Το Σκατο V

Τσικ, Τσικ.Νοιωθω ενα απαλοδυνατο χτυπημα στη μαυρη κομη μου. "Εμπρος..." σιγοψιθυριζω. "Τι εμπρος και κουραφεξαλα μου τσαμπουνας;" ακουω μια φωνη απο πανω. Πανω; Που πανω; Τι πανω; Και βασικα ΠΟΙΟΣ ΠΑΝΩ ; Ανοιγω με δυναμη τα ματια μου και απλωνω το χερι προς το κεφαλι μου. "Επππππππ τι κανεις;" ακουω και νιωθω ενα κατι σαν ηλεκτρισμο να χτυπαει το χερακι μου. "Αν θες να δεις, να πας να κοιταχτεις." Ξαφνικα αρχιζω να θυμαμαι. Το Σκατο, η Αφροδιτη, η "Κριση" της διπλανης. Αλλα αυτο που ακουσα δεν μου εκανε και τοσο Αφροδιτη. Μηπως ειχαν στειλει την Πυθεια; (τσικ, τσικ) Γιατι με τετοιο χρησμο μονο αυτη μιλουσε. "Αντε παενε στον καθρεφτη να δεις την πρωτη αλλαγη, να τη χωνεψεις, γιατι εχουμε κι αλλη δουλεια εδω, αχρηστη κορασιδα." Αυτο που δεν μπορουσα να χωνεψω με τιποτα. ηταν η φωνη της Αφροδιτης. Μη να ητανε γλυκια, μη γλυκερη, μη σκοτεινη και ακαρδη; "Οχι απλα την εχω πατησει με ενα κρυολογημα, εδω και κατι μερες και ειμαι μπουκωμενη", την ακουσα να λεει. "Μπορεις να διαβαζεις τη σκεψη μου;" ρωτησα. " Μα και βεβαια! Τι θεα θα ημουν, αν δεν ειχα και κατι παραπανω απο αυτο το Σκατο που σου εστειλαν; Επισης μπορω να βλεπω και τα ονειρα σου, αν και να σου πω την αληθεια, τα δικα σου ειναι για να τα κανουν ταινια.(τσικ,τσικ). Υπερπαραγωγες, παιδακι μου, καποια στιγμη εψαχνα να βρω τα ποπ κορν για ν' αραξω και να τα δω. Αντε πηγαινε καθρεφτη τωρα, να μου πεις τη γνωμη σου. Οχι πως εχει και πλυ σημασια, αλλα πανω (Ολυμπος) εχουν περασει μετρα για δημοκρατικες διαδικασιες, τωρα τελευταια και δεν θελω να παρω κι αλλο προστιμο. Αλλα να μου πεις ειλικρινα, (τσικ) αν σου αρεσει αυτη η αλλαγη(τσικ)." Αν και ολο αυτο ακουγοταν να ειναι ειλικρινες, κατι μου ελεγε πως δεν θα επρεπε να της παω και πολυ κοντρα. Προχωραω προς τον καθρεφτη. Με μισοκλειστα ματια. Ειμαι μπροστα του. Αρχιζω σιγα σιγα να τα ανοιγω... και....! ΠΗΡΕ ΦΩΤΙΑ Η ΚΑΛΑΜΑΡΙΑ! (τσικ,τσικ) "Αφροδιτη! Τι ειναι αυτο; Πως μπορεσες να μου το κανεις; Αυτο εχει φυγει απο τη μοδα εδω και 20 χρονια! Μα που ζεις;" Μεσα σε ολο αυτο το χαος ενιωσα ενα τσοφλι να κανει γκελ στη μυτη μου και να πεφτει στο πατωμα. Να λοιπον τι ηταν αυτο το επιμονο τσικ τσικ που ακουγα τοση ωρα αλλα δεν ειχα εντοπισει απο που ερχοταν. Οχι τελικα δεν ηταν γραφομηχανη που περναγε τα πρακτικα αλλα η Αφροδιτη που με κινησεις δεξιοτεχνη παικτη του Τζενγκα, ετρωγε πασατεμπο. Και το εκανε χωρις να χαλασει ουτε χιλιοστο απο το τελειο κατακοκκινο κραγιον της. "Τσικ τσικ, δεν σου αρεσει; Τη μοδα τη φτιαχνουμε εμεις, τσικ τσικ, να δεις που θα κανεις θραυση... Τσικ τσικ." "Μα μοιαζω σαν να εχωσα το κεφαλι μου, σε ταντουρι τσικεν και μετα σε πιπερι καγιεν!" "Γιατι πριν που ηταν σαν να ειχες πεσει σε ταφο, μαυρο κι αραχνο και μετα σε μαυρη μπογια παλιων παπουτσιων, ηταν καλυτερα; Ανανεωση, μικρη μου, ανανεωση (τσικ, τσικ)". Με ορθανοιχτα ματια αρχιζω να με παρατηρω καλυτερα. Ομολογω πως το κατακοκκινο μαλλι που μου ειχε χαρισει η Αφρουλα, δεν ηταν και τοσο