Πόσο ειμαι; 39. Έφυγε και το 8 απο δίπλα. Πόσο νιώθω; Κάπου κοντα στα 30. Καραγκιόζακι. Τα 40 ειναι τα νεα 30. Στάτους. Μόδα; Ανάγκη. Κλαίω, χτυπιέμαι και μετα το ξεχνάω. Και ξανά μανα. Κλαίω, χτυπιέμαι, θυμώνω και πάλι το ξεχνάω. Κλαίω, χτυπιέμαι, θυμώνω, μαυρίζω και πάλι το ξεχνάω. Ξεχνάω εμενα. Και γίνομαι... Νοικοκυρά. Δεν ειναι ούτε το παιδι το πρόβλημα μου, ούτε και. Οι γύρω μου. Ειμαι ξεκάθαρα εγω. Κλαίω, χτυπιέμαι, θυμώνω, οργιζομαι, μαυρίζω και υποχρεώσεις. Και ο έξω κόσμος, που απο τη μια τον ζητάω και απο την άλλη τον βαριέμαι. Και δεν μιλαω, με έφαγε το φβ. Θελω να δω τους παλιούς μου φίλους, αλλα εκείνοι δεν τον θέλουν. Οποτε τους ακολουθώ απο εκεί. Και δεν ρωτάω, γιατι με απέκλεισαν έτσι. Κλαίω, θυμώνω και το κρύβω. Και νιώθω αποτυχημένη. Ειμαι αποτυχημένη. Κλαίω,θυμώνω και νιώθω τύψεις. Που θελω ζωή και δεν ευγνωμωνω το θείο δώρο της μητρότητας. Και φοβάμαι μη με κρίνουν. Εγω δε θελω να κρίνω. Ποια ειμαι εγω για να κρίνω; Και ξανά μανά κλαίω (απο μέσα), θυμώνω (απο μέσα), μαυρίζω (απο μέσα), αποτυχαίνω (απο έξω), με βαριέμαι (απο έξω) και αναρωτιέμαι... Σκατα ή αποσκατα;

