Παρεξηγημενος ο ορος "φωτογραφος" στον Τζατζικισταν . Μπλεγμενος με γκλαμουρ και κονφετι ,καταχρησεις και εξουσια . Ποθητος απο καθε θηλυκο που προσπαθει να ανεβασει την αυτοεκτιμηση του .
Φωτογραφος ...
Θα ελεγα καλυτερα εικονολατρης και παρατηρητης . Αυτος ειναι ο σκοπος της φωτογραφιας για μενα . Να βλεπει και να καταγραφει για να μπορει ο ανθρωπος - να αναπολει ...Να ανατριχιαζει . Να κλεινει τα ματια μπροστα στη φρικτη εικονα ενος θεαματος που τον συγκλονιζει . Να χαμογελαει στη θεα απο κατι , που του θυμιζει μια δικια του κατασταση .
Ο φωτογραφος για μενα ειναι εργατης . Και οφειλει να εχει τα ματια ανοιχτα εκει που οι αλλοι τα κλεινουν ή προσπερνουν . Με οποιο κοστος .
Στο βωμο ομως του χρηματος και της επωνυμιας ο φωτογραφος πλεον ειναι οτι και ο δημοσιογραφος . Ενα πιονι για να παιζουν αλλοι σκακι στις πλατες των καθημερινων ανθρωπων . Ενας διασκεδαστης που φτιαχνει ομορφες εικονες για τερψη των αχορταγων ηδονοβλεψιων της καθημερινοτητας . Ενας τσαρλατανος που πουλαει εικονες για γιατρικο .
Ευτυχως υπαρχουν ακομα μερικοι - και νεοι - που αγαπανε το δρομο . Αγαπανε τα σκουπιδια . Αγαπανε ενα τοιχο και μεσα απο τα ματια τους βλεπουμε μια αλλη πραγματικοτητα . Αγαπανε ουσιαστικα τον ιδιο τον ανθρωπο . Τον απλο . Τον καθημερινο ,με τις ατελειες και τα ψεγαδια του . Τον ανθρωπο της διπλανης μας πορτας .
Θελω να πιστευω πως εστω λιγο μια απο αυτους ειμαι κι εγω . Ντρεπομαι να λεω πως ειμαι φωτογραφος - δεν εχω φοιτησει σε καμια σχολη και ουτε θελω . Απο παντα ομως μου αρεσε να χαζευω τους ανθρωπους και επειδη η μνημη μου ασθενει να το καταγραφει με καποιο τροπο , πρωτα για να θυμαμαι εγω και μετα για να το μοιραζομαι με οποιον αλλο μπορει να ενδιαφερθει για κατι τετοιο .
Προχτες γνωρισα ενα συνταξιδιωτη . Και χαρην σε αυτον τραβηξα τις παραπανω φωτογραφιες . Καλες ή οχι αυτες ειναι . Ομως θελω να του χαρισω ενα τεραστιο ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ που αντι να κατσω σπιτι μου αυτη την Παρασκευη με εσουρε και ΕΙΔΑ .
"D" ευχαριστω .
