Ειμαι λιγακι απογοητευμενη

Απο τους ανθρωπους . Ανθρωπους που τους εκτιμησα , τους πιστεψα και τους εκανα λιγακι δικους μου . Τους αφησα να μπουν στις σκεψεις μου και ανοιξα κομματια της καρδιας μου , βασιζομενη στα λεγομενα τους . Ειχα ξεχασει ομως πως ο κοσμος ειναι κακος και πανω απ' ολα ειχα ξεχασει πως η φυση του ανθρωπου ειναι να λεει ψεμματα προκειμενου να πετυχει αυτο που θελει . Και πως τα λογια ειτε ειναι γραπτα ειτε μιλητα ειναι απλα λογια . Και φευγουν στη στιγμη . Ειχα πιστεψει στην αξιοπρεπεια τους . Και για αλλη μια φορα το χαστουκι ηταν αρκετα δυνατο για να με συνεφερει και να μου δειξει πως τελικα σε αυτη τη ζωη ειμαστε εντελως μονοι μας . Πως ακομα και οταν δεν ζητας τιποτα , παρα μονο ενα χαμογελο η μια εντιμη συμπεριφορα - που σου εχει ζητηθει και εχεις δεσμευτει για να μην την παραβιασεις - παλι στα ιδια σκατα βρισκεσαι . Τελικα αυτον το περιεργο καιρο καλυτερα να μασαμε παρα να μιλαμε ..... Μ.