Επιστροφή στο πατρικό. Μια ιδιαίτερη φυλακή.

Το κεφάλι μου παει να σπάσει απο τις σκέψεις. Καμία φορά νιώθω το στόμα μου να στραβώνει λίγο, κι αναρωτιέμαι αν παθαινεις εγκεφαλικό απο τις πολλές ανομολόγητες σκέψεις. Προσπαθούν να βγουν, αλλά τις ξανάπιέζεις μέσα. Και μαζεύονται. Μπλέκονται οι καλές με τις κακές, αυτές της αγάπης και του μίσους, αυτές που ρωτάς και αυτές που απαντάνε.
  Για να βγουν οι σκέψεις υπάρχουν δυο ή μάλλον τρεις τρόποι: Α) να τις γράψεις, β) να τις συζητήσεις γ) απλά να ξεπεταχτουν απο το στόμα σου και όποιον πάρει ο Χάρος. Εγω, συνήθως, τις έγραφα. Τις συζητά για με λίγους, γιατι πολυ απλά δεν τις θεωρώ βαρυσήμαντες. Αλλά ποτε μια ποτε δεν τις άφηνα να βγουν αφιλτραριστες. Γιατι το "όποιον πάρει ο Χάρος", δεν ειναι και πολυ εφικτό όταν εξαρτασαι.
  Εξάρτηση λοιπόν. Στις μέρες μας κατα βάση οικονομική. Η συναισθηματική, κατα την πολυ ταπεινή μου άποψη, ειναι υπερεκτιμημενη. Οικονομική βοήθεια στην αρχή, και μετά... Μετακόμιση στο πατρικό για να μην ειναι πλέον βοήθεια, αλλά μείωση εξόδων. Στην αρχή νιώθεις μουδιασμένος και λες "δεν μπορεί θα φύγει." Μετά το προσπαθείς λίγο παραπάνω. Χαμογελάς όταν δεν θες, ακούς όταν δεν θες. Μετά λες " δεν θα κρατήσει πολυ, κάπου θα τη βρω την άκρη". Αλλά ο καιρός περνά και αυτό το κουβάρι που -μπράβο σου- κατάφερες να φτιάξεις δεν ξεμπλεκει. Και μην ακούσω "τους γόρδιους τους κόβουμε", ο Μέγα Αλέξανδρος δεν είχε να πληρώσει τα προς το ζην.  Βασιλιάς ηταν. Και ο γόρδιος ηταν κόμπος, όχι εφορία! Μετά, λοιπόν, νιώθεις τους ώμους σου να σφίγγουν. Να μαζεύεται όλη η ένταση. Στο κεφάλι σου αναρωτιέσαι απο που ήρθαν αυτοί οι άνθρωποι που ειναι η οικογένεια σου. Εντωμεταξύ, συνήθως, με το ένα μέλος ισςως να έχεις μια παραπάνω επαφή. Και βλέπεις την υπερπροσπάθεια της ισορροπίας. Η αν δεν το έχεις, κλαφτα Χαράλαμπε, η ισορροπία ειναι δική σου δουλειά. Διπλός ο κόπος, δηλαδή. Οικογένεια. Αν την έχεις δεν τη θέλεις, αν ειναι μακριά σου λείπει, αν μένεις μαζι τους θέλεις απλά να δώσεις το κεφάλι σου σε μια τρύπα. Αναρωτιέσαι πώς καταφέρνουν κάποιοι και μένουν στο πατρικό μέχρι τα δεν-ξερω-ποσα-τους. Καταλαβαίνεις όταν δεν τους γνωρίζεις και δεν σε γνωρίζουν. Γιατι πίσω απο την βιτρίνα "οικογένεια", πέρα απο λίγες και εκλεκτές, μετά τη λέξη δεν γίνεται καμία προσπάθεια γνωριμίας. "Ειναι το παιδι μου". "Μπαμπά, μαμά". Γνωρίζεστε , ομως; Στη διαφήμιση, λέει: "Μεταξύ γονιών και παιδιών μπορεί να δημιουργηθούν χάσμα τα, συγκρούσεις" και κάτι ακόμα που δεν θυμάμαι. Γραμμή βοήθειας για παιδιά και εφήβους. Μα το πραγματικό χάσμα δημιουργείται μετά, κατα την ενηλικίωση και ίσως δεν το κατανοήσουμε ποτε, αν δεν συγκατοικησουμε ξανά. Ουσιαστικά βλέπουμε τα οικεία μας πρόσωπα ή σε γιορτές και τυπικές επισκέψεις ή στα δύσκολα (φτου φτου μακριά απο εμάς). Στο ενδιάμεσο πορευόμαστε σχολιάζοντας ο ένας τον άλλον, χωρίς ομως να γνωριζόμαστε καθόλου. Όταν, λοιπόν, ερχόμαστε στη δύσκολη θέση της επιστροφής... Τρώμε ΟΛΟΙ τα μούτρα μας. Αυτό ισχύει και για τις αδερφικες σχέσεις, που ίσως και να ειναι πιο δύσκολο γιατι εκεί η διάφορα ηλικίας ειναι μικρότερη και η άνεση κριτικής πολυ μεγαλύτερη. Α) δεν γνωριζόμαστε, β) κριτικάρουν με έλλειψη στοιχεία και  με την άνεση "εσυ αναγκαστικές να επιστρέψεις, εσυ τα έκανες σκατα", γ) "να πως ζούσες έτσι κι έτσι κι έτσι; Και εσυ προσπαθείς να συστηθεις ευγενικά, κατανοοντας τη μειονεκτική σου θέση και κοντευοντας να σπασεις τα δόντια σου απο το σφίξιμο. Αλλά και η άλλη πλευρά δεν τα παει καλύτερα. Αν εξαιρέσεις την άνεση της κριτικής και του σχετικά πάνω χεριού λόγω των παροχών που προσφέρουν, Α) δεν γνωριζόμαστε, β) είχα την ηρεμία μου γ) ποτε θα βρεις το δρόμο σου ( ευγενικό για το ποτε θα ξεκουμπιστεις). Αδιέξοδο.
  Όσο καλές προθέσεις και να έχουν οι άνθρωποι, αν δεν ειναι εκπαιδευμένοι στη συμβίωση και την ανεκτικοτητα, η κτητικοτητα και ο έλεγχος βγαίνουν αυθόρμητα. Όλοι την ηρεμία μας θελουμε, αλλά στο τέλος καταλήγουμε να πιανομαστε απο τα πιο απειροελάχιστα για να βγούμε απο πάνω. Αυτός στην τελική ειναι ο άνθρωπος. Κάποιος που προσπαθεί να ξεχωρίσει μέσα σε οποιοδήποτε στενό περιβάλλον και να επιβληθεί. Ή μήπως εγω το βλέπω έτσι;

