Ο απλός άνθρωπος

Μετά από χρόνια καθημερινης ή όχι αναζήτησης του ιδανικου, για εμένα, μετα από χρόνια εσωτερικής αναζήτησης του γιατί-οι-αλλοι-με-βλεπουν-σα-εξωγήινο, μετά από χρόνια Φροϋδικής ανάλυσης και μη, αποφάσισα ότι τ απλό ειναι και το πιο κατανοητό. Αυτός είμαι, αυτο παιρνεις, δεν εχει άλλο. Είπα κατανοητό, όχι εύκολο. Το να μη μπλέκεις με πολυπλοκότητες τύπου"είμαι κουλτουριάρης -ψαχνω τον εαυτό μου", μου φάνηκε πιο τίμιο. Παραδέχτηκα οτι το σύνδρομο της Ηλέκτρας το είχα σε μεγάλο βαθμό και όχι μόνο με τον πατερά μου, ο οποίος είναι δεκαετίες (για να μην πως όλη μου τη ζωή) απών, αλλά και με τους ανθρώπους που με μεγάλωσαν αλλά δεν είχαν την -ας το πουμε άνεση- να είναι το 100% του πατρικου προτύπου που εγώ ζητούσα να έχω. Όποτε βρέθηκα να ζητάω μια μίξη του βιολογικού μου πατέρα, του παππού μου και του πατριού μου. Μαζί με μια δόση του "κακού παραβατικού παιδιού" που ήταν και είναι το χιτ μου.
ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑ
Να δοκιμάσω αυτό που έλεγαν όλοι να αποφύγω. Αυτό που το  κατηγορουσαν όλοι σα "καλό παιδί" αλλά κατεστραμενο Αυτό το παιδί, που έστιβε πετρές με τα χέρια του - ναι το έχω δει μπροστά στα μάτια μου-, τον χωρατατζή, τον φιλότιμό, τον καταπληκτικό γαμιά, τον αλκοολικό, τον χασικλή, τον καυγατζή, τον εγώ-δεν-νιώθω-το-μουνί-της-μάνας-μου, τον απίστευτα ευαισθητο, τον καφενόβιο, τον απίστευτα δοτικό, τον θεό και τον διάολο σε ένα. Απλός άνθρωπός. Στο δικό μου το συνάφι ο "λαϊκός". Στα δικά μου τα μάτια, αυτό που έπρεπε να κάνω πολύ πίσω για να το έχω, Γιατί αν δεν ήθελα εγώ να τον έχω, εκείνος απλά δεν θα προσπαθούσε ούτε στο ελάχιστο να με βρει.
Απλός. Αυτός ήταν. Αυτός είναι. Έκανα πίσω, Σε πολλά. Εμαθα πολλά.Αναρωτήθηκα και αναρωτιέμαι πολλές στιγμές γιατι είμαι μαζί του.
Με λέει θύμα. Γιατί πάντα κάνω πίσω. Του λέω ότι απλά ψάχνω κάποιον να με αγαπήσει. Δεν έχω ιδέα αν με αγάπαει-εκτιμάει-σέβεται-θέλει. Γιατί το "απλός" δε σημαίνει ότι δεν έχει το μυστηριο του. Νομίζω ότι όλοι οι άλλοι ξέρουν πολύ παραπάνω τι είμαι εγώ για εκείνον, παρά εγώ. Ή καλύτερα. Πιστευω ότι ούτε εκείνος ξέρει γιατί είμασε μαζί εδώ κι έναν -δύσκολο- χρόνο. Ο οποίος όσο πάει και γίνεται πιο δύσκολος. Και δεν φαίνεται φως στην άκρη του τούνελ.

Και... Το πιο ευκολο να ξεφορτωθεις ειναι και το πιο επιπονο. Δεν μπορεις να ξεφορτωθεις οικογενεια, παιδι, υποχρεωσεις, οποτε αυτο που ειναι πιο ευκολο να φυγει ειναι το "καλο/κακο παιδι". Και πως μπορεις να εισαι σιγουρος οτι δε θα το μετανιωσεις απιστευτα μετα; Και πως μπορεις να εισαι σιγουρος οτι τα πραγματα δεν θ αλλαξουν - προς το καλυτερο- γιατι ηδη ειναι στον πατο; Γιατι ξερεις οτι επιστροφη δεν εχει. Αν το τερματισεις, αυτο ηταν, δεν εχει αλλο, παει,περασε (και ακουμπησε πολυ), δεν εχει επιστροφη. Ή μηπως εχει; Ή πρεπει να ταρακουνησεις τα θεμελια, όσο σαθρα και αν ειναι αυτα, για να δεις αν αντεχει και αν θα αναστηλωθει; Όταν περνας μια ηλικια, σημασια δεν εχει το θελω, αλλα το βολευομαι. Τον βολευω, με βολευει (;). Σκαω χτυπιεμαι να βρω μια λυση να ειμαστε καλα και οι δύο, και ας βλεπω πως μαζι δε θα ειμαστε ποτε καλα και οι δυο. Γιατι παντα ο ενας θα πρεπει να κανει πισω. Και επειδη ο απλος ανθρωπος αυτος-ειναι-και-αν-σου-αρεσει, θα κανω παντα εγω.
Ποτε δε φευγεις πληρης στοιχειων. Παντα θα υπαρχει το ΑΝ. Αν εκανα λιγη παραπανω υπομονη; Αν εκανα αλλες κινησεις; Αν εκανε κατι λιγο, ελαχιστα διαφορετικα; Θυμασαι λιγες καλες στιγμες που περασαν και παλι κανεις πισω. Και ας ξερεις οτι τιποτα δεν θ αλλαξει, τιποτα δεν θα γινει καλυτερο και τα πραγματα οσο πανε θα σε ζοριζουν παραπανω. Χανεις την αξιοπρεπεια σου, το κουραγιο σου, την αυτοπεποιθηση σου. Χανεις καθε μερα και ενα μικρο κομματι του εαυτου σου για να το δωσεις εκει. Μεχρι κι εσυ να γινεις ο Αλλος. Δε θελω να γινω ο αλλος αλλα βλεπω οτι εχω χασει το χαμογελο μου, την αισιοδοξια μου. Φταιει εκεινος; Φταιω εγω; Εχουμε και οι δυο μεριδιο της ευθυνης; Ισως να του δινω παραπανω σημασαι απ' οση του αξιζει. Και ειμαι σχεδον σιγουρη οτι αυτο συμβαινει. Αναθεμα την οποια αγαπη.
Προσπαθωντας να γινω ορατη, χανομαι. Με χανω εγω. Και οσο περναει ο καιρος, τον απεχθανομαι. Και τον θελω ακομα πιο πολυ. Και βαζω στοιχημα με τον εαυτο μου οτι θα του τραβηξω καπως την προσοχη, θ αλλαξω τα μαλλια μου, θ αδυνατισω, θα περιποιουμαι τον εαυτο μου, θα γινω παλι ποθητη. Και ας ξερω οτι αυτο δεν θα καταληξει πουθενα. Γιατι πολυ απλα, ό,τι και να κανω εγω, αν εκεινος δε θελησει, αν δεν καταλαβει την απωλεια μου, δε θα βγαλει πουθενα. Και οταν θελει μονο ο ενας η καταληξη ειναι σχεδον δεδομενη. 
Φταιω γιατι πινω... Λεω χαζομαρες γιατι εχω περιοδο. Σε ολα μια απαντηση. Και εγω πρεπει να κατανοησω τα παντα. Τα αγχη, τα προβηματα που πνιγει μεσα σε ποτηρια και καπνους απο μεγαλα τσιγαρα, τα νευρα που εχει, τις βραδυνες κρισεις πανικου που τις επιδιδει σε εφαγα πολυ... Και να τον ακους να γυρναει και να καταριεται και απλα να κανεις την κοιμισμενη και να ευχεσαι να τον παρει ο υπνος.
Και να περιμενεις μια καλη κουβεντα, ενα χαδι, μια αγκαλια και Ω ΝΑΙ τωρα τελευταια κι ενα πηδημα. Και να σκυβεις να του παρεις μια πιπα μπας και ξυπνησει παλι το θελω του για εσενα. Και να τον περιμενεις οτι ωρα του καπνισει ν α ερθει απο τη δουλεια, όπως ερθει, με νευρα ή χωρις παντα σχεδον με μισοκλειστα ματια παραπατωντας. Και να μη λες τιποτα. Γιατι εσυ ετυχε και εχει μια στεγη πανω απ το κεφαλι σου, και ενα πιατο φαγητο.
Ειμαι θυμωμενη. Πιο πολυ μ εμενα, εκεινος ειναι ο απλος αυτο-βλεπεις-αυτο-παιρνεις-αυτο-ειναι.