κακο, αν και ειχα ενα φοβο πως αν εβγαινα εξω με ηλιο, καποιος θα φωναζε την πυροσβεστικη. Ξαναομολογω, ομως, πως μου αρεσε. Και πως εκανε πολυ ομορφο κοντραστ με το σκατενιο γιακαδακι που ειχε εμφανιστει στο λαιμο μου. Και οπως παντα κοιμοταν... "Λοιπον, αλε αντε παμε να βγουμε να δουμε τι αλλες αλλαγες πρεπει να κανουμε για να ξαναγινεις ανθρωπος" (τσικ, τσικ) φωναξε η θεα πανω απ' το κεφαλι μου. "Τι, θα βγουμε εξω... Ετσι;;;; Κι αν σε δουν; Δεν φοβασαι να μην γινει σκανδαλο; Θα ερθουν τα καναλια, δημοσιογραφοι, ξερεις ποσο καιρο σε ψαχνουν; Ξερεις ποσες τηλεοπτικες ωρες εχουν ξοδευτει για χαρη σου , μετα την εξαφανιση σου;" Η Αφροδιτη (τσικ, τσικ, στοπ) εκλεισε τα ματια... Για μια στιγμη φανηκε να αναπολει παλιες καλες στιγμες, ερωτα, σεξ και παθους. Γλυκες αγκαλιες, σαγηνευτικα λογια που ξελογιαζουν και ενα γυρο μοσχαρισιο απο τον Μπαϊρακταρη. Αποτομα, ομως, συνηλθε, κουνησε το κεφαλι περα-δωθε, εσιαξε τα πολυχρωμα μαλλια της (ποτε δεν μπορουσε να αποφασισει τι χρωμα να τα κανει και τα εκανε ολα) και ειπε με βροντερη φωνη: Οχι, εγω δεν εξαφανιστηκα ποτε. Εκεινοι επελεξαν να μη με βλεπουν. Οχι δεν το εκανα εγω, κυριοι, εγω δεν εφυγα ποτεΣ! (μα σε ποιον απευθυνοταν;). Πριν προλαβω να διατυπωσω τη ερωτηση, μου απαντα. "Θα σου πω αλλη στιγμη! Κουτσομπολα! Και ναι, το σουβλακι του Μπαϊρακταρη μου εχει λειψει πολυ. Αλλα μου ειπαν πως εχει χαλασει την ποιοτητα του και πως πλεον δεν βαζει μεσα πολυ κοκκινοπιπερο, οποτε τι να το κανω; Τζαμπα κοπος και θερμιδες! Αναθεματισμενοι Αθηναιοι, καφροι της νεας εποχης, τιποτα δεν αφηνετε ορθιο πια! ΠΑΜΕ! Φοραω τον αορατο μανδυα και αν δεν φυσηξει πολυ και μεινει στη θεση του, ο ατιμος, δεν θα με δει κανεις. Αν φυσηξει, ετοιμασου να πεταξουμε μια στον Ολυμπο, μερχρι να καταλαγιασουν τα πραγματα. Οκ;" "Οοοο....Κκκκ...." ειπα σιγανα και φορεσα το μπουφαν μου. Το Σκατο ακομα κοιμοταν στο σβερκο μου και που και που εδιωχνε απο το προσωπο του τις κατακοκκινες τουφες του μαλλιου μου που το ενοχλουσαν. Τις μαζεψα απο πανω του, σχεδον με τρυφεροτητα. Ηταν καλο Σκατο, τελικα. "ΤΕΛΕΙΩΝΕ, ΛΕΜΕ!" ουρλιαξε πλεον η Αφροτιτη και με εσυρε στην πορτα. Φορεσα το μπουφαν μου. Κοιταξα το σπιτι. Ολα δεν ηταν στη θεση τους. Μακαρι να μην φυσουσε αερας, δεν ειχα διαθεση να τρεχω στον Ολυμπο, χωρια που ειχα και την συνεντευξη τυπου. Καπου βαθια σε καποιο δωματιακι, καποιου διαδρομου του μυαλου μου, ειπα "γαμω την τυχη μου" ελπιζοντας να μην ανοιξει τη συγκεκριμμενη πορτα η Αφροδιτη και το ακουσει. "Α! Ξεχασα να σου πω..." "Εκεινο το ονειρο με τον Ομπαμα που ειδες, ηταν πολυ καλο. Μηπως να το κανεις σεναριο;" Ουτε στα ονειρα σου, σκεφτηκα αφοβα αυτη τη φορα, κι ενιωσα ενα τακουνακι να κοπαναει, ala φλαμενγκο, στη δεξια κορφη του κεφαλιου μου. Εστρωσα το μπουφαν μου και εκλεισα την πορτα. Οπως κατεβαινα τα σκαλια μου ηρθε αυτο που παντα μου τραγουδουσε η μητερα μου, οταν με νανουριζε: Taaaaaaaakeeeeee meeee to the magic of the moment on a gloooooooory night......

