Dhmhtra Papiou - Ayth H Nyxta Menei

Πιασιμο Ψυχης...

Μερες τωρα, τί λέω όχι μέρες βδομάδες, τι λεω παλι οχι βδομαδες, μήνες, εχω ενα πιασιμο στο στομάχι. Δυσκολο πιασιμο σαν αυτο που μαλλον νιωθεις οταν πρεπει να κανεις ενα βλημα (βημα πηγα να γραψω, βλημα βγηκε) στο κενο, στο αγνωστο, καπου περιεργα anyway... Προσπαθω να διασκεδασω την κατασταση, να βρω εκεινον τον παλιο εαυτο (που με εχει εγκαταλειψει μερικα χρονια πισω) που ελεγε πως ολα θα πανε καλα, να δω τη θετικη πλευρα του πραγματος και να με πεισω πως τα πραγματα ναι μεν εχουν αλλαξει αλλα ουδεν κακο αμιγες καλου. Κοιτα ομως που τωρα το κακο δεν το επελεξα εγω, οπως εκανα παλιοτερα - τυπου Παπαζογλου "θα παω κι ας μου βγει και σε κακο"- αλλα μου ηρθε σαν κουβας με κρυο νερο στη μουρη ενω κοιμομουν στα χιονια στην Παταγωνια (χαλι αυτο το reality, αντι να χαιρονται που ειναι σε τετοιο μερος, κυνηγαν τα 100 χιλιαρικα anyway ξανα). Και οχι απλα καταλουστηκα με το μπουζι αλλα μου εχει ερθει και ο κουβας στο κεφαλι. Δεν ειμαι πια παιδουλα, δεν ειμαι και μεγαλη αλλα με κανουν και νιωθω 186 και παμε και για παραπανω. Οντας free lancer απο τη δουλεια έως και τις παρεες ξαφνου νιωθω αποκομενη (τυπου Κηλαηδονης "ολοι μου οι φιλοι παντρευτηκανε", και Διονυσιου "πηγαινε με οπου θέλεις ταξιτζη"). Το αποκομενη απο τις παρεες ειναι λογικο. Χαζευοντας χτες παλιες φωτογραφιες, ειδα ποσο καλα περναγαμε και το μονο που ήθελα εκεινη τη στιγμη, ηταν να είχα τοτε το μυαλο να καταλαβω πόσο καλα περναω. Που δεν το ειχα. Τωρα ολοι εχουμε τραβηξει τον ενα ή άλλο δρομο που νομιζουμε πως ειναι καλυτερος για εμας. Ναι, σιγουρα δεν πηγαινε παραπανω αυτη η διασκεδαση/κατασταση, ήταν μια μεταεφηβική φαση που αν συνεχιζε τωρα μαλλον θα ειμασταν σαν το γραφικό Γαλατη στη Μυκονο. Ολα, λοιπον, εχουν το χρονο και τα ορια τους. Οποτε σε αυτο το σημειο χαιρεσαι που ολοι ειναι καλα και που ησασταν τυχεροι που περασατε μαζι ομορφες στιγμες ακομα και αν δεν το καταλαβαινατε τοτε. Και φτανουμε στο βασικο σημειο της εργασιας. Εχω βαρεθει να τη λεω δουλεια, θελω επιτελους να εργαστω κι οχι να δουλεψω. Δεν ειμαι δουλος κανενος, θελω να δινω και να παιρνω, όχι νιωθοντας υποχρεωμενη και ευγνωμων για το κομματελι (μυτιληνεϊκες ριζες) ξεροκόμματου που μπορει ο καθε εργοδοτης να μου πεταξει. Θελω να παραγω και να προσφερω και να απολαμβανω τους καρπους των κόπων μου, θελω να μην μιζεριαζω στην εργασια μου, θελω να ειμαι χαμογελαστη και θελω να συνεννοούμαι με τους ανθρωπους που συνεργαζομαι. Ονειρο Θερινης Νυχτος, ζουμε στην Ελλαδα. Αν και η εκμετάλλευση της εργασιας δεν νομιζω πως ειναι ελληνικο φαινομενο μονο. Αλλα εδω ζω με τα εδω θα μετρηθω. Και αυτο το πιασιμο στο στομαχι, σαν παιδακι που περιμενει κακους βαθμους, που δεν μπορεις να το κανεις κατι, ξυπνας και κοιμασαι με αυτο, δεν ξερεις πως να το λυσεις γιατι οι λύσεις του ηταν στο προηγουμενο εξαμηνο (στην περιπτωση μου στα προηγουμενα χρονια), δεν επρεπε να κανεις τοσες κοπανες για να πηγαινεις για μπανιο, δεν, δεν, δεν... Και ο εργοδοτης να σου δινει τα λεφτα, χαρτζηλικι για τσικουλατες... Ποσο πιο κατω μπορεις να γονατισεις; Η πιστη στον εαυτο σου μειωνεται, πιστευεις πως ολα τα λαθη ειναι δικα σου και μετα βλεπεις χιλιους μυριους καπατσους και πραγματικα κακους ανθρωπους που ειναι μια χαρα χαρουμενοι και ηρεμοι με τη συνειδηση τους κι ας εχουν τσακισει κοσμο και κοσμακη και θυμωνεις. Θυμωνεις τοσο που δεν εχουν τιμωρηθεί και δεν θα τιμωρηθουν. Και αναρωτιεσαι τι ειχες κανει στην προηγουμενη ζωη σου-παραμυθιαζεσαι πως ησουν κατι σπουδαιο για να πληρωνεις αρκετα σε αυτη και παλι δεν μπορεις να βρεις τη λυση. Και το πιασιμο στο στομαχι μεγαλωνει. Και αναρωτιεσαι τι κανεις εδω. Πως μπορεις να μη εισαι βαρος στον δικο σου κοσμο. Να βρεις κατι να χαμογελας γιατι ο ηλιος λαμπει. Αλλα οταν χαμογελας πολυ οι αλλοι το βλεπουν σαν φλερτ και βρισκεσαι μπλεγμενος χωρις να το εχεις προκαλεσει (αυτο αλλη ιστορια σε αλλο κειμενακι). Και πρεπει ναι απολογηθεις κι εκει για τα λαθος μηνυματα που εστειλε το χαμογελο σου. Και μετα συνδιαζεις το χαμογελο με δυο βαθιες ρυτιδες αναμεσα στα φρυδια. Συνοφρυωνεσαι. Και χαμογελας παραλληλα (λιγακι πιο προσεκτικα). Και στο πιασιμο στο στομαχι γινεται μεγγενη (ή μεγκενη;) και ζητας τον απο μηχανης Θεο αλλα ποσα να προλαβει κι αυτος; Πρεπει να φυγεις αλλα πως; Πως τα βροντας ολα και φευγεις;

Τωρα που ψιλοξαναδιαβασα τα παραπανω... Μιλαγα στο πρωτο κι εφτασα στο τριτο... Προσωπο εννοω. Εφυγε και το σφιξιμο λιγακι, ισως τελικα να ηταν μονο μια εντερικη διαταραχη. Θα πεισμωσω και θα βγει. Κα-πως;

Το Σκατο V

Τσικ, Τσικ.Νοιωθω ενα απαλοδυνατο χτυπημα στη μαυρη κομη μου. "Εμπρος..." σιγοψιθυριζω. "Τι εμπρος και κουραφεξαλα μου τσαμπουνας;" ακουω μια φωνη απο πανω. Πανω; Που πανω; Τι πανω; Και βασικα ΠΟΙΟΣ ΠΑΝΩ ; Ανοιγω με δυναμη τα ματια μου και απλωνω το χερι προς το κεφαλι μου. "Επππππππ τι κανεις;" ακουω και νιωθω ενα κατι σαν ηλεκτρισμο να χτυπαει το χερακι μου. "Αν θες να δεις, να πας να κοιταχτεις." Ξαφνικα αρχιζω να θυμαμαι. Το Σκατο, η Αφροδιτη, η "Κριση" της διπλανης. Αλλα αυτο που ακουσα δεν μου εκανε και τοσο Αφροδιτη. Μηπως ειχαν στειλει την Πυθεια; (τσικ, τσικ) Γιατι με τετοιο χρησμο μονο αυτη μιλουσε. "Αντε παενε στον καθρεφτη να δεις την πρωτη αλλαγη, να τη χωνεψεις, γιατι εχουμε κι αλλη δουλεια εδω, αχρηστη κορασιδα." Αυτο που δεν μπορουσα να χωνεψω με τιποτα. ηταν η φωνη της Αφροδιτης. Μη να ητανε γλυκια, μη γλυκερη, μη σκοτεινη και ακαρδη; "Οχι απλα την εχω πατησει με ενα κρυολογημα, εδω και κατι μερες και ειμαι μπουκωμενη", την ακουσα να λεει. "Μπορεις να διαβαζεις τη σκεψη μου;" ρωτησα. " Μα και βεβαια! Τι θεα θα ημουν, αν δεν ειχα και κατι παραπανω απο αυτο το Σκατο που σου εστειλαν; Επισης μπορω να βλεπω και τα ονειρα σου, αν και να σου πω την αληθεια, τα δικα σου ειναι για να τα κανουν ταινια.(τσικ,τσικ). Υπερπαραγωγες, παιδακι μου, καποια στιγμη εψαχνα να βρω τα ποπ κορν για ν' αραξω και να τα δω. Αντε πηγαινε καθρεφτη τωρα, να μου πεις τη γνωμη σου. Οχι πως εχει και πλυ σημασια, αλλα πανω (Ολυμπος) εχουν περασει μετρα για δημοκρατικες διαδικασιες, τωρα τελευταια και δεν θελω να παρω κι αλλο προστιμο. Αλλα να μου πεις ειλικρινα, (τσικ) αν σου αρεσει αυτη η αλλαγη(τσικ)." Αν και ολο αυτο ακουγοταν να ειναι ειλικρινες, κατι μου ελεγε πως δεν θα επρεπε να της παω και πολυ κοντρα. Προχωραω προς τον καθρεφτη. Με μισοκλειστα ματια. Ειμαι μπροστα του. Αρχιζω σιγα σιγα να τα ανοιγω... και....! ΠΗΡΕ ΦΩΤΙΑ Η ΚΑΛΑΜΑΡΙΑ! (τσικ,τσικ) "Αφροδιτη! Τι ειναι αυτο; Πως μπορεσες να μου το κανεις; Αυτο εχει φυγει απο τη μοδα εδω και 20 χρονια! Μα που ζεις;" Μεσα σε ολο αυτο το χαος ενιωσα ενα τσοφλι να κανει γκελ στη μυτη μου και να πεφτει στο πατωμα. Να λοιπον τι ηταν αυτο το επιμονο τσικ τσικ που ακουγα τοση ωρα αλλα δεν ειχα εντοπισει απο που ερχοταν. Οχι τελικα δεν ηταν γραφομηχανη που περναγε τα πρακτικα αλλα η Αφροδιτη που με κινησεις δεξιοτεχνη παικτη του Τζενγκα, ετρωγε πασατεμπο. Και το εκανε χωρις να χαλασει ουτε χιλιοστο απο το τελειο κατακοκκινο κραγιον της. "Τσικ τσικ, δεν σου αρεσει; Τη μοδα τη φτιαχνουμε εμεις, τσικ τσικ, να δεις που θα κανεις θραυση... Τσικ τσικ." "Μα μοιαζω σαν να εχωσα το κεφαλι μου, σε ταντουρι τσικεν και μετα σε πιπερι καγιεν!" "Γιατι πριν που ηταν σαν να ειχες πεσει σε ταφο, μαυρο κι αραχνο και μετα σε μαυρη μπογια παλιων παπουτσιων, ηταν καλυτερα; Ανανεωση, μικρη μου, ανανεωση (τσικ, τσικ)". Με ορθανοιχτα ματια αρχιζω να με παρατηρω καλυτερα. Ομολογω πως το κατακοκκινο μαλλι που μου ειχε χαρισει η Αφρουλα, δεν ηταν και τοσο κακο, αν και ειχα ενα φοβο πως αν εβγαινα εξω με ηλιο, καποιος θα φωναζε την πυροσβεστικη. Ξαναομολογω, ομως, πως μου αρεσε. Και πως εκανε πολυ ομορφο κοντραστ με το σκατενιο γιακαδακι που ειχε εμφανιστει στο λαιμο μου. Και οπως παντα κοιμοταν... "Λοιπον, αλε αντε παμε να βγουμε να δουμε τι αλλες αλλαγες πρεπει να κανουμε για να ξαναγινεις ανθρωπος" (τσικ, τσικ) φωναξε η θεα πανω απ' το κεφαλι μου. "Τι, θα βγουμε εξω... Ετσι;;;; Κι αν σε δουν; Δεν φοβασαι να μην γινει σκανδαλο; Θα ερθουν τα καναλια, δημοσιογραφοι, ξερεις ποσο καιρο σε ψαχνουν; Ξερεις ποσες τηλεοπτικες ωρες εχουν ξοδευτει για χαρη σου , μετα την εξαφανιση σου;" Η Αφροδιτη (τσικ, τσικ, στοπ) εκλεισε τα ματια... Για μια στιγμη φανηκε να αναπολει παλιες καλες στιγμες, ερωτα, σεξ και παθους. Γλυκες αγκαλιες, σαγηνευτικα λογια που ξελογιαζουν και ενα γυρο μοσχαρισιο απο τον Μπαϊρακταρη. Αποτομα, ομως, συνηλθε, κουνησε το κεφαλι περα-δωθε, εσιαξε τα πολυχρωμα μαλλια της (ποτε δεν μπορουσε να αποφασισει τι χρωμα να τα κανει και τα εκανε ολα) και ειπε με βροντερη φωνη: Οχι, εγω δεν εξαφανιστηκα ποτε. Εκεινοι επελεξαν να μη με βλεπουν. Οχι δεν το εκανα εγω, κυριοι, εγω δεν εφυγα ποτεΣ! (μα σε ποιον απευθυνοταν;). Πριν προλαβω να διατυπωσω τη ερωτηση, μου απαντα. "Θα σου πω αλλη στιγμη! Κουτσομπολα! Και ναι, το σουβλακι του Μπαϊρακταρη μου εχει λειψει πολυ. Αλλα μου ειπαν πως εχει χαλασει την ποιοτητα του και πως πλεον δεν βαζει μεσα πολυ κοκκινοπιπερο, οποτε τι να το κανω; Τζαμπα κοπος και θερμιδες! Αναθεματισμενοι Αθηναιοι, καφροι της νεας εποχης, τιποτα δεν αφηνετε ορθιο πια! ΠΑΜΕ! Φοραω τον αορατο μανδυα και αν δεν φυσηξει πολυ και μεινει στη θεση του, ο ατιμος, δεν θα με δει κανεις. Αν φυσηξει, ετοιμασου να πεταξουμε μια στον Ολυμπο, μερχρι να καταλαγιασουν τα πραγματα. Οκ;" "Οοοο....Κκκκ...." ειπα σιγανα και φορεσα το μπουφαν μου. Το Σκατο ακομα κοιμοταν στο σβερκο μου και που και που εδιωχνε απο το προσωπο του τις κατακοκκινες τουφες του μαλλιου μου που το ενοχλουσαν. Τις μαζεψα απο πανω του, σχεδον με τρυφεροτητα. Ηταν καλο Σκατο, τελικα. "ΤΕΛΕΙΩΝΕ, ΛΕΜΕ!" ουρλιαξε πλεον η Αφροτιτη και με εσυρε στην πορτα. Φορεσα το μπουφαν μου. Κοιταξα το σπιτι. Ολα δεν ηταν στη θεση τους. Μακαρι να μην φυσουσε αερας, δεν ειχα διαθεση να τρεχω στον Ολυμπο, χωρια που ειχα και την συνεντευξη τυπου. Καπου βαθια σε καποιο δωματιακι, καποιου διαδρομου του μυαλου μου, ειπα "γαμω την τυχη μου" ελπιζοντας να μην ανοιξει τη συγκεκριμμενη πορτα η Αφροδιτη και το ακουσει. "Α! Ξεχασα να σου πω..." "Εκεινο το ονειρο με τον Ομπαμα που ειδες, ηταν πολυ καλο. Μηπως να το κανεις σεναριο;" Ουτε στα ονειρα σου, σκεφτηκα αφοβα αυτη τη φορα, κι ενιωσα ενα τακουνακι να κοπαναει, ala φλαμενγκο, στη δεξια κορφη του κεφαλιου μου. Εστρωσα το μπουφαν μου και εκλεισα την πορτα. Οπως κατεβαινα τα σκαλια μου ηρθε αυτο που παντα μου τραγουδουσε η μητερα μου, οταν με νανουριζε: Taaaaaaaakeeeeee meeee to the magic of the moment on a gloooooooory night......

