Πολυτεχνειο ... Ε και ?

Μην σας ψαρωνει ο τιτλος . Το Πολυτεχνειο για μενα σημαινει πολλα . Ισως γιατι ειμαι κοντα στην χρονολογια , ισως γιατι εζησα κοντα σε αυτο . Και οταν λεω κοντα ... Οταν εγιναν ολα αυτα εγω ημουν ακομα στα @@ του πατερα μου και αναπαυομουν ηρεμη πως θα ερθω σε ενα κοσμο που θα ειναι αν μη τι αλλο λιγακι ομορφος .

Η γενια του '80 ηταν κοντα πηγαινε στις πορειες χωρις να θελει να τα σπασει , απλα θελοντας να φωναξει . Να διεκδικησει κι εκεινη ενα κομματι απο την παλικαρια την τοτε . Το μονο που καταφεραμε να κανουμε - καπου εκει κοντα στο '90 - ηταν η παραιτηση του υπουργου παιδειας . Μην με ρωτησετε ποιος ηταν ειλικρινα δεν με ενδιεφεραν ποτε τα ονοματα . Κατεβαιναμε στην Αθηνα με τα ποδια με τα πανο στο χερι και το σπιρτοκουτο με τη βαζελινη για να μην μας πιανουν πολυ τα ματια μας απο τα δακρυγονα . Ειμασταν θυμωμενοι και αποφασισμενοι .

Καμια σχεση με το Πολυτεχνειο ? Δεν νομιζω . Τωρα τα σχολεια , τα πανεπιστημια κλεινουν απλως για να κλεισουν . Αυτη η γενια δεν εχει οραματα . Ουτε εμεις ειχαμε αλλα ειχαμε παθος . Δεν μας ειχαν δασκαλεψει να γινουμε μανατζερ και διευθυντες - ακομα . Πιστευαμε σε αυτο που καναμε . Στεκομασταν απεναντι σε γονεις, καθηγητες ,απουσιες, Ματ γιατι ειχαμε παθος . Παθος να αλλαξουμε κατι . Και αυτο γιατι ειμασταν κοντα στη γενια του Πολυτεχνειου . Τι και αν σχεδον ολοι αυτοι εγιναν τεχνοκρατες , εμεις ισως καναμε κατι διαφορετικο .

Και ?
Παραθετω το παρακατω κειμενο που ειναι γραμμενο αρκετο καιρο πριν ......

Η ΓΕΝΙΑ ΤΩΝ 30

Θυμώνω , νευριάζω –γιατί άλλο θυμώνω και άλλο νευριάζω – στεναχωριέμαι , εξοργίζομαι και άκρη δεν βγάζω . Είμαστε μια γενιά ανάμεσα , μια γενιά μπλοκαρισμενη μεταξύ δυο εντελώς ξεκάθαρων .Η πριν από εμάς γενιά με τον επαναστατικό της αέρα και η μετά με βασικό σκοπό την καριέρα και την εξέλιξη .

Γίναμε λοιπόν οι ενδιάμεσοι . Αυτοί που ισορροπούν ανάμεσα σε παλιές και σταθερές αξίες και νέα δεδομένα , αυτοί που είδαν τη δραχμή να γίνεται ευρώ , τους δίσκους να γίνονται cd , τις βιντεοκασέτες να γίνονται DVD και τώρα blue ray . Αυτοί που θυμούνται τις πρώτες πιλοτικές εκπομπές του Μega , τον Μαστοράκη στο STAR , τα πρώτα επεισόδια της «Τόλμης και Γοητείας » , «Τα Παιδιά της Νύχτας» και τον seven X , . Αυτοί που ξερόυν και γελάνε με το «φουντουνια και πάσης Ελλάδος ». Από τη μια σκέφτομαι να σταματήσω να γραφώ όλα αυτά που θυμάμαι αλλά από την άλλη , όσο γραφώ τόσο παραπάνω θυμάμαι …. Τα stickers με τα στρουμφακια , την Candy-Candy , τον Aγκαλίτσα και την Παταπούφα. Το πρώτο τεύχος του κλικ – ναι ακόμα το έχω . Στη μουσική δεν αναφέρομαι καν …