Enough Is Enough.

Ρατσιστης δεν ημουν. Πιστευα παντα στις ισες ευκαιριες, στην ποιοτητα ζωης που πρεπει ολοι να εχουμε και στο αδιαφορο του χρωματος και της φυλης. Ποτε δεν ενιωσα αβολα περπατωντας στην Πειραιως ή στα στενακια της Αθηνας, γενικοτερα. Ηρθα να μεινω σε μια αγνωστη, εκεινον τον καιρο περιοχη, που ολοι φώναζαν πως εχει μονο μεταναστες. Τους ελεγα, και ειχα δικιο, πως ειναι περιοχη, πιο ασφαλης απο πολλες αλλες. Ειχα δικιο. Τοτε... Το 2003. Τωρα;

Τον τελευταιο χρονο και κατι ψηλα, κοιταω πισω απο την πλατη μου. Προσεχω. Ειμαι alert. Τα ματια μου εχουν γινει μυγισια και βατραχισια. Επισης το κεφαλι μου μοιαζει με κουκουβαγιας. Γυρναει προς ολες τις κατευθυνσεις. Δεν ειμαι πια ανθρωπος. Ειμαι ενα φοβισμενο ζωο.

Αλλαξα εγω; Μεγαλωσα και νιωθω πιο πολυ τον κινδυνο; Φοβαμαι πιο πολυ για τη μικρη και αδιαφορη υπαρξη μου; Τιποτα απ' όλα αυτά. Απλά η κατασταση αλλαξε.

Μιλαω με φιλους μου που σπουδαζουν εξω. Τους φωναζω, σχεδον, να μην κανουν τον κοπο ουτε καν να σκεφτουν να γυρισουν πισω. Οχι μονο για την κατασταση τον επαγγελματικο τομεα. Ξερω πως για να διασκεδασουν θα κατεβουν στο κεντρο. Και το κεντρο ειναι επικινδυνο. Δεν ειναι τοσο που σκιαζομαι για τις επιθεσεις, σε ολους θα συμβει καποια στιγμη βαση στατιστικων, ειναι γιατι δεν ειναι αναγκη αυτο το φοβο να τον ζησουν κι ανθρωποι που συμπαθω.