Enough Is Enough.

Ρατσιστης δεν ημουν. Πιστευα παντα στις ισες ευκαιριες, στην ποιοτητα ζωης που πρεπει ολοι να εχουμε και στο αδιαφορο του χρωματος και της φυλης. Ποτε δεν ενιωσα αβολα περπατωντας στην Πειραιως ή στα στενακια της Αθηνας, γενικοτερα. Ηρθα να μεινω σε μια αγνωστη, εκεινον τον καιρο περιοχη, που ολοι φώναζαν πως εχει μονο μεταναστες. Τους ελεγα, και ειχα δικιο, πως ειναι περιοχη, πιο ασφαλης απο πολλες αλλες. Ειχα δικιο. Τοτε... Το 2003. Τωρα;

Τον τελευταιο χρονο και κατι ψηλα, κοιταω πισω απο την πλατη μου. Προσεχω. Ειμαι alert. Τα ματια μου εχουν γινει μυγισια και βατραχισια. Επισης το κεφαλι μου μοιαζει με κουκουβαγιας. Γυρναει προς ολες τις κατευθυνσεις. Δεν ειμαι πια ανθρωπος. Ειμαι ενα φοβισμενο ζωο.

Αλλαξα εγω; Μεγαλωσα και νιωθω πιο πολυ τον κινδυνο; Φοβαμαι πιο πολυ για τη μικρη και αδιαφορη υπαρξη μου; Τιποτα απ' όλα αυτά. Απλά η κατασταση αλλαξε.

Μιλαω με φιλους μου που σπουδαζουν εξω. Τους φωναζω, σχεδον, να μην κανουν τον κοπο ουτε καν να σκεφτουν να γυρισουν πισω. Οχι μονο για την κατασταση τον επαγγελματικο τομεα. Ξερω πως για να διασκεδασουν θα κατεβουν στο κεντρο. Και το κεντρο ειναι επικινδυνο. Δεν ειναι τοσο που σκιαζομαι για τις επιθεσεις, σε ολους θα συμβει καποια στιγμη βαση στατιστικων, ειναι γιατι δεν ειναι αναγκη αυτο το φοβο να τον ζησουν κι ανθρωποι που συμπαθω.

Μεσα σε ενα μηνα εχουμε ακουσει για επιθεσεις σε 3 γνωστους. Οχι, δεν ειναι το θεμα οι 3 γνωστοι, ειναι οι αλλοι τοσοι αγνωστοι. Ποσος φοβος, ποσο μισος, ποση αναγκη μπορει να εχει καποιος για ασκησει τοση βια; Και αν ειναι αναγκη και οχι χομπι. Γιατι οι περισσοτερες επιθεσεις γινονται απο νεαρα ατομα, τα οποια μπορεις να τα εντοπισεις με την ακρη του ματιου σου. Και ξερεις πως λειτουργουν απολυτα οργανωμενα. Χτυπανε ατομα που κυκλοφορουν μονα, σε λιγακι αργουτσικες ωρες. Οχι , αργα, κατα τις 11-12.

Αυτο τον καιρο, λογω καταστασεως, δεν υπαρχει κανενας λογος να κοιμαμαι νωρις. Κατα τις 3.50 κι ενω χαζευω ενα ντοκιμαντερ, ακουω γυαλια να σπανε. Δεν δινω σημασια. Τυχαινει. Λεω πως ισως ειναι καποιο μπουκαλι. Μετα απο λιγο ακουω κατι σαν τζαμαρια να σπαει. Προσπαθω να μ,ην δωσω σημασια και να πω το γνωστο "καποιον κλεβουν". Ακομα δεν εχω φτασει στο σημειο να ειμαι εντελως αναισθητη και βγαινω στο μπαλκονι. Βλεπω, οντως, στο απεναντι ψιλικατζιδικο καποιον να βαζει το χερι μεσα απο τη τζαμαρια. Γνωριζω τους ιδιοκτητες. Παιρνω την αστυνομια. Το περιπολικο ερχεται σε χρονο dt. Οκ, τους το αναγνωριζω. Κολλαει ομως πισω απο ενα σκουπιδιαρικο, τους παιρνουν χαμπαρι και γινονται καπνος. Βλεπω τον αστυνομικο να βγαινει και να κυνηγαει. Μετα απο λιγο γυρναει απραγος. Μενουν λιγο, τσεκαρουν, φευγουν. Δεν υπαρχει κατι αλλο να κανουν απο το να δωσουν στιγμα και σε αλλα περιπολικα με την περιγραφη.

Το πρωι (μεσημερι) ακουω πως επιτεθηκαν και ληστεψαν καποια γνωστη μου. Με το γνωστο τροπο. Η γνωστη συμμορια πιτσιρικιων.

Ποτε δεν ΗΜΟΥΝ ρατσιστρια. Τωρα ειμαι. Τωρα δεν τους θελω ουτε εδω, ουτε να τους βλεπω. Τωρα μαζευομαι, οταν περπαταω μονη και βλεπω καποιους να ερχονται προς τα εμενα. Τωρα εχω ανοιχτα αυτια και ματια ακομα και στο σπιτι.

Εξαθλιωμενοι ανθρωποι που ηρθαν εδω οχι για να βρουν ενα καλυτερο μελλον, αλλα πιο ευπορο και χαζοχαρουμενο περιβαλλον, για να κατακλεψουν. Γιατι δεν τους νοιαζει, δεν εχουν συναισθηση. Ξενοι, αλλοδαποι που αντι να γινουν πρεζακια στη χωρα τους, ηρθα να γινουν εδω. Δεν με νοιαζει ποιος ανοιξε τα συνορα, δεν με νοιαζει που ο σκατοδημαρχος δεν κανει τιποτα. Με νοιαζει πως δεν νιωθω ασφαλεια ακομα και μεσα στο σπιτι μου. Μου τα τρωνε δεξια κι αριστερα χιλιοι-μυριοι. Δεν μπορω να κανω κατι για τα πολλα που εχουν κλαπει. Αλλα... Αν τυχει σε μενα δεν ξερω πως μπορει να αντιδρασω. Ισως ξεκινησω να κουβαλαω ενα μικρο μαχαιρι απανω μου. Ή εσεις ή εγω. Νομος της ζουγκλας. Αλλα αλίμονο σε εκεινον που θα βρεθει μπροστα σε καποιον που δεν θα αντεξει αλλο και θα τον φαει λαχανο. Σε αμυνα.

Δεν ζουμε σε πολη, ζουμε σε εμπολεμη ζωνη. Δεν υπαρχει ελευθερια. Η ζωη σου για τη ζωη μου. Αναθεμα στο ανθρωπινο ειδος.

Μ.

Περι Τζουλιας και Αλλων Γερμανιων.

Τα συγχαρητηρια μου στη Διδα Τζουλια. Επιτελους ακουσαμε το γνωστο "τι χοντρος που ειναι ο πουτσος σου" στα ελληνικα. Οχι δηλαδη, γιατι ειχαμε βαρεθει να το ακουμε στα αγγλικα, στα γαλλικα και βεβαιως στα γερμανικα. Ειδου η απαντηση μας στους Γερμανους. Γαμιομαστε κι εμεις καλα και αμα λαχει εχουμε και κουκλαρα για να το αποδειξει. Οχι τις πατσαβουρες γερμανιδες που με τα τερτιπια τους σε κανουν να θελεις να ξερασεις. Οχι με κουτακια coca-cola στο μουνι. Οχι με fake αχ-ωχ-ουχ. Οχι με αλλα κινητρα. Απλο, καθαρο, τιμιο γαμησι. Και με βλεμμα στην καμερα οχι περιολουθε. 19,90 το βογγητο αμα λαχει, θελετε κι εσεις κ.Μερκελ; Οχι δηλαδη, εφοσον δεν εχετε σκοπο να βοηθησετε τουλαχιστον να κανουμε μια ανταλλαγη. Ποσα dvd να σας δωκουμε για να ξεστραβωθει το ματακι σας και να σταματησετε να μας ζητητατε νησια και Ακροπολες;

Καλα εκανε η μικρη. Εκανε αυτο που ολοι ξερουμε πως κανουν αυτες οι ομορφες γυναικες στην Ελλαδα (και οχι μονο) και με προοπτικες να ανεβασει το κασε της κατα παρα πολυ. Εξυπνη η μικρα. Και καθολου προσποιητη. Γουσταρει και φαινεται. Ακομα ομως και αν δεν γουσταρει το κανει να δειχνει αυθορμητο. Δεν ξερω αν ηταν πιωμενη, κοκαρισμενη ή απλα βαριεστημενη οταν το εκανε. Το εκανε ομως καλα. Και εχουμε καιρο να δουμε καποιον εδω, να το κανει ΚΑΛΑ. Εχουμε φαει με το κουταλι τη σεμνοτυφια των νοικοκυρων, γηραιων και νεαρων, ειπαμε η Ελλαδα μαστιζεται απο νεοσυντηρητισμο. "Πως τα κανατε τα παιδια;" "Με τηλεκοντρολ και κοντρολ. Ιεραποστολικα."

Το τι κανει ο καθενας στην κρεβατοκαμαρα του ειναι δικο του θεμα. Ετσι μας βολευει να λεμε εδω και χρονια. Κι ομως ολοι ασχολουμαστε. Ποιος ειναι στεϊτ, ποιος οχι, σε ποιαν αρεσει να τον παιρνει both ways και ποιος/α κανει τις καλυτερες πιπες. Μεταξυ μας, ολα για ενα πηδημα γινονται. Η 30χρονη εκατσε στον υπουργο για μια θεση. Η αλλη σκοτωσε τον παπα γιατι δεν της καθοταν. Παντρεμενες σε γκαρσονιερες απολαμβανουν ειδικες περιποιησεις απο αλλοδαπα αγορια. Αντρες με επιφανεια ή οχι πληρωνουν για να εχουν καλλονες στο κρεβατι τους. Και μιας και ειπα καλλονές. Τι θα κανουν αυτα τα κοριτσια αμα περασει η μπογια τους; Πως θα βγαλουν το προς το ευ ζην και το ζην; Πρεπει να κοιτανε μπροστα και να εξασφαλισουν το μελλον τους. Γιατι, πως να το κανουμε, η ομορφια εχει ημερομηνια ληξης. Ασε που ο ανταγωνισμος ειναι μεγαλος και καθε μερα βγαινουν και νεα φυντανακια στην αγορα. Οχι, καλη μου, καλα εκανες και καλα θα ηταν το dvd να το παρουν και μερικες κυριες για να δουν γιατι ο συ-ζυγος εχει meeting μεχρι αργα. Σεμνοπαρθενες ανοργασμικες.

Παλιοτερα υποστηριζα μια χαζη θεωρια συνομοσιας. Οτι οταν κατι κακο ηταν να γινει στην Ελλαδα, μας αναστηλωναν το εθνικο μας αναστημα. Κατι σε ποδοσφαιρικο, κατι σε Γιουροβισιανικο, κατι anyway. Μαλλον τωρα καταλαβαν πως ολα αυτα δεν θα πιασουν και εριξαν στο τραπεζι το "γαματε γιατι χανομαστε". Τζιμανι ο Γιωργακης χεχεχε.

Ζηλευουμε και σχολιαζουμε, οσα δεν μπορουμε να κανουμε. Καπως ετσι δεν παει το παραμυθακι;

Εγω το μονο που θελω να δω, κι απο εκει θα φανει ποσο της κοβει, ειναι τυο πως θα το χειριστει απο εδω και περα. Γιατι καλα το εκανε, αλλα ποσο θα μπορεσει να αντεξει την ελληνικη κριτικη και δεν θα πεσει σε δικαιολογιες.

Ευγε κοριτσι, εισαι εξαγωμενο και κερδοφορο προιον, πια!

Γαμω το Κουναβι μου!