Σχεσεις και αλλα δεδομενα

Εγώ.
Εσύ.
Εμεις.
Δια δύο κι ένα.
Ανθρωπινες σχεσεις. Αναγκαίο κακό, ανάγκη, πόθος, επιθυμία, ελπίδα, απογοητευση και πάλι από την αρχή.
'Ενας διαρκής πόλεμος.
Και αυτοί που έχουν συνάψει συνθήκη, λίγοι  και τυχεροί. Και σπάνιοι.
Αυτούς που "τους βλέπεις και τους ζηλευεις". Μύθος ή πραγματικότητα, κανείς δε ν μπορεί να δει πίσω από την κουρτίνα. Πάμε πίστα, δικο τους.
Το παραμύθι του "εμείς" παραμένει παραμύθι και η Χιονάτη δεν ξύπνησε ποτέ πραγματικα.
Εγώ αυτό είμαι και αν με θέλεις με δέχεσαι.
Και πάντα ο ένας να παλεύει. Γιατι οι ανθρωπινες σχεσεις δεν ειναι τιποτα παραπανω απο μια ηττα. Το υπερεκτιμημενο "σ΄αγαπαω" είναι απλά μια λέξη. Οι ανθρωποι την εφτιαξαν, οι ανθρωποι την ορίζουν. Και στη μεση τα χίλια-μυρια. Εγωισμοι, γκρινιες, καυγαδες, χειρισμος. Και οχι μονο στις προσωπικες αλλα και στις αλλες. Αυτες που λέμε φιλικες. Διαπροσωπικες. Και οικογενειακες.
Οταν κλεινει ενα τηλεφωνο, μια πορτα, ενα παραθυρο, το μονο που μενει, εισαι εσυ μονος πλαι σε καποιον που επίσης ειναι και αυτος μονος. Κι εκει υπαρχει η μεγαλυτερη σιωπη. Η σιωπη του μιλαμε οι δυο μας.
Οι πιο υπουλοι απ'ολους, αυτοι που σου ξεκαθαριζουν οτι "αυτοι ειναι και αν σου αρεσει". Κι εσύ σαν χάπατο πας και λες "ναι, μπορώ". Και πιστευεις κι σ'εκείνους και σ'εσενα. Αλλα τελικά πεφτεις στη δική σου παγίδα. Πιστευεις οτι μπορείς, οτι εχεις τα ψυχικα αποθέματα που χρειαζεται ενας "απλος" ανθρωπος. Ένας ανθρωπος που δεν εχει καμια σχεση με οτι εσυ (ο οποιος εσυ) εχεις με προσπαθεια χτίσει μέσα στο πέρας των χρόνων σου πάνω σε αυτο το γαμημενο πλάνητη, μέσα σε αυτη τη γαμημένη ζωή-ειναι-θα-περασει. Και αποφασιζεις- όντας ενηλικος και ωριμος-να είσαι εκεί. Μόνο που υπολογίζεις χωρίς τον ξενοδόχο. Οι εκρήξεις που μπορείς να έχεις για έναν απλό άνθρωπο είναι υστερίες κι όχι απόρροια ΚΑΙ των δικών του πράξεων σε συναρτηση με τη δικη σου ανασφαλεια και τη δική σου έλλειψη εμπιστοσυνης στο "μπορώ" σου. Και βεβαια αυτός ο τύπος ανθρώπου πάντα θα βγει και "λάδι" στην καθομιλουμένη και "από πάνω" εις την λαϊκή. Κι εσύ, αγαπήτο πλάσμα, τι θα κάνεις; Μα και βεβαια αυτό που έχεις μαθει να κάνεις χρόνια τώρα γιατι πολύ απλά πάντα πιστευεις στο καλό μεσα στον άνθρωπο και προσπαθεις με νυχια και με δόντια να μη χασεις την πιστη σου σε αυτό που ο Δαρβίνος ονομαζει ανθρωπινο είδος. Επιμένεις στην εξελιξη και οχι στη στασιμοτητα.(Υγ. χαλί το Space Oddity)
Όχι, φίλε μου, δεν έχεις κανένα δικαίωμα να χάσεις εσύ τον έλεγχο. Κανένα δικαίωμα να παρεκτραπεις. Γιατι τα δικά σου τα μετρανε, ένα προς ένα τα δικα τους, όμως, όχι. Γιατι αυτοί "έτσι είναι". Να πούμε,όμως, οτι αυτος που θα πονέσει, θα χτυπηθει, είσαι μόνο εσύ που έβαλες το αρχικο στοίχημα  (είπαμε εξέλιξη, αλλα τα βασικα ένστικτα της απογοητευσης και του γαμωτο δε φευγουν ευκολα).
Οι αρχαίοι ημών πρόγονοι έλεγαν "δούνε και λαβείν". Οτι δίνεις, θα πάρεις. Στη σύγχρονη επόχη και με τα συγχρονα δεδομένα, το δούνε και το λαβειν έχουν τη δική τους έννοια. Δούνε και αυτος που λαβειν θα δούνε αλλου κι εσύ λαβείν τ' αρχίδια μου. Από αυτά βέβαια που θεωρεις εσύ δεδομένα ή αυτά που ποθεις. Την αποδοχη, τη συμπόρευση, την κατανόηση. Τη συγχωρεση και τη δυναμη του να κατανοήσεις την αδυναμία του άλλου.
Και μετά έρχεται η τιμωρία. Γιατί μετά εσύ πρέπει να είσαι απίκο. Ο απλός, αλλά ταυτόχρονα δύσκολος άνθρωπος θα σε τεστάρει σαν καινουργιο μοντελό της Λαμποργκίνι limited edition πριν βγει στην περιορισμενη αγορα. Θα σε φτάσει στα όρια σου για να επιβεβαιώσει τη δική του (φαινομενική) υπεροχή, το πόσο δίκιο είχε αυτός και το πόσο άδικο έχεις εσύ. Όμως, αυτό που δε θα υπολογίσει ποτέ είναι τα δικά σου βήματα πίσω. Τα δικά σου δόντια που ματώνουν τα χέιλη σου για να μη μιλήσεις, τη δική σου προσωπικότητα που του φαίνεται αλλοπροσαλη. Και υστερική. Τα δικά σου βραδιά που αυτα τα γαμημένα νερά τρέχουν από τα μάτια σου για να αντέξεις το αρχικό δικό σου στοίχημα. Και δεν είναι πως εσύ εχεις δίκιο. Εσύ έχεις μόνο άδικο. Γιατι εσύ τα ήξερες από την αρχη.
Αχ αυτη η αρχη, πόσο σου λείπει. Τότε που νόμιζες οτι με την προσπαθεια σου θα μπροουσες να κινησεις βουνα. Θα μπορουσες ν' αντεξεις χτυπηματα κάτω από όλες αυτες τις γαμήμενες πληγες που τοσα χρόνια γλυφεις να περάσουν και στο τέλος απο τον απλό άνθρωπο είσαι κατακριτεος γι' αυτες. Γιατι εκείνος "είναι έτσι κι εσύ το ήξερες". Δεν ήξερες, όμως, ότι σε καμία στιγμή αυτός, δε θα γυρίσει ποτε σ' εσενα να πει "ετσί είσαι και σε δέχομαι". Θα βρει να χτύπησει γιατι αυτό ξέρει να κάνει. Αυτό του έχουν μάθει και όσο και να χτυπίεσαι εσύ ποτέ δεν θ' αλλαξει.
Σκασε, λοιπόν, και βάλε το νέο στοιχημα με τον εαυτό σου. Μετα το τρίτο κουδούνι, πόση παράσταση θα βγάλεις. 

