Run LoRy Run

Οσο θυμαμαι τον εαυτο μου , παντα ονειρευομουν να φευγω . Να ταξιδευω . Και επειδη δεν μπορουσα ποτε να το κανω στ' αληθεια , το εκανα νοητα . Αυτο ειχε σαν αποτελεσμα κανεις μα κανεις να μην με παιρνει στα σοβαρα . Ολοι νομιζαν και νομιζουν ακομα πως δεν παταω στη γη , πως γενικα ειμαι ενας ανθρωπος που δεν εχει επαφη με το περιβαλλον του . Μερικοι με βλεπουν και καμμενο χαρτι . Αντε τωρα να τους εξηγησεις πως τα πραγματα δεν ειναι ετσι . Οποτε τους αφηνα και τους αφηνω να το νομιζουν . Αλλα οσο και αν προσπαθω να μην το σκεφτομαι , που και που με πληγωνει το γεγονος .

Θελω να ονειρευομαι και να μην ζω μονο για το αυριο . Δεν με πειραζει αν δεν κανω οικογενεια , ειμαι ενα περιεργο κραμα ανθρωπου που ναι μεν αγαπαει αλλα δεν θεωρει τον εαυτο του αξιο ν΄αγαπηθει και ουσιαστικα ανικανο να δεσμευτει . Ισως γιατι ξερω πως ειναι πιθανον να βαρεθω γρηγορα . Και σε αντιπαραθεση ολες οι φιλες μου με φωναζουν "μαμα" , για να με πειραξουν .

Κλεινω τα ματια και σκεφτομαι . Θελω εναν ανθρωπο στη ζωη μου να με συντροφευει σε αυτα τα ταξιδια του μυαλου , χωρις να μου λεει πως δεν ειναι εφικτα στην πραγματικοτητα . Θελω καποιον να με αφηνει να ονειρευομαι . Θελω καποιον που να με εμπνεει και να τον εμπνεω για να κανουμε πραγματα και να γινομαστε καλυτεροι ανθρωποι .

Η μεγαλυτερη πολυτελεια ειναι να γυρνας διπλα σου να βλεπεις κατι και να χαμογελας . Οχι γιατι αγαπας αυτο που νομιζεις πως ειναι ο αλλος αλλα αυτος που πραγματικα ειναι .

Μ.