Οχι αγαπητοι κυριοι και αγαπητες κυριες! Δεν μας κυβερνανε αυτοι που ψηφισατε και τωρα τους βριζετε, ουτε αυτοι που ειναι πισω απο αυτους που ψηφισατε και μας κυβερνουν. Δεν ειναι αυτοι που μας αποβλακωνουν και μας κανουν να παλευουμε καθε μερα για πραγματα που πριν απο λιγα χρονια θα γελαγαμε μαζι τους. Αυτοι που μας πανε μπρος-πισω ειναι οι διαφημιστικες και οι αναγκες που μας δημιουργουν. Ακομα και μετα απο τοσα χρονια δεν εχω μαθει τη σωστη τους ορθογραφια. Οντας αρκετο καιρο κλιεσμενη μεσα στο σπιτι και με παρεα την tv και το νετ, εχω δει τα χιλια μυρια οσα. Στεφανιδου ευτυχως ακομα δεν ειδα, ουτε τα κουτσομπολιστικα τα μεσημεριανα εκεινη την ωρα ειμαι συνηθως στο σκαϊ.

Αυτο που ομως μπορω να πω ειναι πως ενα πραγμα. Δεν βριζω κανεναν, δεν καντηλιαζω τιποτα παραπανω απο τις διαφημησεις. Το μοντελο του πατρις-θρησκεια-οικογενεια, στο μεγαλειο του. "Γαλακτος του εφτιαξα σημερα, τι θα εκανε χωρις εμενα" λεει η ξανθια (δεν φταιω εγω) καθως πρεπει, γλυκια και γλυκερη συ-ζυγος. Η απαντηση μου: θα ετρωγε στη μανα του. Αρπαζει το τοστακι και συγκεντρωνετε παλι στον υπολογιστη του -να δεις πως παιζει warcraft, ειμαι σχεδον σιγουρη. Αγαπημενο ζευγαρι τρωει γιαουρτια και οργαζεται. Ευτυχισμενη γυναικα μιλαει με ανεση πλεον στο κινητο της. Μωρη ασε το κινητο και πιες κανα καφε με την κολλητη για να της πεις οτι ο γκομενος σου κανει νερα. Ευτυχισμενοι αντρες, που ειναι οι γιγαντες που δεν υπαρχουν πια, καταστρωνουν τα σχεδια για το μελλον για ενα καλυτερο αυριο, πινοντας ενα καλο ουισκι- εκει δεν υπαρχει ιχνος γυναικας, μαλλον θα φτιαχνει τα τοστακια. Γιαγιαδες που φτιαχνουν πολυεθνικα τσαρτς για τις κατσικες (οκ με αυτη γελαω κι εγω, αλλα μετα το πνιγω, γιατι συνειδητοποιω οτι αν κανουν τσαρτς και μπουκλετς για τις κατσικες και την παραγωγικοτητα, εγω δεν προκειται ποτε να βρω δουλεια, μιας και το ανοιγω το γαμημενο το στομα μου και που και που λεω πως βαριεμαι να ειμαι παραγωγικη. Προϊοντα για λαμπερα μαλλια, οδοντοκρεμες για να μην φαινεται ποσο χρονων ειμαστε, σουτιεν που στα κανουν 2 νουμερα μεγαλυτερα, κρεμες για αντρες και γυναικες και γιαουρτια, πολλα γιαουρτια, τοσα πολλα που φοβαμαι πια πως αν ξεστομισεις πως δεν σου αρεσει το γιαουρτι θα σε πανε στο αποσπασμα. Πολλοι χυμοι, τοσο χρωματιστοι που νομιζεις πως ειναι υγρα για παρκετινη και το αναποδο. Πολλα μαλακτικα ρουχων, που μοιαζουν με χυμους. Ομορφες γυναικες, λαμπεροι αντρες που τα κανουν ολα και ΤΡΩΝΕ ΚΑΙ ΕΝΑ ΓΙΑΟΥΡΤΙ. Πολλα κινητα, πολυ ιντερνετ, πολλες σερβιετες - εσεις τι βαθμο βαζετε στη σερβιερτα σας; Δεν το εχω σκεφτει, ειλικρινα γιατι πρεπει να βαλω κρεμα στο προσωπο, να παρω οδοντοκρεμα να φαινομαι νεοτερη, να κανω αλλο συμβολαιο κινητης για να μιλαω περισσοτερο, τωρα να σας πω την αληθεια δεν ξερω με ποιον, να φτιαξω το τοστακι και ... ΝΑ ΦΑΩ ΚΙ ΕΝΑ ΓΙΑΟΥΡΤΙ. Α, μεσα σε ολα αυτα πρεπει να κανω κι ενα παιδι γιατι δεν μπορω να παρακαμπτω τις διαφημησεις που αφορουν μωρα και παιδια. Πρεπει να τα κανω ολα.

Δεν ειναι μονο οι γυναικες που πρεπει να τα κανουν ολα. Και οι αντρες δεν πανε πισω. Πρεπει να παρουν οπωσδηποτε αποκωδικοποιητη, γιατι δεν ειναι δυνατον να παιρνανε καλα με τον ανθρωπο τους χωρις γκρινια. Πρεπει να αποφευγουν τη μουρμουρα, την πεθερα, τη γυναικα τους,να βλεπουν μπαλλα με τους κολλητους (κι αλλα τοστακια εδω) και να ζαχαρωνουν και τις καινουργιες γειτονισσες. Που και βεβαια ειναι δυο και ισως να ειναι και λιγακι λεσβιες, ετσι για να υπαρχει ποικιλια, βρε αδερφε. Α! Να μην ξεχασω τα χαμηλα λιπαρα. Απο τη μια. Γιατι απο τηυν αλλη πως θα σιαξεις ενα καλο ψητο αν δεν βαλεις καλο βουτυρο. Αλλα μπορεις να το ισορροπησεις με κρεμα γαλακτος με χαμηλα λιπαρα. Αληθεια απο ποτε εμεις στην Ελλαδα, εχουμε σε ολες τις συνταγες κρεμα γαλακτος; Σε λιγο νομιζω πως θα μας την δειξουν και στη φασολαδα. Εσκασα η γυναικα δεν λεω αλλα. Ακομα.

Η εξελιξη ειναι πραγμα θετικο. Ο βομβαριδισμος πληροφοριων όμως; Η σχεδον καταναγκαστικη επιβολη αναγκων (τι λεω παλι!) ειναι πραγματικα εμετικη. Το μπρος-πισω στις παλιες αξιες με νεα αμφιεση ειναι τρομακτικο. Ο νεοσυντηρητισμος επισης τρομακτικος. Υπουλος ο τροπος που διαλεγουν και κεκαλυμενος.

nkjdvlkasd

Γεια

Ευχαριστώ :)

5/1/2010-3/4/2010

Κοντά τρεις μήνες που έκανα και θα κάνω να βγω έξω. Δεν ξέρω αν είμαι σημαδιακό αλλά η επίσημη ημερομηνία λήξης της ανάρρωσης μου πέφτει Μ. Παρασκευή. Τρεις μήνες σπίτι, ηρεμία, ανακατάταξεις, σκέψεις , πολλές ταινίες, αρκετά βιβλία κι ένα μεγάλο ευχαριστώ σε όσους με σκέφτονται.
Δεν είναι ότι καλύτερο να μην μπορείς να τα καταφέρεις μόνος, από τη στιγμή που είχες συνηθίσει έτσι. Αλλά πιστεύω πως τίποτα δεν γίνεται άσκοπα.

Με αγχώνει λιγάκι η 6η του μήνα, δεν έχω ξανακάνει χειρουργείο, δεν έχω μείνει ποτέ σε νοσοκομείο και σίγουρα δεν είχα ποτέ άμεση ανάγκη άλλους. Τώρα έχω ΚΑΙ ΔΕΝ ΜΟΥ ΑΡΕΣΕΙ ΚΑΘΟΛΟΥ! Δεν το φωνάζω γιατί με πειράζει ακριβώς, το φωνάζω γιατί δεν μου αρέσει. Μόλις πάρω πίσω το χιαστό μου, που με παράτησε, θα φροντίσω να είναι απόλυτα αυτάρκης.

Γκρίνιας τέλος.
Τεράστιο ευχαριστώ για όλα τα τηλ. mail και όλα τα άλλα.
Θα επιστρέψω σύντομα, δυνατότερη και με πιο πολύ φόρα.

xxx
M.

I Am Back ή Κατάσταση Κρεπ

Παει καιρος, ναι, παει καιρος. Εχω τοσα να πω και να γραψω αλλα τόσα, αλλά δεν βγαινει τιποτα απο τα δύο. Ή τουλαστιχον δεν εβγαινε. Περασε η δεκαετια - καλε ποσο γρηγορα- και απο 23 εφασα 33. Ναι, ναι ξερω και την επομενη θα ειμαι 43. Η ανασκοπηση της δεκαετιας ειναι, πάνω-κάτω, όπω είναι και η ανασκόπηση για όλο τον κόσμο. Ξεκίνησε με ελπίδες και καταλήγει μετο κλάσικο δίαιτα-τύπου "από-Δευτέρα". Όνειρα ήρθαν (κι έφυγαν αρων άρων), άντρες ήρθαν (κι έφυγα(ν) άρων-άρων), δουλειές αγαπημένες έγιναν πετρία στο λαιμό μου, φίλοι ήρθαν (κι έφυγα άρων-άρων) και νέοι που μου φέρνουν και νεύρα αλλα κι ένα τεράστιο υπέροχο χαμόγελο. Γιατί οι φίλιες είναι σαν τις σχέσεις. Αν δεν έχεις και τον τσακώμο, σου βγαίνουν νερόβραστο κοτόπουλο χωρίς αλάτι (μπλιάχ). Στη δεκαετία λοιπόν. Με ένα τεράααααστιο ερωτηματικό πανώ απ' την κατακόκκινη χοντροκεφάλα μου. Μήπως τελικά δεν είναι φτιαγμένη, παρά μόνο για να αμολήσω κανα κουτσούβελο και να πιάσω καμιά "δουλίτσα" και απλά να πέρασω και να φύγω αδιάφορα; Η σκέψη και μόνο μου φέρνει τρόμο, αλλα τα δεδομένα μου δειχνούν αυτή την κατευθυνσή. Να ρίξω το φταίξιμο στον Ταύρο, που με καθηλώνει; Ή να τον κάνω ξου και να προσπαθήσω να πάω με το Δίδυμο; Άδειο το σπίτι, κακό να θυμάσαι τα καλά της συγκατοίκησης. Όχι άκυρο καλό είναι, γιατί έτσι μπορείς να καταλάβεις αν είσαι ακόμα άνθρωπος και δεν έχεις γεράσει πριν την ώρα σου. Μπορείς ακόμα να συμ-βιώσεις! Και συνεχίζω ν' αναρωτιέμαι... Αν τελικά είναι να γίνουν κοσμόγονικές αλλαγές το 012, αξίζει να κάνω εκείνη τη δίαιτα που σκόπευα ή να το αφήσω κι αυτο στην τύχη του; Είμαι που είμαι θεατής στην ίδια τη ζωή μου, τι να κάνω προσπάθειες τώρα; Να τος ξαναβγήκε ο οκνηρός Ταύρος από μέσα μου και δεν μι αρες καθολ'... Θεατής στην ίδια τη ζωή μου... Θεατής... Αναρωτιέμαι αν τελικά αξίζουν τα λεφτά που έδωσα για να δω αυτή την παράσταση... Βέβαια το εργάκι δεν έχει τελέψει ακόμα... Όποτε...
Σύνεχίζει να με τρώει αυτό το "μήπως έχω πάρει λάθος δρόμο". Παιδιά... Άντρας...Πλυντήρια...Πεθερά...Κοινωνικές υποΧρεώσεις...Φροντιστήρια... Δεν μου πάει καθόλου, μα καθόλου, αλλά βλέποντας πως η ευκαιρία που ψάχνω δεν έρχεται και δεν μου δίνεται και η ευκαρία (οξύμωρο) να την δημιουργήσω , δεν μπορεί να μην μου περνάει αυτό απ' το όποιο μυαλό μου έχει μείνει... Γυναίκα μόνη στα 33... Και στα 34... Ποτέ δεν απαρνήθηκα τη γυναικεία μου φύση, αλλά δυστυχώς αν ήμουν άντρας θα είχα παραπάνω επιλογές. Θα μπορούσα να μπαρκάρω στο κάτω κάτω και να δω τον κόσμο όπως θελώ. Βέβαια αν ήμουν έξυπνη γυναίκα θα με είχα φροντίσει... Η μανούλα μου, μου το έχει πει "εγώ μια χαρά σε έβγαλα, τα υπόλοιπα είναι δική σου δουλειά"! Θεά η μαμά! Οι κάρτες μου δείχνουν στρόφη προς την πνευματικότητα. Μήπως να μονάσω; Αυτό και αν είναι απ' τ' άγραφα... Δεκαετία... Μ' έχει προβληματίσει. Μήπως τελικά είμαι τόσο κοντόφθαλμη και δεν τις βλέπω ΕΓΩ τις ευκαιρίες; Ή περιμένω κάτι πολύ συγκεκριμμένο; Πέρα από το Τζόκερ... Μπας και κολλάω στο παρελθόν; Μέχρι πριν 1-2 χρόνια ( το μέγιστο), η ζωούλα μου ήταν έντονη. Και ξάφνικά έπεσε... Μήπως αυτό που ζω τώρα είναι το κανονικό και όχι το πριν; Μα εμένα μου αρέσει το πριν, οχι το τώρα! Όχι το τώρα... Η πολύ δουλειά τρώει τον αφέντη και η πολύ σκέψη τον αναποφάσιστο (αναπό-φάσιστο χα, περίεργο). Δεν θέλω να παντρευτώ επειδή δεν συμβαίνει κάτι άλλο, δεν θέλω παιδια, δεν θέλω δουλίτσα. Αλλά όταν όλα σου δείχνουν εκεί, τι παρωπίδες πρέπει να βάλεις για να πας ευθεία; Όπου εσύ νομίζεις ευθεία χεχεχε. Ο μονόλογος του παράφρονα από τον πλάνητη του LSD (γεια σου ρε Γιώργη που το πρωτόπες) και με τρεις ώρες ύπνο, δεν τελειώνει, απλά ξαποστένει και συνχίζι πάραυτα αργότερα-σε αυτή τη ζωή.

ΥΓ. Είμαι απίστευτα παρατΌνος...
xxx
M.

