό μου πουρέ (και όχι πατάτας που είναι και ευπαρουσίαστος, αλλά αρακά που μοιάζει με το μπλιαχ του Εξορκιστή), την καρδιά μου αγκινάρα και τη λογική μου... κάτι σαν αποτυχημένο ραγού. Κοινώς πράγματα που δεν ταιριάζουν μεταξύ τους, ακόμα και στο πιο αποδομημένο πιάτο του Πέσκια. Προσπαθώντας να βρω γραφειοκρατικές λύσεις, μπλέκομαι σ' ένα κουβάρι που δεν είναι ακριβώς στα μέτρα μου. Θα μου πεις "πώς χωράς σ' ένα κουβάρι;". Εμ δεν χωράς. Απλά είσαι στην απέξω και προσπαθείς να βρεις την άκρη. Και η άκρη πουθενά.

Είναι περίεργο να βλέπεις τον εαυτό σου, κάπου 8 χρόνια πριν, και να μην μπορείς να του εξηγήσεις ή να τον προϊδεάσεις λιγάκι, ότι εκεί-που-ήσουν-ήμουνα-κι-εκεί-που-είμαι-θα-έρθεις. Είναι επίσης περίεργο να βλέπεις τα ψεματάκια και να μην τους δίνεις σημασία, γιατί πολύ απλά τα ίδια έκανες κι εσύ. Πόσο μπορείς ν' αγαπήσεις τον εαυτό σου και να του έχεις απόλυτη εμπιστοσύνη, όταν γνωρίζεις ή υποψιάζεσαι το τι γίνεται; Πόσο το faites-moi confiance, μπορεί να λειτουργήσει τόσο νωρίς; Πολλά τα ερωτήματα, αμφίβολες οι απαντήσεις.

Πόσο, σε αυτή την ηλικία (το κέρατο μου), μπορείς να αφήσεις το ένστικτό σου να σε οδηγήσει και να πετάξεις τη λογική και την αμφιβολία από το κεφάλι σου; Ce pa facile... Και πόσο μπορείς να μην είσαι αδικαιολόγητα καχύποπτος; Γαμώ τους καιρούς μου γαμώ, γαμώ τις εμπειρίες που δηλητηριάζουν το ότι καλό πάει να γίνει, γαμώ τις θρησκείες- που πάντα είναι εμπόδιο για κάτι-, γαμώ τη γραφειοκρατία μου, γαμώ τον πύργο της Βαβέλ, γαμώ τον άνθρωπο τον ίδιο που τα έχει κάνει όλα σκατά και ΔΥΣΚΟΛΑ. Α επίσης, γαμώ αυτόν που ανακάλυψε το χρήμα.

Ειλικρινά χέστηκα για το τι θα πουν οι άλλοι.... Το θέμα είναι να μην βάλω εγώ τα χέρια μου και βγάλω τα μάτια μου, γιατί αυτό το γαμημένο ταυρίσιο μου ένστικτο, λέει να κρατήσω αυτό που έχω. Και ειλικρινά φοβάμαι πως δεν έχω τα φόντα (no confiance a moi).

"Ξύπνα, Μαρκελλάκι, και πάρε τη ζωή σου στα χέρια σου", αυτό πρέπει να μου πω και να το βάλω καλά μέσα στο κεφάλι μου. Γιατί, όπως λέει και το ρήτο στην κλασσική πλέον ταινία, your life ends one minute a time. Και στο τέλος αυτό μόνο που μένει, είναι ο παππούς στο πλάι σου, οι αναμνήσεις και η γλυκιά γεύση του δεν-άφησα-τη-ζωή- απλά-να-με-προσπεράσει. Τι κι αν πρακτικά για τους άλλους, έχεις αποτύχει; Ζεις!

Να με συγχωρέσετε για το μονόλογο του παράφρονα, αλλά είπαμε αυτό τον καιρό είμαι γκουρμέ πιάτο σε εστιατόριο ξενοδοχείου πολυτελείας. Αποδομημένη (για καλό) και πειραματιζόμενη (υπάρχει αυτή η λέξη;)

Α μέσα σε όλα αυτά, αν ακούσετε κάτι για οποιαδήποτε δουλειά (ή δουλεία) ενημερώστε με γιατι με βλέπω σε λίγο να βράζω τις γόβες μου.

Μ.