Ανοιγω λευκη σελιδα.
Ακουμπω τα δαχτυλα απαλά, πάνω στο πληκτρολογιο, σχεδόν το χαϊδευω.
Προσπαθω να κανω το μυαλό να τρεξει.
Και ν'ακολουθησουν τα δάχτυλα
Όπως παλιά

Να πω κάτι, βρε αδερφέ, ένα χιουμοράκι.
Μια εξυπνάδα.
Παντα το μυαλό μου ήταν σκορπιο, φανταζομαι οτι στη σημερινη εποχη θα ειχα διαγνωστει με ΔΕΠΥ
Παταω και ξαναπαταω το caps.
Προσπαθωντας να γραψω.
Τελικά αποφασίζω (μολις τωρα δλδ) να γραψω ακριβως αυτα που μου έρχονται στο κεφαλι.
Χμ
Χμ

Να ξεπαγωσω μπακαλιαρο.
Και θράψαλο.
'Αραγε με σκέφτεται λιγο ή του περασε;
Πότε θα περάσουν οι μέρες να φύγω Θεσσαλονική;
Γαμώτο μαγκώνει το πόδι.
'Αραγε θα είναι μια καλή μερα στη δουλειά σήμερα;
Ναι. μωρό μου, μπραβο που βρήκες τα Λέγκο.
Μήπως έγινα πολύ πιεστική;
Πω πω πάλι ανορθογραφία έκανα, αλλά τη διορθωσα κατευθείαν.
Έτσι που δε βάζω τόνους, μη μου κάτσει δουλεια υποτιτλισμου, θα διορθωνω αιωνια
Μεσα στην γκρίνια ο μικρός παλι
Να κάνω μπανιο νωρις για να μην τρεχω τελευταια στιγμη για τα γατακια
Τελικά το Σαββατο θα καταφέρουμε να βγούμε;
Να μην πιω πολυ
Να κοψω και καρότα
Έχω καθαρο μπλουζακι για δουλεια;
Δε με σκεφτεται καθολου, αναμενόμενο αφου ειμαι γτπ
Μήπως ποσταρω πολλα στο φβ;
Πω πω ξεφτιλα να το γραψω αυτο.
Αλλα παλι, ποιος νοιαζεται;
Αδιαθετησα ποναω
Να διαβασω και καμια ειδηση, στην κοσμαρα μου ειμαι
Ενας τεμπελης δράκοςςςςςςς
Θα τα μακρυνω λιγακι τα μαλλια μου
10 καβουρακια
Παλι μπαχαλο τα εκανες
Αμαν με αυτη την ανασφαλεια πια!
Δεν μου καθεται ουτε το θαυμαστικο τρεις φορες το διορθωσα!
Τελεια, μωρο μου, η ζωγραφια!
Πηγαινε φτιαξε και καβουρακια
Ποτε θα μεγαλωσει λιγο
Θα τον παρει ο πατερας του;
Πρεπει να τον αφησω μαζι του;
Να βρασω και κολοκυθακια και βλητα
Πω πω θα κανει παλι φρικτη ζεστη
Να μαζεψω οτι μπορω για να αφησω και λεφτα στο σπιτι
Οχι, δε με σκεφτεται, γιατι να το κανει;
Αυτα παθαινεις οταν χωνεσαι στις ζωες των αλλων, που ειναι ηδη γεματες.
Τι σκεφτομουν, πως θ αφησω το παιδι τεσσερις μερες
Αραγες θα υπαρξει ποτε μια Αμοργος;
Να οργανωθω καλα σημερα στη δουλεια μην μου πει τιποτα αυριο η Λου.
Πρεπει να κανω και δημιουργικο, δεν παει αλλο
Ανεβαινω

I am back, is anyone here?

Ναι, ω ναι, επέστρεψα!

Πόσο ειμαι; 39. Έφυγε και το 8 απο δίπλα. Πόσο νιώθω; Κάπου κοντα στα 30. Καραγκιόζακι. Τα 40 ειναι τα νεα 30. Στάτους. Μόδα; Ανάγκη. Κλαίω, χτυπιέμαι και μετα το ξεχνάω. Και ξανά μανα. Κλαίω, χτυπιέμαι, θυμώνω και πάλι το ξεχνάω. Κλαίω, χτυπιέμαι, θυμώνω, μαυρίζω και πάλι το ξεχνάω. Ξεχνάω εμενα. Και γίνομαι... Νοικοκυρά. Δεν ειναι ούτε το παιδι το πρόβλημα μου, ούτε και. Οι γύρω μου. Ειμαι ξεκάθαρα εγω. Κλαίω, χτυπιέμαι, θυμώνω, οργιζομαι, μαυρίζω και υποχρεώσεις. Και ο έξω κόσμος, που απο τη μια τον ζητάω και απο την άλλη τον βαριέμαι. Και δεν μιλαω, με έφαγε το φβ. Θελω να δω τους παλιούς μου φίλους, αλλα εκείνοι δεν τον θέλουν. Οποτε τους ακολουθώ απο εκεί. Και δεν ρωτάω, γιατι με απέκλεισαν έτσι. Κλαίω, θυμώνω και το κρύβω. Και νιώθω αποτυχημένη. Ειμαι αποτυχημένη. Κλαίω,θυμώνω και νιώθω τύψεις. Που θελω ζωή και δεν ευγνωμωνω το θείο δώρο της μητρότητας. Και φοβάμαι μη με κρίνουν. Εγω δε θελω να κρίνω. Ποια ειμαι εγω για να κρίνω; Και ξανά μανά κλαίω (απο μέσα), θυμώνω (απο μέσα), μαυρίζω (απο μέσα), αποτυχαίνω (απο έξω), με βαριέμαι (απο έξω) και αναρωτιέμαι... Σκατα ή αποσκατα;