Ιn the city

Μου ειναι δυσκολο εδω και καιρο να γραψω, μιας και δεν εχω καθολου χρονο να δοιορθωσω αυτο το απαισιο προφιλ, πυ κατα λαθος εκανα. Κινητο δεν εχω, δεν μπορω να βρω αυτους που θελω ( αεροστατο για σενα λεω). Η ζωη μου ειναι δουλεια δουλεια δουλεια. Δεν παραπονειμαι, ξερω ποσο δυσκολο ειναι να εχεις πολυ δουλεια αυτο τον καιρο. Εγω εχω, λεφτα πολλα δεν βλεπω, αλλα δεν μου κανει μεγαλη διαφορα.
Την διαφορα την κανει το μεσα, με το εξΩ. Μεγαλη παγιδα. Μεγαλη. Θα επανερθω συντομα με λεπτομερειες...

RAN - Η ταινία θρύλος του Κουροσάβα από 15/10 στους κινηματογράφους

3 Υποψηφιότητες Oscar, Oscar Καλύτερων Κοστουμιών,
BAFTA Καλύτερης Ξενόγλωσσης Ταινίας & Μακιγιάζ,
Yποψήφιο για ΒΑFTA Καλύτερης Φωτογραφίας, Κοστουμιών,
Παραγωγής & Προσαρμοσμένου Σεναρίου,
Βραβείο British Society Of Film Critics Awards Καλύτερης Ταινίας & Φωτογραφίας,
Japanese Academy Award Καλύτερου Art Direction & Music Score

«Ένα αριστούργημα, πέρα απo το χρόνο»
New York Times
«Ένας Βασιλιάς Ληρ της εποχής μας και όλων των καιρών» Chris Peachment, Time Out Film Guide


“Ένας Παγκόσμιος Θρύλος
με τη σφραγίδα του Αυτοκράτορα”
RAN
Το επικό αριστούργημα του Akira Kurosawa

«-Είμαι χαμένος -Αυτή είναι η ανθρώπινη φύση.»
“Λίγο ακόμα, και θα πολεμάμε ο ένας τον άλλον, ξεπλένοντας το αίμα, με αίμα.”
«Έχυσες ωκεανούς αίματος. Δεν έδειξες κανένα έλεος, κανέναν οίκτο. Είμαστε οι γιοι σου και όμως βασίζεσαι μόνο στην τυφλή υπακοή μας. Στα μάτια μου αυτό σε κάνει ανόητο. Ένα γέρο ξεμωραμένο.»

ΣΤΟΥΣ ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΟΥΣ ΑΠΟ 15 ΟΚΤΩΒΡΙΟΥ
ΣΕ ΕΠΑΝΕΚΔΟΣΗ ΜΕ ΚΑΙΝΟΥΡΙΕΣ ΚΟΠΙΕΣ 35mm

ΣΥΝΟΨΗ
Μετά από 70 χρόνια απόλυτης ηγεμονίας ο πολέμαρχος Hidetora Ichimonji αποφασίζει να παραιτηθεί από τα αξιώματα του και να χωρίσει το βασίλειο του σε τρία μέρη για τους τρεις γιους του, με μόνη του επιθυμία να ζήσει σαν τιμώμενο πρόσωπο σε κάθε ένα από τα κάστρα τους. O μεγαλύτερος γιος θα ηγείται ενώ οι άλλοι δυο θα έχουν ίσα μερίδια από την πατρική περιουσία, οφείλοντας όμως να υπακούν και να στηρίζουν τον μεγαλύτερο αδελφό τους. Ενώ οι δυο μεγαλύτεροι γιοι κολακεύουν τον πατέρα τους με σκοπό να τον απογυμνώσουν από πλούτη και αξιώματα, ο μικρότερος προσπαθεί να τον προειδοποιήσει για την ανοησία του. Οι γιοι του δεν πρόκειται να παραμείνουν ενωμένοι. Ο πατέρας εξοργισμένος με την αυθάδεια του, τον αποκληρώνει και τον διώχνει. Ο μικρότερος γιος, όμως, βγαίνει αληθινός. Τα δυο αδέλφια ξεκινούν πόλεμο μεταξύ τους και εκείνος βρίσκεται μπλεγμένος στη δίνη μιας μάχης για εξουσία, δύναμη και πλούτο μεταξύ των δυο γιων του.

ΔΗΛΩΣΕΙΣ ΤΟΥ AKIRA KUROSAWA ΓΙΑ ΤΗΝ ΤΑΙΝΙΑ
“Αυτό που προσπαθώ να δώσω μέσα από το Ran, από την αρχή που το γράφαμε, είναι ότι οι Θεοί ή ο Θεός ή ο οποιοσδήποτε παρακολουθεί τον κόσμο, νιώθει στενοχώρια για τους ανθρώπους που καταστρέφουν ο ένας τον άλλο και αδύναμος που δεν μπορεί να επηρεάσει την ανθρώπινη φύση.”

“Όταν διάβασα ότι τρία βέλη μαζί είναι ανίκητα, είπα αυτό δεν είναι αλήθεια. Άρχισα να αμφιβάλλω και μετά σκέφτηκα. Το σπίτι άκμαζε και οι γιοι ήταν θαρραλέοι. Τι θα γινόταν,όμως, αν αυτός ο εκπληκτικός άντρας, είχε κακούς γιους;”

“Αυτό που με προβλημάτιζε στον Βασιλιά Ληρ, ήταν ότι δεν είχε παρελθόν.

Προσπάθησα μέσα από το Ran να δώσω στο Βασιλιά Ληρ παρελθόν”

“Όλη η τεχνολογική εξέλιξη των τελευταίων χρόνων έχει μάθει στον άνθρωπο πώς να σκοτώνει γρηγορότερα. Μου είναι δύσκολο να αντιμετωπίσω με καθαρή ματιά τη ζωή κάτω από αυτές τις συνθήκες.”
ΓΙΑ ΤΗΝ ΤΑΙΝΙΑ
RAN: Χάος, επανάσταση. Ο Kurosawa ξεκίνησε να σκέπτεται την πραγματoποίηση του "RAN" στα μέσα της δεκαετίας του ΄70, αφού είχε διαβάσει την παραβολή του Ιάπωνα φεουδάρχη και πολέμαρχου Μοri Motonari. Ο Mori Motonari είχε τρεις γιους, απίστευτα πιστούς και αφοσιωμένους στο πρόσωπο του. Ο Kurosawa αναρωτήθηκε τι θα μπορούσε να είχε γίνει αν οι γιοι του, τον πρόδιδαν. Ο ίδιος δεν είχε καταλάβει την ομοιότητα της παραβολής με τον «Βασιλιά Ληρ» του Σαίξπηρ, παρά μόνο όταν ξεκίνησε τον αρχικό προγραμματισμό της ταινίας. Έλεγε ακόμα πως ο Motonari και ο Lear εμπλέκονταν με κάποιο τρόπο που ούτε κι εκείνος μπορούσε να εξηγήσει. Έγραψε το σενάριο μετά την ολοκλήρωση του “Dersu Uzala” και το άφησε στην άκρη για επτά ολόκληρα χρόνια. Στο ενδιάμεσο ζωγράφιζε κάθε πλάνο της ταινίας, χωρίς να σταματήσει να ψάχνει για χρηματοδότηση. Το 1980 και μετά την επιτυχία του “Kagemusha”, που, όπως έλεγε ήταν η γενική πρόβα του Ran, o Kurosawa κατάφερε να εξασφαλίσει σίγουρη χρηματοδότηση από τον Γάλλο παραγωγό Serge Silberman. Το “Ran” ήταν η τελευταία ταινία της “τρίτης περιόδου του Kurosawa”(1965-1985), μια εποχή όπου είχε δυσκολίες στο να εξασφαλίζει υποστήριξη για τις ταινίες του, και αναγκαζόταν συχνά να αναζητήσει ξένη οικονομική υποστήριξη. Ενώ είχε σκηνοθετήσει πάνω από είκοσι ταινίες στις δύο πρώτες δεκαετίες της σταδιοδρομίας του, σκηνοθέτησε τέσσερις μόνο σε αυτές τις δύο δεκαετίες.

ΓΙΑ ΤΗΝ ΠΑΡΑΓΩΓΗ
Ο Kurosawa θέλοντας να παραμείνει πιστός στον επικό χαρακτήρα της ταινίας, χρησιμοποιεί 1400 κομπάρσους, με 1400 αυθεντικά κουστούμια και 200 άλογα, που είχαν εισαχθεί από τις Ηνωμένες Πολιτείες. Τα κοστούμια και οι πανοπλίες, σχεδιασμένα από την Emi Wada(Ran, Prospero’s Books, Hero, House of the Flying Daggers), ήταν χειροποίητα και πηρέ δυο χρόνια για να ολοκληρωθούν. Ο Κurosawa αγαπούσε την μαγνητοσκόπηση σε ανοιχτές και πλούσιες τοποθεσίες. Έτσι ,λοιπόν, το Ran γυρίστηκε σε ένα μεγάλο μέρος του, στο βουνό Άσο, ένα από τα μεγαλύτερα ενεργά ηφαίστεια της Ιαπωνίας. Το τρίτο κάστρο του Hidetora ,που κάηκε ολοσχερώς στην ταινία, χτίσθηκε αυτούσιο στους πρόποδες του βουνού Fuji. Συχνά χρησιμοποιούσε τρεις κάμερες για το ίδιο πλάνο, η καθεμία με διαφορετικούς φακούς και γωνίες λήψης. Οι λήψεις του είναι συνήθως μακρινές και πολύ σπάνια χρησιμοποιεί κοντινό πλάνο. Σε πολλές περιπτώσεις χρησιμοποιούσε στατικές κάμερες και έκανε γρήγορα κοντινά πλάνα, φέρνοντας την βασική σκηνή που ήθελε σε κάδρο, αντί να ακολουθεί την πορεία της μάχης. Επίσης συνήθιζε να κάνει συχνά jump-cut, έτσι ώστε να αλλάζει το ρυθμό της δράσης. Όσον αφορά τους χαρακτήρες, ο Kurosawa, χρησιμοποίησε συμβατικές τεχνικές. Με εξαίρεση, τον Ηidetora και τη Λαίδη Kaede , για τους οποίους ακολούθησε τεχνικές μακιγιάζ και κίνησης που παραπέμπουν στο Ιαπωνικό θέατρο Noh. Στατικές, σιωπηλές σκηνές, ακολουθούμενες από απότομες, ενίοτε βίαιες αλλαγές στην στάση των ηθοποιών και πολύ βαρύ θεατρικό μακιγιάζ. Το Ran θεωρείται η ακριβότερη Ιαπωνική παραγωγή που έγινε ποτέ, κοστίζοντας 12 εκατομμύρια δολάρια.

ΕΜΕΙΣ ΓΙΑ ΤΟ RAN
H ταινία εστιάζει στον εγωισμό του ανθρώπου, στην υπεροψία, τη δίψα για εξουσία και την ανάγκη για αγάπη που δεν εκφράζεται παρά μόνο όταν όλα έχουν χαθεί. Αν και κινηματογραφημένη 25 χρόνια πριν, στην εποχή μας δεν θα μπορούσε να είναι πιο επίκαιρη. Η απεικόνιση της βαθιά ριζωμένης επιθυμίας του ανθρώπου να εξουσιάζει, να υποδουλώνει και να μάχεται τον ίδιο τον άνθρωπο, με καταστροφικά αποτελέσματα, είναι πιο έγκυρη από ποτέ. Αν και στο τέλος της ταινίας, ο πολέμαρχος βρίσκεται να κατανοεί, επιτέλους, το πόσο άσκοπη ήταν η ζωή του μέσα στο μίσος, δυστυχώς στην εποχή μας αυτό, δεν έχει γίνει ακόμα κατανοητό.
Μια επανέκδοση, λοιπόν, σημάδι των καιρών μας.
Μια ταινία για σκοτεινές εποχές σε σκοτεινές εποχές.

Μ.

Sex All Around The City Part Athens(μηπως αυτο το εχω ξαναχρησιμοποιησει????)

Οσο δελεαστικα και να ειναι τα κινηματογραφικα πλατο και οσο και να χαζευουμε τις ζωες των αλλων, το σεξ εντ δε σιτι στην Αθηνα εχει αλλες παραμετρους. Δεν μπορουμε να αγορασουμε τα Μανολο μας, ο Κιστιαν μας σνομπαρει (αληθεια σε οσο window shopping εχω κανει δεν τον εχω πετυχει πουθενα), ο Τζιμι μονο μεσα απο καλογυαλισμενες βιτρινες... Και οσο και αν τα ποθουμε, ουσιασικα εμεις οι αθηναιες , εχουμε και αλλα στο κεφαλι μας. Και ευτυχως που τα εχουμε.
Ακομα προσπαθουμε να δουμε τι παει λαθος με εμας και δεν ριχνουμε τα φτιαξιματα μονο στους αλλους.
Ακομα δακρυζουμε με τα μπισκοτα λασπης στην Αϊτη (τι κι αν τα ξεχναμε μετα anyway).
Ακομα εχουμε τσαμπουκα και δενπεριμενουμε να μας ξελασπωσει καποιος αντρας. Ξελασπωνουμε μονες μας. Με μοιραια αποτελεσματα καποιες φορες, αλλα τι να κανουμε αυτο ειναιτο τιμημα του νεα-γυναικα-μονη-βγαινει.
Εχουμε γκεϊ φιλους αλλα δεν τους περιφερουμε σαν ατραξιον.
Ακομα αναρωτιομαστε για το αν θα πρεπει να ειμαστε εδω και οχι καπου αλλου. Ναι ναι οι πιο πολλες μας εχουμε τρελλες τασεις φυγης.
Ακομα και αν εχουμε 3 κολλητες φιλες, γνωριζουμε κι αλλο κοσμο (ασχετα οτι δεν τον κραταμε ποτε κοντα μας)
Δεν ονειρευομαστε απλα να παμε στο Παρισι. Οι πιο πολλες εχουν ηδη παει και μαλιστα οχι με τον αλλον μισο, αλλα με φιλες και φιλους.
Δεν κατακαιγομαστε να κανουμε παιδια.
Πολλες μας πλεον μενουμε μονες και προσπαθουμε με νυχια και με δοντια να τα βγαλουμε περα.
Εχει τυχει να διωξουμε καποιον απο το σπιτι μετα απο μια τρελλη βραδια αι να του ζητησουμε να βγαλει και τα σκουπιδια.
Δεν αγαπαμε την πολη μας αλλα την ανεχομαστε και μας ανεχεται...
Μπορουμε να παρταρουμε κατευθειαν μετα τη δουλεια. Και με ισια παπουτσια.
Δεν ειμαστε μοντελακια αλλα η καθεμια εχει τη χαρη της.
Δεν μπορουμε να βρεθουμε για πρωινο αλλα μα φορα την εβδομαδα θα βρεθουμε για να πιουμε.
Καπνιζουμε και το κοβουμε και παιρνουμε και κιλα αμα λαχει (τιμημα και αυτο!)
Μαγειρευουμε και μαλιστα πολυ καλα! Δεν εχουμε την κουζινα μονο για μοστρα.