Μεσα σε ενα μηνα εχουμε ακουσει για επιθεσεις σε 3 γνωστους. Οχι, δεν ειναι το θεμα οι 3 γνωστοι, ειναι οι αλλοι τοσοι αγνωστοι. Ποσος φοβος, ποσο μισος, ποση αναγκη μπορει να εχει καποιος για ασκησει τοση βια; Και αν ειναι αναγκη και οχι χομπι. Γιατι οι περισσοτερες επιθεσεις γινονται απο νεαρα ατομα, τα οποια μπορεις να τα εντοπισεις με την ακρη του ματιου σου. Και ξερεις πως λειτουργουν απολυτα οργανωμενα. Χτυπανε ατομα που κυκλοφορουν μονα, σε λιγακι αργουτσικες ωρες. Οχι , αργα, κατα τις 11-12.

Αυτο τον καιρο, λογω καταστασεως, δεν υπαρχει κανενας λογος να κοιμαμαι νωρις. Κατα τις 3.50 κι ενω χαζευω ενα ντοκιμαντερ, ακουω γυαλια να σπανε. Δεν δινω σημασια. Τυχαινει. Λεω πως ισως ειναι καποιο μπουκαλι. Μετα απο λιγο ακουω κατι σαν τζαμαρια να σπαει. Προσπαθω να μ,ην δωσω σημασια και να πω το γνωστο "καποιον κλεβουν". Ακομα δεν εχω φτασει στο σημειο να ειμαι εντελως αναισθητη και βγαινω στο μπαλκονι. Βλεπω, οντως, στο απεναντι ψιλικατζιδικο καποιον να βαζει το χερι μεσα απο τη τζαμαρια. Γνωριζω τους ιδιοκτητες. Παιρνω την αστυνομια. Το περιπολικο ερχεται σε χρονο dt. Οκ, τους το αναγνωριζω. Κολλαει ομως πισω απο ενα σκουπιδιαρικο, τους παιρνουν χαμπαρι και γινονται καπνος. Βλεπω τον αστυνομικο να βγαινει και να κυνηγαει. Μετα απο λιγο γυρναει απραγος. Μενουν λιγο, τσεκαρουν, φευγουν. Δεν υπαρχει κατι αλλο να κανουν απο το να δωσουν στιγμα και σε αλλα περιπολικα με την περιγραφη.

Το πρωι (μεσημερι) ακουω πως επιτεθηκαν και ληστεψαν καποια γνωστη μου. Με το γνωστο τροπο. Η γνωστη συμμορια πιτσιρικιων.

Ποτε δεν ΗΜΟΥΝ ρατσιστρια. Τωρα ειμαι. Τωρα δεν τους θελω ουτε εδω, ουτε να τους βλεπω. Τωρα μαζευομαι, οταν περπαταω μονη και βλεπω καποιους να ερχονται προς τα εμενα. Τωρα εχω ανοιχτα αυτια και ματια ακομα και στο σπιτι.

Εξαθλιωμενοι ανθρωποι που ηρθαν εδω οχι για να βρουν ενα καλυτερο μελλον, αλλα πιο ευπορο και χαζοχαρουμενο περιβαλλον, για να κατακλεψουν. Γιατι δεν τους νοιαζει, δεν εχουν συναισθηση. Ξενοι, αλλοδαποι που αντι να γινουν πρεζακια στη χωρα τους, ηρθα να γινουν εδω. Δεν με νοιαζει ποιος ανοιξε τα συνορα, δεν με νοιαζει που ο σκατοδημαρχος δεν κανει τιποτα. Με νοιαζει πως δεν νιωθω ασφαλεια ακομα και μεσα στο σπιτι μου. Μου τα τρωνε δεξια κι αριστερα χιλιοι-μυριοι. Δεν μπορω να κανω κατι για τα πολλα που εχουν κλαπει. Αλλα... Αν τυχει σε μενα δεν ξερω πως μπορει να αντιδρασω. Ισως ξεκινησω να κουβαλαω ενα μικρο μαχαιρι απανω μου. Ή εσεις ή εγω. Νομος της ζουγκλας. Αλλα αλίμονο σε εκεινον που θα βρεθει μπροστα σε καποιον που δεν θα αντεξει αλλο και θα τον φαει λαχανο. Σε αμυνα.

