Η αποκάλυψη...

Και ναι κυρίες και κύριοι, το πράσινο ανθρωπάκι της ζήλιας, όντως υπάρχει. Κι εκεί που λες πως τόσα χρόνια το έχεις αποφύγει, να το πετιέται (thnx Mίκη) και ξεπετιέται και σου κάνει το στομάχι κόμπο. Ναι, τόσο καιρό ήθελες να πιστεύεις πως είσαι πολιτισμένη, κυρία, openminded και πάνω απ' όλα υπεράνω. Μεγάλα ζουμερά αρχίδια!

Θα μου πεις τώρα, πως είναι δυνατόν να μη ζηλέψεις, όταν δεν μιλάς την ίδια γλώσσα, δεν καταλαβαίνεις και δεν σε καταλαβαίνουν όταν μιλάς τη γλώσσα σου. Και όταν έχεις να κάνεις και με κάποια που μιλάει τη γλώσσα, υπήρχε και.... είναι μικρότερη. Τελικά πόσο σημασία παίζει η πείρα και η εμπειρία στον έρωτα; Πόσο μπορείς να εμπιστευτείς τον άλλο όταν ζεις μαζί του, και η "άλλη" είναι χιλιόμετρα μακριά; Μάτια που δεν βλέπονται, γρήγορα λησμονιούνται ( και δη όταν κάτι έχει τελειώσει) ή η απειλή ενός Τρίτου Παγκόσμιου Έρωτα σε κάνει να πρασινίζεις από τη ΖΗΛΙΑ;

Τελικά πόσο κατώτερο είναι αυτό το συναίσθημα; Ή πόσο σε κάνει να καταλάβεις ότι ΘΕΛΕΙΣ ΤΟΝ ΑΛΛΟ ΔΙΚΟ ΣΟΥ; ...Δικό σου... Δικό σου; ΔΙΚΟ ΣΟΥ; Μα είναι ποτέ αυτό δυνατόν; Εσύ πάντα έλεγες ότι ο άλλος δεν είναι ποτέ κτήμα σου, και τώρα θέλεις να τον έχεις δικό σου; Και να σ' έχει δική του; Τελικά πόσο υποκρινόσουν όλα αυτά τα χρόνια; Πόσο η ζήλια σε κάνει να καταλάβεις ότι, τελικά, όλα αυτά που πρέσβευες ήταν μόνο η ανασφάλεια σου; Και ο ατελείωτος τοίχος που είχες χτίσει γιατί απλά ήσουν μόνη. Ήμουν μόνη. Και τώρα δεν είμαι; Τόσα χρόνια συνήθειας, είναι δυνατόν να καταρρεύσουν μέσα σε δύο μόνο μήνες; Είναι τόσο δυνατό συναίσθημα ο έρωτας και η αγάπη, τελικά;

ΑΓΑΠΩ, AIME, LOVE και ότι άλλο.....

Μ.

...

Στο σπίτι μένουν τρεις άνθρωποι. Κανείς δεν έχει δουλειά. Όχι γιατί δεν θέλουν, αλλά γιατί δεν βρίσκουν. Οι δύο από τους τρεις, ουσιαστικά είναι άστεγοι. Ο ένας που απομένει, απλά λέει πως έχει ένα ενοικιοστάσιο. Χρωστάει 5 ενοίκια, κοινόχρηστα και στην τσέπη του έχει 3,5 ευρώ. Τον βοηθά η οικογένεια του, όσο μπορεί. Και είναι ευγνώμων γι' αυτό.

Όταν κάποιος απ' όλους έχει λεφτά, παίρνει τσιγάρα για όλους. Στο σούπερ-μάρκετ, πάντα προσέχουν τις τιμές και πλέον δεν τους ενδιαφέρει η ποιότητα... Το καθημερινό φαγητό είναι ένα θέμα, αλλά ακόμα το βολεύουν. Κι όταν μπορούν βοηθούν κι άλλους μ' ένα πιάτο φαΐ.

Όλοι προσπαθούν για κάτι καλύτερο.

Βγάζουν αντικείμενα αξίας στο σφυρί κι ελπίζουν ότι κάποιος θα αγοράσει.

Όταν τα βλέπω όλα αυτά, αναρωτιέμαι σε ποιο ακριβώς αιώνα ζω.

Όταν τα βλέπω όλα αυτά αναρωτιέμαι για την πλασματική ευημερία.

Fais-moi confiance :)

Μ.

................

ΜΙΑ ΔΟΥΛΕΙΑ ΡΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕ, ΔΕΝ ΖΗΤΑΩ ΔΑΝΕΙΚΑ!!!!!!!!!!!!!!!

Αναπαράσταση...

Σε μια εποχή που όλα αλλάζουν (και όλα μένουν ίδια, όπως λέει και ο τραγουδοποιός), οι μεγάλες εντάσεις είναι αναμενόμενες. Πώς μπορείς όμως να σώσεις τους άλλους, αν δεν μπορείς να σώσεις τον εαυτό σου πρώτα; Κάποτε ένας καλός φίλος μου είχε πει οτί την μύτη των άλλων τη βλέπουμε, τη δική μας όμως, μόνο στον καθρέφτη.

Προσπαθώντας να ταιριάξεις δύο κουλτούρες, δύο δυνατές κουλτούρες, απλά χάνεις την μπάλα. Και όχι πως είναι κακό αυτό, απλά κάπου ίσως και να χάνεις κι ένα κομμάτι του εαυτού σου. Και αυτό είναι καλό. Γιατί βρίσκεται ένα άλλο για να καλύψει το κενό. Οι αλλαγές ποτέ δεν γίνονται ούτε εύκολα,ούτε από τη μία μέρα στην άλλη.

Οι αλλαγές.... Μεγάλο πράγμα... Σκέφτομαι πως εδώ και μια δεκαέτια και βάλε, λέω πως βρίσκομαι σε μια μεταβατική περίοδο. Υπερπαρατατεμένη! Και τώρα που, όπως φαίνεται, ήρθε η πραγματική αλλαγή, μπορώ να πω πως είμαι έτοιμη.

Αν αυτή τη στιγμή είχα τα απαιτούμενα λεφτά, δεν θα το σκεφτόμουν δεύτερη φορά. Θα ετοίμαζα διαβατήριο και θα είχα φύγει. Με όλα τα ρίσκα που κρύβει αυτό....

Το μυστικο για να μην καταλάβεις τίποτα, είναι να μην καταλαβαινείς τίποτα. Κι σε αυτόν τον μοναδικό κυναίωνα βρίσκομαι. Ανάμεσα σε δύο κουλτούρες, ανάμεσα σε δύο αγάπες ( μπορείς να τους πεις κι έρωτες) εγώ αναρώτιεμαι. Ποιος είναι ο σωστός δρόμος; Μεταξύ αγγλικών, ισπανικών, γαλλικών και ολίγων αραβικών, περιπλάνιεμαι σε έναν γαλαξία που δεν τον γνωρίσω. Και οσο κι αν με τρομάζει η αλλάγη, τόσο με γοητευτει το άγνωστο. Βαλτωμένη εδώ και καιρό βλέπω έναν άλλο κόσμο που δεν ξέρω αν πρέπει ν' ακολουθήσω. Όλα κάτι μου θυμίζουν αλλά όλα είναι διαφεροετικά. Είμαι εντός- εκτός κι αναρωτιέμαι γιατί μου έστειλε όλο αυτό ο σκηνοθέτης. Φοβούμενη για όλα τα υλικά αγαθά μου ακολουθώ μια γλώσσα που δεν την γνωρίζω, έναν άνθρωπο που δεν τον ξέρω, όπως και πολλούς άλλους. Το παρελθόν μου με χτυπά, δεν έχω πολούς πλεόν στη ζωή μου, να εμπιστευτώ αυτούς που είναι καιρό πλάι μου ή να ακολουθήσω κάτι νέο; Και όταν το "34" με χτυπάει έναντι στο "26" (που οι εμπιερίες του με κάνουν απλά να χλωμιάζω), σκέφτομαι. "Τι να κάνω άραγε εγώ εδώ;" Will i find a way? Μέσα σ' ένα σουρεάλ σκηνικό βλέπω πώς ένας άνθρωπος σκέφτεται εμένα. 'Η τον εαυτό του; Ε'ιμαι εγώ η επενδύσή του; Κι εκείνος τι είναι για εμένα; Η σανίδα σωτηρίας μου; Ή μήπως η τελευταία μου ευκαιρία; Μοιρασμένη σε 2 ή και σε 3, νιώθω σαν το Ζήκο. Και πώς να εξηγήσεις τον Ζήκο σε κάποιον άγνωστο; Κι αν τα μάτια μου άνοιξαν, άνοιξαν στη σωστή κατευθυνση; Τελικά η μονάδα παραμένει μονάδα; Ή γίνεται δυάδα; Τελικά τί είναι αυτη η ζωή; Επιλ΄γές; Εμπειρίες; Αναμνήσεις; Αγάπη;

Αδειαζω.... Ειλικρινά δεν ξέρω.

Είναι Τρελοί... Αυτοί οι Άνθρωποι...