Η τιβι ειναι τιβι και οι σειρες ειναι σειρες. Και ωραιοποιουν και παραμυθιαζουν. Ποσο μς επηρρεαζουν ομως?
Χαζευοντας χτες τη σειρα, σκεφτομουν τα παραπανω. Και σκεφτομουν ποσο θα επιανε αν καθομουν να γραψω ενα σεναριο για τις γυναικες στην Αθηνα και για τις κανονικες ζωες τους.

Αθηναιες βουρ στο ψητο!!!!!!!! Ειμαστε καλυτερες γιατι ειμαστε αληθινες!

In Me...

Και μετα?
Απλα να φυγω...
Μπορω?















Μπαααααααααααααααααααααααα

:)
Μ.

In The City ( Thnx George K. you inspired me)

Ζωη σε 55 τετραγωνικα. Μοιαζει με πειραμα αλλα δεν ειναι. Ειναι απλα ενα "πρεπει".

Ζωη σε 55 τετραγωνικα, με 2 γατες να τσακωνονται. Νομιζω πως ερχομαι προσωπο με προσωπο με το μελλον μου και αυτο δεν μου αρεσει καθολου. Θα το αλλαξω.

Ζωη σε 55 τετραγωνικα. Μια ταινια που τη γυριζω μερα με τη μερα και ωρα με την ωρα. Μετα απο 10 σχεδον ημερες οσο και να προσπαθησεις να αλλαξεις τη ροη, ειναι αδυνατον.

Ζωη σε 55 τετραγωνικα. Ειμαι χαρουμενη που δεν ειναι λιγοτερα. Τοτε θα ηταν πραγματικα ασφυκτικα.

Ζωη σε 55 τετραγωνικα. Δεν σε βλεπει κανενας, δεν βλεπεις πολλους, επικοινωνεις ψηφιακα, σαν να βλεπεις το μελλον.

Ζωη σε 55 τετραγωνικα. Σκεφτομαι πολυ. Δεν βγαζω και πολυ ακρη γιατι δεν εχω αμεσο αντιλογο. Αν αρχισω και ακουω φωνες στο κεφαλι μου, θα εχουμε προβλημα.

Ζωη σε 55 τετραγωνικα.Τις πρωτες μερες αντιδρας, γινεσαι επιθετικος, θελεις να βγεις εξω το νοιωθεις σαν αναγκη στα επιπεδα εθισμου. Μετα ξεχνιεσαι και υφαινεις μικροκοσμο.

Ζωη σε 55 τετραγωνικα. Αγαπας πιο πολυ τους φιλους σου. Νιωθεις απεραντη ευγνωμοσυνη για τα θεμελια που εχετε βαλει. Νιωθεις πως ο κοσμος δεν σε ξεχναει.

Ζωη σε 55 τετραγωνικα. Αν βγεις εξω, εστω και για τσιγαρα, νιωθεις περιεργα. Σαν να κινεισαι σε αμμο. Εισαι σε ολα 2 σεκανς πισω.

Ζωη σε 55 τετραγωνικα. Δεν κοιμασαι καλα. Πεταγεσαι το βραδυ και αναρωτιεσαι πως και ποτε θα τελειωσει αυτο.

Ζωη σε 55 τετραγωνικα. Γελας πολυ δεν μπορεις να κανεις τιποτα αλλο. Το χιουμορ σου γινεται καυστικο και καμια φορα ακουγεσαι μιζερος ενω δεν εισαι.

Ζωη σε 55 τετραγωνικα με μπαλκονι. Βγαινεις εξω οταν δεν εχει ηλιο και κοιτας τον οριζοντα.

Ζωη σε 55 τετραγωνικα. Γινεσαι δημιουργικος. Ξεκινας παλι να γραφεις. Σου ερχονται ιδεες για φωτογραφιες. Κοιταζεις παλια πραγματα και τα φτιαχνεις σε καινουργια. Αναρωτιεσαι τι θα γινει οταν τελειωσουν και αυτα.

Ζωη σε 55 τετραγωνικα. Αφηνεσαι. Ξεμαλλιασμενη και απεριποιητη. Δεν υπαρχει λογος.

Ζωη σε 55 τετραγωνικα. Οικιοθελης εγκεισμος λογω κρισης. Με ολιγη τεμπελια μεσα. Να ειμαστε και ειλικρινεις.

Ζωη σε 55 τετραγωνικα. Θελω να τελειωσει αλλα μεχρι να τελειωσει θα πεισμωσω ακομα πιο πολυ.

Ζωη σε 55 τετραγωνικα. "Δεν εχω κανει κανενα φονο κ.Δικαστα μου. Αλλα ομολογω πως θα ηθελα να καν πολλους."

Ζωη σε 55 τετραγωνικα. Αν ζω αυτο που μας προοριζουν να ζησουμε σε μερικα χρονια, ειναι ασχημο.

All the above is almost fictional. Circumstances are almost fictional . But someday could be real.

M.

Work In The City Part II

Θα ηθελα να μαμακα μου να με ειχε κανει λιγακι πιο ψηλη. Και θα ηθελα εγω να το ειχα χειριστει καλυτερα μεσα στα χρονια και να ειχα το μυαλο μου μονο στην εμφανιση μου. Ετσι θα μπορουσα να ειχα εκμεταλλευτει καταστασεις και ανθρωπους. Επισης θα ηθελα να ημουν 10 χρονια νεοτερη με τα μυαλα που κουβαλαω τωρα. Θα, θα, θα... Ετσι ισως να μπορουσα να υποσχομουν σε αυτο τον καημενο εαυτουλη μου-ειρωνικα το λεω-, πως τα πραγματα θα παν καλυτερα. Ή απλα καλα.

Εδω και 6 μερες κανω τον Αναν σε ενα ζευγαρι που εχει ζησει 2,5 χρονια μαζι και ηταν πολυ ευτυχισμενο. Μεχρι που το θηλυκο αγριεψε. Και κοντεψε να βγαλει τα ματια του αρσενικου. Στο ενδιαμεσο εγω, με την εφημερισα ανα χειρας, να προσπαθω να φερω την ειρηνη και παραλληλα να βρω δουλεια. Το ενα ματι στις αγγελιες και το αλλο στα γατια. "Ζητειται 1 κυρια με οχημα για να μεταφερει 1 κυρια εντος λεκανοπεδιου Αττικης." Δεν θα ειχα καννα προβλημα αρκει να ειχα το οχημα. Τα ματια μου εχουν δει διαφορα αυτες τις μερες. Το στομα μου εχει ανοιξει σε ανθρωπους που ουτε καν με ξερουν-για να ζητησω δουλεια, οχι γι τιποτα αλλο!!! Το κακο ειναι οτι ξερω που ειμαι καλη, αλλα αυτο δυστυχως δεν μπορω να το προσφερω. Ειπαμε κατι ποντους χαμηλοτερη, κατι κιλα βαρυτερη και κατι χρονια παραπανω. Αν αυτη τη στιγμη ημουν αυτα που δεν ειμαι μαλλον θα το εριχνα στην εκμεταλλευση γηραιων. Και με ελαφρα την καρδία.

Κριση. Που να το ηξερε ο λαϊκος βαρδος 3 χρονια πριν που το τραγουδαγε, ποσοι θα το τραγουδαγαν μαζι του 3 χρονια μετα... Κριση. Και οχι μονο οικονομικη, αλλα και προσωπκη και σχεσεων και και και και...
Κριση γενικη, λοιπον.

Κριση στις σχεσεις: χωρις λεφτα δεν εχει εξω...
Κριση στο σεξ: ποσο πια να κανεις? (εδω ταιριαζει η ατακα απο το ανεκδοτο "θα φαμε την αγαπη μας"), ασε που με τετοια ψυχολογια σεξ καλο δεν παιζει! Μην σε κακοχαρακτηρισουν κιολας, ειπαμε ξερεις που εισαι καλη και διαφυλαξε το!
Κριση οικογενειακη: το παιδι δεν εχει δουλεια. Μαυρες πλερεζες στην οικογενεια...
Κριση στις γνωριμιες: "και... τι δουλεια κανεις?" " με χτυπησε κι εμενα η κριση" (ωραιοποιημενη εκφραση για το ανεργη/ος).Λουης ο ανθρωπος
Κριση στη διατροφη: το ρυζι πχ.spar κανει 0.89, ενω το agrino 2.13...
Κριση στις φιλικες σχεσεις ( και η αλλη κριση μαζι): ας μην εκανες αυτα που εκανες και ας σκεφτοσουν πιο πρακτικα. (Υγ. εσυ δεν πρεπει να σχολιασεις απλα να σκυψεις το κεφαλι και να πεις "εχεις δικιο")
Κριση στις φιλικες σχεσεις Νο2: "ποτε θα σε δουμε?" "δεν ειμαι στις καλες μου αυτο τον καιρο" (δεν εχω λεφτα και αν βγουμε εκει θα παει το θεμα, οποτε αστο καλυτερα, μενω σπιτι)
Κριση καργα προσωπικη: ειμαι αχρηστη/ος, τοσα χρονια δεν εχω κανει τιποτα, ειμαι ενα τιποτα.
Η "κριση καργα προσωπικη" μπορει να συνδεεται και με το βουρ απο τον τεταρτο. Αλλα στον δευτερο θα το εχεις μετανιωσει και ασε που μαλλον εισαι τοσι γκαντεμης/ο που δε θα φυγεις με τη μια για τα θυμαρακια αλλα μαλλον θα μεινεις σακατης.
Κριση ενεργειακη: Καλυτερα να κανω μπανιο με κρυο νερο, ακομα ζεστη εχει.
Κριση προσωπκης καθαριοτητας: θα κανω μπανιο οταν εχω interview (σε βλεπω με μαλλι λιγδα μεχρι το Δεκεμβρη)
Κριση ασθματος: Δεν ειχες αλλα μην αγχωνεσαι θα εχεις συντομα. Βλεπεις ολα αυτα ειναι ψυχοσωματικα.
Κριση κοινωνικο περιβαλλοντος: "Τι κανεις ρε παιδια ο ταδε?" "Ασε τον χτυπησε η κριση και δεν ειναι καθολου καλα!" (κοινως "με τις επιλογες που εκανε ας προσεχε- ο καημενος/η)
Συμπαντικη Κριση: Ειπαμε το συμπαν δεν εχει συνελθει ακομα και κανει περικοπες.
Κριση Περιβαντολογικη (αυτη δεν ειναι κακη!): Ανακυκλωνεις τα παντα μιας και εχει απειρο χρονο να τα ξεδιαλεξεις πλεον!
Κριση Δημιουργικη: ... Υπαρχει τετοιο πραγμα?
Κριση Συνειδησης: Σου βγαινει μια κακια για ολους αυτους που μπορει να σε βλεπουν σαν "καημενο/η" ή γι΄αυτους που εχουν ηδη δουλεια και γκρινιαζουν.
Κριση Πραγματικοτητας: "Ολα θα πανε καλα!!!!!" Ναι, αμε , πως...!
Κριση Τραπεζικη: Η κυρια *** εφυγε μονιμα στην Αργεντινη, που να σας τα λεω πολυ ομορφη ιστορια αλλα δεν νομιζω να γυρισει ποτε!!! (Ατακα Dimi)
Κριση Οικονομικη: 2 υρω

Μεγαλο πραγμα η κριση. Σε κανει να αναθεωρεις, να ξεκαθαριζεις και να πεισμωνεις. Και απο την αλλη να στεναχωριεσαι, να τα βλεπεις ολα μαυρα και να περνανε διαφορα απο το μυαλο σου. Αν εκανα αυτη τη στιγμη ενα -ακομη- tattoo αυτο που θα εγραφα θα ηταν "Crisis Inside. Enter At Your Own Risk"

M.

Just In The City....

Καμια φορα φτανεις στο αμην. Και οσο και να μην το θελεις, γινεσαι απομακρος, ανησυχος, επιθετικος. Ξερεις τα λαθη σου και περιμενεις να κανεις αλλα τοσα για να μηδενιστουν τα προηγουμενα. Γι' αυτο μενει μακρια. Ξερεις, δεν χρειαζεσαι καποιον αλλον να στα λεει. Μεγαλωσες στο κατω κατω.

Λαθη κανουμε ολοι. Αλλοι πιο βλαβερα για τους ιδιους, αλλοι πιο βλαβερα για τους αλλους.

Καμια φορα φτανει ο κομπος στο χτενι. Και ολα αυτα που κυλανε στο κεφαλι σου απο μερα σε μερα, μαζευονται, γινονται ενας πανεμορφος μεν καταστροφικος δε, πολιορκητικος κριος και σου γυρναει το ματι αναποδα. Κι εκεινη τη στιγμη αποφασιζεις. Ή βγαινεις εξω και τους παιρνει ολους η μπαλλα ή μενεις μονος και το κουμανταρεις? Εγω προσωπικα μενω και το κουμανταρω.

Μ.

Work In The City...

Ακομα δεν ειμαι ακιβως σε απογνωση αλλα με βλεπω να ειμαι πολυ συντομα...
Αν καποιος ακουσει για καμια δουλεια ας με ενημερωσει.....
Το mail μου ειναι m.p.makri@gmail.com

....
M.

Sex All Around Te City Part Old Friends

Και με το "old" δεν εννοω απλα παλιοι αλλα και αγαπημενοι. Ανθρωποι που τους χανεις μεσα στα χρονια αλλα δεν παυεις ποτε να τους μελετας με αγαπη. Ακομα και αν μεταξυ σας υπηρξαν ιστοριες και ανοιχτοι λογαριασμοι. Το να θυμασαι καποιον και να χαμογελας, καμια φορα ειναι πολυ πιο σημαντικο απο το να του μιλας καθε μερα. Ή εστω συχνα. Και η μεγαλυτερη ικανοποιηση και το πιο λαμπερο χαμογελο ειναι οταν τους ξαναβρισκεις και ανακαλυπτεις οτι κι εκεινοι σε ειχαν στο μυαλο τους. Με τον ενα ή "αλλο" τροπο. Ξαφνικα νιωθεις σημαντικος και οχι αορατος.