Ασκοπο

Πάντα έλεγαν πως ειμαι κοινωνική. Χαμογελαστή και εύκολη. Επιπόλαιη και ελαφρομυαλη. Φαντομας. Ότι ρίσκαρα. Το πιο επιτυχημένο το άκουσα πριν λίγο καιρο απο ένα φίλο. Ότι έχω ταλέντο στους μπελάδες. Πόσο δίκιο είχε. Και όταν ,όχι ακριβώς αποφάσισα, αλλά κινήθηκα στο να κάνω ένα παιδι, ειμαι σίγουρη ότι πολλοί το χαρακτήρισαν ως ανεύθυνη κίνηση. Επιπόλαιη και απερίσκεπτη. Δεν έχουν άδικο. Όταν περιέγραφαν ότι η εγκυμοσύνη δεν ειναι η πιο ευτυχισμένη περίοδος στη ζωή μιας γυναίκας, κάποιοι έπεσαν να με φάνε. Και όταν άκουσα το , χιουμοριστικό, "ειναι πια γυναίκα αραβα", ένιωσα ότι πέρασα πολυ χρόνο με ανθρώπους που δεν τους ήξερα και δεν με ήξεραν. Ποτε δεν έγινα, ομως, γυναίκα αραβα και ποτε δεν έγινα η μητέρα που κρύβεται πίσω απο ένα παιδι, για να καλύψει την ανεπάρκεια της. Ναι, ειχα πολλούς γνωστούς. Ευτυχώς για τους πιο πολλούς έχω εξαφανιστεί πλέον και δεν χρειάζεται να με σχολιάζουν πια, παρά μονο σαν ένα σημείο του παρελθόντος. Σημερα χρειάστηκε να ζητήσω τη βοήθεια, οικονομική πάντα μιας και άλλη δεν μπορεί να μου δώσει κανείς, απο έναν φίλο. Έναν άνθρωπο που πραγματικά η ευτυχία του ειναι δυο φορές δική μου γιατι παρά πολυ απλά, ειναι ένας υπέροχος άνθρωπος. Πιο βαριά πέτρα δεν ειχα κουβαληςει εδω και καιρο. Απο τη στιγμή που έκανα την κουβέντα ένιωσα πως τον έχασα. Και δεν υπάρχει πιο άβολο πράγμα απο το να νιώθεις ότι έχασες την εκτίμηση κάποιου λόγω οικονομικής αναφοράς. Το παραδέχομαι, δεν ήμουν το highlight της παρέας πποτε, ίσως και συχνά να δημιουργούσα προβλήματα και προβληματισμούς. Ειλικρινά δεν ηταν αυτός ο σκοπος μου. Απλά προσπαθούσα να δω που μπορω να ταίριαξω κι εγω. Τελικά δεν ταίριαζα πουθενά και γι αυτό γινόμουν φαντομας. Προσπαθούσα να μην πολυενοχλω. Να μην πολυφαινομαι. Ομως πάντα κατάφερνα το αντίθετο. Ειναι το ντιενέι; Ειναι απλά η παρορμητικοτητα που με χαρακτηρίζει απο καιρούς σε καιρούς; Δεν ξερω.  Γιατι έκανα παιδι με τον συγκεκριμένο άνθρωπο; Γιατι πίστεψα ότι ειχα βρει κάποιον που με καταλάβαινε. Πόσο μα πόσο μα πόσο λάθος έκανα. Και το χρεώθηκα κΙ το πληρώνω ουσιαστικά και μεταφορικά ακόμα. Όχι το λάθος δεν ηταν δικο του, ειναι δικο μου. Γιατι πίστεψα ότι μπορούσα να καταπίεσω τη φύση μου, που ειναι πιο ελαφρια. Πιο πολυ της παρατήρησης. Αρέσκομαι στο να παρατηρώ τους ανθρώπους κι αυτό ενοχλεί. Δεν πιστεύω σε θεούς, και αυτό ενοχλεί. Δεν πιστεύω σε φυλές, αλλά στην ανθρώπινη φύση, και αυτό ενοχλεί. Πιστεύω ότι η αγάπη, ειναι να νοιάζεσαι, να φροντίζεις, να προσεχείς, να βοηθάς, να επιβραβεύεις τις προσπάθειες,  να κανείς τον άλλο καλύτερο άνθρωπο και ολα αυτά να αντιγυριζουν. Δεν πιστεύω σε στερεότυπα και αυτό ενοχλεί. Δεν πιστεύω το "σε πληγώνω, σε πληρώνω". Και για ολα τα παραπάνω πληρώνω ακούγοντας τα χειρότερα κάθε μέρα. Και πρέπει να τα καταπίνω γιατι δεν θελω να προκάλεσω κακό. Γιατι πιστεύω στην ανθρώπινη νοημοσύνη παραπάνω απο την εμμονή. Γιατι πιστεύω ότι μαγικά ολα θα έρθουν στη ισορροπία τους χωρίς να πληγωθεί κανείς. Και έχω τόσο ανάγκη κάποιον να με φροντίσει. Να με στηρίξει, έστω για λίγο γιατι στο πολυ κλωτσάω, έχω μάθει βλέπεις να τα βάζω μονη στη θέση τους ολα. Και όσο περνάει ο καιρός καταλαβαίνω ότι ο χρόνος ειναι ο μόνος που δεν μπορείς να κερδίσεις. Πόσο χαζή ήμουν, που όταν ήμουν ευτυχισμένη δεν το έπαιρνα χαμπάρι. Όταν πέρναγα καλα, τρωγομουν με τα ρούχα μου. Και όταν ειχα την ευκαιρία να πάρω τον πιο εύκολο δρόμο, έπαιρνα το δύσκολο μονο απο αντίδραση. Μου λείπει το γράψιμο, αυτό που παραδινεσαι με τις ώρες. Μου λείπει η φωτογραφία αυτη που περπατάς και ψάχνεις να δεις. Μου λείπει η σιωπή. Δεν μου λείπει η συναναστροφή, δεν έχω τίποτα να πω. Μου λείπουν ομως αφόρητα λίγοι καλοί φίλοι. Οι σχέσεις, η μητρότητα, η ανοχή, η κατανόηση, δεν έρχονται με μανιουαλ. Έρχονται με τα χρονια. Και όταν έχεις απόκτησει το μανιουαλ... Σου τελειώνει ο χρόνος.

Μισάνθρωπος πια...

Μικροί, μίζεροι, ελλεινοι άνθρωποι, που με ψεύτικα χαμόγελα σχολιάζουν και ζουν τις μικρές μίζερες εκείνες ζωές τους, εις βάρος της ίδιας της ζωής, που το μονο που ζητά ειναι να περάσει αναίμακτα, χαρίζοντας χαμόγελο και λίγη ευτυχία σε απλά πράγματα. Αγάπη, υπερεκτιμημενη, ζευγάρι για τα κοινωνικά δεδομένα ενός είδους που ουσιαστικά ειναι τι πιο μοναχικό και το μονο που σκοτώνει το είδος του, όχι για να τραφει, αλλά για να μειώσει τον ανταγωνισμό που ο ίδιος εχει κατασκευάσει. Όταν το πιο πολύτιμο που έχουμε πάνω μας ειναι ένα χαμόγελο, κλειστά ματιά για να μυρίζεις-ακούσεις-αισθανθείς ένα αεράκι στην ατμόσφαιρα. Και, ομως, ψάχνεις να βρεις να πονέσεις, να κρίνεις, να φτιάξεις καλύτερα τη βιτρίνα σου και ας ζεχνει το εμπόρευμα σου. Να πατήσετε, για να κερδίσεις, με οποίο κόστος να εκδικηθεις, να λερωσεις ότι πιο καθαρό σου εχει δώσει η φύση στην αρχή της, μια καρδιά που χτυπά. Όχι μονο για να κινήσει το αίμα, αλλά και για να νιώσει ανώτερα συναισθήματα όπως ειναι η ολοκλήρωση. Μονο που ο καθένας τη νιώθει διαφορετικά. Λεφτά κατασκευασμένα απο άνθρωπο, γραφήματα και αυτά το ίδιο. Όροι που φτιάχτηκαν απο εσένα τον ίδιο για να σε ξεμπλεξουν και τώρα ειναι μονο για να εκμεταλλευτείς αυτούς που εν κατεουν. Και έρχεσαι σπερνεις το μίσος σου δεξιά-ζερβά και στο τελος υποβάλλεται σε χίλια μυρια για να παρατήσεις αυτό που εσυ όνομα ζεις ζωή. Με χάπια, ενέσεις, εγχειρήσεις. Για να αποφύγεις το αναπόφευκτο. Ομορφιά που είσαι πρόσκαιρη, αλλά υπάρχεις προς τέρψη των οφθαλμών και καλα κανείς και υπάρχεις, μονο που τώρα σε λένε μονο γαμησι. Συντροφικότητα βάση σχεδίου για να φτάνουμε στο επίπεδο της οικειοτητας, που σιχαινομαστε τον άλλο γιατι ειναι η προέκταση της κλανιας μας. Το επόμενο χαλασμένο μας δόντι. Και περηφανεύεςαι το τα ποσά χρονια έχουμε φτάσει να μισουμε και να καταστρέφουμε ο ένας τον άλλο. Με βιτρίνα την αγάπη και τη συντροφικότητα. Κι ομως, υπάρχουν λίγοι τυχεροί που την έχουν ζήσει πραγματικά και αγνά. Πόδια ανοιχτά, όσες και οι αγκαλιές που κλείνουν κάτι μέσα τους γιατι τους έχουν πείσει ότι έτσι πρέπει. Αν δεν το γνωρίζαμε, θα μας έλειπε; Άνθρωπε που έχεις το μεγαλείο να μιλάς και όλο αμπέλοφιλοσοφιες λες.

Επιστροφή στο πατρικό. Μια ιδιαίτερη φυλακή.