Το να ζητάς κάτι από το σύμπαν είναι δεδομένο. Το θέμα είναι τι κάνεις όταν έρθει. Και εσύ είσαι ορθάνοιχτος. Έχεις ξεχάσει όμως, πώς είναι να δέχεσαι. Και ξαφνικά... Ήρθε. Από το πουθενά και ζητώντας μόνο εσένα. Όσο μεγαλώνεις, γίνεσαι ακόμα και πιο δύσπιστος. Μετράς και το παραμικρό, φοβούμενος μην κάνεις -πάλι- λάθος. Και το λάθος που κάνεις; Να μην αφήνεσαι. Να τα κρατάς όλα πίσω. Να είσαι σαν αναποδογυρισμένη χελώνα που κυλιέται όμως για να κερδίσει τον αγώνα και να κάνει και παγκόσμιο ρεκόρ. Κι εκεί που το σύμπαν σου δίνει ακριβώς αυτό που ζήτησες, εσύ πνίγεσαι. Κι εκεί που το νέο σου δίνει μια προοπτική, πάλι νιώθεις εγκλωβισμένος. Και -πάλι- θέλεις να φύγεις. Να πας πού όμως; Αυτό που ζήτησες είναι εδώ. Και περιμένει μόνο εσένα. Κι εσύ επηρεάζεσαι. Απ' όλους κι απ' όλα. Κι ενώ ο δρόμος είναι μπροστά σου, εσύ ζητάς... Τι ζητάς, άραγε; Να μπεις πάλι στο μικρόκοσμό σου και απλά να συνεχίσεις να πορεύεσαι, χωρίς ουσιαστικά να σου δίνεται η ευκαιρία να δεις και κάτι άλλο; Τι είναι αυτό που σε κρατάει πίσω; Η διαφορά ηλικίας; Είσαι πολύ ανοιχτόμυαλος για κάτι τέτοιο. Η διαφορά κουλτούρας; Πρόκληση. Η διαφορετική γλώσσα; Ακόμη μεγαλύτερη πρόκληση. Η τόσο απλόχερη αποδοχή και προσφορα; Πόσο έχεις συνηθίσει στα "δυσκολάκια" και στα "ευκολάκια". Όπου "ευκολάκι" να είσαι απλά μόνος σου. It takes two to tango, και αυτό είναι το πιο δύσκολο. Εννοείται πως το ζεμπέκικο που χορεύεις μόνος σου, είναι πολύ πιο εύκολο. Γιατί κανονίζεις εσύ τα βήματα και το πόσες στροφές θα πάρεις. Στα βήματα όμως που χορεύουν και οι δύο, τα χάνεις. Όπου "δυσκολάκι" εκεί που it takes two to tango, αλλά ο άλλος είναι με διάστρεμμα και εσύ χτυπιέσαι στα πατώματα γιατί παίζει το αγαπημένο σου κομμάτι. Και δεν θέλεις να χορέψεις με κανέναν άλλο. Αποτέλεσμα; Στα πατώματα.

ΠΑΡΑΓΡΑΦΟΣ ΝΑ ΠΑΡΟΥΜΕ ΑΝΑΣΣΑ

Η διαφορά κουλτούρας είναι ένα τεράστιο ζήτημα. Αυτό όμως στο επόμενο επεισόδιο από "΄Τη Ζωή της Παράλλης".

Με κάλεσε ο Pan.

Να ονομάσω 10 πράγματα που αγαπώ. Ή κάτι τέτοιο. Με προβλημάτισε. Μέρες τώρα.

Αγαπώ τους γονείς μου. Γιατί δεν έχουν απελπιστεί με μένα κι μ' έχουν κάνει να τους εκτιμώ σαν ανθρώπους, αν και διαφωνώ με πολλά.

Αγαπώ τη θάλασσα. Γιατί αυτή μ΄έμαθε ν' αγαπώ ο Νικηφόρος. Και την ελευθερία της.

Αγαπώ τη μάθηση. Γιατί έτσι μ΄έμαθε η Τασούλα, που την έχασα τόσο νωρίς, όπως και το Νικηφόρο, πριν προλάβω να ρωτήσω πολλά.

Αγαπώ την Ελπίδα... Την Κατερίνα... Και το Δημήτρη. Γιατί απλά τους αγαπώ. Και δεν είναι διαφορετική τριάδα στην καρδιά μου.

Αγαπώ τις εμπειρίες μου. Και τα στραβοπατήματά μου. Γιατί είναι δικά μου κι επιλογές μου!

Αγαπώ τον Νίκο και είναι η πρώτη φορά που το λέω φωναχτά. Γιατί έζησα τον απόλυτο έρωτα μαζί του.

Αγαπώ τα κυριακάτικα πρωινά, όταν δουλεύω.

Αγαπώ τα ζωντανά που είναι μαζί μου. Τους συγκατοίκους μου.

Αγαπώ την ελπίδα ότι ο Νίκος δεν είναι ο τελευταίος μου μεγάλος έρωτας.

Αγαπώ τα μάτια μου, γιατί βλέπουν.

Σιχαίνομαι την αχαριστία.

Pan σ΄ευχαριστω.

Καλώ όσους το δουν να γράψουν.

Μ.

Παρασκευη

Σφίγγεις δόντια...

Δαγκώνεις τα δάχτυλα σου...

Και πείθεις τους άλλους όπως και τον εαυτό σου...

Πως είσαι καλά...

Μόνος ή μόνη.

Δαγκώνεις τα χείλη σου.

Και τρίβεις το σβέρκο σου.

Όπως θα ήθελες να σε φροντίσει άλλος. 'Η άλλη.

Φτιάχνεις κάτι.

Μεγάλο ή μικρό.

Ξεκινά.

Και λες τα καταφέρνω και μόνος. Ή μόνη.

Και όντως τα καταφέρνεις.

Και νιώθεις δυνατός. Ή δυνατή.

Και νιώθεις καλά.

Μα δε σου λείπει ένα κάτι;

Μπα.

Μπορώ και μόνος. Ή μόνη!

Θα με τιμήσετε με την παρουσια σας;

Το Σκατο VI

Έξω είχε συννεφιά. "Πάλι καλά" σκέφτηκα και σήκωσα το γιακά του μπουφάν για να κρύψω το δεύτερο γιακαδάκι που ψιλοροχάλιζε στο σβέρκο μου. Η Αφροδίτη είχε καλοκατσικωθεί στο κεφάλι μου, με καλά κλειστό τον αόρατο μανδύα της. Νομίζω πως κάτι σιγομουρμούριζε αλλά είχα τέτοιο άγχος που δεν μπορούσα να συγκεντρωθώ για να καταλάβω τι λέει. "Και γιατί έχεις άγχος;" με ρώτησε. "Μα είναι δυνατόν να με ρωτάς; Μέσα σε λιγότερο από 4 ώρες έχω λιποθυμήσει 3 φορές, έχω γνωρίσει το προσωπικό σκατό του Κοέλιο, μου έχει κάνει τα νεύρα τσατάλια και μέσα σε όοοολα αυτά, εμφανίζεσαι κι εσύ, κάνεις τις αλλαγές που θέλεις και χωρίς να με ρωτήσεις κατσικώνεσαι στο κεφαλάκι μου!" Μάλλον όλα αυτά τα είπα με τέτοιο νεύρο (αν και τα σκεφτόμουν δεν τα έλεγα φωναχτά) που ένιωσα την Αφροδίτη να σείεται λιγάκι δεξά-ζερβά. "Λοιπόν, άκου να σου πω..." Έτσι όπως ξεκίνησε νόμιζα πως ήταν έτοιμη να μου βάλει τις φωνές για άλλη μια φορά. "Για να έρθω εγώ μέχρι εδώ, σημαίνει πως το πρόβλημα α) είναι μεγάλο και β) ότι είσαι σημαντική για τους από πάνω... Πρέπει να καταλάβεις ότι οι αλλαγές α)συμβαίνουν α1) εκεί που δεν το περιμένεις και α2) δεν μπορείς πάντα να τις ελέγξεις... Δεν ήρθα εδώ για να σου κάνω τη ζωή δύσκολη, αλλά για να σου δείξω μια άλλη προοτπική μιας κι εσύ έχεις μπλεχτεί τόσο άσχημα στα μονοπάτια του Εγώ σου, που δεν μπορείς πλέον να βγεις ούτε με GPS.". Σε αυτό δεν είχε άδικο, οφείλω να ομολογήσω. Χαομένη με την πρόσφατη επιτυχία μου, μη μπορώντας να την διαχειριστώ, ήταν σαν να είχα πέσει στο καζάνι με το LSD. Έβλεπα περίεργα όνειρα, που δεν μπορούσα να καταλάβω αν ήταν κάποιο μήνυμα από κάπου, έβαφα κατάμαυρα τα μαλλιά μου, δεν άφηνα να με πλησιάσει άνθρωπος (παρά μόνο για ευκαιριακό σεξ) και το χειρότερο απ' όλα δεν μπορούσα να μαγειρέψω. Δεν ήθελα. Και αυτό ήταν απαράδεκτό μιας και οι συνταγές μου είχαν γίνει best seller σε λιγότερο από 6 μήνες. Ένιωθα εγκλωβισμένη μέσα σ' εμένα πιο πολύ από ποτέ... "Και γι' αυτό τον λόγο ακριβώς εμφανίστηκα... Για να σε βοηθήσω." Ίσως χρειαζόμουν λίγη θεϊκή βοήθεια... Ίσως η παρουσία της Αφροδίτης και του Σκατού να μ' έφερναν πάλι σ' εκείνη τη γλυκιά ζάλη της δημιουργίας που τόσο μου έλειπε... Ίσως να μ΄έκανε να βρω την επόμενη θεϊκή συνταγή που θα έκανε ακόμα και τον Μαμαλάκη να παραμιλά... "Δεν ψάχνεις συνταγή μικρή ανόητη, ακόμα να το καταλάβεις; Ένα και μόνο πράγμα ψάχνεις... Τον απόλυτο Έρωτα. Αχ και τώρα που τον ανέφερα, θύμισε μου να του στείλω κι ένα mail. Αυτό το παιδί έχει γίνει ανυπόφορο. Ούτε στα θεϊκά μηνύματα απαντά, ούτε στο κινητό του, ούτε πουθενά... Έχει πάθει μιας ελαφράς μορφή κατάθλιψή... Βλέπεις από τότε που ο κόσμος αποφάσισε ότι δεν τον έχει ανάγκη, νιώθει εντελώς άχρηστος. Μέχρι και τα βέλη του έβαλε στο e-bay... Δεν ξέρω τι να κάνω με την κατάσταση του... Anyway τα οικογενειακά μου δεν είναι της παρούσης..." Έπαθε ο Έρωτας κατάθλιψη;;; Ένιωσα τη γη να φεύγει κάτω απ' τα πόδια μου! Ένιωσα να με παρασέρνει ένα δυνατό ρεύμα. Ένιωσα σαν να... Όχι! Δεν ήταν δυνατόν! Όντως είχε φύγει η γη κάτω απ' τα πόδια μου! Όντως ήμουν στον αέρα! "Αφροδίτη;;;" " Φύσηξε, με είδαν λιγάκι αν και δεν νομίζω να έχουμε θέμα, πάμε Όλυμπο". "Μα όχι αυτό δεν μπορεί να γίνει! Έχω γάτες να ταΐσω! Έχω τη συνέντευξη τύπου! Δεν έκλεισα το θερμοσίφωνο! Θα ανησυχήσει η μαμά μου!" "Σκάσε και πέτα, καλά θα περάσουμε, έχω και την Νταϊάνα για τσάι!" Έκλεισα σφιχτά τα μάτια... Κούμπωσα το μπουφάν μου... Και μια θεία μελωδία έφτασε στ' αυτιά μου. Ominusss, Dominusss....

