Τον τελευταιο χρονο και κατι ψηλα, κοιταω πισω απο την πλατη μου. Προσεχω. Ειμαι alert. Τα ματια μου εχουν γινει μυγισια και βατραχισια. Επισης το κεφαλι μου μοιαζει με κουκουβαγιας. Γυρναει προς ολες τις κατευθυνσεις. Δεν ειμαι πια ανθρωπος. Ειμαι ενα φοβισμενο ζωο.
Αλλαξα εγω; Μεγαλωσα και νιωθω πιο πολυ τον κινδυνο; Φοβαμαι πιο πολυ για τη μικρη και αδιαφορη υπαρξη μου; Τιποτα απ' όλα αυτά. Απλά η κατασταση αλλαξε.
Μιλαω με φιλους μου που σπουδαζουν εξω. Τους φωναζω, σχεδον, να μην κανουν τον κοπο ουτε καν να σκεφτουν να γυρισουν πισω. Οχι μονο για την κατασταση τον επαγγελματικο τομεα. Ξερω πως για να διασκεδασουν θα κατεβουν στο κεντρο. Και το κεντρο ειναι επικινδυνο. Δεν ειναι τοσο που σκιαζομαι για τις επιθεσεις, σε ολους θα συμβει καποια στιγμη βαση στατιστικων, ειναι γιατι δεν ειναι αναγκη αυτο το φοβο να τον ζησουν κι ανθρωποι που συμπαθω.
Μεσα σε ενα μηνα εχουμε ακουσει για επιθεσεις σε 3 γνωστους. Οχι, δεν ειναι το θεμα οι 3 γνωστοι, ειναι οι αλλοι τοσοι αγνωστοι. Ποσος φοβος, ποσο μισος, ποση αναγκη μπορει να εχει καποιος για ασκησει τοση βια; Και αν ειναι αναγκη και οχι χομπι. Γιατι οι περισσοτερες επιθεσεις γινονται απο νεαρα ατομα, τα οποια μπορεις να τα εντοπισεις με την ακρη του ματιου σου. Και ξερεις πως λειτουργουν απολυτα οργανωμενα. Χτυπανε ατομα που κυκλοφορουν μονα, σε λιγακι αργουτσικες ωρες. Οχι , αργα, κατα τις 11-12.
Αυτο τον καιρο, λογω καταστασεως, δεν υπαρχει κανενας λογος να κοιμαμαι νωρις. Κατα τις 3.50 κι ενω χαζευω ενα ντοκιμαντερ, ακουω γυαλια να σπανε. Δεν δινω σημασια. Τυχαινει. Λεω πως ισως ειναι καποιο μπουκαλι. Μετα απο λιγο ακουω κατι σαν τζαμαρια να σπαει. Προσπαθω να μ,ην δωσω σημασια και να πω το γνωστο "καποιον κλεβουν". Ακομα δεν εχω φτασει στο σημειο να ειμαι εντελως αναισθητη και βγαινω στο μπαλκονι. Βλεπω, οντως, στο απεναντι ψιλικατζιδικο καποιον να βαζει το χερι μεσα απο τη τζαμαρια. Γνωριζω τους ιδιοκτητες. Παιρνω την αστυνομια. Το περιπολικο ερχεται σε χρονο dt. Οκ, τους το αναγνωριζω. Κολλαει ομως πισω απο ενα σκουπιδιαρικο, τους παιρνουν χαμπαρι και γινονται καπνος. Βλεπω τον αστυνομικο να βγαινει και να κυνηγαει. Μετα απο λιγο γυρναει απραγος. Μενουν λιγο, τσεκαρουν, φευγουν. Δεν υπαρχει κατι αλλο να κανουν απο το να δωσουν στιγμα και σε αλλα περιπολικα με την περιγραφη.
Το πρωι (μεσημερι) ακουω πως επιτεθηκαν και ληστεψαν καποια γνωστη μου. Με το γνωστο τροπο. Η γνωστη συμμορια πιτσιρικιων.
Ποτε δεν ΗΜΟΥΝ ρατσιστρια. Τωρα ειμαι. Τωρα δεν τους θελω ουτε εδω, ουτε να τους βλεπω. Τωρα μαζευομαι, οταν περπαταω μονη και βλεπω καποιους να ερχονται προς τα εμενα. Τωρα εχω ανοιχτα αυτια και ματια ακομα και στο σπιτι.
Εξαθλιωμενοι ανθρωποι που ηρθαν εδω οχι για να βρουν ενα καλυτερο μελλον, αλλα πιο ευπορο και χαζοχαρουμενο περιβαλλον, για να κατακλεψουν. Γιατι δεν τους νοιαζει, δεν εχουν συναισθηση. Ξενοι, αλλοδαποι που αντι να γινουν πρεζακια στη χωρα τους, ηρθα να γινουν εδω. Δεν με νοιαζει ποιος ανοιξε τα συνορα, δεν με νοιαζει που ο σκατοδημαρχος δεν κανει τιποτα. Με νοιαζει πως δεν νιωθω ασφαλεια ακομα και μεσα στο σπιτι μου. Μου τα τρωνε δεξια κι αριστερα χιλιοι-μυριοι. Δεν μπορω να κανω κατι για τα πολλα που εχουν κλαπει. Αλλα... Αν τυχει σε μενα δεν ξερω πως μπορει να αντιδρασω. Ισως ξεκινησω να κουβαλαω ενα μικρο μαχαιρι απανω μου. Ή εσεις ή εγω. Νομος της ζουγκλας. Αλλα αλίμονο σε εκεινον που θα βρεθει μπροστα σε καποιον που δεν θα αντεξει αλλο και θα τον φαει λαχανο. Σε αμυνα.
Δεν ζουμε σε πολη, ζουμε σε εμπολεμη ζωνη. Δεν υπαρχει ελευθερια. Η ζωη σου για τη ζωη μου. Αναθεμα στο ανθρωπινο ειδος.
Μ.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου
Ειπαν και ελαλησαν