Το κεφάλι μου παει να σπάσει απο τις σκέψεις. Καμία φορά νιώθω το στόμα μου να στραβώνει λίγο, κι αναρωτιέμαι αν παθαινεις εγκεφαλικό απο τις πολλές ανομολόγητες σκέψεις. Προσπαθούν να βγουν, αλλά τις ξανάπιέζεις μέσα. Και μαζεύονται. Μπλέκονται οι καλές με τις κακές, αυτές της αγάπης και του μίσους, αυτές που ρωτάς και αυτές που απαντάνε.
  Για να βγουν οι σκέψεις υπάρχουν δυο ή μάλλον τρεις τρόποι: Α) να τις γράψεις, β) να τις συζητήσεις γ) απλά να ξεπεταχτουν απο το στόμα σου και όποιον πάρει ο Χάρος. Εγω, συνήθως, τις έγραφα. Τις συζητά για με λίγους, γιατι πολυ απλά δεν τις θεωρώ βαρυσήμαντες. Αλλά ποτε μια ποτε δεν τις άφηνα να βγουν αφιλτραριστες. Γιατι το "όποιον πάρει ο Χάρος", δεν ειναι και πολυ εφικτό όταν εξαρτασαι.
  Εξάρτηση λοιπόν. Στις μέρες μας κατα βάση οικονομική. Η συναισθηματική, κατα την πολυ ταπεινή μου άποψη, ειναι υπερεκτιμημενη. Οικονομική βοήθεια στην αρχή, και μετά... Μετακόμιση στο πατρικό για να μην ειναι πλέον βοήθεια, αλλά μείωση εξόδων. Στην αρχή νιώθεις μουδιασμένος και λες "δεν μπορεί θα φύγει." Μετά το προσπαθείς λίγο παραπάνω. Χαμογελάς όταν δεν θες, ακούς όταν δεν θες. Μετά λες " δεν θα κρατήσει πολυ, κάπου θα τη βρω την άκρη". Αλλά ο καιρός περνά και αυτό το κουβάρι που -μπράβο σου- κατάφερες να φτιάξεις δεν ξεμπλεκει. Και μην ακούσω "τους γόρδιους τους κόβουμε", ο Μέγα Αλέξανδρος δεν είχε να πληρώσει τα προς το ζην.  Βασιλιάς ηταν. Και ο γόρδιος ηταν κόμπος, όχι εφορία! Μετά, λοιπόν, νιώθεις τους ώμους σου να σφίγγουν. Να μαζεύεται όλη η ένταση. Στο κεφάλι σου αναρωτιέσαι απο που ήρθαν αυτοί οι άνθρωποι που ειναι η οικογένεια σου. Εντωμεταξύ, συνήθως, με το ένα μέλος ισςως να έχεις μια παραπάνω επαφή. Και βλέπεις την υπερπροσπάθεια της ισορροπίας. Η αν δεν το έχεις, κλαφτα Χαράλαμπε, η ισορροπία ειναι δική σου δουλειά. Διπλός ο κόπος, δηλαδή. Οικογένεια. Αν την έχεις δεν τη θέλεις, αν ειναι μακριά σου λείπει, αν μένεις μαζι τους θέλεις απλά να δώσεις το κεφάλι σου σε μια τρύπα. Αναρωτιέσαι πώς καταφέρνουν κάποιοι και μένουν στο πατρικό μέχρι τα δεν-ξερω-ποσα-τους. Καταλαβαίνεις όταν δεν τους γνωρίζεις και δεν σε γνωρίζουν. Γιατι πίσω απο την βιτρίνα "οικογένεια", πέρα απο λίγες και εκλεκτές, μετά τη λέξη δεν γίνεται καμία προσπάθεια γνωριμίας. "Ειναι το παιδι μου". "Μπαμπά, μαμά". Γνωρίζεστε , ομως; Στη διαφήμιση, λέει: "Μεταξύ γονιών και παιδιών μπορεί να δημιουργηθούν χάσμα τα, συγκρούσεις" και κάτι ακόμα που δεν θυμάμαι. Γραμμή βοήθειας για παιδιά και εφήβους. Μα το πραγματικό χάσμα δημιουργείται μετά, κατα την ενηλικίωση και ίσως δεν το κατανοήσουμε ποτε, αν δεν συγκατοικησουμε ξανά. Ουσιαστικά βλέπουμε τα οικεία μας πρόσωπα ή σε γιορτές και τυπικές επισκέψεις ή στα δύσκολα (φτου φτου μακριά απο εμάς). Στο ενδιάμεσο πορευόμαστε σχολιάζοντας ο ένας τον άλλον, χωρίς ομως να γνωριζόμαστε καθόλου. Όταν, λοιπόν, ερχόμαστε στη δύσκολη θέση της επιστροφής... Τρώμε ΟΛΟΙ τα μούτρα μας. Αυτό ισχύει και για τις αδερφικες σχέσεις, που ίσως και να ειναι πιο δύσκολο γιατι εκεί η διάφορα ηλικίας ειναι μικρότερη και η άνεση κριτικής πολυ μεγαλύτερη. Α) δεν γνωριζόμαστε, β) κριτικάρουν με έλλειψη στοιχεία και  με την άνεση "εσυ αναγκαστικές να επιστρέψεις, εσυ τα έκανες σκατα", γ) "να πως ζούσες έτσι κι έτσι κι έτσι; Και εσυ προσπαθείς να συστηθεις ευγενικά, κατανοοντας τη μειονεκτική σου θέση και κοντευοντας να σπασεις τα δόντια σου απο το σφίξιμο. Αλλά και η άλλη πλευρά δεν τα παει καλύτερα. Αν εξαιρέσεις την άνεση της κριτικής και του σχετικά πάνω χεριού λόγω των παροχών που προσφέρουν, Α) δεν γνωριζόμαστε, β) είχα την ηρεμία μου γ) ποτε θα βρεις το δρόμο σου ( ευγενικό για το ποτε θα ξεκουμπιστεις). Αδιέξοδο.
  Όσο καλές προθέσεις και να έχουν οι άνθρωποι, αν δεν ειναι εκπαιδευμένοι στη συμβίωση και την ανεκτικοτητα, η κτητικοτητα και ο έλεγχος βγαίνουν αυθόρμητα. Όλοι την ηρεμία μας θελουμε, αλλά στο τέλος καταλήγουμε να πιανομαστε απο τα πιο απειροελάχιστα για να βγούμε απο πάνω. Αυτός στην τελική ειναι ο άνθρωπος. Κάποιος που προσπαθεί να ξεχωρίσει μέσα σε οποιοδήποτε στενό περιβάλλον και να επιβληθεί. Ή μήπως εγω το βλέπω έτσι;

Προσπαθώντας...

Είναι καιρός τωρα που προσπαθω να βαλω σε μια σειρα τις σκεψεις μου και ν' αρχισω να γραφω. Μια μερα θέλω να γραψω για το λουμπεν των κατοικων των υπογειων των πολυκατοικιων... Την επομενη για τις momsters (κλεμενο απο την ταινία How she does that) των παιδικων χαρων... Την μεθεπομενη για την μισανθρωπια (αληθεια υπαρχει τετοια λεξη;). Μια άλλη για την "επιστροφη στο σπιτι". Για τις σχεσεις. Για το μεταναστευτικο. Για τη μητροτητα. Για τη Μητερα μου. Τα χρονια που περνανε και με σοκαρουν. Κατακλειδα; Η μερα περναει και η νυ(χ)στα ερχετε. Μολις βαλώ το μικρο για υπνο, το μονο που θελω είναι να χαζεψω λιγο τα νετ-νεα, λιγη τηλεοραση για να ξεχαστω και το τελος απλα να κουτουλησω για να παω για υπνο. Πανε οι ομορφες εποχες, που λεγες "τωρα το θελω, τωρα το κανω". Και το κακο ειναι οτι δεν εκτιμουσες καθολου εκεινες τις στιγμες. Γιατι σε τριτο προσωπο; Γιατι ησουν νεα.