Δεν ζουμε σε πολη, ζουμε σε εμπολεμη ζωνη. Δεν υπαρχει ελευθερια. Η ζωη σου για τη ζωη μου. Αναθεμα στο ανθρωπινο ειδος.

Μ.

Περι Τζουλιας και Αλλων Γερμανιων.

Τα συγχαρητηρια μου στη Διδα Τζουλια. Επιτελους ακουσαμε το γνωστο "τι χοντρος που ειναι ο πουτσος σου" στα ελληνικα. Οχι δηλαδη, γιατι ειχαμε βαρεθει να το ακουμε στα αγγλικα, στα γαλλικα και βεβαιως στα γερμανικα. Ειδου η απαντηση μας στους Γερμανους. Γαμιομαστε κι εμεις καλα και αμα λαχει εχουμε και κουκλαρα για να το αποδειξει. Οχι τις πατσαβουρες γερμανιδες που με τα τερτιπια τους σε κανουν να θελεις να ξερασεις. Οχι με κουτακια coca-cola στο μουνι. Οχι με fake αχ-ωχ-ουχ. Οχι με αλλα κινητρα. Απλο, καθαρο, τιμιο γαμησι. Και με βλεμμα στην καμερα οχι περιολουθε. 19,90 το βογγητο αμα λαχει, θελετε κι εσεις κ.Μερκελ; Οχι δηλαδη, εφοσον δεν εχετε σκοπο να βοηθησετε τουλαχιστον να κανουμε μια ανταλλαγη. Ποσα dvd να σας δωκουμε για να ξεστραβωθει το ματακι σας και να σταματησετε να μας ζητητατε νησια και Ακροπολες;

Καλα εκανε η μικρη. Εκανε αυτο που ολοι ξερουμε πως κανουν αυτες οι ομορφες γυναικες στην Ελλαδα (και οχι μονο) και με προοπτικες να ανεβασει το κασε της κατα παρα πολυ. Εξυπνη η μικρα. Και καθολου προσποιητη. Γουσταρει και φαινεται. Ακομα ομως και αν δεν γουσταρει το κανει να δειχνει αυθορμητο. Δεν ξερω αν ηταν πιωμενη, κοκαρισμενη ή απλα βαριεστημενη οταν το εκανε. Το εκανε ομως καλα. Και εχουμε καιρο να δουμε καποιον εδω, να το κανει ΚΑΛΑ. Εχουμε φαει με το κουταλι τη σεμνοτυφια των νοικοκυρων, γηραιων και νεαρων, ειπαμε η Ελλαδα μαστιζεται απο νεοσυντηρητισμο. "Πως τα κανατε τα παιδια;" "Με τηλεκοντρολ και κοντρολ. Ιεραποστολικα."

Το τι κανει ο καθενας στην κρεβατοκαμαρα του ειναι δικο του θεμα. Ετσι μας βολευει να λεμε εδω και χρονια. Κι ομως ολοι ασχολουμαστε. Ποιος ειναι στεϊτ, ποιος οχι, σε ποιαν αρεσει να τον παιρνει both ways και ποιος/α κανει τις καλυτερες πιπες. Μεταξυ μας, ολα για ενα πηδημα γινονται. Η 30χρονη εκατσε στον υπουργο για μια θεση. Η αλλη σκοτωσε τον παπα γιατι δεν της καθοταν. Παντρεμενες σε γκαρσονιερες απολαμβανουν ειδικες περιποιησεις απο αλλοδαπα αγορια. Αντρες με επιφανεια ή οχι πληρωνουν για να εχουν καλλονες στο κρεβατι τους. Και μιας και ειπα καλλονές. Τι θα κανουν αυτα τα κοριτσια αμα περασει η μπογια τους; Πως θα βγαλουν το προς το ευ ζην και το ζην; Πρεπει να κοιτανε μπροστα και να εξασφαλισουν το μελλον τους. Γιατι, πως να το κανουμε, η ομορφια εχει ημερομηνια ληξης. Ασε που ο ανταγωνισμος ειναι μεγαλος και καθε μερα βγαινουν και νεα φυντανακια στην αγορα. Οχι, καλη μου, καλα εκανες και καλα θα ηταν το dvd να το παρουν και μερικες κυριες για να δουν γιατι ο συ-ζυγος εχει meeting μεχρι αργα. Σεμνοπαρθενες ανοργασμικες.

