I Am Back ή Κατάσταση Κρεπ

Παει καιρος, ναι, παει καιρος. Εχω τοσα να πω και να γραψω αλλα τόσα, αλλά δεν βγαινει τιποτα απο τα δύο. Ή τουλαστιχον δεν εβγαινε. Περασε η δεκαετια - καλε ποσο γρηγορα- και απο 23 εφασα 33. Ναι, ναι ξερω και την επομενη θα ειμαι 43. Η ανασκοπηση της δεκαετιας ειναι, πάνω-κάτω, όπω είναι και η ανασκόπηση για όλο τον κόσμο. Ξεκίνησε με ελπίδες και καταλήγει μετο κλάσικο δίαιτα-τύπου "από-Δευτέρα". Όνειρα ήρθαν (κι έφυγαν αρων άρων), άντρες ήρθαν (κι έφυγα(ν) άρων-άρων), δουλειές αγαπημένες έγιναν πετρία στο λαιμό μου, φίλοι ήρθαν (κι έφυγα άρων-άρων) και νέοι που μου φέρνουν και νεύρα αλλα κι ένα τεράστιο υπέροχο χαμόγελο. Γιατί οι φίλιες είναι σαν τις σχέσεις. Αν δεν έχεις και τον τσακώμο, σου βγαίνουν νερόβραστο κοτόπουλο χωρίς αλάτι (μπλιάχ). Στη δεκαετία λοιπόν. Με ένα τεράααααστιο ερωτηματικό πανώ απ' την κατακόκκινη χοντροκεφάλα μου. Μήπως τελικά δεν είναι φτιαγμένη, παρά μόνο για να αμολήσω κανα κουτσούβελο και να πιάσω καμιά "δουλίτσα" και απλά να πέρασω και να φύγω αδιάφορα; Η σκέψη και μόνο μου φέρνει τρόμο, αλλα τα δεδομένα μου δειχνούν αυτή την κατευθυνσή. Να ρίξω το φταίξιμο στον Ταύρο, που με καθηλώνει; Ή να τον κάνω ξου και να προσπαθήσω να πάω με το Δίδυμο; Άδειο το σπίτι, κακό να θυμάσαι τα καλά της συγκατοίκησης. Όχι άκυρο καλό είναι, γιατί έτσι μπορείς να καταλάβεις αν είσαι ακόμα άνθρωπος και δεν έχεις γεράσει πριν την ώρα σου. Μπορείς ακόμα να συμ-βιώσεις! Και συνεχίζω ν' αναρωτιέμαι... Αν τελικά είναι να γίνουν κοσμόγονικές αλλαγές το 012, αξίζει να κάνω εκείνη τη δίαιτα που σκόπευα ή να το αφήσω κι αυτο στην τύχη του; Είμαι που είμαι θεατής στην ίδια τη ζωή μου, τι να κάνω προσπάθειες τώρα; Να τος ξαναβγήκε ο οκνηρός Ταύρος από μέσα μου και δεν μι αρες καθολ'... Θεατής στην ίδια τη ζωή μου... Θεατής... Αναρωτιέμαι αν τελικά αξίζουν τα λεφτά που έδωσα για να δω αυτή την παράσταση... Βέβαια το εργάκι δεν έχει τελέψει ακόμα... Όποτε...
Σύνεχίζει να με τρώει αυτό το "μήπως έχω πάρει λάθος δρόμο". Παιδιά... Άντρας...Πλυντήρια...Πεθερά...Κοινωνικές υποΧρεώσεις...Φροντιστήρια... Δεν μου πάει καθόλου, μα καθόλου, αλλά βλέποντας πως η ευκαιρία που ψάχνω δεν έρχεται και δεν μου δίνεται και η ευκαρία (οξύμωρο) να την δημιουργήσω , δεν μπορεί να μην μου περνάει αυτό απ' το όποιο μυαλό μου έχει μείνει... Γυναίκα μόνη στα 33... Και στα 34... Ποτέ δεν απαρνήθηκα τη γυναικεία μου φύση, αλλά δυστυχώς αν ήμουν άντρας θα είχα παραπάνω επιλογές. Θα μπορούσα να μπαρκάρω στο κάτω κάτω και να δω τον κόσμο όπως θελώ. Βέβαια αν ήμουν έξυπνη γυναίκα θα με είχα φροντίσει... Η μανούλα μου, μου το έχει πει "εγώ μια χαρά σε έβγαλα, τα υπόλοιπα είναι δική σου δουλειά"! Θεά η μαμά! Οι κάρτες μου δείχνουν στρόφη προς την πνευματικότητα. Μήπως να μονάσω; Αυτό και αν είναι απ' τ' άγραφα... Δεκαετία... Μ' έχει προβληματίσει. Μήπως τελικά είμαι τόσο κοντόφθαλμη και δεν τις βλέπω ΕΓΩ τις ευκαιρίες; Ή περιμένω κάτι πολύ συγκεκριμμένο; Πέρα από το Τζόκερ... Μπας και κολλάω στο παρελθόν; Μέχρι πριν 1-2 χρόνια ( το μέγιστο), η ζωούλα μου ήταν έντονη. Και ξάφνικά έπεσε... Μήπως αυτό που ζω τώρα είναι το κανονικό και όχι το πριν; Μα εμένα μου αρέσει το πριν, οχι το τώρα! Όχι το τώρα... Η πολύ δουλειά τρώει τον αφέντη και η πολύ σκέψη τον αναποφάσιστο (αναπό-φάσιστο χα, περίεργο). Δεν θέλω να παντρευτώ επειδή δεν συμβαίνει κάτι άλλο, δεν θέλω παιδια, δεν θέλω δουλίτσα. Αλλά όταν όλα σου δείχνουν εκεί, τι παρωπίδες πρέπει να βάλεις για να πας ευθεία; Όπου εσύ νομίζεις ευθεία χεχεχε. Ο μονόλογος του παράφρονα από τον πλάνητη του LSD (γεια σου ρε Γιώργη που το πρωτόπες) και με τρεις ώρες ύπνο, δεν τελειώνει, απλά ξαποστένει και συνχίζι πάραυτα αργότερα-σε αυτή τη ζωή.

ΥΓ. Είμαι απίστευτα παρατΌνος...
xxx
M.