Αυγουστος στην Αθηνα...

Οταν φευγει ο πολυς ο κοσμος, εκει φαινεται το τι πραγματικα υπαρχει στην Αθηνα. Περα απο Γκαζια, Μπουρναζια και παραλιακες με πολυ φτιασιδομενο κοσμο. Περα απο πολιτιστικες εκδηλωσεις, συναυλιες και Φεστιβαλ Αθηνων. Πεφτει η μασκα και αποκαλυπτεται το αληθινο προσωπο αυτης της υποτιθεμενης "μητροπολης". Οσοι μενουμε πισω, το φωτογραφιζουμε για να εχουμε μια σφαλιαρα στο τσεπακι ετοιμη, να τη ριξουμε οταν θα μας πουν, οτι η Αθηνα τον Αυγουστο ειναι μαγευτικη....

Χτες το βραδυ ανεβαινα με ταξι (ναι πολυτελεια ξερω) τη Θερμοπυλων. Στην Πειραιως μια γυναικα ειναι ξαπλωμενη στη μεση του δρομου... Τα αυτοκινητα περνανε γυρω της... Δεν ειναι χτυπημενη. Δύο μηχανακια εχουν σταματησει κι απλα χαζευουν. Κανεις δεν σταματαει... Κι εκεινη απλα κάθεται....
Μεγ. Αλεξανδρου, Παρασκευη μεσημερακι... Το αλλο παπουτσι το χασαμε, πατριωτη...

Σοφοκλεους, Σαββατο μεσημερι... Χαμηλα κοντα στην Πειραιως...

Τωρα που εφυγε λιγακι η υγρασια... Θα κανω κι αλλες βολτες... Στη μαγευτικη Αθηνα του Αυγουστου, για να δω αυτα που δεν φαινονται οταν ολοι ειναι εδω. Αθηναιοι σας ευχαριστω που εχετε παει διακοπες!

Μ.

Γιαλαντζι...

Γιαλαντζί Ντολμας. Ορεκτικο. Με αμπελοφυλλο και γεμιση απο ρυζι και μυρωδικα. Ανευ κιμα εξολυ και οι ονομασίες "ορφανος" ή "ψευτικος". Στη μεταφορική του έννοια το "γιαλαντζι" σημαίνει το δευτερό. Πχ. γιαλαντζι μαγκας.

Οχι δεν ειναι σεμινάριο μαγειρικης, ουτε λεξικο τουτη δω η αναρτηση. Ειναι καθαρο, ξάστερο, φουρκισμένο νευρο για τους γιαλαντζι αναρχικοαριστεροιδεολογους που κατακλυζουν την Ελλαδα ως ακριδες. Για ολους αυτους που ενιοτε με κανουν να νιωθω ασχημα γιατι δεν συμμετεχω ενεργα στις δρασεις που γινονται και στις διαμαρτυριες. Ειπα ενιοτε γιατι ιδεολογικα ειμαι μιλια μακρια απο αυτο, αλλα που και που πως να το κανουμε νιωθεις ενα μικρο τσιμπημα βρε-μπας-και-κανω-λαθος. Και συνεχιζω. Φουρκα για ολους αυτους που μου πουλανε ξεπερασμενη καφριλα, επιμελως ατημελητο τσιγγανοχιπικο λουκ και απο πισω τρεχουν τα εισοδηματα. Γιατι, ναι λοιπον, προκειται για εισοδηματιες, που γυρνοβολουν ασκοπα κυρυττοντας την κοινωνικη αδικια. Νευρα με ολους αυτους που αντι να πηγαινουν στα μπουζουκια οπως και θα επρεπε, μας πρηζουν τ' αρχιδια με το ελευθερο (βρωμιαρικο) καμπινγκ, τα σαλβαρια, τα παλιομοδίτικα ξεχασα-πως-εχουμε-αλλαξει-αιωνα σκουλαρικια, τα απλυτα μαλλια, τους ρασταφάριανς ,που αν ειχαν μισο κιλο αρχιδια θα πηγαιναν εκει να δουν πως ειναι και οχι εδω στην ασφαλεια των εισοδηματων τους. Τσαντιλα για ολους αυτους που μου τσαμπουναν αριστερες παπαριες και ιδεολογιες του καρακωλου και στο τελος δεν πληρωνουν αυτους που εχουν στη δουλεψη τους. Και αντιδρουν και στο δικαιωμα της απεργιας. Γαμωσταυριδια για ολους αυτους που αντι να κανουν κατι δημιουργικο ας ειναι και καλαθοπλεκτικη σχολιαζουν εμενα, που δεν μοιαζω με φρικιο και μπορω να φαω με μαχαιρι και πηρουνι και σ' ενα λιγο καλυτερο εστιατοριο απο τους καφενεδες που εκεινοι "αραζουν" πινοντας απο το πρωι τον καφε τους ως το βραδυ τη ρακι τους. Τσαντιλα με ολους αυτους που σε κοιταζουν με οικτο οταν λες πως δεν εχεις δουλεια αλλα δεν θα ξεπουλησεις τον εαυτο σου στον πρωτο τυχοντα για ενα κομματι ψωμι και για την παντελη αρπαγη της αξιοπρεπειας σου. Φουρκα με ολους αυτους που μολις ακουσουν "διαδηλωση" και "πορεια" τρεχουν σαν τα χαμενα 16χρονα που δεν ξερουν τι τους γινεται. Και φωναζουν -παλι- για την κοινωνικη αδικια. Τονιζω ολοι αυτοι ειναι ΕΙΣΟΔΗΜΑΤΙΕΣ. Και δεν τα εκαναν μονοι τους γιατι αν ηταν ετσι, θα επρεπε και να τα συντηρισουν δουλευοντας. Αλλα οχι είναι περιουσιες γονεων που ηρθαν στα χερια τους σε μορφη ακινητων και εισπρατουν μαλλον υπερογκα ενοικια απο αυτα. Γιατι νομιζω πως ολοι ξερουμε οτι τα ενοικια εχουν ξεφυγει εδω και χρονια. Και ειναι αυτοι οι ιδιοι που μας κοιτουν με μισο ματι, οταν δεν ενστερνιζομαστε τις αριστερες - παρωχημενες- θεωριες. Ειναι αυτοι οι ιδιοι που αρνηθηκαν να ΣΥΖΗΤΗΣΟΥΝ το θεμα του Ισραηλ και της Γαζας και της Τουρκιας πριν απο λιγο καιρο, οταν μερικοι απο εμας, αναρωτηθηκαν αν οντως τα πραγματα ειναι οπως τα παρουσιαζουν τα μιντια.

