Ο απλός άνθρωπος

Μετά από χρόνια καθημερινης ή όχι αναζήτησης του ιδανικου, για εμένα, μετα από χρόνια εσωτερικής αναζήτησης του γιατί-οι-αλλοι-με-βλεπουν-σα-εξωγήινο, μετά από χρόνια Φροϋδικής ανάλυσης και μη, αποφάσισα ότι τ απλό ειναι και το πιο κατανοητό. Αυτός είμαι, αυτο παιρνεις, δεν εχει άλλο. Είπα κατανοητό, όχι εύκολο. Το να μη μπλέκεις με πολυπλοκότητες τύπου"είμαι κουλτουριάρης -ψαχνω τον εαυτό μου", μου φάνηκε πιο τίμιο. Παραδέχτηκα οτι το σύνδρομο της Ηλέκτρας το είχα σε μεγάλο βαθμό και όχι μόνο με τον πατερά μου, ο οποίος είναι δεκαετίες (για να μην πως όλη μου τη ζωή) απών, αλλά και με τους ανθρώπους που με μεγάλωσαν αλλά δεν είχαν την -ας το πουμε άνεση- να είναι το 100% του πατρικου προτύπου που εγώ ζητούσα να έχω. Όποτε βρέθηκα να ζητάω μια μίξη του βιολογικού μου πατέρα, του παππού μου και του πατριού μου. Μαζί με μια δόση του "κακού παραβατικού παιδιού" που ήταν και είναι το χιτ μου.
ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑ
Να δοκιμάσω αυτό που έλεγαν όλοι να αποφύγω. Αυτό που το  κατηγορουσαν όλοι σα "καλό παιδί" αλλά κατεστραμενο Αυτό το παιδί, που έστιβε πετρές με τα χέρια του - ναι το έχω δει μπροστά στα μάτια μου-, τον χωρατατζή, τον φιλότιμό, τον καταπληκτικό γαμιά, τον αλκοολικό, τον χασικλή, τον καυγατζή, τον εγώ-δεν-νιώθω-το-μουνί-της-μάνας-μου, τον απίστευτα ευαισθητο, τον καφενόβιο, τον απίστευτα δοτικό, τον θεό και τον διάολο σε ένα. Απλός άνθρωπός. Στο δικό μου το συνάφι ο "λαϊκός". Στα δικά μου τα μάτια, αυτό που έπρεπε να κάνω πολύ πίσω για να το έχω, Γιατί αν δεν ήθελα εγώ να τον έχω, εκείνος απλά δεν θα προσπαθούσε ούτε στο ελάχιστο να με βρει.
Απλός. Αυτός ήταν. Αυτός είναι. Έκανα πίσω, Σε πολλά. Εμαθα πολλά.Αναρωτήθηκα και αναρωτιέμαι πολλές στιγμές γιατι είμαι μαζί του.
Με λέει θύμα. Γιατί πάντα κάνω πίσω. Του λέω ότι απλά ψάχνω κάποιον να με αγαπήσει. Δεν έχω ιδέα αν με αγάπαει-εκτιμάει-σέβεται-θέλει. Γιατί το "απλός" δε σημαίνει ότι δεν έχει το μυστηριο του. Νομίζω ότι όλοι οι άλλοι ξέρουν πολύ παραπάνω τι είμαι εγώ για εκείνον, παρά εγώ. Ή καλύτερα. Πιστευω ότι ούτε εκείνος ξέρει γιατί είμασε μαζί εδώ κι έναν -δύσκολο- χρόνο. Ο οποίος όσο πάει και γίνεται πιο δύσκολος. Και δεν φαίνεται φως στην άκρη του τούνελ.

