Kαλημερες με σφιγμενα δοντια αλλα ...

... καθαρο μυαλο .

Εχω ενα φιλο . Ή καλυτερα ενα καινουργιο γνωστο που ισως γινει και φιλος . Καπου καπου με διαβαζει . Και χτες με εκραξε .

Μου ειπε οτι γραφω καλα αλλα γινομαι κατινα . Οτι δεν πρεπει να κατηγορω τους αλλους για δικα μου προβληματα αλλα να προσπαθω να τα λυσω μονη μου . Οτι δεν πρεπει να μειωνω τους αλλους λεγοντας οτι " εχουν το μισο μυαλο απο εμενα" , αλλα να προσπαθω να γινω ακομα καλυτερη εγω (η κατι τετοιο anyway) . Στην αρχη εκνευριστηκα .... Μετα ομως ;

Ναι ο Berto εχει δικιο σε καποια πραγματα . Και ναι γινομαι κατινα . Και ναι καμια φορα κατηγορω αδικα . Αλλα ποιος μπορει να ειναι μονο δικαιος και καλος σε αυτη την εποχη ;

Μεσα απο αυτο το μπλογκ εγω βρισκω διεξοδο σε καποια πραγματα . Απο εκει και περα αν καποιος συμφωνει ή διαφωνει μαζι μου , ειναι καθαρα δικο του θεμα . Δεν παω ουτε να παρουσιαστω σαν γκομενα "wow" , ουτε σαν interlectual , ουτε καν σαν σωστη . Αυτη ειμαι και σε οποιον αρεσω . Χωρις αυτο να σημαινει οτι αν μου πουν κατι που με προβληματιζει δεν θα το σκεφτω . Και αν μου κανει και του κανω θα το υιοθετησω κιολας .

Anyway αυτο απλα το γραφω για να του πω οτι : το καθετι που γραφει καποιος πηγαζει απο καπου . Και εννοειται πως χρειαζεται αντιλογο . Aλλα ο αντιλογος να υπαρχει μετα απο σωστη αναγνωση ( αυτο το προσθεσα τωρα και μετα απο τον καφε που ηπιαμε ;) )

Αυτα τα ολιγα
Μ.