ΠΑΡΑΓΡΑΦΟΣ.

Ωρες και φορες σκεφτομαι πως οι πραγματικοι αναρχικοι μιας κοινωνιας ειναι αυτοι που δεν σταματουν να ψαχνουν, να μαθαινουν, να αρνουνται, να διαφερουν, να μην πιστευουν και να μην εντασσονται σε σχηματα και ομαδες. Ειναι αυτοι που ειναι παραταιροι και με τους μεν και με τους δε. Ειναι αυτοι που και οι δυο μεριες τους κοιτουν με μισο ματι, γιατι δεν μπορουν να τους καταταξουν καπου. Ειναι αυτοι που δεν δεχονται σταμπες. Ειναι αυτοι που δεν ειναι καθολου βολεμενοι και πραγματικα δεν ξερουν τι τους ξημερωνει. Γιατι οταν δεν εχεις καθε μηνα απο καπου να σου ερχονται λεφτα, χωρις κοπο... Τοτε προβληματιζεσαι πραγματικα.

Γιαλαντζι....

Ντολμας

Μαγκας

Αριστερος

Αναρχικος

Αντιεξουσιαστης

Καπιταλιστης (οχι αυτοι δεν ειναι γιαλαντζι ειναι ορίτζιναλ)

Χιπης

Ιδεολογος

Φουρκιζομαι...

Nα πω Τριτη 22 Ιουνιου 2010;

Ή να πω, καλυτερα, Κατι Μηνες Τωρα; Ή ακομα καλυτερα Κατι Χρονια Πριν & Μετα....

Οντας αισιοδοξο πλασμα ( ετσι λενε οι αλλοι) κι έχοντας εκεινες τις ρυτιδες τις συνοφρυωσης αναμεσα στα φρυδια μου, συνεχιζω ν' αναρωτιεμαι. Πού θα πάει αυτή η κατάσταση. Ενιοτε γράφω με τόνους και ενίοτε τους βαριεμαι αναλογα με το ποσο εχω διαθεση να γραψω. Η παραπανω προταση ηταν πανγτελως ασχετη με αυτα που ηθελα να πω. Να γραψω , τελος παντων. Προσπαθωντας να βρω ενα στοχο στην Ελλαδα - που μου φαινεται πι ονεκρη απο ποτε- εχω χασει τον μπουσουλα. Μου φαινονται ολα τραγικα δηθεν. Απο τα μαγαζακια της παραλιακης μεχρι τα αυτονομα στεκια αξουριστων νεαρων και αβγαλτων φρυδιων. Βεβαια καποιος φιλος φιλης σχολιασε πως πλεον οι αριστεριζουσες νεαρες κανουν ΚΑΙ ανταυγιες. Ενιγουει εμενα ολα αυτα μου κανουν δηθεν. Ειμαι μπλοκαρισμενη εδω και καιρο, αρκετο πριν ακομα απωλεσω και επαναπροσδιορισω τον χιαστο μου, προσπαθω να βρω ενα μικρο σημειο εκκινησης. Γιατι καλη η μεση καλος και ο τερματισμος αλλα ολα αυτα απο κάπου ξεκινουν. Μη να ξεκινουν απο μια αποφαση ( η οποιοα δεν πρεπει να αλλαξει μεσα στο επομενο 5λεπτο - οπως συνηθιζω-) , μη πρεπει να ξεκινησει απο το ξε-καθαρισμα συναισθηματων, που κατα καιρους βαζω στο ντουλαπι; Μη απο ενα "φτανει πια", μη απο ενα " αει γαμησου εγω κι ο γρυλλος μου" ; Καπου πρεπει να βρω την εκκινηση. Δυστυχως για μενα κατα βαση η εκκινηση μαλλλον θα πρεπει να ειναι οικονομικης φυσης, μεσα σε μια εποχη που το μονο που μπορεις να κανεις ειναι να μπεις κατω απο την ομπρελλα του "τι να κανουμε , παλι καλα που εχουμε κι αυτο που εχουμε". Μιζερια δηλάδη και καθε πρωιο γαμωσταυριδι για το πρωινο ξυπνημα και το μερος που θα μας φιλοξενησει-καταπατησει-καθηλωσει τις επομενες 8 ( και σιγα μην ειναι 8 10 και βαλε θα ειναι) ωρες.... Τρως απο αυτα που δεν υπαρχουν. Περικοπτεις οτι μπορεις. Οχι ομως το χιουμορ και το χαμογελο. Αν δενε χεις αυτες τις 8/10/12 ωρες μπορεις να χαμογελας ακομα και αν σου κοψουν πχ. το νερο ή σου χτυπαν συνεχεια για τα κοινο-α-χρηστα. Χαζευοντας φωτογραφιες αλλων αναρωτιεσαι πώς μπορουν και κανου εκεινοι οτι κανουν και γιατι δεν μπορεις εσυ. Καταδυσεις, ταξιδια κ.α θελκτικα της ψυχης πραγματα (πω πω χαλια ειναι αυτη η προταση αλλα αφου την εγραψα την αφηνω). Δεν μπορω σε καμια περιπτωση να παρω την κατασταση στα σοβαρα. Ολα μου μοιαζουν εντελως και παντελως χαζα. Ασφαλιστικο -2 χρονια επηζα χωρις ενσημα για να "βοηθησω" την επιχειρηση ; Μειωση μισθων -3 μερες την εβδομαδα για 200 ευρα το μηνα. Τελικα δεν φταινε εκεινοι αλλα εγω που παντα προσπαθω να βρω το καλο και το φιλοτιμο μεσα σε ανθρωπους που το μονο που τους νοιαζει ειναι το τομαρακι τους. Και τωρα; Παλι τα ιδια κανω απλα η φωνη μπορει να εχει αρχισει ν΄ακουγεται λιιιιιιιιιιιιιιγο παραπανω. Ποτε θα το τιναξω κι αυτο στον αερα ενας Εγω ξερει. Εκκινηση , λοιπον.... Μηπως η εκκινηση ειναι η απολαυση; Μηπως το γκουρμε φαγητο ειναι τελικα λιγακι δυσπεπτο γιατι τα υλικα μπορει να μη δενουν 100%; Μηπως η σεξουαλικη τζανκ-αδηφαγια ειναι παντα νοστιμη και ας τρεχεις μετα στην τουαλετα καθε 3 λεπτα; Οχι, λεω να μεινω στο γκουρμε, αρκετους αντρες και μεγαλωσα και διδαξα καιρος να πω κι εγω το δεσποτη Παναγιωτη, αμαν. Αμαν ή αμην; Αμην να δουμε τι θα μας φερουν οι καιροι. Γιατι , ας μην κρυβομαστε, γινοματσε μαρτυρες μεγαλων αλλαγων. Και ειμαστε πιο υποψιασμενοι για τα παγκοσμια (ασκοπα) παιχνιδια που παιζονται στις πλατες μας. Αλλα τι ειμαστε κι εμεις. Μια μικρη σκυλοπορδη στην ανεμοθυελλα. Το μονο που ισως να φανει κι αυτο ΑΝ το κανουμε, ειναι να δωσουμε μια χειρα (ή και χηρα) βοηθειας σε κοντινους αλλους κρικους μας μπας και σωθει ενα κομματι της μικρης μας αλυσιδας που λεγεται "κοινωνικο μας περιβαλλον". Γιατι το να ελπιζουμε πως αυτη η μικρη αλυσιδα θα γινει μεγαλυτερη και θα αγκαλιασει ( τωρα πως γινεται και αλυσιδα και θετικη εννοια μη με ρωτησετε) πιο πολυ κοσμο. Μια εκκινηση λοιπον. Αυτο ζητησα στον καινουργιο χρονο, για την ακριβεια ζητησα ενα στοχο μη λεω και παπαριες, και νομιζω πως για φετος τουλαστιχον μεχρι τωρα θα παρω μεγαλα παπαρια. Μπορειτε να με απολαυσετε σε επανεκδοσεις αξιολογων ταινιων και σας παρακαλω συγχωρηστε μου τα οποιοα λαθη. Οταν δεν σε πληρωνουν δεν προσεχεις και παρα πολυ...

Dhmhtra Papiou - Ayth H Nyxta Menei

Πιασιμο Ψυχης...