Είμαστε η γενιά που είδε πολλές αλλαγές και θα δει ακόμα περισσότερες . Και αν τώρα εξοργιζόμαστε με τα emo kids , τότε ήμασταν εμείς με τα σκισμένα και ξεβαμμένα από τη χλωρίνη τζιν που μας έδειχναν με το δάχτυλο . Το θέμα όμως δεν είναι εκεί . Το θέμα είναι ότι βιώσαμε τόσες αλλαγές σε τόσο μικρό χρονικό διάστημα , που δεν καταφέραμε να τις αφομοιώσουμε , με αποτέλεσμα στα τριάντα μας να νιώθουμε έφηβοι . Τι και αν στο σχολείο μας έκαναν ΣΕΠ , εμείς ακόμα δεν έχουμε βρει το δρόμο μας . Και ούτε θα τον βρούμε . Γιατί μας μπλοκάρει πλέον η ηλικία . Είμαστε πολύ μεγάλοι για να μείνουμε παιδιά και πολύ παιδιά για μπορέσουμε να ενταχθούμε σε ένα περίεργο ρεύμα που θέλει τους πάντες παραγωγικούς ,οργανωτικούς και συνεπείς .

Οι πιο πολλοί από τους φίλους μου και τους συμμαθητές μου είναι στην ιδία κατάσταση με μένα . Εδώ,αλλά αλλού . Μονό εκείνοι που ήξεραν τι ήθελαν από το σχολείο έχουν καταφέρει κάτι στη ζωή τους . Και λέγοντας καταφέρει κάτι,δεν εννοώ σε καμιά περίπτωση να κάνουν οικογένεια , αλλά να βρουν τι πραγματικά τους γεμίζει και τους ευχαριστεί και να το ακολουθήσουν . Για την ακρίβεια οι πιο πολλοί είμαστε wanna be καλλιτέχνες . Και λέω wanna be γιατί ακόμα κι εκεί δεν έχουμε καταλάβει κατά πούθε είναι η κλίση μας .

Χαμένη γενιά , κατεστραμμένη γενιά , γενιά που κυριολεκτικά βάζει τα χεριά της και βγάζει τα ματιά της . Γενιά των καταχρήσεων , της μουσικής αλλά όχι της επανάστασης .Μοναχική γενιά . Φοβισμένη γενιά . Για την ακρίβεια τρομαγμένη . Μας τρόμαξαν στο σχολείο , στο πανεπιστήμιο , στις ιδιωτικές σχολές πως αν δεν κάνουμε κάτι τρανταχτό δεν είμαστε τίποτα . Και από το άγχος μας να κάνουμε κάτι , φορτωθήκαμε τόσες πληροφορίες που καταντήσαμε αναποδογυρισμένες χελώνες . Βαλέ και την τυπική βαρεμάρα των ‘80ς και έχεις φονικό συνδυασμό .

Σήμερα θάψαμε ένα συμμαθητή και φίλο . Εγώ δεν πήγα . Ποτέ δεν τον φωνάξαμε Κώστα . Πάντα ήταν ο Κωστακης . Δεν το χωράει ο νους μου ότι ξεκληριζόμαστε από τώρα . Δεν θέλω να πιστέψω πως ένας –ένας θα «φεύγουμε» χωρίς να αφήσουμε κάτι στους επόμενους .

Πεσιμιστικό το κείμενο ? Ίσως . Άλλα υπάρχουν φορές που ίσως πρέπει να τα βλέπουμε και έτσι τα πράγματα . Γιατί αν ισχύει το παλιό ρητό «κάθε πέρσι και καλυτέρα» την έχουμε βαμμένη

Καλό σου δρόμο Κωστάκη .

Μ.