Να τα πιασουμε, λοιπον, ενα-ενα... Για τι θα ηθελα να μιλησω σημερα... Να μιλησουμε για την τελειοτητα που απαιτειται καθημερινα, από τριτους; Μπα οχι δεν ειναι πιασαρικο ουτε και εχει νοημα. Στο τελος αν τα αναλυσω ολα, κανενα δεν εχει νοημα. Ισως γατι εγω η ιδια εχω χασει το νοημα. Χα! Και μου αρεσει που αν ψαξω σε παλια μου κειμενα, θα δω το ιδιο γραμμενο. "Εχω χασει την μπαλλα". Αχ κοριτσακι μου, τι ειχες στα χερια σου και δεν το χαιροσουν, ΧΑΖΗ! Ειχες την πολυτελεια της επιλογης. Που να ηξερες οτι αυτο θα ηταν το αγαθο που θα σου ελειπε πιο πολυ ακομη και απο την ελευθερια σου. Ελευθερια, λοιπον. Ελευθερια; Υπαρχει ή υπήρξε ποτε; Ισως και οχι. Αλλα σιγουρα ειχες Επιλογες. Θα ξυπνησω και θα ξανακοιμηθω (το ελαχιστο). Θα βγω, δε θα βγω (ακομη πιο ελαχιστο). Αλλα το μεγιστο ειναι "θα μιλησω-δεν θα μιλησω". Δεν θ'απαντησω. Δεν θα σηκωσω τηλεφωνα. Δεν θα δω κανεναν. Θα ριξω διακοπτες και θα μεινω εγω κι εγω. Κι ας μη με συμπαθω και τοσο πολυ. Τεραστια πολυτελεια. Χτες το πρωην-νυν, δεν-ξερω-κι-εγω, ταιρι μου μού απαρίθμησε ποσοι με αγαπανε. Ενας λογικος ανθρωπος θα το ακουγε με χαμογελο. Εγω ενιωσα να πνιγομαι. Και μετα θυμηθηκα τις φορες που πιωμενη, εκλαιγα λέγοντας "κανεις δεν μ' αγαπαει". Ποσο αλλαζει ο ανθρωπος και ποσο ανικανοποιητος ειναι. Μου λειπει η μοναξια μου, μου λειπει χρονος με μενα, γιατι ξερω οτι αν δεν εχω χρονο με μενα, δεν μπορω να λειτουργησω θετικα απεναντι στους αλλους. Δεν ειναι θεμα ευθυνων. Ακομη και τωρα με θεωρω ανευθυνη. Κι ευθυνοφοβη. Αλλα δεν ειναι εκει το θεμα. Απλα μου λειπω. Και οσο μου λειπω, μισανθρωπιζομαι. Αρνουμαι να συνεργαστω. Δεν θελω, βρε παιδι μου. Απλα δεν θελω...Αλλα αυτο το λεω απο μεσα μου. Απ' οξω συνεργαζομαι, κλεινω τα ματια και προσπαθω να μην εκραγω, προσπαθω να εξηγησω. Και προσπαθω να βρω τι χρησιμοτητα ολων αυτων τον "υγιων" αντιδρασεων. Μην ξεχνιομαστε, είμαι μαμα πια. Αλλα αυτο ακυρωνει εντελως το ποια ειμαι εγω; Αυτη τη χρυση τομη δεν την εχω βρει ακομη. Τωρα καταλαβαινω οταν λενε " τωρα που εγινα γιαγια, μπορω να ευχαριστηθω το εγγονι μου." Ή καπως ετσι anyway. Οταν πρεπει ν' αντιδρασεις ως μητερα, χανεις οοοολη τη μαγεια του παιδιου. Και δη αν εχεις κι "επιστροφη στο σπιτι". Τσουπ να το και το αλλο θεμα. Βρε ειδες πως μπορουν τελικα ολα να βγουν με τη σειρα τους; Ειναι, λοιπον, δυσκολο, να επιστρεφεις στο πατρικο σου, μετα απο 15 χρονια ελευθεριας ή τελοως παντων ανεξαρτησιας, κι ακομη πιο δυσκολο οταν γυριζεις x2. Πραγματικα και δια της βιας (οικονομικης εννοω) αναγκαζεσαι να ξαναγνωρισεις, να ξανασυστηθεις και να παρουσιασεις και το "θαυμα" σου. Για το παιδι το τελευταιο. Πώς να εξηγησεις . ομως, οτι εσυ, παρολη την ηλικια σου, εχεις μεινει στα 25-30, με ολα οσα αυτο συνεπαγεται; Ακομη θελεις να χαζολογησεις, ακομη δεν σε νοιαζει αν η κουζινα ειναι μαζεμενη, ακομη δεν πειραζει αν θα μαγειρεψεις τελευταια στιγμη και αν θα μαγειρεψεις καν; Πώς να εξηγησεις οτι ακομη θελεις να βγεις και να διασκεδασεις, τι και αν τα οικονομικα σου ειναι ανυπαρκτα, ακομη θελεις να δημιυργησεις, να ρισκαρεις, να ζησεις. Πώς το εξηγεις αυτο, οταν νιωθεις οτι ολοι σε κρινουν και σε σχολιαζουν. Αυτο δεν ειναι απαραιτητα οτι γινεται, αλλα εσυ ετσι το εχεις στο κεφαλι σου. Πως μπορεις να εξηγησεις οτι πιστευτεις οτι το παιδι μπορει να μεγαλωσει και με μια πιο "ελαφρια" μαμα; Πώς μπορεις να εξηγησεις οτι δεν σου αρεσει καθολου αυτη η... η... η "ενηλικη" ζωη; Ωπ να τσουπ και το αλλο θεμα, το μεταφυσικο. Τελικα γιατι υπαρχει η ζωη; Για να αποδειξουμε τι και σε ποιον; Για ποιον προσπαθουμε να γινουμε οτιδηποτε; Μην μου απαντησετε "μα... για εμας τους ιδιους" αυτο ειναι υποκρισια! Ο καθενας κανει οτι κανει για ν' αποδειξει κατι. Σε καποιον. Αν καποιος το κανει μονο για εκεινον, του βγαζω το καπελο και του λεω πως εγω προσωπικα τον θεωρω πραγματικα ελευθερο. Και δεν μιλω για μικρες στιγμες, αλλα για το συνολο. Τελικα μηπως αυτο που λεγαμε ως 20αρηδες και γελαγαμε ηταν αληθεια; Μηπως τελικα ολα ειναι ματαια;

Κι εδω ξαναμπαινει στο γηπεδο ο παικτης Παιδι. Πειραζει που εγω τον παικτη Παιδι το βλεπω, ακομη και στα 2, σαν μια ξεχωριστη προσωπικοτητα, με τα δικα του θελω και μπορω κι οχι σαν μια προεκταση της μητρας μου ακα του εαυτου μου; Αλήθεια, πειραζει;

Κουραστηκα, ναι. Και κλεινουν και τα ματια μου. Και με περιμενει ακομη ενας ανησυχος υπνος. Οχι για το παιδι, εγω δεν μπορω να κοιμηθω καλα. Η μητροτητα, βλεπεις, σε κανει να λαγοκοιμασαι. Και η συμβιωση. Μη και πει το παιδι "μαμα". Και δεν εισαι εκει στα 30 πρωτα δευτερολεπτα. Ναι, αυτα ειναι δικα μου κολληματα, γιατι 15 χρονια, δεν εδινα ραπορτο. Οχι πως αν εμενα μονη θα αλλαζε κατι, θα το αφηνα δηλαδη να φωναζει, αλλα πως να το κανουμε, τωρα ειμαι on probation.

Λοιπον η πρωτη αποπειρα εγινε. Εγραψα. Ελπιζω, για δικο μου καλο και μονο, να το συνεχισω. Και καποια στιγμη να καταφερω ξανα να γραψω και χιουμοριστηκα, όπως εκανα καποτε.

Αν με διαβασεις αεροστατε, κιτσο, πανοπτη, μαριε, να ξερετε οτι υπαρχουν στιγμες που πραγματικα μου λειπετε. Και ισως αυτο δεν σημαινει τιποτα για εσας, αλλα εγω ηθελα να το πω κι αυτο ειναι το μπλογκ μου και μπορω να το πω!

Μ.

ΥΓ. Ουτε το ξανακοιταω, ουτε το διορθωνω και οτι βγηκε ας βγει!

Συστασεις

Καλησπέρα και καλώς ήρθατε στο παραμύθι μας,
Κάπως έτσι ξεκινούσε το μαθήμα του ο κ.Δεληπετρος της εγκληματολογιας... Ετσι ξεκίνησα κι εγω το μπλογκ μου πριν κάποια χρόνια. Αισιόδοξη, αμυαλη, απερισκεπτη και χαμογελαστη.

Να ξανάσυστηθω. Με λένε Μαρκελλα, δεν χαμογελώ, δεν βλέπω φως και αυτά που έχω να πω, φαίνονται περίεργα ακόμη και σε μένα την ίδια. Εγινα μητέρα ενός αγοριού πρόσφατα. Πανε δυο χρόνια κοντά. Συν τους μήνες της εγκυμοσύνης. Μέσα σε αυτά τα χρόνια λοιπόν, δημιουργήθηκε ένας άνθρωπος που δεν γνώριζα ότι υπήρχε ή ότι θα μπορούσε να υπάρξει. Σκοτεινός, νευρικός, απαισιόδοξος, θυμωμένος και σε αρκετές περιπτώσεις μισανθρωπος. Προβληματισμένος για το παραμικρό χωρίς ίχνος αυτόεκτιμησης και αυτοπεποίθησης. Και παρά πολύ θλιμμένος εώς και θλιβερός. Και ημιμαθης.

