Είναι καιρός τωρα που προσπαθω να βαλω σε μια σειρα τις σκεψεις μου και ν' αρχισω να γραφω. Μια μερα θέλω να γραψω για το λουμπεν των κατοικων των υπογειων των πολυκατοικιων... Την επομενη για τις momsters (κλεμενο απο την ταινία How she does that) των παιδικων χαρων... Την μεθεπομενη για την μισανθρωπια (αληθεια υπαρχει τετοια λεξη;). Μια άλλη για την "επιστροφη στο σπιτι". Για τις σχεσεις. Για το μεταναστευτικο. Για τη μητροτητα. Για τη Μητερα μου. Τα χρονια που περνανε και με σοκαρουν. Κατακλειδα; Η μερα περναει και η νυ(χ)στα ερχετε. Μολις βαλώ το μικρο για υπνο, το μονο που θελω είναι να χαζεψω λιγο τα νετ-νεα, λιγη τηλεοραση για να ξεχαστω και το τελος απλα να κουτουλησω για να παω για υπνο. Πανε οι ομορφες εποχες, που λεγες "τωρα το θελω, τωρα το κανω". Και το κακο ειναι οτι δεν εκτιμουσες καθολου εκεινες τις στιγμες. Γιατι σε τριτο προσωπο; Γιατι ησουν νεα.
Να τα πιασουμε, λοιπον, ενα-ενα... Για τι θα ηθελα να μιλησω σημερα... Να μιλησουμε για την τελειοτητα που απαιτειται καθημερινα, από τριτους; Μπα οχι δεν ειναι πιασαρικο ουτε και εχει νοημα. Στο τελος αν τα αναλυσω ολα, κανενα δεν εχει νοημα. Ισως γατι εγω η ιδια εχω χασει το νοημα. Χα! Και μου αρεσει που αν ψαξω σε παλια μου κειμενα, θα δω το ιδιο γραμμενο. "Εχω χασει την μπαλλα". Αχ κοριτσακι μου, τι ειχες στα χερια σου και δεν το χαιροσουν, ΧΑΖΗ! Ειχες την πολυτελεια της επιλογης. Που να ηξερες οτι αυτο θα ηταν το αγαθο που θα σου ελειπε πιο πολυ ακομη και απο την ελευθερια σου. Ελευθερια, λοιπον. Ελευθερια; Υπαρχει ή υπήρξε ποτε; Ισως και οχι. Αλλα σιγουρα ειχες Επιλογες. Θα ξυπνησω και θα ξανακοιμηθω (το ελαχιστο). Θα βγω, δε θα βγω (ακομη πιο ελαχιστο). Αλλα το μεγιστο ειναι "θα μιλησω-δεν θα μιλησω". Δεν θ'απαντησω. Δεν θα σηκωσω τηλεφωνα. Δεν θα δω κανεναν. Θα ριξω διακοπτες και θα μεινω εγω κι εγω. Κι ας μη με συμπαθω και τοσο πολυ. Τεραστια πολυτελεια. Χτες το πρωην-νυν, δεν-ξερω-κι-εγω, ταιρι μου μού απαρίθμησε ποσοι με αγαπανε. Ενας λογικος ανθρωπος θα το ακουγε με χαμογελο. Εγω ενιωσα να πνιγομαι. Και μετα θυμηθηκα τις φορες που πιωμενη, εκλαιγα λέγοντας "κανεις δεν μ' αγαπαει". Ποσο αλλαζει ο ανθρωπος και ποσο ανικανοποιητος ειναι. Μου λειπει η μοναξια μου, μου λειπει χρονος με μενα, γιατι ξερω οτι αν δεν εχω χρονο με μενα, δεν μπορω να λειτουργησω θετικα απεναντι στους αλλους. Δεν ειναι θεμα ευθυνων. Ακομη και τωρα με θεωρω ανευθυνη. Κι ευθυνοφοβη. Αλλα δεν ειναι εκει το θεμα. Απλα μου λειπω. Και οσο μου λειπω, μισανθρωπιζομαι. Αρνουμαι να συνεργαστω. Δεν θελω, βρε παιδι μου. Απλα δεν θελω...