Ασκοπο

Πάντα έλεγαν πως ειμαι κοινωνική. Χαμογελαστή και εύκολη. Επιπόλαιη και ελαφρομυαλη. Φαντομας. Ότι ρίσκαρα. Το πιο επιτυχημένο το άκουσα πριν λίγο καιρο απο ένα φίλο. Ότι έχω ταλέντο στους μπελάδες. Πόσο δίκιο είχε. Και όταν ,όχι ακριβώς αποφάσισα, αλλά κινήθηκα στο να κάνω ένα παιδι, ειμαι σίγουρη ότι πολλοί το χαρακτήρισαν ως ανεύθυνη κίνηση. Επιπόλαιη και απερίσκεπτη. Δεν έχουν άδικο. Όταν περιέγραφαν ότι η εγκυμοσύνη δεν ειναι η πιο ευτυχισμένη περίοδος στη ζωή μιας γυναίκας, κάποιοι έπεσαν να με φάνε. Και όταν άκουσα το , χιουμοριστικό, "ειναι πια γυναίκα αραβα", ένιωσα ότι πέρασα πολυ χρόνο με ανθρώπους που δεν τους ήξερα και δεν με ήξεραν. Ποτε δεν έγινα, ομως, γυναίκα αραβα και ποτε δεν έγινα η μητέρα που κρύβεται πίσω απο ένα παιδι, για να καλύψει την ανεπάρκεια της. Ναι, ειχα πολλούς γνωστούς. Ευτυχώς για τους πιο πολλούς έχω εξαφανιστεί πλέον και δεν χρειάζεται να με σχολιάζουν πια, παρά μονο σαν ένα σημείο του παρελθόντος. Σημερα χρειάστηκε να ζητήσω τη βοήθεια, οικονομική πάντα μιας και άλλη δεν μπορεί να μου δώσει κανείς, απο έναν φίλο. Έναν άνθρωπο που πραγματικά η ευτυχία του ειναι δυο φορές δική μου γιατι παρά πολυ απλά, ειναι ένας υπέροχος άνθρωπος. Πιο βαριά πέτρα δεν ειχα κουβαληςει εδω και καιρο. Απο τη στιγμή που έκανα την κουβέντα ένιωσα πως τον έχασα. Και δεν υπάρχει πιο άβολο πράγμα απο το να νιώθεις ότι έχασες την εκτίμηση κάποιου λόγω οικονομικής αναφοράς. Το παραδέχομαι, δεν ήμουν το highlight της παρέας πποτε, ίσως και συχνά να δημιουργούσα προβλήματα και προβληματισμούς. Ειλικρινά δεν ηταν αυτός ο σκοπος μου. Απλά προσπαθούσα να δω που μπορω να ταίριαξω κι εγω. Τελικά δεν ταίριαζα πουθενά και γι αυτό γινόμουν φαντομας. Προσπαθούσα να μην πολυενοχλω. Να μην πολυφαινομαι. Ομως πάντα κατάφερνα το αντίθετο. Ειναι το ντιενέι; Ειναι απλά η παρορμητικοτητα που με χαρακτηρίζει απο καιρούς σε καιρούς; Δεν ξερω.  Γιατι έκανα παιδι με τον συγκεκριμένο άνθρωπο; Γιατι πίστεψα ότι ειχα βρει κάποιον που με καταλάβαινε. Πόσο μα πόσο μα πόσο λάθος έκανα. Και το χρεώθηκα κΙ το πληρώνω ουσιαστικά και μεταφορικά ακόμα. Όχι το λάθος δεν ηταν δικο του, ειναι δικο μου. Γιατι πίστεψα ότι μπορούσα να καταπίεσω τη φύση μου, που ειναι πιο ελαφρια. Πιο πολυ της παρατήρησης. Αρέσκομαι στο να παρατηρώ τους ανθρώπους κι αυτό ενοχλεί. Δεν πιστεύω σε θεούς, και αυτό ενοχλεί. Δεν πιστεύω σε φυλές, αλλά στην ανθρώπινη φύση, και αυτό ενοχλεί. Πιστεύω ότι η αγάπη, ειναι να νοιάζεσαι, να φροντίζεις, να προσεχείς, να βοηθάς, να επιβραβεύεις τις προσπάθειες,  να κανείς τον άλλο καλύτερο άνθρωπο και ολα αυτά να αντιγυριζουν. Δεν πιστεύω σε στερεότυπα και αυτό ενοχλεί. Δεν πιστεύω το "σε πληγώνω, σε πληρώνω". Και για ολα τα παραπάνω πληρώνω ακούγοντας τα χειρότερα κάθε μέρα. Και πρέπει να τα καταπίνω γιατι δεν θελω να προκάλεσω κακό. Γιατι πιστεύω στην ανθρώπινη νοημοσύνη παραπάνω απο την εμμονή. Γιατι πιστεύω ότι μαγικά ολα θα έρθουν στη ισορροπία τους χωρίς να πληγωθεί κανείς. Και έχω τόσο ανάγκη κάποιον να με φροντίσει. Να με στηρίξει, έστω για λίγο γιατι στο πολυ κλωτσάω, έχω μάθει βλέπεις να τα βάζω μονη στη θέση τους ολα. Και όσο περνάει ο καιρός καταλαβαίνω ότι ο χρόνος ειναι ο μόνος που δεν μπορείς να κερδίσεις. Πόσο χαζή ήμουν, που όταν ήμουν ευτυχισμένη δεν το έπαιρνα χαμπάρι. Όταν πέρναγα καλα, τρωγομουν με τα ρούχα μου. Και όταν ειχα την ευκαιρία να πάρω τον πιο εύκολο δρόμο, έπαιρνα το δύσκολο μονο απο αντίδραση. Μου λείπει το γράψιμο, αυτό που παραδινεσαι με τις ώρες. Μου λείπει η φωτογραφία αυτη που περπατάς και ψάχνεις να δεις. Μου λείπει η σιωπή. Δεν μου λείπει η συναναστροφή, δεν έχω τίποτα να πω. Μου λείπουν ομως αφόρητα λίγοι καλοί φίλοι. Οι σχέσεις, η μητρότητα, η ανοχή, η κατανόηση, δεν έρχονται με μανιουαλ. Έρχονται με τα χρονια. Και όταν έχεις απόκτησει το μανιουαλ... Σου τελειώνει ο χρόνος.

Μισάνθρωπος πια...