Μερες τωρα, τί λέω όχι μέρες βδομάδες, τι λεω παλι οχι βδομαδες, μήνες, εχω ενα πιασιμο στο στομάχι. Δυσκολο πιασιμο σαν αυτο που μαλλον νιωθεις οταν πρεπει να κανεις ενα βλημα (βημα πηγα να γραψω, βλημα βγηκε) στο κενο, στο αγνωστο, καπου περιεργα anyway... Προσπαθω να διασκεδασω την κατασταση, να βρω εκεινον τον παλιο εαυτο (που με εχει εγκαταλειψει μερικα χρονια πισω) που ελεγε πως ολα θα πανε καλα, να δω τη θετικη πλευρα του πραγματος και να με πεισω πως τα πραγματα ναι μεν εχουν αλλαξει αλλα ουδεν κακο αμιγες καλου. Κοιτα ομως που τωρα το κακο δεν το επελεξα εγω, οπως εκανα παλιοτερα - τυπου Παπαζογλου "θα παω κι ας μου βγει και σε κακο"- αλλα μου ηρθε σαν κουβας με κρυο νερο στη μουρη ενω κοιμομουν στα χιονια στην Παταγωνια (χαλι αυτο το reality, αντι να χαιρονται που ειναι σε τετοιο μερος, κυνηγαν τα 100 χιλιαρικα anyway ξανα). Και οχι απλα καταλουστηκα με το μπουζι αλλα μου εχει ερθει και ο κουβας στο κεφαλι. Δεν ειμαι πια παιδουλα, δεν ειμαι και μεγαλη αλλα με κανουν και νιωθω 186 και παμε και για παραπανω. Οντας free lancer απο τη δουλεια έως και τις παρεες ξαφνου νιωθω αποκομενη (τυπου Κηλαηδονης "ολοι μου οι φιλοι παντρευτηκανε", και Διονυσιου "πηγαινε με οπου θέλεις ταξιτζη"). Το αποκομενη απο τις παρεες ειναι λογικο. Χαζευοντας χτες παλιες φωτογραφιες, ειδα ποσο καλα περναγαμε και το μονο που ήθελα εκεινη τη στιγμη, ηταν να είχα τοτε το μυαλο να καταλαβω πόσο καλα περναω. Που δεν το ειχα. Τωρα ολοι εχουμε τραβηξει τον ενα ή άλλο δρομο που νομιζουμε πως ειναι καλυτερος για εμας. Ναι, σιγουρα δεν πηγαινε παραπανω αυτη η διασκεδαση/κατασταση, ήταν μια μεταεφηβική φαση που αν συνεχιζε τωρα μαλλον θα ειμασταν σαν το γραφικό Γαλατη στη Μυκονο. Ολα, λοιπον, εχουν το χρονο και τα ορια τους. Οποτε σε αυτο το σημειο χαιρεσαι που ολοι ειναι καλα και που ησασταν τυχεροι που περασατε μαζι ομορφες στιγμες ακομα και αν δεν το καταλαβαινατε τοτε. Και φτανουμε στο βασικο σημειο της εργασιας. Εχω βαρεθει να τη λεω δουλεια, θελω επιτελους να εργαστω κι οχι να δουλεψω. Δεν ειμαι δουλος κανενος, θελω να δινω και να παιρνω, όχι νιωθοντας υποχρεωμενη και ευγνωμων για το κομματελι (μυτιληνεϊκες ριζες) ξεροκόμματου που μπορει ο καθε εργοδοτης να μου πεταξει. Θελω να παραγω και να προσφερω και να απολαμβανω τους καρπους των κόπων μου, θελω να μην μιζεριαζω στην εργασια μου, θελω να ειμαι χαμογελαστη και θελω να συνεννοούμαι με τους ανθρωπους που συνεργαζομαι. Ονειρο Θερινης Νυχτος, ζουμε στην Ελλαδα. Αν και η εκμετάλλευση της εργασιας δεν νομιζω πως ειναι ελληνικο φαινομενο μονο. Αλλα εδω ζω με τα εδω θα μετρηθω. Και αυτο το πιασιμο στο στομαχι, σαν παιδακι που περιμενει κακους βαθμους, που δεν μπορεις να το κανεις κατι, ξυπνας και κοιμασαι με αυτο, δεν ξερεις πως να το λυσεις γιατι οι λύσεις του ηταν στο προηγουμενο εξαμηνο (στην περιπτωση μου στα προηγουμενα χρονια), δεν επρεπε να κανεις τοσες κοπανες για να πηγαινεις για μπανιο, δεν, δεν, δεν... Και ο εργοδοτης να σου δινει τα λεφτα, χαρτζηλικι για τσικουλατες... Ποσο πιο κατω μπορεις να γονατισεις; Η πιστη στον εαυτο σου μειωνεται, πιστευεις πως ολα τα λαθη ειναι δικα σου και μετα βλεπεις χιλιους μυριους καπατσους και πραγματικα κακους ανθρωπους που ειναι μια χαρα χαρουμενοι και ηρεμοι με τη συνειδηση τους κι ας εχουν τσακισει κοσμο και κοσμακη και θυμωνεις. Θυμωνεις τοσο που δεν εχουν τιμωρηθεί και δεν θα τιμωρηθουν. Και αναρωτιεσαι τι ειχες κανει στην προηγουμενη ζωη σου-παραμυθιαζεσαι πως ησουν κατι σπουδαιο για να πληρωνεις αρκετα σε αυτη και παλι δεν μπορεις να βρεις τη λυση. Και το πιασιμο στο στομαχι μεγαλωνει. Και αναρωτιεσαι τι κανεις εδω. Πως μπορεις να μη εισαι βαρος στον δικο σου κοσμο. Να βρεις κατι να χαμογελας γιατι ο ηλιος λαμπει. Αλλα οταν χαμογελας πολυ οι αλλοι το βλεπουν σαν φλερτ και βρισκεσαι μπλεγμενος χωρις να το εχεις προκαλεσει (αυτο αλλη ιστορια σε αλλο κειμενακι). Και πρεπει ναι απολογηθεις κι εκει για τα λαθος μηνυματα που εστειλε το χαμογελο σου. Και μετα συνδιαζεις το χαμογελο με δυο βαθιες ρυτιδες αναμεσα στα φρυδια. Συνοφρυωνεσαι. Και χαμογελας παραλληλα (λιγακι πιο προσεκτικα). Και στο πιασιμο στο στομαχι γινεται μεγγενη (ή μεγκενη;) και ζητας τον απο μηχανης Θεο αλλα ποσα να προλαβει κι αυτος; Πρεπει να φυγεις αλλα πως; Πως τα βροντας ολα και φευγεις;

Τωρα που ψιλοξαναδιαβασα τα παραπανω... Μιλαγα στο πρωτο κι εφτασα στο τριτο... Προσωπο εννοω. Εφυγε και το σφιξιμο λιγακι, ισως τελικα να ηταν μονο μια εντερικη διαταραχη. Θα πεισμωσω και θα βγει. Κα-πως;