Αλλα αυτο το λεω απο μεσα μου. Απ' οξω συνεργαζομαι, κλεινω τα ματια και προσπαθω να μην εκραγω, προσπαθω να εξηγησω. Και προσπαθω να βρω τι χρησιμοτητα ολων αυτων τον "υγιων" αντιδρασεων. Μην ξεχνιομαστε, είμαι μαμα πια. Αλλα αυτο ακυρωνει εντελως το ποια ειμαι εγω; Αυτη τη χρυση τομη δεν την εχω βρει ακομη. Τωρα καταλαβαινω οταν λενε " τωρα που εγινα γιαγια, μπορω να ευχαριστηθω το εγγονι μου." Ή καπως ετσι anyway. Οταν πρεπει ν' αντιδρασεις ως μητερα, χανεις οοοολη τη μαγεια του παιδιου. Και δη αν εχεις κι "επιστροφη στο σπιτι". Τσουπ να το και το αλλο θεμα. Βρε ειδες πως μπορουν τελικα ολα να βγουν με τη σειρα τους; Ειναι, λοιπον, δυσκολο, να επιστρεφεις στο πατρικο σου, μετα απο 15 χρονια ελευθεριας ή τελοως παντων ανεξαρτησιας, κι ακομη πιο δυσκολο οταν γυριζεις x2. Πραγματικα και δια της βιας (οικονομικης εννοω) αναγκαζεσαι να ξαναγνωρισεις, να ξανασυστηθεις και να παρουσιασεις και το "θαυμα" σου. Για το παιδι το τελευταιο. Πώς να εξηγησεις . ομως, οτι εσυ, παρολη την ηλικια σου, εχεις μεινει στα 25-30, με ολα οσα αυτο συνεπαγεται; Ακομη θελεις να χαζολογησεις, ακομη δεν σε νοιαζει αν η κουζινα ειναι μαζεμενη, ακομη δεν πειραζει αν θα μαγειρεψεις τελευταια στιγμη και αν θα μαγειρεψεις καν; Πώς να εξηγησεις οτι ακομη θελεις να βγεις και να διασκεδασεις, τι και αν τα οικονομικα σου ειναι ανυπαρκτα, ακομη θελεις να δημιυργησεις, να ρισκαρεις, να ζησεις. Πώς το εξηγεις αυτο, οταν νιωθεις οτι ολοι σε κρινουν και σε σχολιαζουν. Αυτο δεν ειναι απαραιτητα οτι γινεται, αλλα εσυ ετσι το εχεις στο κεφαλι σου. Πως μπορεις να εξηγησεις οτι πιστευτεις οτι το παιδι μπορει να μεγαλωσει και με μια πιο "ελαφρια" μαμα; Πώς μπορεις να εξηγησεις οτι δεν σου αρεσει καθολου αυτη η... η... η "ενηλικη" ζωη; Ωπ να τσουπ και το αλλο θεμα, το μεταφυσικο. Τελικα γιατι υπαρχει η ζωη; Για να αποδειξουμε τι και σε ποιον; Για ποιον προσπαθουμε να γινουμε οτιδηποτε; Μην μου απαντησετε "μα... για εμας τους ιδιους" αυτο ειναι υποκρισια! Ο καθενας κανει οτι κανει για ν' αποδειξει κατι. Σε καποιον. Αν καποιος το κανει μονο για εκεινον, του βγαζω το καπελο και του λεω πως εγω προσωπικα τον θεωρω πραγματικα ελευθερο. Και δεν μιλω για μικρες στιγμες, αλλα για το συνολο. Τελικα μηπως αυτο που λεγαμε ως 20αρηδες και γελαγαμε ηταν αληθεια; Μηπως τελικα ολα ειναι ματαια;
Κι εδω ξαναμπαινει στο γηπεδο ο παικτης Παιδι. Πειραζει που εγω τον παικτη Παιδι το βλεπω, ακομη και στα 2, σαν μια ξεχωριστη προσωπικοτητα, με τα δικα του θελω και μπορω κι οχι σαν μια προεκταση της μητρας μου ακα του εαυτου μου; Αλήθεια, πειραζει;
Κουραστηκα, ναι. Και κλεινουν και τα ματια μου. Και με περιμενει ακομη ενας ανησυχος υπνος. Οχι για το παιδι, εγω δεν μπορω να κοιμηθω καλα. Η μητροτητα, βλεπεις, σε κανει να λαγοκοιμασαι. Και η συμβιωση. Μη και πει το παιδι "μαμα". Και δεν εισαι εκει στα 30 πρωτα δευτερολεπτα. Ναι, αυτα ειναι δικα μου κολληματα, γιατι 15 χρονια, δεν εδινα ραπορτο. Οχι πως αν εμενα μονη θα αλλαζε κατι, θα το αφηνα δηλαδη να φωναζει, αλλα πως να το κανουμε, τωρα ειμαι on probation.