Προσπαθώντας...

Είναι καιρός τωρα που προσπαθω να βαλω σε μια σειρα τις σκεψεις μου και ν' αρχισω να γραφω. Μια μερα θέλω να γραψω για το λουμπεν των κατοικων των υπογειων των πολυκατοικιων... Την επομενη για τις momsters (κλεμενο απο την ταινία How she does that) των παιδικων χαρων... Την μεθεπομενη για την μισανθρωπια (αληθεια υπαρχει τετοια λεξη;). Μια άλλη για την "επιστροφη στο σπιτι". Για τις σχεσεις. Για το μεταναστευτικο. Για τη μητροτητα. Για τη Μητερα μου. Τα χρονια που περνανε και με σοκαρουν. Κατακλειδα; Η μερα περναει και η νυ(χ)στα ερχετε. Μολις βαλώ το μικρο για υπνο, το μονο που θελω είναι να χαζεψω λιγο τα νετ-νεα, λιγη τηλεοραση για να ξεχαστω και το τελος απλα να κουτουλησω για να παω για υπνο. Πανε οι ομορφες εποχες, που λεγες "τωρα το θελω, τωρα το κανω". Και το κακο ειναι οτι δεν εκτιμουσες καθολου εκεινες τις στιγμες. Γιατι σε τριτο προσωπο; Γιατι ησουν νεα.

