Σχεσεις και αλλα δεδομενα

Εγώ.
Εσύ.
Εμεις.
Δια δύο κι ένα.
Ανθρωπινες σχεσεις. Αναγκαίο κακό, ανάγκη, πόθος, επιθυμία, ελπίδα, απογοητευση και πάλι από την αρχή.
'Ενας διαρκής πόλεμος.
Και αυτοί που έχουν συνάψει συνθήκη, λίγοι  και τυχεροί. Και σπάνιοι.
Αυτούς που "τους βλέπεις και τους ζηλευεις". Μύθος ή πραγματικότητα, κανείς δε ν μπορεί να δει πίσω από την κουρτίνα. Πάμε πίστα, δικο τους.
Το παραμύθι του "εμείς" παραμένει παραμύθι και η Χιονάτη δεν ξύπνησε ποτέ πραγματικα.
Εγώ αυτό είμαι και αν με θέλεις με δέχεσαι.
Και πάντα ο ένας να παλεύει. Γιατι οι ανθρωπινες σχεσεις δεν ειναι τιποτα παραπανω απο μια ηττα. Το υπερεκτιμημενο "σ΄αγαπαω" είναι απλά μια λέξη. Οι ανθρωποι την εφτιαξαν, οι ανθρωποι την ορίζουν. Και στη μεση τα χίλια-μυρια. Εγωισμοι, γκρινιες, καυγαδες, χειρισμος. Και οχι μονο στις προσωπικες αλλα και στις αλλες. Αυτες που λέμε φιλικες. Διαπροσωπικες. Και οικογενειακες.
Οταν κλεινει ενα τηλεφωνο, μια πορτα, ενα παραθυρο, το μονο που μενει, εισαι εσυ μονος πλαι σε καποιον που επίσης ειναι και αυτος μονος. Κι εκει υπαρχει η μεγαλυτερη σιωπη. Η σιωπη του μιλαμε οι δυο μας.
Οι πιο υπουλοι απ'ολους, αυτοι που σου ξεκαθαριζουν οτι "αυτοι ειναι και αν σου αρεσει". Κι εσύ σαν χάπατο πας και λες "ναι, μπορώ". Και πιστευεις κι σ'εκείνους και σ'εσενα. Αλλα τελικά πεφτεις στη δική σου παγίδα. Πιστευεις οτι μπορείς, οτι εχεις τα ψυχικα αποθέματα που χρειαζεται ενας "απλος" ανθρωπος. Ένας ανθρωπος που δεν εχει καμια σχεση με οτι εσυ (ο οποιος εσυ) εχεις με προσπαθεια χτίσει μέσα στο πέρας των χρόνων σου πάνω σε αυτο το γαμημενο πλάνητη, μέσα σε αυτη τη γαμημένη ζωή-ειναι-θα-περασει. Και αποφασιζεις- όντας ενηλικος και ωριμος-να είσαι εκεί. Μόνο που υπολογίζεις χωρίς τον ξενοδόχο. Οι εκρήξεις που μπορείς να έχεις για έναν απλό άνθρωπο είναι υστερίες κι όχι απόρροια ΚΑΙ των δικών του πράξεων σε συναρτηση με τη δικη σου ανασφαλεια και τη δική σου έλλειψη εμπιστοσυνης στο "μπορώ" σου. Και βεβαια αυτός ο τύπος ανθρώπου πάντα θα βγει και "λάδι" στην καθομιλουμένη και "από πάνω" εις την λαϊκή. Κι εσύ, αγαπήτο πλάσμα, τι θα κάνεις; Μα και βεβαια αυτό που έχεις μαθει να κάνεις χρόνια τώρα γιατι πολύ απλά πάντα πιστευεις στο καλό μεσα στον άνθρωπο και προσπαθεις με νυχια και με δόντια να μη χασεις την πιστη σου σε αυτό που ο Δαρβίνος ονομαζει ανθρωπινο είδος. Επιμένεις στην εξελιξη και οχι στη στασιμοτητα.(Υγ. χαλί το Space Oddity)
Όχι, φίλε μου, δεν έχεις κανένα δικαίωμα να χάσεις εσύ τον έλεγχο. Κανένα δικαίωμα να παρεκτραπεις. Γιατι τα δικά σου τα μετρανε, ένα προς ένα τα δικα τους, όμως, όχι. Γιατι αυτοί "έτσι είναι". Να πούμε,όμως, οτι αυτος που θα πονέσει, θα χτυπηθει, είσαι μόνο εσύ που έβαλες το αρχικο στοίχημα  (είπαμε εξέλιξη, αλλα τα βασικα ένστικτα της απογοητευσης και του γαμωτο δε φευγουν ευκολα).
Οι αρχαίοι ημών πρόγονοι έλεγαν "δούνε και λαβείν". Οτι δίνεις, θα πάρεις. Στη σύγχρονη επόχη και με τα συγχρονα δεδομένα, το δούνε και το λαβειν έχουν τη δική τους έννοια. Δούνε και αυτος που λαβειν θα δούνε αλλου κι εσύ λαβείν τ' αρχίδια μου. Από αυτά βέβαια που θεωρεις εσύ δεδομένα ή αυτά που ποθεις. Την αποδοχη, τη συμπόρευση, την κατανόηση. Τη συγχωρεση και τη δυναμη του να κατανοήσεις την αδυναμία του άλλου.
Και μετά έρχεται η τιμωρία. Γιατί μετά εσύ πρέπει να είσαι απίκο. Ο απλός, αλλά ταυτόχρονα δύσκολος άνθρωπος θα σε τεστάρει σαν καινουργιο μοντελό της Λαμποργκίνι limited edition πριν βγει στην περιορισμενη αγορα. Θα σε φτάσει στα όρια σου για να επιβεβαιώσει τη δική του (φαινομενική) υπεροχή, το πόσο δίκιο είχε αυτός και το πόσο άδικο έχεις εσύ. Όμως, αυτό που δε θα υπολογίσει ποτέ είναι τα δικά σου βήματα πίσω. Τα δικά σου δόντια που ματώνουν τα χέιλη σου για να μη μιλήσεις, τη δική σου προσωπικότητα που του φαίνεται αλλοπροσαλη. Και υστερική. Τα δικά σου βραδιά που αυτα τα γαμημένα νερά τρέχουν από τα μάτια σου για να αντέξεις το αρχικό δικό σου στοίχημα. Και δεν είναι πως εσύ εχεις δίκιο. Εσύ έχεις μόνο άδικο. Γιατι εσύ τα ήξερες από την αρχη.
Αχ αυτη η αρχη, πόσο σου λείπει. Τότε που νόμιζες οτι με την προσπαθεια σου θα μπροουσες να κινησεις βουνα. Θα μπορουσες ν' αντεξεις χτυπηματα κάτω από όλες αυτες τις γαμήμενες πληγες που τοσα χρόνια γλυφεις να περάσουν και στο τέλος απο τον απλό άνθρωπο είσαι κατακριτεος γι' αυτες. Γιατι εκείνος "είναι έτσι κι εσύ το ήξερες". Δεν ήξερες, όμως, ότι σε καμία στιγμή αυτός, δε θα γυρίσει ποτε σ' εσενα να πει "ετσί είσαι και σε δέχομαι". Θα βρει να χτύπησει γιατι αυτό ξέρει να κάνει. Αυτό του έχουν μάθει και όσο και να χτυπίεσαι εσύ ποτέ δεν θ' αλλαξει.
Σκασε, λοιπόν, και βάλε το νέο στοιχημα με τον εαυτό σου. Μετα το τρίτο κουδούνι, πόση παράσταση θα βγάλεις.