Λοιπον η πρωτη αποπειρα εγινε. Εγραψα. Ελπιζω, για δικο μου καλο και μονο, να το συνεχισω. Και καποια στιγμη να καταφερω ξανα να γραψω και χιουμοριστηκα, όπως εκανα καποτε.
Αν με διαβασεις αεροστατε, κιτσο, πανοπτη, μαριε, να ξερετε οτι υπαρχουν στιγμες που πραγματικα μου λειπετε. Και ισως αυτο δεν σημαινει τιποτα για εσας, αλλα εγω ηθελα να το πω κι αυτο ειναι το μπλογκ μου και μπορω να το πω!
Μ.
ΥΓ. Ουτε το ξανακοιταω, ουτε το διορθωνω και οτι βγηκε ας βγει!
Να τα πιασουμε, λοιπον, ενα-ενα... Για τι θα ηθελα να μιλησω σημερα... Να μιλησουμε για την τελειοτητα που απαιτειται καθημερινα, από τριτους; Μπα οχι δεν ειναι πιασαρικο ουτε και εχει νοημα. Στο τελος αν τα αναλυσω ολα, κανενα δεν εχει νοημα. Ισως γατι εγω η ιδια εχω χασει το νοημα. Χα! Και μου αρεσει που αν ψαξω σε παλια μου κειμενα, θα δω το ιδιο γραμμενο. "Εχω χασει την μπαλλα". Αχ κοριτσακι μου, τι ειχες στα χερια σου και δεν το χαιροσουν, ΧΑΖΗ! Ειχες την πολυτελεια της επιλογης. Που να ηξερες οτι αυτο θα ηταν το αγαθο που θα σου ελειπε πιο πολυ ακομη και απο την ελευθερια σου. Ελευθερια, λοιπον. Ελευθερια; Υπαρχει ή υπήρξε ποτε; Ισως και οχι. Αλλα σιγουρα ειχες Επιλογες. Θα ξυπνησω και θα ξανακοιμηθω (το ελαχιστο). Θα βγω, δε θα βγω (ακομη πιο ελαχιστο). Αλλα το μεγιστο ειναι "θα μιλησω-δεν θα μιλησω". Δεν θ'απαντησω. Δεν θα σηκωσω τηλεφωνα. Δεν θα δω κανεναν. Θα ριξω διακοπτες και θα μεινω εγω κι εγω. Κι ας μη με συμπαθω και τοσο πολυ. Τεραστια πολυτελεια. Χτες το πρωην-νυν, δεν-ξερω-κι-εγω, ταιρι μου μού απαρίθμησε ποσοι με αγαπανε. Ενας λογικος ανθρωπος θα το ακουγε με χαμογελο. Εγω ενιωσα να πνιγομαι. Και μετα θυμηθηκα τις φορες που πιωμενη, εκλαιγα λέγοντας "κανεις δεν μ' αγαπαει". Ποσο αλλαζει ο ανθρωπος και ποσο ανικανοποιητος ειναι. Μου λειπει η μοναξια μου, μου λειπει χρονος με μενα, γιατι ξερω οτι αν δεν εχω χρονο με μενα, δεν μπορω να λειτουργησω θετικα απεναντι στους αλλους. Δεν ειναι θεμα ευθυνων. Ακομη και τωρα με θεωρω ανευθυνη. Κι ευθυνοφοβη. Αλλα δεν ειναι εκει το θεμα. Απλα μου λειπω. Και οσο μου λειπω, μισανθρωπιζομαι. Αρνουμαι να συνεργαστω. Δεν θελω, βρε παιδι μου. Απλα δεν θελω...Αλλα αυτο το λεω απο μεσα μου. Απ' οξω συνεργαζομαι, κλεινω τα ματια και προσπαθω να μην εκραγω, προσπαθω να εξηγησω. Και προσπαθω να βρω τι χρησιμοτητα ολων αυτων τον "υγιων" αντιδρασεων. Μην ξεχνιομαστε, είμαι μαμα πια. Αλλα αυτο ακυρωνει εντελως το ποια ειμαι εγω; Αυτη τη χρυση τομη δεν την εχω βρει ακομη. Τωρα καταλαβαινω οταν λενε " τωρα που εγινα γιαγια, μπορω να ευχαριστηθω το εγγονι μου." Ή καπως ετσι anyway. Οταν πρεπει ν' αντιδρασεις ως μητερα, χανεις οοοολη τη μαγεια του παιδιου. Και δη αν εχεις κι "επιστροφη στο σπιτι". Τσουπ να το και το αλλο θεμα. Βρε ειδες πως μπορουν τελικα ολα να βγουν με τη σειρα τους; Ειναι, λοιπον, δυσκολο, να επιστρεφεις στο πατρικο