Να τα πιασουμε, λοιπον, ενα-ενα... Για τι θα ηθελα να μιλησω σημερα... Να μιλησουμε για την τελειοτητα που απαιτειται καθημερινα, από τριτους; Μπα οχι δεν ειναι πιασαρικο ουτε και εχει νοημα. Στο τελος αν τα αναλυσω ολα, κανενα δεν εχει νοημα. Ισως γατι εγω η ιδια εχω χασει το νοημα. Χα! Και μου αρεσει που αν ψαξω σε παλια μου κειμενα, θα δω το ιδιο γραμμενο. "Εχω χασει την μπαλλα". Αχ κοριτσακι μου, τι ειχες στα χερια σου και δεν το χαιροσουν, ΧΑΖΗ! Ειχες την πολυτελεια της επιλογης. Που να ηξερες οτι αυτο θα ηταν το αγαθο που θα σου ελειπε πιο πολυ ακομη και απο την ελευθερια σου. Ελευθερια, λοιπον. Ελευθερια; Υπαρχει ή υπήρξε ποτε; Ισως και οχι. Αλλα σιγουρα ειχες Επιλογες. Θα ξυπνησω και θα ξανακοιμηθω (το ελαχιστο). Θα βγω, δε θα βγω (ακομη πιο ελαχιστο). Αλλα το μεγιστο ειναι "θα μιλησω-δεν θα μιλησω". Δεν θ'απαντησω. Δεν θα σηκωσω τηλεφωνα. Δεν θα δω κανεναν. Θα ριξω διακοπτες και θα μεινω εγω κι εγω. Κι ας μη με συμπαθω και τοσο πολυ. Τεραστια πολυτελεια. Χτες το πρωην-νυν, δεν-ξερω-κι-εγω, ταιρι μου μού απαρίθμησε ποσοι με αγαπανε. Ενας λογικος ανθρωπος θα το ακουγε με χαμογελο. Εγω ενιωσα να πνιγομαι. Και μετα θυμηθηκα τις φορες που πιωμενη, εκλαιγα λέγοντας "κανεις δεν μ' αγαπαει". Ποσο αλλαζει ο ανθρωπος και ποσο ανικανοποιητος ειναι. Μου λειπει η μοναξια μου, μου λειπει χρονος με μενα, γιατι ξερω οτι αν δεν εχω χρονο με μενα, δεν μπορω να λειτουργησω θετικα απεναντι στους αλλους. Δεν ειναι θεμα ευθυνων. Ακομη και τωρα με θεωρω ανευθυνη. Κι ευθυνοφοβη. Αλλα δεν ειναι εκει το θεμα. Απλα μου λειπω. Και οσο μου λειπω, μισανθρωπιζομαι. Αρνουμαι να συνεργαστω. Δεν θελω, βρε παιδι μου. Απλα δεν θελω...Αλλα αυτο το λεω απο μεσα μου. Απ' οξω συνεργαζομαι, κλεινω τα ματια και προσπαθω να μην εκραγω, προσπαθω να εξηγησω. Και προσπαθω να βρω τι χρησιμοτητα ολων αυτων τον "υγιων" αντιδρασεων. Μην ξεχνιομαστε, είμαι μαμα πια. Αλλα αυτο ακυρωνει εντελως το ποια ειμαι εγω; Αυτη τη χρυση τομη δεν την εχω βρει ακομη. Τωρα καταλαβαινω οταν λενε " τωρα που εγινα γιαγια, μπορω να ευχαριστηθω το εγγονι μου." Ή καπως ετσι anyway. Οταν πρεπει ν' αντιδρασεις ως μητερα, χανεις οοοολη τη μαγεια του παιδιου. Και δη αν εχεις κι "επιστροφη στο σπιτι". Τσουπ να το και το αλλο θεμα. Βρε ειδες πως μπορουν τελικα ολα να βγουν με τη σειρα τους; Ειναι, λοιπον, δυσκολο, να επιστρεφεις στο πατρικο σου, μετα απο 15 χρονια ελευθεριας ή τελοως παντων ανεξαρτησιας, κι ακομη πιο δυσκολο οταν γυριζεις x2. Πραγματικα και δια της βιας (οικονομικης εννοω) αναγκαζεσαι να ξαναγνωρισεις, να ξανασυστηθεις και να παρουσιασεις και το "θαυμα" σου. Για το παιδι το τελευταιο. Πώς να εξηγησεις . ομως, οτι εσυ, παρολη την ηλικια σου, εχεις μεινει στα 25-30, με ολα οσα αυτο συνεπαγεται; Ακομη θελεις να χαζολογησεις, ακομη δεν σε νοιαζει αν η κουζινα ειναι μαζεμενη, ακομη δεν πειραζει αν θα μαγειρεψεις τελευταια στιγμη και αν θα μαγειρεψεις καν; Πώς να εξηγησεις οτι ακομη θελεις να βγεις και να διασκεδασεις, τι και αν τα οικονομικα σου ειναι ανυπαρκτα, ακομη θελεις να δημιυργησεις, να ρισκαρεις, να ζησεις. Πώς το εξηγεις αυτο, οταν νιωθεις οτι ολοι σε κρινουν και σε σχολιαζουν. Αυτο δεν ειναι απαραιτητα οτι γινεται, αλλα εσυ ετσι το εχεις στο κεφαλι σου. Πως μπορεις να εξηγησεις οτι πιστευτεις οτι το παιδι μπορει να μεγαλωσει και με μια πιο "ελαφρια" μαμα; Πώς μπορεις να εξηγησεις οτι δεν σου αρεσει καθολου αυτη η... η... η "ενηλικη" ζωη; Ωπ να τσουπ και το αλλο θεμα, το μεταφυσικο. Τελικα γιατι υπαρχει η ζωη; Για να αποδειξουμε τι και σε ποιον; Για ποιον προσπαθουμε να γινουμε οτιδηποτε; Μην μου απαντησετε "μα... για εμας τους ιδιους" αυτο ειναι υποκρισια! Ο καθενας κανει οτι κανει για ν' αποδειξει κατι. Σε καποιον. Αν καποιος το κανει μονο για εκεινον, του βγαζω το καπελο και του λεω πως εγω προσωπικα τον θεωρω πραγματικα ελευθερο. Και δεν μιλω για μικρες στιγμες, αλλα για το συνολο. Τελικα μηπως αυτο που λεγαμε ως 20αρηδες και γελαγαμε ηταν αληθεια; Μηπως τελικα ολα ειναι ματαια;