Παλιοτερα υποστηριζα μια χαζη θεωρια συνομοσιας. Οτι οταν κατι κακο ηταν να γινει στην Ελλαδα, μας αναστηλωναν το εθνικο μας αναστημα. Κατι σε ποδοσφαιρικο, κατι σε Γιουροβισιανικο, κατι anyway. Μαλλον τωρα καταλαβαν πως ολα αυτα δεν θα πιασουν και εριξαν στο τραπεζι το "γαματε γιατι χανομαστε". Τζιμανι ο Γιωργακης χεχεχε.

Ζηλευουμε και σχολιαζουμε, οσα δεν μπορουμε να κανουμε. Καπως ετσι δεν παει το παραμυθακι;

Εγω το μονο που θελω να δω, κι απο εκει θα φανει ποσο της κοβει, ειναι τυο πως θα το χειριστει απο εδω και περα. Γιατι καλα το εκανε, αλλα ποσο θα μπορεσει να αντεξει την ελληνικη κριτικη και δεν θα πεσει σε δικαιολογιες.

Ευγε κοριτσι, εισαι εξαγωμενο και κερδοφορο προιον, πια!

Γαμω το Κουναβι μου!

Οχι αγαπητοι κυριοι και αγαπητες κυριες! Δεν μας κυβερνανε αυτοι που ψηφισατε και τωρα τους βριζετε, ουτε αυτοι που ειναι πισω απο αυτους που ψηφισατε και μας κυβερνουν. Δεν ειναι αυτοι που μας αποβλακωνουν και μας κανουν να παλευουμε καθε μερα για πραγματα που πριν απο λιγα χρονια θα γελαγαμε μαζι τους. Αυτοι που μας πανε μπρος-πισω ειναι οι διαφημιστικες και οι αναγκες που μας δημιουργουν. Ακομα και μετα απο τοσα χρονια δεν εχω μαθει τη σωστη τους ορθογραφια. Οντας αρκετο καιρο κλιεσμενη μεσα στο σπιτι και με παρεα την tv και το νετ, εχω δει τα χιλια μυρια οσα. Στεφανιδου ευτυχως ακομα δεν ειδα, ουτε τα κουτσομπολιστικα τα μεσημεριανα εκεινη την ωρα ειμαι συνηθως στο σκαϊ.

