12/1/2011

Για να μείνουν δύο άνθρωποι κοντά, πρέπει να γίνουν οι αμοιβαίες υποχωρήσεις. Πώς όμως αυτές μετριούνται; Υπάρχει κάποια ζυγαριά που σου λέει πόσα έχει αφήσει ο ένας και πόσα ο άλλος; Και αν κάποιες στιγμές νιώθεις πως εσύ έχεις αφήσει τα περισσότερα, τι κάνεις; Συμβιβάζεσαι στο όνομα της αγάπης ή βάζεις μπροστά εσένα; Στο όνομα της όποιας ασφάλειας, δίνεις τόπο στην οργή ή ξεκαθαρίζεις τη θέση σου και συνεχίζεις να ζεις (μόνος); Ποιες είναι οι δικλείδες ασφαλείας που σε πάνε στον ονειρεμένο τόπο που λέγεται συμβίωση; Συμ-βίωση... Συμ-βιβάζομαι. Συμ-περιφέρομαι. Πολλά τα συν και λίγες οι απαντήσεις. Πόσοι είναι οι συμβιβασμοί που κάνεις γιατί το νιώθεις και πόσοι είναι αυτοί που κάνεις από φόβο; Μη μέινεις μόνος, μην χάσεις τον άλλο. Μένεις κοντά σε κάποιον γιατί γίνεσαι μαζί του καλύτερος άνθρωπος. Γιατί η δυάδα είναι καλύτερη από τη μονάδα, έχει περισσότερη δύναμη. Πόσο όμως μπορεί το παρελθόν να σου χτυπήσει καμπανάκι; Και πόσο όταν βλέπεις κάτι που ίσως γνωρίζεις κι έχεις ξαναζήσει, μπορείς να έχεις ακόμη την ελπίδα ότι απλά είναι η καχυποψία σου, που σε ορίζει. Όταν εσύ πραγματικά ξέρεις τι θέλεις, πόσο μπορείς να εμπιστευτείς τον άλλο; Το "pour la vie" πόσο μπορεί να αλλάξει τον τρόπο σκέψης σου; Και το "pardon" πόση αξία έχει όταν το ακούς συχνά;

Είναι δύσκολες οι διαπροσωπικές σχέσεις και όσο πάνε, αντί να γίνονται πιο ευκολές, περιπλέκονται. Και όσο περιπλέκονται... περιπλέκονται.