Θέλω να ξεκινήσω ζητώντας συγνώμη σε όσους χρωστάω λεφτά. Δεν έχω ξεχάσει τα χρέη μου. Σε όσους παπαρολογισα και ζαλισα με τις αμπέλοφιλοσοφιες μου. Σε όσους υποσχέθηκα και δεν επραξα.Σε όσους πίστεψαν σε μένα και τους προδωσα. Και πάνω απ' όλους ζητώ συγνώμη απ το γιο μου, που δεν επεμεινα στα πιστεύω μου, στο ότι δεν είμαι κατάλληλη για μάνα.

Με λένε Μαρκελλα και φοβάμαι ακόμη και τη σκιά μου.
Αλλά έχω ανάγκη και να ακουστω.

Ολα μου φαίνονται άσκοπα. Ποτέ στη ζωή μου δεν μου είχαν φανεί όλα τόσο ανούσια. Οι σχέσεις, οι άνθρωποι, οι δικαιολογίες,  πορεια όλα.... Ποτέ θα αλλάξει Αυτό;

I am back. Am I back???

Παπουτσι απο τον τοπο σου....

...κι ας ειν' και μπαλωμενο. Έτσι έλεγαν οι παλιοί.

Χρόνια τώρα δηλώνω πολίτης αυτού του κόσμου. Απετάξας τον ρατσισμο; Απεταξάμην. Απετάξας τις μικροαστικες αντιλήξεις; Απεταξάμην. Και ακόμη προσαθώ να το κάνω. Αν κι έχω δει την "άλλη" πλευρά του μεταναστευτικού, ακόμη προσπαθώ.

Υπάρχει μετανάστευση και μετανάστευση. Λόγω πολιτικών αναταραχών, λόγω οικονομικής ανέχειας και λόγω... αφέλειας των Ελλήνων. Υπάρχουν πολλές χώρες που μας στέλνουν τα παιδιά τους με σκοπό να περάσουν λίγο παραπάνω στην Ευρώπη, παράνομα πάντα, αλλά αυτά βλέποντας την ευκολία επιβίωσης και κέρδους στην Ελλάδα μένουν εδώ φέροντας εις πέρας τις business τους. Και εννοείται πως οι Έλληνες είναι το ανέκδοτο τους. Αφελείς, μαλάκες, εθισμένοι στο σουβλάκι και την αδιαφορία. Και πάντα εύκολος στόχος για κλοπές, απάτες.

Αυτά τα έμαθα μετά από 10 μήνες συμβίωσης με τον έρωτα που ήρθε παράνομα και από μακριά. Και που ακόμη κρατεί. Ποτέ δεν δήλωσα φανατική Ελληνίδα, λάτρης του νεοέλληνα και της κουλτούρας του. Το αντίθετο θα έλεγα. Δηλώνω ρατσίστρια στις bmw με δόσεις, στα ακριβά κινητά και στη μπουζουκερί της παραλιακής. Ενίοτε δηλώνω και ανθέλλην. Αλλά μετά από κουβέντες, καυγάδες και αμέτρητες προσπάθειες να εεξηγήσω ότι Ελλάδα δεν είναι μόνο η Αθήνα, πικραίνομαι. Πικραίνομαι που ακούω τόσους πολλούς ανθρώπους να έχουν τέτοια γνώμη για τη χώρα που ζω. Να μην μπορούν να δουν τους τόσους ανθρώπους που προσπαθούν να κάνουν μία μικρή διαφορά. Να βλέπουν μόνο τον εγωισμό του Έλληνα που κλείνει τους δρόμους, δεν αγαπά μήτε τον εαυτό του, μήτε τον πλησίον του, τον Έλληνα και δη τον Αθηναίο που δεν σκάει το χειλάκι του, τις Ελληνίδες που είναι έτοιμες για όλα (αλήθεια αυτό πότε συνέβει; Συνήθως γελάγαμε με άλλες εθνικότητες που δεν άφηναν αρσενικό για αρσενικό...), αυτούς που εκμεταλλέυονται τα πάντα. Πώς μπορώ ν' αλλάξω την εικόνα;

Παπούτσι από τον τόπο σου κι ας είν' και μπαλωμένο. Το έλεγαν αυτό άραγε για να μην αναμιχθούν οι ράτσες ή γιατί ήξεραν ότι η διαφορά της κουλτούρας σε πολλές περιπτώσεις είναι καταστροφική;

Bennouna....

Την πρωτη φορα που της το ειπε, ανοιξε τα ματια της και τον κοιταξε με λατρεια. Μετα καταλαβε οτι το bennouna ειναι κατι που ελεγε σε ολες. Κατι σαν "αγαπη μου". Μονο που αυτος ειχε πολλες αγαπες. Κι ας της ελεγε πως αυτη ηταν η πιο δυνατη. Χαθηκε μεσα στο bennouna και αφησε και τον εαυτο της και το γελιο της και την ανεμελια της. Χαθηκε μεσα σε μια λεξη κι εχασε τα παντα. Ετσι το εβλεπε τωρα. Bennouna, λοιπον.

Facebook, internet, skype, κ.λ

Ημουν πολυ βαθια νυχτωμενη. Λες και δεν ειμαι χρονια στο ιντερνετ, λες και δεν ξερω τι συμβαινει στον κοσμο γενικα. Ειχα κρατησει μια "ρομαντικη" εικονα, μακρια απο το mirc, τα chat και τα forum, που ηξερα πως ηταν ειτε γκομενοπαγιδες, ειτε μια ευκαιρια να πηδηξεις και να πηδηχτεις. Ευτυχως ανοιξαν τα ματια μου. Ξαφνικα ειδα την πραγματικοτητα. Κι οσο εγω χρησιμοποιουσα ολα αυτα τα μεσα "κοινωνικης δικτυωσης", η αλλη πλευρα εμφανιστηκε.

Ποια κριση; Ολοι βρισκονται σ' ενα μεγαλο κρεβατι ετοιμοι ν' ανοιξουν, οχι την καρδια τους για να μιλησουν, αλλα τα γεννητικα τους οργανα. Elelitsa skise me, Anna xekoliara, Babis terastios... Και φωτογραφιες, πολλες φωτογραφιες, μηνυματα, χυδαιες προσεγγισεις, λες και το πιο σημαντικο πραγμα στον κοσμο ειναι ειτε ενα παλαμαρι, ειτε μια τρυπα. Οκ οχι μία, δύο. Και το peeping να κραταει τα σκηπτρα του βασιλια. Γιατι μας αρεσει να κοιταμε; Τι μας λειπει; Ποιος ο λόγος να εκτεθεις έτσι στα ματια χιλιάδων; Για ποια επιβεβαιωση μιλαμε;

Το "θελω να σε πηδηξω", εγινε like, το "παρε μου μια πίπα" poke και οι ωρες ατελειωτες, ο κοσμος ειναι μεγαλος. Ποτε δεν ημουν συντηρητικη. Παντα ειχα ανοιχτο μυαλο. Αλλα αυτο, πλεον, μου φανταζει τοσο οχι χυδαιο απλα, αλλα βρωμικο. Το σεξ ειναι βρωμικο, ετσι λεγανε παλια, για να δημιουργησουν ενοχες. Οχι το σεξ δεν ειναι βρωμικο, εμεις ειμαστε ζωα. Οχι ζωα, αυτα δεν φταινε σε τιποτα. Εμεις ειμαστε γλιτσεροι. Λες κι εχουμε βγει απο βαλτο. Και οταν η αυτοεκτιμηση μας ειναι στο ναδιρ, αντι να το βαλουμε κατω και να δουμε τι παει στραβα, εκτειθεμμεθα. Ποτε ο εγκεφαλος μας μετακομισε, στο κατω μερος του σωματος μας; Και γιατι ειναι τοσοι πολλοι και τοσες πολλες που ψαχνουν την επιβεβαιωση μεσω του εκχυδαϊσμου; Τι σπρωχνει μια ωριμη γυναικα να ανοιξει τα "σωψυχα" της; Μία μικρη κοπελα να ποζαρει σαν Λολιτα στο δωατιο της; Μπορεις ακομα να δεις τις κουκλες της.