Κι εδω ξαναμπαινει στο γηπεδο ο παικτης Παιδι. Πειραζει που εγω τον παικτη Παιδι το βλεπω, ακομη και στα 2, σαν μια ξεχωριστη προσωπικοτητα, με τα δικα του θελω και μπορω κι οχι σαν μια προεκταση της μητρας μου ακα του εαυτου μου; Αλήθεια, πειραζει;

Κουραστηκα, ναι. Και κλεινουν και τα ματια μου. Και με περιμενει ακομη ενας ανησυχος υπνος. Οχι για το παιδι, εγω δεν μπορω να κοιμηθω καλα. Η μητροτητα, βλεπεις, σε κανει να λαγοκοιμασαι. Και η συμβιωση. Μη και πει το παιδι "μαμα". Και δεν εισαι εκει στα 30 πρωτα δευτερολεπτα. Ναι, αυτα ειναι δικα μου κολληματα, γιατι 15 χρονια, δεν εδινα ραπορτο. Οχι πως αν εμενα μονη θα αλλαζε κατι, θα το αφηνα δηλαδη να φωναζει, αλλα πως να το κανουμε, τωρα ειμαι on probation.

Λοιπον η πρωτη αποπειρα εγινε. Εγραψα. Ελπιζω, για δικο μου καλο και μονο, να το συνεχισω. Και καποια στιγμη να καταφερω ξανα να γραψω και χιουμοριστηκα, όπως εκανα καποτε.

Αν με διαβασεις αεροστατε, κιτσο, πανοπτη, μαριε, να ξερετε οτι υπαρχουν στιγμες που πραγματικα μου λειπετε. Και ισως αυτο δεν σημαινει τιποτα για εσας, αλλα εγω ηθελα να το πω κι αυτο ειναι το μπλογκ μου και μπορω να το πω!

Μ.

ΥΓ. Ουτε το ξανακοιταω, ουτε το διορθωνω και οτι βγηκε ας βγει!

Συστασεις

Καλησπέρα και καλώς ήρθατε στο παραμύθι μας,
Κάπως έτσι ξεκινούσε το μαθήμα του ο κ.Δεληπετρος της εγκληματολογιας... Ετσι ξεκίνησα κι εγω το μπλογκ μου πριν κάποια χρόνια. Αισιόδοξη, αμυαλη, απερισκεπτη και χαμογελαστη.

Να ξανάσυστηθω. Με λένε Μαρκελλα, δεν χαμογελώ, δεν βλέπω φως και αυτά που έχω να πω, φαίνονται περίεργα ακόμη και σε μένα την ίδια. Εγινα μητέρα ενός αγοριού πρόσφατα. Πανε δυο χρόνια κοντά. Συν τους μήνες της εγκυμοσύνης. Μέσα σε αυτά τα χρόνια λοιπόν, δημιουργήθηκε ένας άνθρωπος που δεν γνώριζα ότι υπήρχε ή ότι θα μπορούσε να υπάρξει. Σκοτεινός, νευρικός, απαισιόδοξος, θυμωμένος και σε αρκετές περιπτώσεις μισανθρωπος. Προβληματισμένος για το παραμικρό χωρίς ίχνος αυτόεκτιμησης και αυτοπεποίθησης. Και παρά πολύ θλιμμένος εώς και θλιβερός. Και ημιμαθης.

Θέλω να ξεκινήσω ζητώντας συγνώμη σε όσους χρωστάω λεφτά. Δεν έχω ξεχάσει τα χρέη μου. Σε όσους παπαρολογισα και ζαλισα με τις αμπέλοφιλοσοφιες μου. Σε όσους υποσχέθηκα και δεν επραξα.Σε όσους πίστεψαν σε μένα και τους προδωσα. Και πάνω απ' όλους ζητώ συγνώμη απ το γιο μου, που δεν επεμεινα στα πιστεύω μου, στο ότι δεν είμαι κατάλληλη για μάνα.

Με λένε Μαρκελλα και φοβάμαι ακόμη και τη σκιά μου.
Αλλά έχω ανάγκη και να ακουστω.

Ολα μου φαίνονται άσκοπα. Ποτέ στη ζωή μου δεν μου είχαν φανεί όλα τόσο ανούσια. Οι σχέσεις, οι άνθρωποι, οι δικαιολογίες,  πορεια όλα.... Ποτέ θα αλλάξει Αυτό;

I am back. Am I back???