Το Σκατο V

Τσικ, Τσικ.Νοιωθω ενα απαλοδυνατο χτυπημα στη μαυρη κομη μου. "Εμπρος..." σιγοψιθυριζω. "Τι εμπρος και κουραφεξαλα μου τσαμπουνας;" ακουω μια φωνη απο πανω. Πανω; Που πανω; Τι πανω; Και βασικα ΠΟΙΟΣ ΠΑΝΩ ; Ανοιγω με δυναμη τα ματια μου και απλωνω το χερι προς το κεφαλι μου. "Επππππππ τι κανεις;" ακουω και νιωθω ενα κατι σαν ηλεκτρισμο να χτυπαει το χερακι μου. "Αν θες να δεις, να πας να κοιταχτεις." Ξαφνικα αρχιζω να θυμαμαι. Το Σκατο, η Αφροδιτη, η "Κριση" της διπλανης. Αλλα αυτο που ακουσα δεν μου εκανε και τοσο Αφροδιτη. Μηπως ειχαν στειλει την Πυθεια; (τσικ, τσικ) Γιατι με τετοιο χρησμο μονο αυτη μιλουσε. "Αντε παενε στον καθρεφτη να δεις την πρωτη αλλαγη, να τη χωνεψεις, γιατι εχουμε κι αλλη δουλεια εδω, αχρηστη κορασιδα." Αυτο που δεν μπορουσα να χωνεψω με τιποτα. ηταν η φωνη της Αφροδιτης. Μη να ητανε γλυκια, μη γλυκερη, μη σκοτεινη και ακαρδη; "Οχι απλα την εχω πατησει με ενα κρυολογημα, εδω και κατι μερες και ειμαι μπουκωμενη", την ακουσα να λεει. "Μπορεις να διαβαζεις τη σκεψη μου;" ρωτησα. " Μα και βεβαια! Τι θεα θα ημουν, αν δεν ειχα και κατι παραπανω απο αυτο το Σκατο που σου εστειλαν; Επισης μπορω να βλεπω και τα ονειρα σου, αν και να σου πω την αληθεια, τα δικα σου ειναι για να τα κανουν ταινια.(τσικ,τσικ). Υπερπαραγωγες, παιδακι μου, καποια στιγμη εψαχνα να βρω τα ποπ κορν για ν' αραξω και να τα δω. Αντε πηγαινε καθρεφτη τωρα, να μου πεις τη γνωμη σου. Οχι πως εχει και πλυ σημασια, αλλα πανω (Ολυμπος) εχουν περασει μετρα για δημοκρατικες διαδικασιες, τωρα τελευταια και δεν θελω να παρω κι αλλο προστιμο. Αλλα να μου πεις ειλικρινα, (τσικ) αν σου αρεσει αυτη η αλλαγη(τσικ)." Αν και ολο αυτο ακουγοταν να ειναι ειλικρινες, κατι μου ελεγε πως δεν θα επρεπε να της παω και πολυ κοντρα. Προχωραω προς τον καθρεφτη. Με μισοκλειστα ματια. Ειμαι μπροστα του. Αρχιζω σιγα σιγα να τα ανοιγω... και....! ΠΗΡΕ ΦΩΤΙΑ Η ΚΑΛΑΜΑΡΙΑ! (τσικ,τσικ) "Αφροδιτη! Τι ειναι αυτο; Πως μπορεσες να μου το κανεις; Αυτο εχει φυγει απο τη μοδα εδω και 20 χρονια! Μα που ζεις;" Μεσα σε ολο αυτο το χαος ενιωσα ενα τσοφλι να κανει γκελ στη μυτη μου και να πεφτει στο πατωμα. Να λοιπον τι ηταν αυτο το επιμονο τσικ τσικ που ακουγα τοση ωρα αλλα δεν ειχα εντοπισει απο που ερχοταν. Οχι τελικα δεν ηταν γραφομηχανη που περναγε τα πρακτικα αλλα η Αφροδιτη που με κινησεις δεξιοτεχνη παικτη του Τζενγκα, ετρωγε πασατεμπο. Και το εκανε χωρις να χαλασει ουτε χιλιοστο απο το τελειο κατακοκκινο κραγιον της. "Τσικ τσικ, δεν σου αρεσει; Τη μοδα τη φτιαχνουμε εμεις, τσικ τσικ, να δεις που θα κανεις θραυση... Τσικ τσικ." "Μα μοιαζω σαν να εχωσα το κεφαλι μου, σε ταντουρι τσικεν και μετα σε πιπερι καγιεν!" "Γιατι πριν που ηταν σαν να ειχες πεσει σε ταφο, μαυρο κι αραχνο και μετα σε μαυρη μπογια παλιων παπουτσιων, ηταν καλυτερα; Ανανεωση, μικρη μου, ανανεωση (τσικ, τσικ)". Με ορθανοιχτα ματια αρχιζω να με παρατηρω καλυτερα. Ομολογω πως το κατακοκκινο μαλλι που μου ειχε χαρισει η Αφρουλα, δεν ηταν και τοσο κακο, αν και ειχα ενα φοβο πως αν εβγαινα εξω με ηλιο, καποιος θα φωναζε την πυροσβεστικη. Ξαναομολογω, ομως, πως μου αρεσε. Και πως εκανε πολυ ομορφο κοντραστ με το σκατενιο γιακαδακι που ειχε εμφανιστει στο λαιμο μου. Και οπως παντα κοιμοταν... "Λοιπον, αλε αντε παμε να βγουμε να δουμε τι αλλες αλλαγες πρεπει να κανουμε για να ξαναγινεις ανθρωπος" (τσικ, τσικ) φωναξε η θεα πανω απ' το κεφαλι μου. "Τι, θα βγουμε εξω... Ετσι;;;; Κι αν σε δουν; Δεν φοβασαι να μην γινει σκανδαλο; Θα ερθουν τα καναλια, δημοσιογραφοι, ξερεις ποσο καιρο σε ψαχνουν; Ξερεις ποσες τηλεοπτικες ωρες εχουν ξοδευτει για χαρη σου , μετα την εξαφανιση σου;" Η Αφροδιτη (τσικ, τσικ, στοπ) εκλεισε τα ματια... Για μια στιγμη φανηκε να αναπολει παλιες καλες στιγμες, ερωτα, σεξ και παθους. Γλυκες αγκαλιες, σαγηνευτικα λογια που ξελογιαζουν και ενα γυρο μοσχαρισιο απο τον Μπαϊρακταρη. Αποτομα, ομως, συνηλθε, κουνησε το κεφαλι περα-δωθε, εσιαξε τα πολυχρωμα μαλλια της (ποτε δεν μπορουσε να αποφασισει τι χρωμα να τα κανει και τα εκανε ολα) και ειπε με βροντερη φωνη: Οχι, εγω δεν εξαφανιστηκα ποτε. Εκεινοι επελεξαν να μη με βλεπουν. Οχι δεν το εκανα εγω, κυριοι, εγω δεν εφυγα ποτεΣ! (μα σε ποιον απευθυνοταν;). Πριν προλαβω να διατυπωσω τη ερωτηση, μου απαντα. "Θα σου πω αλλη στιγμη! Κουτσομπολα! Και ναι, το σουβλακι του Μπαϊρακταρη μου εχει λειψει πολυ. Αλλα μου ειπαν πως εχει χαλασει την ποιοτητα του και πως πλεον δεν βαζει μεσα πολυ κοκκινοπιπερο, οποτε τι να το κανω; Τζαμπα κοπος και θερμιδες! Αναθεματισμενοι Αθηναιοι, καφροι της νεας εποχης, τιποτα δεν αφηνετε ορθιο πια! ΠΑΜΕ! Φοραω τον αορατο μανδυα και αν δεν φυσηξει πολυ και μεινει στη θεση του, ο ατιμος, δεν θα με δει κανεις. Αν φυσηξει, ετοιμασου να πεταξουμε μια στον Ολυμπο, μερχρι να καταλαγιασουν τα πραγματα. Οκ;" "Οοοο....Κκκκ...." ειπα σιγανα και φορεσα το μπουφαν μου. Το Σκατο ακομα κοιμοταν στο σβερκο μου και που και που εδιωχνε απο το προσωπο του τις κατακοκκινες τουφες του μαλλιου μου που το ενοχλουσαν. Τις μαζεψα απο πανω του, σχεδον με τρυφεροτητα. Ηταν καλο Σκατο, τελικα. "ΤΕΛΕΙΩΝΕ, ΛΕΜΕ!" ουρλιαξε πλεον η Αφροτιτη και με εσυρε στην πορτα. Φορεσα το μπουφαν μου. Κοιταξα το σπιτι. Ολα δεν ηταν στη θεση τους. Μακαρι να μην φυσουσε αερας, δεν ειχα διαθεση να τρεχω στον Ολυμπο, χωρια που ειχα και την συνεντευξη τυπου. Καπου βαθια σε καποιο δωματιακι, καποιου διαδρομου του μυαλου μου, ειπα "γαμω την τυχη μου" ελπιζοντας να μην ανοιξει τη συγκεκριμμενη πορτα η Αφροδιτη και το ακουσει. "Α! Ξεχασα να σου πω..." "Εκεινο το ονειρο με τον Ομπαμα που ειδες, ηταν πολυ καλο. Μηπως να το κανεις σεναριο;" Ουτε στα ονειρα σου, σκεφτηκα αφοβα αυτη τη φορα, κι ενιωσα ενα τακουνακι να κοπαναει, ala φλαμενγκο, στη δεξια κορφη του κεφαλιου μου. Εστρωσα το μπουφαν μου και εκλεισα την πορτα. Οπως κατεβαινα τα σκαλια μου ηρθε αυτο που παντα μου τραγουδουσε η μητερα μου, οταν με νανουριζε: Taaaaaaaakeeeeee meeee to the magic of the moment on a gloooooooory night......

Enough Is Enough.

Ρατσιστης δεν ημουν. Πιστευα παντα στις ισες ευκαιριες, στην ποιοτητα ζωης που πρεπει ολοι να εχουμε και στο αδιαφορο του χρωματος και της φυλης. Ποτε δεν ενιωσα αβολα περπατωντας στην Πειραιως ή στα στενακια της Αθηνας, γενικοτερα. Ηρθα να μεινω σε μια αγνωστη, εκεινον τον καιρο περιοχη, που ολοι φώναζαν πως εχει μονο μεταναστες. Τους ελεγα, και ειχα δικιο, πως ειναι περιοχη, πιο ασφαλης απο πολλες αλλες. Ειχα δικιο. Τοτε... Το 2003. Τωρα;

Τον τελευταιο χρονο και κατι ψηλα, κοιταω πισω απο την πλατη μου. Προσεχω. Ειμαι alert. Τα ματια μου εχουν γινει μυγισια και βατραχισια. Επισης το κεφαλι μου μοιαζει με κουκουβαγιας. Γυρναει προς ολες τις κατευθυνσεις. Δεν ειμαι πια ανθρωπος. Ειμαι ενα φοβισμενο ζωο.

Αλλαξα εγω; Μεγαλωσα και νιωθω πιο πολυ τον κινδυνο; Φοβαμαι πιο πολυ για τη μικρη και αδιαφορη υπαρξη μου; Τιποτα απ' όλα αυτά. Απλά η κατασταση αλλαξε.

Μιλαω με φιλους μου που σπουδαζουν εξω. Τους φωναζω, σχεδον, να μην κανουν τον κοπο ουτε καν να σκεφτουν να γυρισουν πισω. Οχι μονο για την κατασταση τον επαγγελματικο τομεα. Ξερω πως για να διασκεδασουν θα κατεβουν στο κεντρο. Και το κεντρο ειναι επικινδυνο. Δεν ειναι τοσο που σκιαζομαι για τις επιθεσεις, σε ολους θα συμβει καποια στιγμη βαση στατιστικων, ειναι γιατι δεν ειναι αναγκη αυτο το φοβο να τον ζησουν κι ανθρωποι που συμπαθω.