Με του παλιους φιλους μπορεις να ανακαλεσεις ομορφες αναμνησεις και αστειες στιγμες. Στιγμες εντασης και παθους. Που ισως να εχει σβησει , αλλα το συναισθημα εχει γινει πιο μεστο με αποτελεσμα να μην ειναι μονο αυθορμητο και βιαιο αλλα σχεδον τρυφερο. Ανακαλυπτοντας τις αλλαγες στη ζωη ο ενας του αλλου, μπορεις να χαρεις ειλικρινα και οχι επειδη πρεπει. Και να αναπολησεις στιγμες "ακαταλληλες δια ανηλικους", συνετα. Και σιγουρα οχι αδιαφορα!

Μιλωντας σημερα με δυο παλιους φιλους, εστω και online ενιωσα δυνατη, ξεχωριστη και ευτυχισμενη... Και δεν εχω λογια να τους ευχαριστησω...

Τι και αν αυτο το γραφω με υποκρουση Johnny Cash-Hurt? Το γραφω με χαμογελο και deep tan...!

ΥΓ. Το ψωμι δεν το εκαψα :)

Ζε Ριτερν (Με γαλλικη Προφορα Παρακαλω)

"Εκλεισα τα ματια μου

εκλεισα και ΄τ'αυτια μου

σενιαρισα τα ποδια μου

και ειπα αντε γεια..."

Αυτο το στιχακι μου ηρθε προχωροντας απο την Χαλκοκονδυλη προς την Βοδα. Δεν ξερω πως θα συνεχισει, αν θα συνεχισει. Η επιστροφη στην Αθηνα ηταν πιο περιεργη απο αλλες χρονιες, μιας και οι αποφασεις που παρθηκα εν μεσω διακοπων - που δεν ηταν ακριβως διακοπες αλλα ενα συνεχες ξεκαθαρισμα, ενα τελος εποχης- βαραινουν ευχαριστα την πλατη μου. Χαζευοντας εναν αλλο τροπο ζωης, πιο ηρεμο, πιο ποιοτικο ισως και συναναστρεφομενη με κοσμο ηρεμο, ειπα πως πλεον αυτη η πολη δεν μου κανει. Πλεον τρωει απο τις σαρκες της, σκοτωνει τα παιδια της και ειναι απολυτα αυτκαταστροφικη. Σαν ανοργαμικη, ξινη γκομενα πο την παρατησε ο καλος της για καποια νεοτερη. Οσο και να στολιστει με καινουργια μουσεια και πεζοδρομους, το μουνι της βρωμαει απο χιλιομετρα. Και οι ανθρωποι που ζουν μεσα σε αυτη να πνιγονται.

Χτες μια περασια απο το νεο μουσειο. Ηρεμο, ομορφο, χαλαρο, καθαρο, περιποιημενο. Σαν πολυτελης ταφος. Με ομορφη θεα. Και μετα απο εκει στην Αποστολου Παυλου. Απο μακρια ακουσα μια φωνη να κραυγαζει - οσο μπορουσε- "εμεις,εμεις,εμεις". Ειδα ανθρωπους με σημαιες... Σαν να εχω παει 25 χρονια πισω. Και οσο μικρη και αν ημουν τοτε ακομα θυμαμαι τον κοσμο που ειχε μαζευτει στην Αθηνα στην ομιλια του Αντρεα. Χτες κρατουσαν σημαιες αλλα οι πιο πολλοι περιφερειακα επιναν καφε αδιαφοροι. Με επιασε η καρδια μου και ηθελα τοσο μα τοσο να φωναξω σε αυτους μετις σημαιες "οχι αλλο πια, ελεος". Δεν το εκανα και απεφυγα το χαος περπατωντας πλαι στις γραμμες, οδευωντας προς το "στεκι του Ηλια" για μια μεριδα παϊδακια. Μετα βολτα για να επιστρεψω σπιτι απο το Γκαζι. Πολυ φασαρια, σαν να ειμαι παλι στην Κρητη στο Κουμ Καπι. Εκει τουλαχιστον ακουγες γελια. Στο Γκαζι απλα ακουγες μουσικη και εβλεπες παγωμενα προσωπα. Ομορφοφτιαγμενα, παγωμενα, ξινα, σνομπ χωρις λογο, προσωπα. Μετα Κεραμεικος. Κοσμος πιο cool μεν το ιδιο σαλταρισμενος δε. Σαν κατι να πλαναται στον αερα που λεει "δεν παει αλλο, αλλα δεν μπορω να κανω τιποτα". Κατα τις 12 στην "Αυλη του Πετρου", τραγουδια. Και στα καπακια αστυνομια για διαταραξη κοινης ησυχιας. Ποτε αραγε θα μπορεσουμε να βγουμε στα μπαλκονια μας και να τραγουδησουμε ολοι μαζι, χωρις να σκεφτουμε οτι αυριο δουλευουμε?

Ζε ριτερν του Αθενς. Δεν μου ελειψε το σπιτι μου. Δεν μου ελειψε η πολη. Δεν μου ελειψαν παρα μονο λιγοι καλοι φιλοι. Σχεδον πνιγηκα με την επιστροφη. Αλλα φταιω κι εγω. Ποιος μου ειπε να φυγω αλλα να μην κανω διακοπες? Εγω θελω να κανω μονιμες πλεον εκτος.

Ο στοχος μπηκε. Περιμενω και απαντηση για δουλεα. Στελνω βιογραφικα. Πινω τον ελληνικο μου και σκεφτομαι το φιλαρακι που ειναι ακομα Κρητη.... Μια γουλια ακομα και εφυγα. Απο τον υπολογιστη για τωρα και ελππιζω καποια στιγμη να γραψω "μια γουλια ακομα και ΦΕΥΓΩ"!

ΥΓ. Η φωτογραφια πανω ειναι απο το μερος των Χανιων που ονειρευομαι να μεινω. Ταμπακαρια...

Μ.

Sex All Around The City Part Αυτασφαλιση

Η ατακα που παιζει τις τελευταιες μερες ειναι "μαγιο με μανικια". "Πλεκεις μαγιο με μανικια .Στην αρχη δεν ειχα καταλαβει καθολου τι μπορει να σημαινει αυτη η εκφραση αλλα μετα τη συνδιασα με τη δικη μου που λεει "αδειο το γηπεδο και παιζω μπαλλα μονη μου εσυ κατσε στις κερκιδες κι εγω θα μου βαζω γκολ" και καταλαβα τι σημαινει "μαγιο με μανικια'.
Το να ξεκινησεις μια καλη γνωριμια μεσα απο ενα one night stand ειναι απο επικινδυνο εως καταστροφικο. Τι να το κανεις ομως οταν εχει ζητησει απο το σκηνοθετη "amor και ας χτυπιεμαι στα πατωματα"( α ρε Χριστινακι χρησιμοποιω τις ατακες σου). Οπως και στη "φωσκολιαδα" ετσι και στο "πλεκεις μαγιο με μανικια" , εχεις φτιαξειτην κατασταση στο κεφαλι σου πριν αυτη καν να συμβει. Με αποτελεσμα να εχεις τερματισει οταν ο αλλος δεν εχει ξεκινησει ακομα. Για να μην σου πω, πριν και δωθει το σημα της εκκινησης. Αν το σκατο ηταν τωρα πανω στο κεφαλι μου, ειμαι σιγουρη οτι θα με εχεζε πατοκορφα. Και ενω τα ονειρα γινονται απο σουρεαλ ακομα πιο σουρεαλ (προχτες εβλεπα πως ειμαι υπερηρωας στην Ομονοια με χαμενες δυναμεις που θα επεστρεφαν μονο αν ετρωγα μελιτζανες τηγανιτες), αναρωτιεμαι τι μου λεει το μεσα για το εξω μου. Και δεν βγαζω ακρη λεμε. Σε περιοδους που ειμαι ανεργη ξερω πως μονο ενα πραγμα δεν πρεπει να κανω. Να σχετιστω με εναν ανθρωπο. Γιατι πολυ απλα κρεμιεμαι απο πανω του. Ευτυχως σε αυτη την περιπτωση δεν εχω κρεμαστει, αλλα οι δολιοι φιλοι μου εχουν ακουσει τα απειρα. Και εδω ερχεται η ερωτηση της ημερας.
Αν στο ΙΚΑΑ ( Ιδρυμα Κοινωνικων Αισθηματικων Ασφαλισεων) δεν σου εχουν κανει καμια ασφαλιση, ποιες ειναι οι προυποθεσεις για ν'αυτασφαλιστεις?
Μ.

Sex All Around The City Part Λιγο Μετα Την Πανσεληνο Του Αυγουστου...

Γυναικες μονες ή με σχεση. Στα 20 στα 30 στα 30 και κατι ψηλα. Και ολες με την ιδια σκεψη... Που παμε ρε κοριτσια?
Τι δηλωση πρεπει να γινει για να σταματησεις να σαλιαριζεις? Και ποσο ηλιθια μπορει να αισθανθεις αν αφησεις μια ευκαιρια, ακομα και για ενα καλο one night stand, σκεφτομενη οτι μπορει αυτο που ισως εχεις και ισως εχει αποκτησε λιγο νοημα, τελικα ειναι μια φουσκα? Αν ο μετοχες στο ΧΑΑ κα σε οποιοδηποτε χρηματιστηριο λειτουργουσαν ετσι,τοτε η κριση θα ειχε ερθει... Οχι δεν θα ειχε ερθει... Θα ηταν μονιμη...
Προσπαθωντας να γνωρισεις τον αλλο πιο καλα, τινεις να γινεσαι γυναικακι. Εννοωντας οτι πιανεσαι απο την πιο μικρη κουβεντα, καλη κουβεντα μεν αλλα αντρικη κουβεντα δε, που σημαινει "τωρα το λεω, τωρα το πιστευω, αλλα μετα ποιος ζει ποιος πεθαινει", ξεχνοντας την προηουμενη σου φυση. Που ηταν (ή και ειναι) νεα, ωραια ανεξαρτητη και κυνηγος. Μπορει να μην ψαχνεις να κανεις παιδια και οικογενεια, αλλα που και που μια αγκαλια τα βραδια δεν ειναι κακη. Και δεν ειναι καθολου κακη οταν και το σεξ ειναι breathtaking. Να κατσεις στ' αυγα σου, λοιπον, ή οχι? Και το θεμα δεν αφορα τοσο τον αλλο αλλα την γυναικεια σου φυση που σε εκδικειται συχνα πυκνα, κανοντας σε να θελεις να σε διεκδικει καποιος. Να σε θελει δικη του. Τοσοι αιωνες αντρικου ζυγου δεν μπορουν να αποτιναχτουν απο πανω σου μεσα σε μια ζωη. Ναι εισαι θυτης. Αλλα θελεις τελικα να εισαι και θυμα. Και εδω μπαινε το 2ο θεματακι. Τι σημαινει "ειμαι με καποιον".
"Ειμαι με καποιον"= Δεν πηδιεμαι δεξα ζερβα
"Ειμαι με καποιον"= Δεν εχω ματια για αλλον
"Ειμαι με καποιον"= Πεταλουδες στο στομαχι και ονειροφευ-γαματα
"Ειμαι με καποιον"= Δεν θα τον ερωτευτω αν δεν μ' ερωτευτει πρωτα
"Ειμαι με καποιον"= Το χρησιμοποιω για ν' αποφευγω αβολες καταστασεις
"Ειμαι με καποιον"= Περιμενω να κανει εκεινος ολες τις τρελλες που θα εκανα εγω για εκεινον (ασκοπα βεβαια, εισαι γυναικα ειναι αντρας)
"Ειμαι με καποιον"= Ειμαι με εσενα κα το γουσταρω τρελλα. Και οσο κρατησει.
Αν τα 4.2 χιλιοστα μακρια απο τη λαμαρινα εινα τεραστια αποσταση, το "ειμαι με καποιον"εχει τοσες εννοιες διαφορετικες οσες και οι νιφαδες του χιονιου. Και το κακο ειναι πως οταν το πεις πρεπει να εισαι και αρκετα προετοιμασμενος για τον ηλιο που θα τις λιωσει.

Κωστη, δεν ξερω για εσενα, αλλα εγω εχω χασει την μπαλλα.
Μ.

Broke & The City

Εγω ηθελα να το πω "cheap & the city" αλλα ο αγαπημενος φιλος μου Δημητρης με διορθωσε και πολυ σωστα επραξε. Δεν ειμαστε πλεον "cheap" αλλα παντελως "broke". Και αν το "summer & the city" καποτε ηταν μεγαλη επιτυχια τωρα απλα ειναι must γιατι πολυ απλα δεν μπορεις να κανεις τιποτα αλλο. Σε περιοδους οικονομικης υφεσης και σε μια εποχη που ολοι ειναι εκτος αφηνεις πισω πραγματα για να εχεις να κανεις. Σπιτι, ξεκαθαρισμα, ανανεωση χωρου. Γιατι πολυ απλα το broke summer in the city δεν σου αφηνει περιθωρια. Και επειδη πρεπει ν α παραμυθιασεις και τον εαυτο σου, οτι καλα περνας, χαιρεσαι που οταν ολοι οι υπολοιποι θα επιστρεψουν μαυρισμενοι και κατακοποι απο τα περα δωθε στα νησια και οχι μονο, εσυ θα εχεις ενα πεντακαθαρο σπιτι υπερτακτοποιημενο και ετοιμο να υποδεχθει το φθινοπωρο που ειναι προ των πυλων. Αν η φτωχεια θελει καλοπεραση, τοτε το broke summer in the city θελει καθαριοτητα. Και πολυ μα πολυ μα πολυ sex!

Καλο καλοκαιρι, λοιπον, σε ολους και μην ξεχνατε οχι σκουπιδια οχι πλαστικα σε θαλασσες και ακτες! Γιατι του χρονου θα παω κι εγω διακοπες!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

Μ.

