Ο χρονος Και το κορναρισμα

Το να δουλευεις κοντα 60 ωρες την εβδομαδα στον ιδιο χωρο δεν ειναι και οτι πιο ευκολο. Και δεν το λεω απο αποψη κουρασης αλλα απο αποψη συνηθειας . Σιγα σιγα γινεσαι ενα με το χωρο και αν ειναι και ευχαριστος ξαφνικα πας σπιτι σου και δεν βρισκεις κανενα μα κανενα ενδιαφερον . Και σε μια δουλεια που ο περισσοτερος κοσμος ειναι ενδιαφερον και εχει να σου δωσει κατι η παγιδα ειναι τεραστια .

Οπως εχω ξαναπει δουλευω σε μαγαζι . Αυτο σημαινει πως ακριβως διπλα μου ειναι η βιτρινα . Ειμαι ορατη σε οτι και αν κανω . Ενα τυπου "μεγαλο αδερφο" δηλαδη . Ακομα και τωρα που γραφω 5 σκεψεις μου , εξω υπαρχει κοσμος στη βιτρινα και χαζευει . Και ισως αν κοιταξει και λιγακι καλυτερα να βλεπει και τι γραφω . Και ομως αυτο μετα απο τοσα χρονια δεν με πειραζει . Ειμαι κι εγω κομματι του κοσμου αυτου ... Αυτο το μαγαζακι το αγαπαω , ειναι ενα κομματι απο εμενα . Και μεσα απο αυτο εχω γνωρισει ενα καρο κοσμο , εχω γινει φιλη με πολλους . Μα πανω απ ολα εχω γνωρισει τον εαυτο μου . Με εχει μαθει πολλα . Για τις ανοχες μου , τις γνωσεις μου , την αντοχη που εχω οχι μονο στην κουραση αλλα και στους ανθρωπους . Μεσα σε αυτο το μαγαζι εχει σκιρτησει αρκετες φορες η καρδια μου οταν ερχοταν καποιος που μου αρεσε ή οταν εβλεπα τον εκαστοτε καλο μου . Μεσα σε αυτο το μαγαζι εχω μεθυσει , εχω ερθει στα καπακια απο ξενυχτι , εχω κατεβει στο υπογειο και εχω κοιμηθει . Ειναι κομματι των αναμνησεων μου .

Αποφασισα να παραιτηθω οταν , ενω ολα τα χρονια ανοιγα και ελεγα "καλημερα μαγαζακι" μια μερα μπηκα και ειπα "καλημερα μπουρδελο" . Δεν του αξιζε και δεν μου αξιζε πλεον . Στον ενα χρονο που ελειψα ηταν το μερος που θα πηγαινα να πιω καφε για να δω και τη φιλη μου που δουλευε ακομα εδω ( και δουλευει ακομα). Οταν με πηραν τηλεφωνο και μου εγινε προταση να ξαναγυρισω ηταν σαν να γυριζε καποιος που αγαπουσα πολυ και ειχαμε χωρισει . Χοροπηδαγε η καρδια μου και ας μου ελεγαν ολοι πως ειναι λαθος κινηση να ξανασυνεργαστω με τα ιδια ατομα .Και ομως εμενα το ενστικτο μου μου ελεγε να γυρισω . Και οταν θελεις πολυ κατι , κατι συμβαινει και σου ερχεται . Ετσι λοιπον και ενω ειχα δουλεια στη Ροδοπολη ( το διαβατηριο παρακαλω ) , αποφασισαν ο νεος χωρος να ειναι κοντα στη Θηβα . Κι ετσι εφυγα ... Και ετσι ξαναγυρισα εδω . Και ξαναβρηκα το χωρο μου . Ανθρωπους που ειχα χασει για ενα χρονο και με εκαναν χαρουμενη ... Καινουργιους πελατες που παλι με κανουν και χαμογελαω ... Φιλους που ξερουν που ειμαι και περνανε για καφε ...

Ξεκινησα να γραφω αυτο το κειμενο για το ποσο ειμαι εγω κομματι αυτου του μαγαζιου ... Και κατεληξα να γραφω για το ποσο αυτο το μαγαζι ειναι κομματι δικο μου ... Δεν ξερω αν ειμαι καλη πωλητρια . Μερικες φορες θα με απελυα κιολας ... Αλλα σε μια σχεση αγαπης μαθαινεις να συγχωρεις ...

Μ.