Μεσα σε ενα μηνα εχουμε ακουσει για επιθεσεις σε 3 γνωστους. Οχι, δεν ειναι το θεμα οι 3 γνωστοι, ειναι οι αλλοι τοσοι αγνωστοι. Ποσος φοβος, ποσο μισος, ποση αναγκη μπορει να εχει καποιος για ασκησει τοση βια; Και αν ειναι αναγκη και οχι χομπι. Γιατι οι περισσοτερες επιθεσεις γινονται απο νεαρα ατομα, τα οποια μπορεις να τα εντοπισεις με την ακρη του ματιου σου. Και ξερεις πως λειτουργουν απολυτα οργανωμενα. Χτυπανε ατομα που κυκλοφορουν μονα, σε λιγακι αργουτσικες ωρες. Οχι , αργα, κατα τις 11-12.

Αυτο τον καιρο, λογω καταστασεως, δεν υπαρχει κανενας λογος να κοιμαμαι νωρις. Κατα τις 3.50 κι ενω χαζευω ενα ντοκιμαντερ, ακουω γυαλια να σπανε. Δεν δινω σημασια. Τυχαινει. Λεω πως ισως ειναι καποιο μπουκαλι. Μετα απο λιγο ακουω κατι σαν τζαμαρια να σπαει. Προσπαθω να μ,ην δωσω σημασια και να πω το γνωστο "καποιον κλεβουν". Ακομα δεν εχω φτασει στο σημειο να ειμαι εντελως αναισθητη και βγαινω στο μπαλκονι. Βλεπω, οντως, στο απεναντι ψιλικατζιδικο καποιον να βαζει το χερι μεσα απο τη τζαμαρια. Γνωριζω τους ιδιοκτητες. Παιρνω την αστυνομια. Το περιπολικο ερχεται σε χρονο dt. Οκ, τους το αναγνωριζω. Κολλαει ομως πισω απο ενα σκουπιδιαρικο, τους παιρνουν χαμπαρι και γινονται καπνος. Βλεπω τον αστυνομικο να βγαινει και να κυνηγαει. Μετα απο λιγο γυρναει απραγος. Μενουν λιγο, τσεκαρουν, φευγουν. Δεν υπαρχει κατι αλλο να κανουν απο το να δωσουν στιγμα και σε αλλα περιπολικα με την περιγραφη.

Το πρωι (μεσημερι) ακουω πως επιτεθηκαν και ληστεψαν καποια γνωστη μου. Με το γνωστο τροπο. Η γνωστη συμμορια πιτσιρικιων.

Ποτε δεν ΗΜΟΥΝ ρατσιστρια. Τωρα ειμαι. Τωρα δεν τους θελω ουτε εδω, ουτε να τους βλεπω. Τωρα μαζευομαι, οταν περπαταω μονη και βλεπω καποιους να ερχονται προς τα εμενα. Τωρα εχω ανοιχτα αυτια και ματια ακομα και στο σπιτι.

Εξαθλιωμενοι ανθρωποι που ηρθαν εδω οχι για να βρουν ενα καλυτερο μελλον, αλλα πιο ευπορο και χαζοχαρουμενο περιβαλλον, για να κατακλεψουν. Γιατι δεν τους νοιαζει, δεν εχουν συναισθηση. Ξενοι, αλλοδαποι που αντι να γινουν πρεζακια στη χωρα τους, ηρθα να γινουν εδω. Δεν με νοιαζει ποιος ανοιξε τα συνορα, δεν με νοιαζει που ο σκατοδημαρχος δεν κανει τιποτα. Με νοιαζει πως δεν νιωθω ασφαλεια ακομα και μεσα στο σπιτι μου. Μου τα τρωνε δεξια κι αριστερα χιλιοι-μυριοι. Δεν μπορω να κανω κατι για τα πολλα που εχουν κλαπει. Αλλα... Αν τυχει σε μενα δεν ξερω πως μπορει να αντιδρασω. Ισως ξεκινησω να κουβαλαω ενα μικρο μαχαιρι απανω μου. Ή εσεις ή εγω. Νομος της ζουγκλας. Αλλα αλίμονο σε εκεινον που θα βρεθει μπροστα σε καποιον που δεν θα αντεξει αλλο και θα τον φαει λαχανο. Σε αμυνα.

Δεν ζουμε σε πολη, ζουμε σε εμπολεμη ζωνη. Δεν υπαρχει ελευθερια. Η ζωη σου για τη ζωη μου. Αναθεμα στο ανθρωπινο ειδος.

Μ.

Περι Τζουλιας και Αλλων Γερμανιων.

Τα συγχαρητηρια μου στη Διδα Τζουλια. Επιτελους ακουσαμε το γνωστο "τι χοντρος που ειναι ο πουτσος σου" στα ελληνικα. Οχι δηλαδη, γιατι ειχαμε βαρεθει να το ακουμε στα αγγλικα, στα γαλλικα και βεβαιως στα γερμανικα. Ειδου η απαντηση μας στους Γερμανους. Γαμιομαστε κι εμεις καλα και αμα λαχει εχουμε και κουκλαρα για να το αποδειξει. Οχι τις πατσαβουρες γερμανιδες που με τα τερτιπια τους σε κανουν να θελεις να ξερασεις. Οχι με κουτακια coca-cola στο μουνι. Οχι με fake αχ-ωχ-ουχ. Οχι με αλλα κινητρα. Απλο, καθαρο, τιμιο γαμησι. Και με βλεμμα στην καμερα οχι περιολουθε. 19,90 το βογγητο αμα λαχει, θελετε κι εσεις κ.Μερκελ; Οχι δηλαδη, εφοσον δεν εχετε σκοπο να βοηθησετε τουλαχιστον να κανουμε μια ανταλλαγη. Ποσα dvd να σας δωκουμε για να ξεστραβωθει το ματακι σας και να σταματησετε να μας ζητητατε νησια και Ακροπολες;

Καλα εκανε η μικρη. Εκανε αυτο που ολοι ξερουμε πως κανουν αυτες οι ομορφες γυναικες στην Ελλαδα (και οχι μονο) και με προοπτικες να ανεβασει το κασε της κατα παρα πολυ. Εξυπνη η μικρα. Και καθολου προσποιητη. Γουσταρει και φαινεται. Ακομα ομως και αν δεν γουσταρει το κανει να δειχνει αυθορμητο. Δεν ξερω αν ηταν πιωμενη, κοκαρισμενη ή απλα βαριεστημενη οταν το εκανε. Το εκανε ομως καλα. Και εχουμε καιρο να δουμε καποιον εδω, να το κανει ΚΑΛΑ. Εχουμε φαει με το κουταλι τη σεμνοτυφια των νοικοκυρων, γηραιων και νεαρων, ειπαμε η Ελλαδα μαστιζεται απο νεοσυντηρητισμο. "Πως τα κανατε τα παιδια;" "Με τηλεκοντρολ και κοντρολ. Ιεραποστολικα."

Το τι κανει ο καθενας στην κρεβατοκαμαρα του ειναι δικο του θεμα. Ετσι μας βολευει να λεμε εδω και χρονια. Κι ομως ολοι ασχολουμαστε. Ποιος ειναι στεϊτ, ποιος οχι, σε ποιαν αρεσει να τον παιρνει both ways και ποιος/α κανει τις καλυτερες πιπες. Μεταξυ μας, ολα για ενα πηδημα γινονται. Η 30χρονη εκατσε στον υπουργο για μια θεση. Η αλλη σκοτωσε τον παπα γιατι δεν της καθοταν. Παντρεμενες σε γκαρσονιερες απολαμβανουν ειδικες περιποιησεις απο αλλοδαπα αγορια. Αντρες με επιφανεια ή οχι πληρωνουν για να εχουν καλλονες στο κρεβατι τους. Και μιας και ειπα καλλονές. Τι θα κανουν αυτα τα κοριτσια αμα περασει η μπογια τους; Πως θα βγαλουν το προς το ευ ζην και το ζην; Πρεπει να κοιτανε μπροστα και να εξασφαλισουν το μελλον τους. Γιατι, πως να το κανουμε, η ομορφια εχει ημερομηνια ληξης. Ασε που ο ανταγωνισμος ειναι μεγαλος και καθε μερα βγαινουν και νεα φυντανακια στην αγορα. Οχι, καλη μου, καλα εκανες και καλα θα ηταν το dvd να το παρουν και μερικες κυριες για να δουν γιατι ο συ-ζυγος εχει meeting μεχρι αργα. Σεμνοπαρθενες ανοργασμικες.

Παλιοτερα υποστηριζα μια χαζη θεωρια συνομοσιας. Οτι οταν κατι κακο ηταν να γινει στην Ελλαδα, μας αναστηλωναν το εθνικο μας αναστημα. Κατι σε ποδοσφαιρικο, κατι σε Γιουροβισιανικο, κατι anyway. Μαλλον τωρα καταλαβαν πως ολα αυτα δεν θα πιασουν και εριξαν στο τραπεζι το "γαματε γιατι χανομαστε". Τζιμανι ο Γιωργακης χεχεχε.