Και... Το πιο ευκολο να ξεφορτωθεις ειναι και το πιο επιπονο. Δεν μπορεις να ξεφορτωθεις οικογενεια, παιδι, υποχρεωσεις, οποτε αυτο που ειναι πιο ευκολο να φυγει ειναι το "καλο/κακο παιδι". Και πως μπορεις να εισαι σιγουρος οτι δε θα το μετανιωσεις απιστευτα μετα; Και πως μπορεις να εισαι σιγουρος οτι τα πραγματα δεν θ αλλαξουν - προς το καλυτερο- γιατι ηδη ειναι στον πατο; Γιατι ξερεις οτι επιστροφη δεν εχει. Αν το τερματισεις, αυτο ηταν, δεν εχει αλλο, παει,περασε (και ακουμπησε πολυ), δεν εχει επιστροφη. Ή μηπως εχει; Ή πρεπει να ταρακουνησεις τα θεμελια, όσο σαθρα και αν ειναι αυτα, για να δεις αν αντεχει και αν θα αναστηλωθει; Όταν περνας μια ηλικια, σημασια δεν εχει το θελω, αλλα το βολευομαι. Τον βολευω, με βολευει (;). Σκαω χτυπιεμαι να βρω μια λυση να ειμαστε καλα και οι δύο, και ας βλεπω πως μαζι δε θα ειμαστε ποτε καλα και οι δυο. Γιατι παντα ο ενας θα πρεπει να κανει πισω. Και επειδη ο απλος ανθρωπος αυτος-ειναι-και-αν-σου-αρεσει, θα κανω παντα εγω.
Ποτε δε φευγεις πληρης στοιχειων. Παντα θα υπαρχει το ΑΝ. Αν εκανα λιγη παραπανω υπομονη; Αν εκανα αλλες κινησεις; Αν εκανε κατι λιγο, ελαχιστα διαφορετικα; Θυμασαι λιγες καλες στιγμες που περασαν και παλι κανεις πισω. Και ας ξερεις οτι τιποτα δεν θ αλλαξει, τιποτα δεν θα γινει καλυτερο και τα πραγματα οσο πανε θα σε ζοριζουν παραπανω. Χανεις την αξιοπρεπεια σου, το κουραγιο σου, την αυτοπεποιθηση σου. Χανεις καθε μερα και ενα μικρο κομματι του εαυτου σου για να το δωσεις εκει. Μεχρι κι εσυ να γινεις ο Αλλος. Δε θελω να γινω ο αλλος αλλα βλεπω οτι εχω χασει το χαμογελο μου, την αισιοδοξια μου. Φταιει εκεινος; Φταιω εγω; Εχουμε και οι δυο μεριδιο της ευθυνης; Ισως να του δινω παραπανω σημασαι απ' οση του αξιζει. Και ειμαι σχεδον σιγουρη οτι αυτο συμβαινει. Αναθεμα την οποια αγαπη.
Προσπαθωντας να γινω ορατη, χανομαι. Με χανω εγω. Και οσο περναει ο καιρος, τον απεχθανομαι. Και τον θελω ακομα πιο πολυ. Και βαζω στοιχημα με τον εαυτο μου οτι θα του τραβηξω καπως την προσοχη, θ αλλαξω τα μαλλια μου, θ αδυνατισω, θα περιποιουμαι τον εαυτο μου, θα γινω παλι ποθητη. Και ας ξερω οτι αυτο δεν θα καταληξει πουθενα. Γιατι πολυ απλα, ό,τι και να κανω εγω, αν εκεινος δε θελησει, αν δεν καταλαβει την απωλεια μου, δε θα βγαλει πουθενα. Και οταν θελει μονο ο ενας η καταληξη ειναι σχεδον δεδομενη. 
Φταιω γιατι πινω... Λεω χαζομαρες γιατι εχω περιοδο. Σε ολα μια απαντηση. Και εγω πρεπει να κατανοησω τα παντα. Τα αγχη, τα προβηματα που πνιγει μεσα σε ποτηρια και καπνους απο μεγαλα τσιγαρα, τα νευρα που εχει, τις βραδυνες κρισεις πανικου που τις επιδιδει σε εφαγα πολυ... Και να τον ακους να γυρναει και να καταριεται και απλα να κανεις την κοιμισμενη και να ευχεσαι να τον παρει ο υπνος.
Και να περιμενεις μια καλη κουβεντα, ενα χαδι, μια αγκαλια και Ω ΝΑΙ τωρα τελευταια κι ενα πηδημα. Και να σκυβεις να του παρεις μια πιπα μπας και ξυπνησει παλι το θελω του για εσενα. Και να τον περιμενεις οτι ωρα του καπνισει ν α ερθει απο τη δουλεια, όπως ερθει, με νευρα ή χωρις παντα σχεδον με μισοκλειστα ματια παραπατωντας. Και να μη λες τιποτα. Γιατι εσυ ετυχε και εχει μια στεγη πανω απ το κεφαλι σου, και ενα πιατο φαγητο.
Ειμαι θυμωμενη. Πιο πολυ μ εμενα, εκεινος ειναι ο απλος αυτο-βλεπεις-αυτο-παιρνεις-αυτο-ειναι.