Sex All Around The Ciry Part Gamata

4.2... 4.2 χιλιοστα για να δαγκωσω τη λαμαρινα. Ειναι καυτη το καλοκαιρι,μου ειπαν -προσεχε. 4,2. Οχι 5,1, οχι 4,7 αλλα 4,2. Και οχι πριν την δαγκωσει εκεινος. Και αν ειναι κατι που εχεις να νιωσει καιρο? Τη δαγκωνεις ή οχι? 4,2... Γραφω και σκεφτομαι.... Πινω μια γουλια καφε, μετα απο τα τζιν, ενα sms που δεν πηρε καμια απαντηση ή καμια κληση και καποιες μπυρες. 4,2... Και το ξερει. Ενας φιλος, καλος φιλος ειπε: εμεις οι Ταυροι παντα λεμε αλλα τρωμε το κωλοδαχτυλο πρωτοι.... 4,2... Ουτε 5,1 ουτε 4,7... Τοση αποσταση εχει η Αθηνα με την Θεσσαλονικη. Και ας ειναι διπλα στου Γκυζη. 4,2... It's just sex babe, just relax an enjoy... Ναι, ομως πηγαινε σπιτι σου μετα και ξεχασε με ,οσους ομορφους οργασμους και αν σου εδωσα... 4,2.... Ξεχασε με. Μην με παραμυθιασεις ακομα και "τυπου" παραμυθιασμα... Ειναι γαμημενα 4,2. Οχι 5,1 ουτε 4,7. Γαμημενα 4,2 αστα να πανε στο διαολο και ασε κι εμεν στην κυνικοτητα και το χαος μου, να χαρεις, μην μπαινεις στη ζωη μου. Ασε με στο 4,2...

Μ.

This mess we're in

Το σημειωμα σημερα εγραφε:
Αντιμποχικο
Οδοντοπαστα
Τροφη ξηρα
Χωμα
Και απο κατω:
"Αν το συμπαν ξεπληρωνει, ποσα χαμαλικια πρεπει να κανουμε για να μας ξοφλησει το λογαριασμο?"

Λατρευω τα μικρα posted που μπορουν να χωρεσουν τοσα σε τοσο λιγο χωρο. Χωρις περιττες φανφαρες. Μικρα σημειωματα που κρατουν το τι σκεφτεσαι. Και τα βρισκεις χωμενα σε κωλοτσεπες, πεταμενα σε τσαντες ή κολλημενα πανω σον καπνο.
Οντως αν το συμπαν καποια στιγμη ξεπληρωνει εμενα γιατι μου φαινεται οτι χρωσταω ακομα απο την προηγουμενη ζωη?
Στην προηγουμενη παραιτηση-απολυση μου ενιωθα υπερδυνατη, ετοιμη να αδραξω πετρα και να την κανω σκονη. Ποση κουραση και απογοητευση μπορει να χωρεσουν 2 χρονια για να νιωθω εντελως ξεκρεμαστη? Για την ακριβεια οχι ξεκρεμαστη αλλα σαν αναποδογυρισμενη χελωνα που δεν μπορει με την καμια να ερθει στα ισα της. Ξαφνικα δεν υπαρχει τιποτα και το μονο που θελεις δεν ειναι να πεθανεις αλλα να ξαναβγεις απο την κοιλια της μανας σου, με την οση γνωση εχεις τωρα.
Η υποκρισια του κοσμου μου φαινεται ακομη πιο εντονη, η διασκεδαση σχεδον δεν υπαρχει οπως δεν υπαρχει και καμια ορατη ελπιδα. Και οσο περνανε οι μερες αυτο γινεται ακομα πιο εντονο.
Καλη η υπομονη αλλα οπως ειπα και πιο πανω θα ξεπληρωθει ή απλα θα την κανουμε για αλλες παραλιες με οφειλες? Ισως η κριση να επηρρεασε και το συμπαν και κανει και αυτο οικονομιες και περικοπες στις αποπληρωμες του.....

Μ.

Sex All Around The City Part IV

Sex...Ενα κακο υπαρχει μονο....
Aν το ξαναθυμηθεις....
You just can't get enough!!!!!!!!

Fouf :)

Μ.

Sex All Around The City Part III

Love starvetion. Η ασθενεια των 30+ και των late 20s που εχουν μεινει μονοι... Εχει σαν αποτελεσμα επιθετικοτητα και κυνισμο. Δεν ειναι το συνδρομο "ειμαι μονος-δεν θα κανω παιδια". Ειναι το συνδρομο "τι εχω και δεν μπορω να ερωτευτω" ή "τι εχω και δεν μπορυν να με ερωτευτουν".
Οι love starved ανθρωποι εχουν πληγωθει κατα καιρους πολυ. Και εχουν πληγωσει αλλο τοσο. Αντι ομως να "βολευτουν" με κατι το οποιο δεν πληρει το 8 στα 10 των θελω τους, συνεχιζουν να ελπιζουν πως το αλλο μισο τους μηλαρακι βρισκεται καπου εκει εξω και τους ψαχνει οπως το ψαχνουν και αυτοι. Αποτελεσμα: απειρα αποτυχημενα ραντεβου, μικρες σπιθες ελπιδας που τελικα καταληγουν οχι ουτε σπιθες να ειναι αλλα πυροτεχνηματα που καινε τη γουνα τους. Ετσι λοιπον και κατα τη γνωστη παροιμια "οποιος καει με το χυλο φυσαει και το γιαουρτι" γινονται απομακροι. Και φυλακιζουν αυτο το θελω τοσο πολυ που στο τελος το ξεχνανε.
Γνωριζουν πολυ κοσμο και συνηθως ειναι πολυ συμπαθεις και αγαπητοι απο τους αλλους. Κανενας ομως δεν πλησιαζει παραπανω. Ισως φταιει η φωτεινη επιγραφη που αθελα τους αναβοσβηνει απο πανω τους "stay away". Το κακο ειναι πως η επιγραφη αυτη αναβει χωρις να το εχουν καταλαβει εκεινοι. Οι μονοι που πλησιαζουν και ας την βλεπουν ειναι ακομα πιο απογοητευμενοι ανθρωποι. Αλλα απογοητευμενοι με τον εαυτο τους. Με κατάληξη οι starved να σαβουρδιαζονται για αλλη μια φορα και οι "αλλοι" να αναπτερωνουν το ηθικο τους.
Ετσι λοιπον οι πρωτοι γινονται ακομα πιο κυνικοι. Και με μια σχεδον μονιμη καταθλιψη...
Δεν ειναι το οτι οι ανθρωποι εχουν φτιαχτει για να ειναι δυαδες. Ειναι το οτι μερικοι εχουν τοση αγαπη να δωσουν που αν την αποθηκευουν συνεχεια απλα τους πνιγει.

Τελικα σε ενα κοσμο που βασιλευει το βολεμα, ποσο πρεπει να αποενοχοποιηθεις για να βρεις καποιον απλα να εκμεταλλευεσαι και οχι να αγαπας?

Lost In The City Part 13,6

Οι Τρυπες παλια τραγουδαγαν "δεν χωρας πουθενα, πουθενα, πουθενα". Και αυτο ειχε γινει σημαια για τα εφηβικα μας χρονια. Τι μπορεις να τραγουδησεις ομως μετα απο 15 χρονια που δεν ταιριαζεις πουθενα? Δεν εισαι στους εντελως χυμα, αλλα ουτε και στους κουστουματους. Δεν θελεις να γυρνας τα νησια πουλωντας κοσμηματα, αλλα και το 4-τοιχοι-ενα-γραφειο, δεν σου κανει καθολου. Δεν εχεις να συζητησεις τιποτα, αλλα εχεις να πεις πολλα. Οι φιλοι σε θεωρουν ενδιαφερων και καλο ανθρωπο αλλα ταυτοχρονα και looser.

Το να μην ταιριαζεις πουθενα ειναι μεγαλη παγιδα. Μπορεις να κυκλοφορησεις παντου αλλα μετα απο λιγη ωρα νιωθεις σαν alien. Και το χειροτερο ειναι πως φερεσαι και σαν alien. Και ολο αυτο το "αβολο" συναισθημα οι αλλοι το εκλαμβανουν σαν σνομπισμο. Και οι κουστουματοι και οι χυμα. Δεν θελεις να πινεις ... αλλα δεν εχει τα λεφτα να παρεις καλες ... . Ασε που θα προτιμουσες να εβρισκες καλη μανταμιτσα και να παρταρες all night long. Αλλα και αυτο οχι για πολυ. Και δεν ειναι η κουραση αλλα το μετα-απο-καποια-ωρα-βαριεμαι, being there done that, thank you :) . Δεν θελεις οικογενεια και παιδια αλλα και η μοναξια καπου σου χτυπαει στα νευρα.

Και οσο μεγαλωνεις δεν μπορεις να ταιριαξεις ακομα παραπανω. Κουραζεσαι να αλλαζεις συνεχεια ρολους για να μπορεσεις επιφανειακα να κολλησεις στην παρεα που εισαι και καταληγεις να θελεις πιο πολυ να μενεις μονος. Οσο και αν αυτο σου χτυπαει καπως ασχημα.

Τελικα αν μετα τα 30 δεν μπορεις να ταιριαξεις πουθενα, ποσες παραστασεις πρεπει να δινεις μεσα σε μια μερα για να μπορεσεις να κοιμηθεις λιγακι ηρεμος?

Μ.

Lost In The City Part Hmmmmmm

Μιας και αυτη την εβδομαδα θα ειμαι σερι εδω στα Εξαθλια, θα γεμισω και το μπλογκ μου με οτι περναει απο το μυαλο μου, μπας και καταφερς να ξορκισω την κακη μου διαθεση και ξαναβρω την αισιοδοξια μου! Χμ και μολις το ειπα αναγκαστηκα να πω για αλλη μια φορα οχι σε καποιον που θελει μια "μικρη οικονομικη βοηθεια για να φαει-σουταρει". Αν εχω μαθει κατι απο αυτη την πολη ειναι οτι σε κανει κακο ανθρωπο, ρατσιστη και αδιαφορο. Για να μην σας πω και αηδιασμενο. Ναι η Αθηνα ειναι μια πολη που μασουλαει τα παιδια της και τα φτυνει σαν χαλασμενο καπνο. Βεβαια και τα παιδια της την πηδανε ως σωστοτατοι ζιγκολο. Πως λοιπον να σκεφτεις κατι θετικο?
Οκ ομως ας το προσπαθησουμε.
Αυτη η πολη ειναι ιστορικη...
Σκατα, παμε γι'αλλο
Αυτη η πολη ειναι ενδιαφερουσα...
Τρισκατα, παμε αλλη μια
Αυτη η πολη δεν κοιμαται ποτε.
Ε οχι δεν κοιμαται! Απλα εχει πεσει σε κωμα και δεν ξυπναει.
Σε αυτη την πολη μπορεις να βρεις οτι ακριβως χρειαζεσαι.
Αμε! Πρεζα σε χαμηλες τιμες και κοκα σε υψηλες. Τωρα τελευταια εμφανιστηκαν ξανα και τα κουμπια σε μια προσπαθεια αναβιωσης των "παλιων καλων εποχων". Τιμες γι'αυτα δεν ξερουμε.
Σε αυτη την πολη συμβαινουν πολλα.
Αλλα δεν εχουμε λεφτα να τα δουμε.
Σε αυτη την πολη οι ανθρωποι ειναι...
ΑΛΛΟΥ!
Σε αυτη την πολη μπορεις να ερωτευτεις.
You must be joking!

Με εφαγε η Αθηνα. Με εχει κανει μισανθρωπο. Και τωρα πρεπει να βρω λιγη δυναμη να την πολεμησω μπας και βρω τον παλιο καλο μου εαυτο.
ΑΕΡΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑ

Μ.

What the hell Is This?

Οκ μερα εκλογων και μερα γκρινιας σημερα. Δεν γινεται παντα να εισαι αναλαφρος και χαμογελαστος σωστα? Και δεν γινεται να εισαι και συνεχεια με καλες προθεσεις. Τι γινεται λοιπον οταν νιωθεις οτι σε πουλανε και σ αγοραζουν γιατι πολυ απλα εσυ αυτα που λες τα εννοεις ενω οι αλλοι πηγαινουν οπου φυσαει ο ανεμος.
Ποσο μπορεις να πιστεψεις κατι που τη μια μερα ειναι ασπρο και την αλλη σου φαινεται μαυρο? Ειναι μαυρο τελικα ή απλα σου φαινεται εσενα γιατι πολυ απλα η δικη σου διαθεση δεν ειναι και τοσο καλη? Και μπορεις να εμπιστευτεις καποιον που κατι μεσα σου σου λεει πως ειναι πολυ καλος ανθρωπος αλλα ενιοτε καιροσκοπει? Και οχι λογω κακιας αλλα λογω βολευματος? Τελικα οι φιλοι ειναι κεκτημενα ? Και αν ναι ποσο μπορει να σε πληγωσει ενας φιλος που σου δειχνει οτι ειναι εκει μονο οταν εσυ εισαι καλη παρεα? Οι φιλοι ειναι για τα δυσκολα ή μονο για να γελαμε και να περναμε καλα? Ποσο μονος μπορεις να νιωσεις σε μια πολη 4 εκατομμυριων "φιλων" ? Υπαρχουν αραγε single use frieds?

Το καλοκαιρακι μπηκε και δειχνει τα δοντια του οπως αλλωστε εχει κανει ολο το '09 μεχρι τωρα. Ενα χρονο πριν την ολοκληρωση της πρωτης 10ετιας του 21 αιωνα, ολα εχουν ερθει πανω κατω. Και το κακο ειναι πως περα αποτην αμφισβητηση που νιωθεις για τα πολιτικοκοινωνικα γεγονοτα πανω απ' ολα νιωθεις μια απογοητευση για τον ιδιο σου τον εαυτο. Πριν 9 χρονια ολα ξεκιναγαν. Μετα απο απο 9 νιωθεις πως εχεις κανει 3 βολτες γυρω απο τον εαυτο σου και δεν εχει καταφερει τιποτα μα τιποτα αλλο. Και πως ουσιαστικα δεν αξιζεις μια. Γιατι ουτε σχεση εχεις στεριωσει, ουτε δουλεια, ουτε καν εχεις -ακομα- ιδεα τι γινεται με αυτο που λεγετε "εσυ". Και ενω ανθρωποι σε προσεγγιζουν καθε μερα και στιγμη, σε πουλανε ή για μεγαλυτερα ψαρια 'ή σε χαρακτηριζουν "περιεργη" και απλά την κανουν. Σαν να εχεις πανω απο το κεφαλι σου μια τεραστια ταμπελα νεον που αναβοσβηνει γραφοντας "σταματηστε στρατηγε μου, συνεχιστε". Και ενω ξερεις πως εσαι μια πορδη στην ανεμοθυελλα της ζωης δεν μπορεις να το αποφασισεις να φυγεις. Τα θελεις ολα δικα σου χωρις να ξερεις πραγματικα αν μπορει να πιστεψει καποιος σε σενα. Και πως να γινει αυτο απο τη στιγμη που δεν πιστευτεις ουτρε εσυ σε σενα. Πως οτι και να περασει απο τα χερια σου πραγματικα θα καταληξει κατεστραμενο. Αληθεια, που ειναι εκεινη η αυτοπεποιθηση που ειχες 9 χρονια πριν?

