Τρίτη 12 Φεβρουαρίου 2008

Αθηνα ...











Η Αθηνα δεν ειναι θλιβερη πολη . Ειναι θλιμμενη ... Ειναι μια πολη που μοιαζει με κοριτσακι που θελει να μεγαλωσει γρηγορα , φορωντας τα τακουνια και τα φουστανια της μαμας του . Δεν ειναι ομως ουτε παιδακι . Ειναι σχεδον εφηβη και δεν μπορει να αποφασισει προς τα που θα ειναι το μελλον της . Ειναι μια πολη emo που ξεχνιεται με τον ηλιο . Οταν ομως πεσει το γκριζο του Λονδινου , που δεν το εχει συνηθισει , βγαζει τον πιο μελαγχολικο της χαρακτηρα .






Ειναι θλιμμενη η Αθηνα μας . Κι εμεις το μονο που κανουμε ειναι να την κακολογουμε . Την κανουμε να νιωθει ασημαντη και οταν αυτη το μπορει μας εκδικειτε , σαν παιδακι που θελει να τραβηξει την προσοχη μας . Δεν την προσεχουμε , δεν την καθαριζουμε και προσπαθουμε σαν αλλοι παιδεραστες να την κανουμε μεγαλη και ιδια με τις αλλες . Μονο που οι αλλες δεν ηταν πολυπαθες οπως αυτη εδω . Χιλια μυρια περασαν απο πανω της . Και ενω θα μπορουσαμε να την κανουμε να νιωσει ομορφη και να βγαλει τον καλυτερο εαυτο της , της φορτωνουμε "industrial" κακοτεχνηματα στο βωμο της συγχρονης -δηθεν- κουλτουρας μας .






Η Αθηνα περα απο παιδουλα ειναι και μια αξιοσεβαστη ξεπεσμενη αρχοντισσα . Που κραταει καποια απο τα στολιδια της κρυμμενα σε ενα παλιο κουτι απο σοκολατακια πολυτελειας και τα δειχνει περηφανα οταν ερχονται ξενοι για καφε . Εχει αρωμα λεμονιου παρεα με αυτο της φαβας , της φασολαδας και της ρεγγας . Εχει ζαρωμενα χερια που , που και που , τα κουμανταρει και καταφερνει να βαλει λιγο κοκκινο κραγιον και να μας χαμογελασει . Ειναι θλιμμενη ομως .




Θυμαται τα παλια της μεγαλεια και προσπαθει να μας τα δειξει . Εμεις την προσπερναμε , γιατι βιαζομαστε . Δεν θα εχουμε ποτε χρονο να κατσουμε να ακουσουμε αυτη τη γιαγιουλα να μας μιλαει για τα παλια . Και σιγα σιγα δεν θα μεινει τιποτα . Τα παιδια μας δεν θα κοιταζουν ψηλα τα ακροκεραμα και τα περιτεχνα μπαλκονια με τα γερανια . Γιατι πολυ απλα δεν θα υπαρχουν .




Θλιμμενη πολη η Αθηνα . Ουτε παιδι , ουτε εφηβη , ουτε γιαγια πλεον . Κατι απροσδιοριστο σαν τις ηθοποιους που απο τις πολλες πλαστικες δεν εχουν πλεον εκφραση . Και δεν υπαρχει χειροτερο πραγμα απο το να κανεις ολα τα συναισθηματα και τις εικονες ενα .....




Μ.

4 σχόλια:

Sally Finkenstein είπε...

Την αγαπάω την πόλη μου.
Θλίβομαι για τα υπέροχα νεοκλασικά του κέντρου, που τα αφήνουν και ρημάζουν έτσι.
Tυχερές οι κατσαρίδες που ζουν εκεί...

Mar Mak είπε...

Κι εγω την λατρευω και την περπαταω συχνα ... Δεν αντεχω να βλεπω ομως μεσα στο Μοναστηρακι πχ. να χτιζονται τερατουργηματα τυπου μινιμαλ ! ΕΛΕΟΣ !

Μ.

Roadartist είπε...

Πολύ όμορφο κειμενο για την αθηνα καλα τα εγραψες ..

Mar Mak είπε...

Ευχαριστω πολυ road και καλως ορισες !

Μ.

Δημοσίευση σχολίου

Ειπαν και ελαλησαν