Πως μπορεις να πεις σε αυτα τα κοριτσια, οτι με αυτες τις κινησεις το μονο που καταφερνουν ειναι να εξιταρουν και οχι να προκαλουν θαυμασμο; Και στα νεαρα αγορια οτι αυτο που βλεπουν πρεπει να το σεβαστουν; Πώς μπορεις να τα κανεις να εκτιμησουν το αλλο φυλλο και να σεβαστουν τις επιθυμιες του; Και μετα λες. φταιει ο βιαστης. Πώς μπορεις να εκπαιδευσεις μια ολοκληρη γενια να ανοιγοκλεισειτα ματια της και οχι νατα εχει συνεχεια ανοιχτα, κολλημενη σε μια οθονη που δεν κρυβει τιποτα;

Δεν ειμαι συντηρητικη. Ρομαντικη ειμαι. Και αναρωτιεμαι. Ποσο κραταει ενας οργασμος;

Κλεισαμε

...για τον πολυ τον κοσμο. Δεν ειμαστε πια για τα ματια ολων. Ένα κομματι μας, πρεπει να μεινει για εμας. Στο κατω-κατω ειχαμε και πολυ καιρο να εμφανιστουμε. Τωρα ομως αυτο το μπλογκ θα χρησιμευει ως ημερολογιο, προσωπικο.

Γιατι στον πληθυντικο; Γιατι πλεον δεν ειμαι μια, φανερωθηκαν πολλες απο εμενα.

Οσοι μεινετε, καλως να ορισετε. Ευπροσδεκτοι!

Μαρκελλα

Αντρες.

Αιώνες τώρα λένε πως οι άντρες είναι οι κυνηγοί, οι πολυγαμικοί, αυτοί που ψάχνουν την αδρεναλίνη μέσα από κάθε βλέμμα. Από τη μια γυναίκα στην άλλη και πίσω στη "δική" τους, που τους αγάπα, την αγαπούν και τους φροντίζει όσο και η μαμά τους. Αιώνες τώρα οι γυναίκες κοιμούνται τον ύπνο του δικαίου, κάνουν τα στραβά μάτια ή καλυτέρα το μαλάκα, γιατί "έτσι είναι οι άντρες". Και παράλληλα προσπαθούν να είναι μανές, εργαζόμενες, νοικοκυρές μα πάνω απ' όλα οι πόρνες τους, έχοντας την κρυφή ελπίδα ότι δεν θα βρουν στο γιακά του πουκαμίσου τους καμία τρίχα αλληνής.

Κάποτε ήταν "θα βγω με τους φίλους μου", "έχω επαγγελματικό ραντεβού/ταξίδι". Τώρα τα πράγματα είναι πολύ πιο απλά. Ένα προφίλ στο facebook/twitter/myspace και όλα τα αΐδια του κόσμου είναι στα πόδια τους. Από τη χώρα τους, αλλά και από προορισμούς εξωτικούς. Σε απόσταση ενός κλικ. Και η δόλια η γυναίκα να προσπαθεί. Αναρωτιέται τι κάνει λάθος ή τι της λείπει. Όσο κι απελευθερωμένη να είναι, σαν άνθρωπος δεν παύει αναρωτιέται. "Γιατί", "τι του λείπει"...; Ώρες και ώρες συνεχόμενες στο ιντερνετ και "άσε με να κάνω τη δουλεία μου". Η γυναίκα δεν είναι χαζή. Ξέρει να βλέπει τα ιστορικά και επειδή οι άντρες δεν είναι και οι πιο ευρηματικοί, βρίσκει τους κωδικούς και κατασκοπεύει. Και κάποια στιγμή σηκώνει το κεφάλι και νιώθει ότι όλη αυτή η κατινιά της έχει κλέψει την αξιοπρέπεια. Τον εγωισμό και την προσωπικότητα της. Αναρωτιέται πώς έγινε εκείνη, σαν αυτές που κορόιδευε. "Ότι γελάς το λούζεσαι" λυγάνε παλιά και αυτό είναι σοφό. Μα πως όμως να μπορέσει να συναγωνιστεί την μυστηριώδη άγνωστη που προτείνει τα κάλλη της, άφοβα και περήφανα σε όλες τις στάσεις, προσφέροντας άπλετη θέα χωρίς γκρίνια και ξεχασμένο μακιγιάζ της προηγούμενης βραδιάς; Αναρωτιέται αν θα έπρεπε να έχει ανταλλάξει το "σ' αγαπώ", μ' έναν καλό οργασμό (που και που) και να είναι εκείνη η μυστηριώδης άγνωστη που γυρνά μόνη σπίτι της τα βράδια. Αν θα έπρεπε να ανταλλάξει την "οικογενειακή ζωή" (που δεν είναι και πολύ σίγουρο πως την ήθελε), με το γέλιο, την ανεμελιά και την ανεξαρτησία της. Ποιο dna την ώθησε στο να πάρει το ρίσκο; Ή πιο αντρικό ψέμα; Η πείρα της, της είχε αποδείξει ότι όταν σε "σιγουρέψει", αλλάζει. Γιατί να μείνεις; Ποια ανασφάλεια σε οδήγησε εκεί; Ή μήπως δεν είναι ανασφάλεια και είναι η οφθαλμαπάτη της αγάπης; Και γιατί οφθαλμαπάτη; Γιατί μέρα με τη μέρα ανακαλύπτει ότι η αγάπη είναι μια υπερεκτιμημένη λέξη, που χρησιμοποιείται πολύ, αλλά σαν έννοια είναι παντελώς ανεφάρμοστη. Όταν αγαπάς δεν ψάχνεσαι όσο κυνηγός κι αν είσαι.

Και ως έξυπνο κι εξελιγμένο μοντέλο ανθρώπου, δεν κατηγορείς την εκάστου κυρία αλλά τον ίδιο τον άνθρωπο που ΕΣΥ επέλεξες να ζήσεις μαζί του. Κατ' επέκταση εσένα την ιδία. Γιατί οι επιλογές μας είναι αυτές που μας ορίζουν.

Τελικά μήπως η ανεξαρτησία με όλα της τα μειονεκτήματα θα ήταν η καλύτερη επιλογή για την ψυχική υγεία μιας ανήσυχης γυναικάς που δεν ονειρεύτηκε ποτέ νυφικά και σπίτια; Μπορείς τελικά να φύγεις από τα πάντα, όπως έλεγες ή είναι απλά ένα παραμύθι;

Και κάπου εκεί θυμάται ότι έχει ξεχάσει εντελώς τον εαυτό της, για να δοθεί σε κάτι που πίστεψε αλλά της πρόδωσε την εμπιστοσύνη. Έστω και εικονικά.

ΥΓ. Έχω αρχίσει και σιχαίνομαι όλα τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης.... Και σιγά-σιγά και τους ανθρώπους.

Σ-χεσεις...;

Πρέπει να ομολογήσω πως οι σχέσεις είναι ένα πολύ δύσκολο πράγμα. Χρειάζονται συνέχεια προσοχη, φροντιδα και ποτίσμα. Όντας πολύ καιρό εκτος, βρίσκομαι στη δύσκολη θέση να ομολογήσω πως πλέον δεν έχω ιδέα για το σπορ. Αυτό που έχω καταλάβει είναι ότι χρειάζεται πολύυυυυυυυυυυυ δουλειά. Και από τους δύο. Και οταν τους δύο ενωνει κι ένα τριτο πρόσωπο, δεν μπορείς να κάνεις πίσω, το μονο που κάνεις είναι, όχι απλά μπροστά, αλλά ντουγρού φόρτσα. Και την αγαπη πώς την αναγνωρίζεις; Ποιο είναι αυτό που σε κάνει να καταλαβεις ότι ο άλλος είναι ένα κομμάτι δικό σου, που σε καμία περίπτωση δεν θέλεις να χάσεις; Πώς διαχωρίζεις τη συνήθεια, από την αγαπη; Ή ο φόβος του "μενω μόνος"; Κι αν τελικά η συντροφικότητα είναι ένα τέχνασμα απλά για να μην σαβουρογαμάμε δεξιά-αριστερά, ποιος θα μας αποκαλύψει την συνωμοσία; Είμαστε τελικά γεννημένοι για να αποτελούμε μονάδες, μέσα σ' ένα ζευγάρι;