Every End Is A New Beggining

Καθε τελος ειναι μια νεα αρχη. Αυτο ειναι το moto μου εδω και χρονια. Τι και αν εισα τον αερα εντελως? Ενας φιλος μου εξηγησε τι σημαινει το ονομα μου. Mare y chello ( τα ιταλικα μου sucks big time). Ουρανος και θαλασσα. Και η γη? Που ειναι η γη που φωναζει το ζωδιο μου ε?
Προσφατως απολυμενη, ουτε μας μερας δηλαδη, και ενημερωμενη 2 πριν, προσπαθω να συντονστω με τη νεα κατασταση. Και αυτη ειναι εξης: απειρος ελευθερος χρονος, δυσκολα οικονομικα (καλα οχι οτι οταν δουλευα ηταν καλυτερα), νεοι οριζοντες και μια ανασσα. Σαν αυτη πριν το μεγαλο μακροβουτι. Ας ελπισω πως αυτη η βουτια θα ειναι σε γαργαρα νερα και οχι σε σκατα .
Δεν ειμαι αγχωμενη για οσα θα ερθουν. Τα περιμενω με αγωνια

Μ.

Bitch Stories

Την Κυριακη εκανα την πρωτη μου βουτια. Δεν υπηρχε τπτ καλυτερο απο το ν' ανοιξω τα ματια μου και να δω το ατελειωτο μπλε του βυθου. Τιποτα πιο ηρεμο απο το φλατσα φλουτσα των κυμματων. Και τιποτα πιο εκνευριστικο απο φωνακλαδικα παιδακια που θελουν να κανουν βημα στο κενο και φοβουνται.
Οι παραλιες ειναι ενα μερος που ο καθενας παει για διαφορετικους λογους.
Μερικοι διαλεγουν οργανωμενες πλαζ για να επιδειξουν το νεο τους μαγιο/tattoo/fake μαυρισμα.
Αλλοι για να καμακωσουν και να καμακωθουν.
Οικογενειες για να ξεφυγουν απο τη ζεστη και τη μιζερια του σπιτιου (χειροτερα ειναι εκει γιατι αντε να κυνηγας τον Γιαννακη να μην πηγαινει στα βαθια).
Και πολλοι απλα για να χαλαρωσουν κοιταζοντας το μπλε και ανασσαινοντας λιγο αλμυρα (ετσι ετσι με την αλμυρα)
Το Σαββατο ως απερισκεπτη βγηκα. Και γυρισα σπιτι μου στις 5 το πρωι. Ηταν ομως τετοια η πρεμουρα μου να παω για μπανιο που χωρις ξυπνητηρι τα ματια μου πεταχτηκαν ακριβως στις 11. Μπραβο μου, σκεφτηκα!
Επρεπε να παω Ηρακλειο για να συναντησω την αγαπημενη φιλη που θα πηγαιναμε μαζι. Τσουκου τσουκου πηρα το λεωφορειακι για ν ανεβω Ομονοια και μετα να παρω το τραινο (ειχε εργα μεχρι την Ομονοια βλεπετε). Σαφως ζαλισμενη απο τα τζιν τονικ της προηγουμενησ νυχτας, μπαινω. Μια κυρια με ρωταει για την τσαντα μου. Θεα, απιστευτη,ε υγενεστατη. Το πρωτο χαμογελο της ημερας :). Κατεβαινει αφου πρωτα μου ευχεται να ειμαι παντα καλα... Λιγο μετα με φωναζει ο οδηγος. Παραξενευομαι...
-Ελα, ελα να δεις.
-... -πλησιαζω-
-Κοιτα τι ομορφα που ειναι τα δεντρα! Εχεις δει πιο ομορφο μωβ? Και ετσι οπως πεφτει ο ηλιος ειναι μαγεια!
Σηκωνω τα ματια μου και οντως το βλεπω. Ολη η Αθηνας μωβ. Τα δεντρα πριν πρασινισουν γεμιζουν μωβ λουλουδια!
-Κοιτα τι ομορφα που ειναι! Και ολοι κοιτανε κατω και δεν τα βλεπουν! Κοιτα, κοιτα τι ομορφα που ειναι!
Ειχα μαγευτει απο τη μια απο το ομορφο μωβ και την αλλη πλευρα της Αθηνας που ποτε δεν ειχα προσεξει και απο την αλλη απο τον οδηγο! Ειναι απο εκεινες τις στιγμες που νιωθεις πως δεν εισαι τοσο μονοσ σε αυτη την ασχημη πολη!
Οταν κατεβηκα τον ευχαριστησα μεσα απο τηνκαρδια μου και ευχηθηκα να εχει μια υπεροχη μερα και παντα να βλεπει τετοιες ομορφιες για να τις δειχνει και σ'εμας τα Hobbit. Ανεβηκα στην Ομονοια αναλαφρη αλλα ευτυχως προσεκτικη γιατι πισω μου μαλλον καποιος ορεγονταν την τσαντα μου... Και αντε να του πω πως μεσα ειχε μονο... 1.35 ευρω.
.................................................................................................................................................................
Βρηκα τη φιλη μου, ξεκινησαμε. Και ενω ειχα ανεβει βορεια... Ο δρομος μας εβγαλε νοτια, σε μια παραλια που επισκεπτομαι κοντα 13 χρονια. Πριν την παραλια ομως επρεπε να παρουμε κανα νερο, κανα χυμο, καμια εφημεριδα(σιγα μην την ανοιξαμε βεβαια!). Σταματησαμε στο περιπτερο που ξερουμε πως εχει μπουκαλια με παγο. Γιατι τοσες ωρες δεν μας επαιρνε για απλο κρυο νερακι! Με το που παω προς τα πισω ακουω μια φωνη.
-Βρεεεε καλως την! Αντε καλο μας καλοκαιρι!
Ο περιπτερας με θυμοταν. Ηταν ακρως συγκινητικο θα ελεγα! Πιασαμε το μπλα μπλα "τι κανεις, πως εισαι, πως ηταν ο χειμωνας σου, κτλ κτλ." Απολυτα γλυκο!
Η παραλια μας ηταν οπως επρεπε. Ουτε πολυς κοσμος ουτε καθολου και βασικα οικογενειες που ξεραμε πως καμια ωρα μετα θα την εκαναν για μασα. Και βεβαια πεσαμε μεσα. Και εκει που εχουμε μεινει σχεδον μονες... Τσουπ βλεπουμε να κατεβαινουν 2 γκομενακια. Συρμα! Μετα εβαλα τα γελια... Εμ δεν ηταν 2 γκομενακια οποια κι οποια. Ηταν οι αλλοι μονιμοι κατοικοι αυτης της παραλιας που βρισκομαστε καθε καλοκαιρι εκει... !
Η μερα ηταν υπεροχη! Η καλυτερη παρεα, με δροσερη θαλασσα, θανατηφορο ηλιο, μπλε μπλε μπλε και ευχαριστες εκπληξεις. Αναρωτιομουν πολυ απλα γιατι επρεπε να γυρισουμε. Και γιατι βασανιζομαστε ολη την εβδομαδα για να εχουμε μια μερα ηρεμιας. Γιατι δεν κοιταμες ψηλα και γιατι δεν χαμογελαμε συχνα.
Εμαθα οτι υπαρχει πλανο για την Αθηνα. Απο 4 εκατομμυρια να την φτασουν 8. Και οταν το κανουν αυτο, ετοιμαστειτε να βγαινουμε απο το σπιτι μας με μπαζουκας. Anyway...

YΓ.Οποιος Γιωργος με πηρε την Κυριακη το βραδυ, λεγοντας οτι βρηκε το τηλεφωνο μου απο το μπλογκ, θα επρεπε να δει οτι η ηλικια μου ειναι πολυ παραπανω απο 15. Και επισης οτι τις δυσκολες στιγμες τις περναμε μονοι μας και οχι ενοχλωντας ανθρωπους που δεν μας εχουν φταιξει σε τιποτα. Α και αν η δυσκολη στιγμη ηταν απλα καβλες... Τραβα μια μαλακια βρε ανθρωπε!

ΥΓ2. Οι καβλες γραφονται με "β" ή με "υ" ?

Sexed & Confused Part II The Day After

Μερικοι ξεπερνανε τα προβληματα τους, κοιταζοντας το ταβανι. Αλλοι το ριχνουν εξω και μετα το ριχνουν μεσα. Πολλοι παθαινουν καταθλιψη. Αλλοι κλαυσιγελουν(υπαρχει τετοια λεξη, δεν ξερω) μεχρι τελικης πτωσης. Χτες,λοιπον, εγω μετα το κειμενακι εκανα κατι που ειχα να το κανω χρονια πολλα. Οχι γιατι δεν ηθελα αλλα γιατι it takes two to play pool. Ω ναι 2,5 ωρες μπιλλιαρδου με καθαρη γεωμετρια και μονο στο κεφαλι μου και μια ανασσα μετα.
Ειμαι ανθρωπος που λειτουργει με το συναισθημα και με το ενστικτο. Σπανια με τη λογικη και δη σε θεματα που αφορουν σημαντικες αποφασεις του μελλοντος. Του δικου μου, του πλανητη κτλ κτλ. Αυτο ομως δεν μπορει να λειτουργησει πανω στο πρασινο τραπεζι. Εκει θελει μετρημα, ακριβεια και φαντασια. Ως αναποδος ανθρωπος που ειμαι ομως δεν θα μπορουσα να μην χωσω κι εκει τα δικα μου χαρακτηριστικα.
Και παρατηρησα τα εξης πραγματακια:
1) Θελοντας α στησω την επομενη μπαλια μου και να φερω το παιχνιδι εκει που θελω εγω, χανω την πρωτη και βασικοτερη.
2)Η πρωτη ματια ειναι αυτη που μετραει. Οταν αρχιζω και κουνιεμαι περα δωθε ενω ειμαι σε θεση να χτυπησω, βαραω κανονικα στο γαμο του Καραγκιοζη...
3)Οι κινησεις μου ειναι απαλες εκει που δεν πρεπει,κανονικες στα δυνατα και δυνατες στα κοντινα ( οχι στη μεση στη μεση παντα παιζουμε απαλα, ειναι γαμημενες οι μεσαιες τρυπες).
4)Δεν θελω να κερδισω τον αντιπαλο. Θελω να εκπληξω εμενα.
5)Πριν παιξω μου αρεσει να φαντασιωνομαι την κινηση.
6)Οταν με παρακολουθουν τριτοι κομπλαρω.
Βαση ολων αυτων, καταλαβα οτι καπως ετσι λειτουργω και στη ζωη μου. Το σετ μαλλον το κερδισα -μετα τη μιση ωρα σταματησαμε να μετραμε ποιος κερδιζει- αλλα βγηκα απο το μαγαζι χαρουμενη,ανανεωμενη και με ηρεμη σκεψη.
Στο μπιλλιαρδο δεν σε παιρνει να φωσκολιαζεις. Δεν ειναι δυνατον. Στο μπιλλιαρδο ολα ειναι στα δικα σου χερια και δεν φταει κανενας αλλος που εβαλες τα εντελως λαθος φαλτσα.
Τι γινεται ομως με τη ζωη που οχι απλα οι παιχτες ειναι πολλοι αλλα ειναι και αρκετα χειροτεροι ή καλυτεροι απο εσενα? Και πως μπορεις να παιξεις το παιχνιδι σου οταν σε κοιταει ολος ο κοσμος ετοιμος να σε κρινει? Και τι γινεται με αυτους που περνανε απο πισω σου και σε σκουντανε τη στιγμη που σημαδευεις την 8?
ΥΓ. Ποτε δεν θυμαμαι με ποσα "λ" γραφετε το μπιλ(λ)ιαρδο
ΥΓ2.Αν και αυτο ειναι το confused το sexed που ειναι?
Μ.

Sexed & Confused

Νομιζω δεν θα μπορουσα να βρω καλουτερο τιτλο απο αυτον που ξεφυγε απλα σε χρονο dt. Sexed and terribly confused. Στο Καρδαπουσταν -που λεει και ενας καλο φιλος- υπαρχει ελλειψη στυλ. Και το στυλ δεν το κανουν τα ρουχα αλλα η συμπεριφορα. How stylish can a person be οταν η κυκλοθυμια του κοβει βολτες και προσγειωνεται στα κεφαλια αλλων. Και αλλων που δεν φταινε αμμεσα. Και ποσο stylish ειναι ενα ατομο οταν το μονο που κανει ειναι να πηγαινοερχεται, μιλωντας στο κινητο και κλεινοντας υποτιθεμενες συμφωνιες.
Το εργασιακο περιβαλλον στο Καρδαπουσταν -τα πνευματικα δικαιωματα στον Κωστα παρακαλω για το νεο ονομα του Τζατζικισταν (ακα Ελλαδας)- ειναι πιο μολυσμενο και απο την ατμοσφαιρα του Mumbai (ακα Βομβαη) . Και το κακο ειναι πως το εισπνεουμε σχεδον ολοι. Με αποτελεσμα ολοι να ασθενουμε και ολοι να ειμαστε ετοιμοι να τρεξουμε απο ψυχολογο σε ψυχιατρο επειδη το αφεντικο δεν γαμιεται. Ή δεν γαμαει. Ή οταν καπου εκει στα 45 καταλαβαινει πως "φιλε παει δεν πιανεις μια" "δεν προκειται ποτε να φτιαξεις την υπεργαματη πολυεθνικη" .
Υπαρχουν ανθρωποι που θα επρεπε να υποχρεωνονται να κανουν οικογενεια για να μην εχουν αλλες βλεψεις. Για να βασανιζουν μονο ενα συζυγο και ενα με δυο παιδια. Αντε και την πεθερα τους.
Και εδω μπαινει η εξης ερωτηση: ποσο εξαρτημενη ειναι αυτη η εργασια ετσι ωστε να πρεπει οι εργαζομενοι και κατ΄ επεκταση τα δουλακια, να ανεχονται ολου του ειδους τις συμπεριφορες. Σε ποιο κατωτατο σημειο εχουμε φτασει ετσι ωτσε να νιωθουμε πως "χωρις αυτους δεν υπαρχει παραδεισος" .
Και αν αυτο ηταν το confussed τοτε που ειναι το sexed?

B.DAY

33...

Καλέ πότε πέρασαν?

Μήπως ν'αρχίσω να ανησυχώ?

:D

M.