Ζηλευουμε και σχολιαζουμε, οσα δεν μπορουμε να κανουμε. Καπως ετσι δεν παει το παραμυθακι;

Εγω το μονο που θελω να δω, κι απο εκει θα φανει ποσο της κοβει, ειναι τυο πως θα το χειριστει απο εδω και περα. Γιατι καλα το εκανε, αλλα ποσο θα μπορεσει να αντεξει την ελληνικη κριτικη και δεν θα πεσει σε δικαιολογιες.

Ευγε κοριτσι, εισαι εξαγωμενο και κερδοφορο προιον, πια!

Γαμω το Κουναβι μου!

Οχι αγαπητοι κυριοι και αγαπητες κυριες! Δεν μας κυβερνανε αυτοι που ψηφισατε και τωρα τους βριζετε, ουτε αυτοι που ειναι πισω απο αυτους που ψηφισατε και μας κυβερνουν. Δεν ειναι αυτοι που μας αποβλακωνουν και μας κανουν να παλευουμε καθε μερα για πραγματα που πριν απο λιγα χρονια θα γελαγαμε μαζι τους. Αυτοι που μας πανε μπρος-πισω ειναι οι διαφημιστικες και οι αναγκες που μας δημιουργουν. Ακομα και μετα απο τοσα χρονια δεν εχω μαθει τη σωστη τους ορθογραφια. Οντας αρκετο καιρο κλιεσμενη μεσα στο σπιτι και με παρεα την tv και το νετ, εχω δει τα χιλια μυρια οσα. Στεφανιδου ευτυχως ακομα δεν ειδα, ουτε τα κουτσομπολιστικα τα μεσημεριανα εκεινη την ωρα ειμαι συνηθως στο σκαϊ.

Αυτο που ομως μπορω να πω ειναι πως ενα πραγμα. Δεν βριζω κανεναν, δεν καντηλιαζω τιποτα παραπανω απο τις διαφημησεις. Το μοντελο του πατρις-θρησκεια-οικογενεια, στο μεγαλειο του. "Γαλακτος του εφτιαξα σημερα, τι θα εκανε χωρις εμενα" λεει η ξανθια (δεν φταιω εγω) καθως πρεπει, γλυκια και γλυκερη συ-ζυγος. Η απαντηση μου: θα ετρωγε στη μανα του. Αρπαζει το τοστακι και συγκεντρωνετε παλι στον υπολογιστη του -να δεις πως παιζει warcraft, ειμαι σχεδον σιγουρη. Αγαπημενο ζευγαρι τρωει γιαουρτια και οργαζεται. Ευτυχισμενη γυναικα μιλαει με ανεση πλεον στο κινητο της. Μωρη ασε το κινητο και πιες κανα καφε με την κολλητη για να της πεις οτι ο γκομενος σου κανει νερα. Ευτυχισμενοι αντρες, που ειναι οι γιγαντες που δεν υπαρχουν πια, καταστρωνουν τα σχεδια για το μελλον για ενα καλυτερο αυριο, πινοντας ενα καλο ουισκι- εκει δεν υπαρχει ιχνος γυναικας, μαλλον θα φτιαχνει τα τοστακια. Γιαγιαδες που φτιαχνουν πολυεθνικα τσαρτς για τις κατσικες (οκ με αυτη γελαω κι εγω, αλλα μετα το πνιγω, γιατι συνειδητοποιω οτι αν κανουν τσαρτς και μπουκλετς για τις κατσικες και την παραγωγικοτητα, εγω δεν προκειται ποτε να βρω δουλεια, μιας και το ανοιγω το γαμημενο το στομα μου και που και που λεω πως βαριεμαι να ειμαι παραγωγικη. Προϊοντα για λαμπερα μαλλια, οδοντοκρεμες για να μην φαινεται ποσο χρονων ειμαστε, σουτιεν που στα κανουν 2 νουμερα μεγαλυτερα, κρεμες για αντρες και γυναικες και γιαουρτια, πολλα γιαουρτια, τοσα πολλα που φοβαμαι πια πως αν ξεστομισεις πως δεν σου αρεσει το γιαουρτι θα σε πανε στο αποσπασμα. Πολλοι χυμοι, τοσο χρωματιστοι που νομιζεις πως ειναι υγρα για παρκετινη και το αναποδο. Πολλα μαλακτικα ρουχων, που μοιαζουν με χυμους. Ομορφες γυναικες, λαμπεροι αντρες που τα κανουν ολα και ΤΡΩΝΕ ΚΑΙ ΕΝΑ ΓΙΑΟΥΡΤΙ. Πολλα κινητα, πολυ ιντερνετ, πολλες σερβιετες - εσεις τι βαθμο βαζετε στη σερβιερτα σας; Δεν το εχω σκεφτει, ειλικρινα γιατι πρεπει να βαλω κρεμα στο προσωπο, να παρω οδοντοκρεμα να φαινομαι νεοτερη, να κανω αλλο συμβολαιο κινητης για να μιλαω περισσοτερο, τωρα να σας πω την αληθεια δεν ξερω με ποιον, να φτιαξω το τοστακι και ... ΝΑ ΦΑΩ ΚΙ ΕΝΑ ΓΙΑΟΥΡΤΙ. Α, μεσα σε ολα αυτα πρεπει να κανω κι ενα παιδι γιατι δεν μπορω να παρακαμπτω τις διαφημησεις που αφορουν μωρα και παιδια. Πρεπει να τα κανω ολα.

Δεν ειναι μονο οι γυναικες που πρεπει να τα κανουν ολα. Και οι αντρες δεν πανε πισω. Πρεπει να παρουν οπωσδηποτε αποκωδικοποιητη, γιατι δεν ειναι δυνατον να παιρνανε καλα με τον ανθρωπο τους χωρις γκρινια. Πρεπει να αποφευγουν τη μουρμουρα, την πεθερα, τη γυναικα τους,να βλεπουν μπαλλα με τους κολλητους (κι αλλα τοστακια εδω) και να ζαχαρωνουν και τις καινουργιες γειτονισσες. Που και βεβαια ειναι δυο και ισως να ειναι και λιγακι λεσβιες, ετσι για να υπαρχει ποικιλια, βρε αδερφε. Α! Να μην ξεχασω τα χαμηλα λιπαρα. Απο τη μια. Γιατι απο τηυν αλλη πως θα σιαξεις ενα καλο ψητο αν δεν βαλεις καλο βουτυρο. Αλλα μπορεις να το ισορροπησεις με κρεμα γαλακτος με χαμηλα λιπαρα. Αληθεια απο ποτε εμεις στην Ελλαδα, εχουμε σε ολες τις συνταγες κρεμα γαλακτος; Σε λιγο νομιζω πως θα μας την δειξουν και στη φασολαδα. Εσκασα η γυναικα δεν λεω αλλα. Ακομα.

Η εξελιξη ειναι πραγμα θετικο. Ο βομβαριδισμος πληροφοριων όμως; Η σχεδον καταναγκαστικη επιβολη αναγκων (τι λεω παλι!) ειναι πραγματικα εμετικη. Το μπρος-πισω στις παλιες αξιες με νεα αμφιεση ειναι τρομακτικο. Ο νεοσυντηρητισμος επισης τρομακτικος. Υπουλος ο τροπος που διαλεγουν και κεκαλυμενος.

nkjdvlkasd

Γεια

Ευχαριστώ :)

5/1/2010-3/4/2010

Κοντά τρεις μήνες που έκανα και θα κάνω να βγω έξω. Δεν ξέρω αν είμαι σημαδιακό αλλά η επίσημη ημερομηνία λήξης της ανάρρωσης μου πέφτει Μ. Παρασκευή. Τρεις μήνες σπίτι, ηρεμία, ανακατάταξεις, σκέψεις , πολλές ταινίες, αρκετά βιβλία κι ένα μεγάλο ευχαριστώ σε όσους με σκέφτονται.
Δεν είναι ότι καλύτερο να μην μπορείς να τα καταφέρεις μόνος, από τη στιγμή που είχες συνηθίσει έτσι. Αλλά πιστεύω πως τίποτα δεν γίνεται άσκοπα.

Με αγχώνει λιγάκι η 6η του μήνα, δεν έχω ξανακάνει χειρουργείο, δεν έχω μείνει ποτέ σε νοσοκομείο και σίγουρα δεν είχα ποτέ άμεση ανάγκη άλλους. Τώρα έχω ΚΑΙ ΔΕΝ ΜΟΥ ΑΡΕΣΕΙ ΚΑΘΟΛΟΥ! Δεν το φωνάζω γιατί με πειράζει ακριβώς, το φωνάζω γιατί δεν μου αρέσει. Μόλις πάρω πίσω το χιαστό μου, που με παράτησε, θα φροντίσω να είναι απόλυτα αυτάρκης.

Γκρίνιας τέλος.
Τεράστιο ευχαριστώ για όλα τα τηλ. mail και όλα τα άλλα.
Θα επιστρέψω σύντομα, δυνατότερη και με πιο πολύ φόρα.

xxx
M.