Αυτο που ομως μπορω να πω ειναι πως ενα πραγμα. Δεν βριζω κανεναν, δεν καντηλιαζω τιποτα παραπανω απο τις διαφημησεις. Το μοντελο του πατρις-θρησκεια-οικογενεια, στο μεγαλειο του. "Γαλακτος του εφτιαξα σημερα, τι θα εκανε χωρις εμενα" λεει η ξανθια (δεν φταιω εγω) καθως πρεπει, γλυκια και γλυκερη συ-ζυγος. Η απαντηση μου: θα ετρωγε στη μανα του. Αρπαζει το τοστακι και συγκεντρωνετε παλι στον υπολογιστη του -να δεις πως παιζει warcraft, ειμαι σχεδον σιγουρη. Αγαπημενο ζευγαρι τρωει γιαουρτια και οργαζεται. Ευτυχισμενη γυναικα μιλαει με ανεση πλεον στο κινητο της. Μωρη ασε το κινητο και πιες κανα καφε με την κολλητη για να της πεις οτι ο γκομενος σου κανει νερα. Ευτυχισμενοι αντρες, που ειναι οι γιγαντες που δεν υπαρχουν πια, καταστρωνουν τα σχεδια για το μελλον για ενα καλυτερο αυριο, πινοντας ενα καλο ουισκι- εκει δεν υπαρχει ιχνος γυναικας, μαλλον θα φτιαχνει τα τοστακια. Γιαγιαδες που φτιαχνουν πολυεθνικα τσαρτς για τις κατσικες (οκ με αυτη γελαω κι εγω, αλλα μετα το πνιγω, γιατι συνειδητοποιω οτι αν κανουν τσαρτς και μπουκλετς για τις κατσικες και την παραγωγικοτητα, εγω δεν προκειται ποτε να βρω δουλεια, μιας και το ανοιγω το γαμημενο το στομα μου και που και που λεω πως βαριεμαι να ειμαι παραγωγικη. Προϊοντα για λαμπερα μαλλια, οδοντοκρεμες για να μην φαινεται ποσο χρονων ειμαστε, σουτιεν που στα κανουν 2 νουμερα μεγαλυτερα, κρεμες για αντρες και γυναικες και γιαουρτια, πολλα γιαουρτια, τοσα πολλα που φοβαμαι πια πως αν ξεστομισεις πως δεν σου αρεσει το γιαουρτι θα σε πανε στο αποσπασμα. Πολλοι χυμοι, τοσο χρωματιστοι που νομιζεις πως ειναι υγρα για παρκετινη και το αναποδο. Πολλα μαλακτικα ρουχων, που μοιαζουν με χυμους. Ομορφες γυναικες, λαμπεροι αντρες που τα κανουν ολα και ΤΡΩΝΕ ΚΑΙ ΕΝΑ ΓΙΑΟΥΡΤΙ. Πολλα κινητα, πολυ ιντερνετ, πολλες σερβιετες - εσεις τι βαθμο βαζετε στη σερβιερτα σας; Δεν το εχω σκεφτει, ειλικρινα γιατι πρεπει να βαλω κρεμα στο προσωπο, να παρω οδοντοκρεμα να φαινομαι νεοτερη, να κανω αλλο συμβολαιο κινητης για να μιλαω περισσοτερο, τωρα να σας πω την αληθεια δεν ξερω με ποιον, να φτιαξω το τοστακι και ... ΝΑ ΦΑΩ ΚΙ ΕΝΑ ΓΙΑΟΥΡΤΙ. Α, μεσα σε ολα αυτα πρεπει να κανω κι ενα παιδι γιατι δεν μπορω να παρακαμπτω τις διαφημησεις που αφορουν μωρα και παιδια. Πρεπει να τα κανω ολα.

Δεν ειναι μονο οι γυναικες που πρεπει να τα κανουν ολα. Και οι αντρες δεν πανε πισω. Πρεπει να παρουν οπωσδηποτε αποκωδικοποιητη, γιατι δεν ειναι δυνατον να παιρνανε καλα με τον ανθρωπο τους χωρις γκρινια. Πρεπει να αποφευγουν τη μουρμουρα, την πεθερα, τη γυναικα τους,να βλεπουν μπαλλα με τους κολλητους (κι αλλα τοστακια εδω) και να ζαχαρωνουν και τις καινουργιες γειτονισσες. Που και βεβαια ειναι δυο και ισως να ειναι και λιγακι λεσβιες, ετσι για να υπαρχει ποικιλια, βρε αδερφε. Α! Να μην ξεχασω τα χαμηλα λιπαρα. Απο τη μια. Γιατι απο τηυν αλλη πως θα σιαξεις ενα καλο ψητο αν δεν βαλεις καλο βουτυρο. Αλλα μπορεις να το ισορροπησεις με κρεμα γαλακτος με χαμηλα λιπαρα. Αληθεια απο ποτε εμεις στην Ελλαδα, εχουμε σε ολες τις συνταγες κρεμα γαλακτος; Σε λιγο νομιζω πως θα μας την δειξουν και στη φασολαδα. Εσκασα η γυναικα δεν λεω αλλα. Ακομα.

Η εξελιξη ειναι πραγμα θετικο. Ο βομβαριδισμος πληροφοριων όμως; Η σχεδον καταναγκαστικη επιβολη αναγκων (τι λεω παλι!) ειναι πραγματικα εμετικη. Το μπρος-πισω στις παλιες αξιες με νεα αμφιεση ειναι τρομακτικο. Ο νεοσυντηρητισμος επισης τρομακτικος. Υπουλος ο τροπος που διαλεγουν και κεκαλυμενος.