Πιασιμο Ψυχης...

Μερες τωρα, τί λέω όχι μέρες βδομάδες, τι λεω παλι οχι βδομαδες, μήνες, εχω ενα πιασιμο στο στομάχι. Δυσκολο πιασιμο σαν αυτο που μαλλον νιωθεις οταν πρεπει να κανεις ενα βλημα (βημα πηγα να γραψω, βλημα βγηκε) στο κενο, στο αγνωστο, καπου περιεργα anyway... Προσπαθω να διασκεδασω την κατασταση, να βρω εκεινον τον παλιο εαυτο (που με εχει εγκαταλειψει μερικα χρονια πισω) που ελεγε πως ολα θα πανε καλα, να δω τη θετικη πλευρα του πραγματος και να με πεισω πως τα πραγματα ναι μεν εχουν αλλαξει αλλα ουδεν κακο αμιγες καλου. Κοιτα ομως που τωρα το κακο δεν το επελεξα εγω, οπως εκανα παλιοτερα - τυπου Παπαζογλου "θα παω κι ας μου βγει και σε κακο"- αλλα μου ηρθε σαν κουβας με κρυο νερο στη μουρη ενω κοιμομουν στα χιονια στην Παταγωνια (χαλι αυτο το reality, αντι να χαιρονται που ειναι σε τετοιο μερος, κυνηγαν τα 100 χιλιαρικα anyway ξανα). Και οχι απλα καταλουστηκα με το μπουζι αλλα μου εχει ερθει και ο κουβας στο κεφαλι. Δεν ειμαι πια παιδουλα, δεν ειμαι και μεγαλη αλλα με κανουν και νιωθω 186 και παμε και για παραπανω. Οντας free lancer απο τη δουλεια έως και τις παρεες ξαφνου νιωθω αποκομενη (τυπου Κηλαηδονης "ολοι μου οι φιλοι παντρευτηκανε", και Διονυσιου "πηγαινε με οπου θέλεις ταξιτζη"). Το αποκομενη απο τις παρεες ειναι λογικο. Χαζευοντας χτες παλιες φωτογραφιες, ειδα ποσο καλα περναγαμε και το μονο που ήθελα εκεινη τη στιγμη, ηταν να είχα τοτε το μυαλο να καταλαβω πόσο καλα περναω. Που δεν το ειχα. Τωρα ολοι εχουμε τραβηξει τον ενα ή άλλο δρομο που νομιζουμε πως ειναι καλυτερος για εμας. Ναι, σιγουρα δεν πηγαινε παραπανω αυτη η διασκεδαση/κατασταση, ήταν μια μεταεφηβική φαση που αν συνεχιζε τωρα μαλλον θα ειμασταν σαν το γραφικό Γαλατη στη Μυκονο. Ολα, λοιπον, εχουν το χρονο και τα ορια τους. Οποτε σε αυτο το σημειο χαιρεσαι που ολοι ειναι καλα και που ησασταν τυχεροι που περασατε μαζι ομορφες στιγμες ακομα και αν δεν το καταλαβαινατε τοτε. Και φτανουμε στο βασικο σημειο της εργασιας. Εχω βαρεθει να τη λεω δουλεια, θελω επιτελους να εργαστω κι οχι να δουλεψω. Δεν ειμαι δουλος κανενος, θελω να δινω και να παιρνω, όχι νιωθοντας υποχρεωμενη και ευγνωμων για το κομματελι (μυτιληνεϊκες ριζες) ξεροκόμματου που μπορει ο καθε εργοδοτης να μου πεταξει. Θελω να παραγω και να προσφερω και να απολαμβανω τους καρπους των κόπων μου, θελω να μην μιζεριαζω στην εργασια μου, θελω να ειμαι χαμογελαστη και θελω να συνεννοούμαι με τους ανθρωπους που συνεργαζομαι. Ονειρο Θερινης Νυχτος, ζουμε στην Ελλαδα. Αν και η εκμετάλλευση της εργασιας δεν νομιζω πως ειναι ελληνικο φαινομενο μονο. Αλλα εδω ζω με τα εδω θα μετρηθω. Και αυτο το πιασιμο στο στομαχι, σαν παιδακι που περιμενει κακους βαθμους, που δεν μπορεις να το κανεις κατι, ξυπνας και κοιμασαι με αυτο, δεν ξερεις πως να το λυσεις γιατι οι λύσεις του ηταν στο προηγουμενο εξαμηνο (στην περιπτωση μου στα προηγουμενα χρονια), δεν επρεπε να κανεις τοσες κοπανες για να πηγαινεις για μπανιο, δεν, δεν, δεν... Και ο εργοδοτης να σου δινει τα λεφτα, χαρτζηλικι για τσικουλατες... Ποσο πιο κατω μπορεις να γονατισεις; Η πιστη στον εαυτο σου μειωνεται, πιστευεις πως ολα τα λαθη ειναι δικα σου και μετα βλεπεις χιλιους μυριους καπατσους και πραγματικα κακους ανθρωπους που ειναι μια χαρα χαρουμενοι και ηρεμοι με τη συνειδηση τους κι ας εχουν τσακισει κοσμο και κοσμακη και θυμωνεις. Θυμωνεις τοσο που δεν εχουν τιμωρηθεί και δεν θα τιμωρηθουν. Και αναρωτιεσαι τι ειχες κανει στην προηγουμενη ζωη σου-παραμυθιαζεσαι πως ησουν κατι σπουδαιο για να πληρωνεις αρκετα σε αυτη και παλι δεν μπορεις να βρεις τη λυση. Και το πιασιμο στο στομαχι μεγαλωνει. Και αναρωτιεσαι τι κανεις εδω. Πως μπορεις να μη εισαι βαρος στον δικο σου κοσμο. Να βρεις κατι να χαμογελας γιατι ο ηλιος λαμπει. Αλλα οταν χαμογελας πολυ οι αλλοι το βλεπουν σαν φλερτ και βρισκεσαι μπλεγμενος χωρις να το εχεις προκαλεσει (αυτο αλλη ιστορια σε αλλο κειμενακι). Και πρεπει ναι απολογηθεις κι εκει για τα λαθος μηνυματα που εστειλε το χαμογελο σου. Και μετα συνδιαζεις το χαμογελο με δυο βαθιες ρυτιδες αναμεσα στα φρυδια. Συνοφρυωνεσαι. Και χαμογελας παραλληλα (λιγακι πιο προσεκτικα). Και στο πιασιμο στο στομαχι γινεται μεγγενη (ή μεγκενη;) και ζητας τον απο μηχανης Θεο αλλα ποσα να προλαβει κι αυτος; Πρεπει να φυγεις αλλα πως; Πως τα βροντας ολα και φευγεις;

Τωρα που ψιλοξαναδιαβασα τα παραπανω... Μιλαγα στο πρωτο κι εφτασα στο τριτο... Προσωπο εννοω. Εφυγε και το σφιξιμο λιγακι, ισως τελικα να ηταν μονο μια εντερικη διαταραχη. Θα πεισμωσω και θα βγει. Κα-πως;