σου, μετα απο 15 χρονια ελευθεριας ή τελοως παντων ανεξαρτησιας, κι ακομη πιο δυσκολο οταν γυριζεις x2. Πραγματικα και δια της βιας (οικονομικης εννοω) αναγκαζεσαι να ξαναγνωρισεις, να ξανασυστηθεις και να παρουσιασεις και το "θαυμα" σου. Για το παιδι το τελευταιο. Πώς να εξηγησεις . ομως, οτι εσυ, παρολη την ηλικια σου, εχεις μεινει στα 25-30, με ολα οσα αυτο συνεπαγεται; Ακομη θελεις να χαζολογησεις, ακομη δεν σε νοιαζει αν η κουζινα ειναι μαζεμενη, ακομη δεν πειραζει αν θα μαγειρεψεις τελευταια στιγμη και αν θα μαγειρεψεις καν; Πώς να εξηγησεις οτι ακομη θελεις να βγεις και να διασκεδασεις, τι και αν τα οικονομικα σου ειναι ανυπαρκτα, ακομη θελεις να δημιυργησεις, να ρισκαρεις, να ζησεις. Πώς το εξηγεις αυτο, οταν νιωθεις οτι ολοι σε κρινουν και σε σχολιαζουν. Αυτο δεν ειναι απαραιτητα οτι γινεται, αλλα εσυ ετσι το εχεις στο κεφαλι σου. Πως μπορεις να εξηγησεις οτι πιστευτεις οτι το παιδι μπορει να μεγαλωσει και με μια πιο "ελαφρια" μαμα; Πώς μπορεις να εξηγησεις οτι δεν σου αρεσει καθολου αυτη η... η... η "ενηλικη" ζωη; Ωπ να τσουπ και το αλλο θεμα, το μεταφυσικο. Τελικα γιατι υπαρχει η ζωη; Για να αποδειξουμε τι και σε ποιον; Για ποιον προσπαθουμε να γινουμε οτιδηποτε; Μην μου απαντησετε "μα... για εμας τους ιδιους" αυτο ειναι υποκρισια! Ο καθενας κανει οτι κανει για ν' αποδειξει κατι. Σε καποιον. Αν καποιος το κανει μονο για εκεινον, του βγαζω το καπελο και του λεω πως εγω προσωπικα τον θεωρω πραγματικα ελευθερο. Και δεν μιλω για μικρες στιγμες, αλλα για το συνολο. Τελικα μηπως αυτο που λεγαμε ως 20αρηδες και γελαγαμε ηταν αληθεια; Μηπως τελικα ολα ειναι ματαια;
Κι εδω ξαναμπαινει στο γηπεδο ο παικτης Παιδι. Πειραζει που εγω τον παικτη Παιδι το βλεπω, ακομη και στα 2, σαν μια ξεχωριστη προσωπικοτητα, με τα δικα του θελω και μπορω κι οχι σαν μια προεκταση της μητρας μου ακα του εαυτου μου; Αλήθεια, πειραζει;
Κουραστηκα, ναι. Και κλεινουν και τα ματια μου. Και με περιμενει ακομη ενας ανησυχος υπνος. Οχι για το παιδι, εγω δεν μπορω να κοιμηθω καλα. Η μητροτητα, βλεπεις, σε κανει να λαγοκοιμασαι. Και η συμβιωση. Μη και πει το παιδι "μαμα". Και δεν εισαι εκει στα 30 πρωτα δευτερολεπτα. Ναι, αυτα ειναι δικα μου κολληματα, γιατι 15 χρονια, δεν εδινα ραπορτο. Οχι πως αν εμενα μονη θα αλλαζε κατι, θα το αφηνα δηλαδη να φωναζει, αλλα πως να το κανουμε, τωρα ειμαι on probation.
Λοιπον η πρωτη αποπειρα εγινε. Εγραψα. Ελπιζω, για δικο μου καλο και μονο, να το συνεχισω. Και καποια στιγμη να καταφερω ξανα να γραψω και χιουμοριστηκα, όπως εκανα καποτε.
Αν με διαβασεις αεροστατε, κιτσο, πανοπτη, μαριε, να ξερετε οτι υπαρχουν στιγμες που πραγματικα μου λειπετε. Και ισως αυτο δεν σημαινει τιποτα για εσας, αλλα εγω ηθελα να το πω κι αυτο ειναι το μπλογκ μου και μπορω να το πω!
Μ.
ΥΓ. Ουτε το ξανακοιταω, ουτε το διορθωνω και οτι βγηκε ας βγει!