Μικροί, μίζεροι, ελλεινοι άνθρωποι, που με ψεύτικα χαμόγελα σχολιάζουν και ζουν τις μικρές μίζερες εκείνες ζωές τους, εις βάρος της ίδιας της ζωής, που το μονο που ζητά ειναι να περάσει αναίμακτα, χαρίζοντας χαμόγελο και λίγη ευτυχία σε απλά πράγματα. Αγάπη, υπερεκτιμημενη, ζευγάρι για τα κοινωνικά δεδομένα ενός είδους που ουσιαστικά ειναι τι πιο μοναχικό και το μονο που σκοτώνει το είδος του, όχι για να τραφει, αλλά για να μειώσει τον ανταγωνισμό που ο ίδιος εχει κατασκευάσει. Όταν το πιο πολύτιμο που έχουμε πάνω μας ειναι ένα χαμόγελο, κλειστά ματιά για να μυρίζεις-ακούσεις-αισθανθείς ένα αεράκι στην ατμόσφαιρα. Και, ομως, ψάχνεις να βρεις να πονέσεις, να κρίνεις, να φτιάξεις καλύτερα τη βιτρίνα σου και ας ζεχνει το εμπόρευμα σου. Να πατήσετε, για να κερδίσεις, με οποίο κόστος να εκδικηθεις, να λερωσεις ότι πιο καθαρό σου εχει δώσει η φύση στην αρχή της, μια καρδιά που χτυπά. Όχι μονο για να κινήσει το αίμα, αλλά και για να νιώσει ανώτερα συναισθήματα όπως ειναι η ολοκλήρωση. Μονο που ο καθένας τη νιώθει διαφορετικά. Λεφτά κατασκευασμένα απο άνθρωπο, γραφήματα και αυτά το ίδιο. Όροι που φτιάχτηκαν απο εσένα τον ίδιο για να σε ξεμπλεξουν και τώρα ειναι μονο για να εκμεταλλευτείς αυτούς που εν κατεουν. Και έρχεσαι σπερνεις το μίσος σου δεξιά-ζερβά και στο τελος υποβάλλεται σε χίλια μυρια για να παρατήσεις αυτό που εσυ όνομα ζεις ζωή. Με χάπια, ενέσεις, εγχειρήσεις. Για να αποφύγεις το αναπόφευκτο. Ομορφιά που είσαι πρόσκαιρη, αλλά υπάρχεις προς τέρψη των οφθαλμών και καλα κανείς και υπάρχεις, μονο που τώρα σε λένε μονο γαμησι. Συντροφικότητα βάση σχεδίου για να φτάνουμε στο επίπεδο της οικειοτητας, που σιχαινομαστε τον άλλο γιατι ειναι η προέκταση της κλανιας μας. Το επόμενο χαλασμένο μας δόντι. Και περηφανεύεςαι το τα ποσά χρονια έχουμε φτάσει να μισουμε και να καταστρέφουμε ο ένας τον άλλο. Με βιτρίνα την αγάπη και τη συντροφικότητα. Κι ομως, υπάρχουν λίγοι τυχεροί που την έχουν ζήσει πραγματικά και αγνά. Πόδια ανοιχτά, όσες και οι αγκαλιές που κλείνουν κάτι μέσα τους γιατι τους έχουν πείσει ότι έτσι πρέπει. Αν δεν το γνωρίζαμε, θα μας έλειπε; Άνθρωπε που έχεις το μεγαλείο να μιλάς και όλο αμπέλοφιλοσοφιες λες.

Επιστροφή στο πατρικό. Μια ιδιαίτερη φυλακή.

Το κεφάλι μου παει να σπάσει απο τις σκέψεις. Καμία φορά νιώθω το στόμα μου να στραβώνει λίγο, κι αναρωτιέμαι αν παθαινεις εγκεφαλικό απο τις πολλές ανομολόγητες σκέψεις. Προσπαθούν να βγουν, αλλά τις ξανάπιέζεις μέσα. Και μαζεύονται. Μπλέκονται οι καλές με τις κακές, αυτές της αγάπης και του μίσους, αυτές που ρωτάς και αυτές που απαντάνε.
  Για να βγουν οι σκέψεις υπάρχουν δυο ή μάλλον τρεις τρόποι: Α) να τις γράψεις, β) να τις συζητήσεις γ) απλά να ξεπεταχτουν απο το στόμα σου και όποιον πάρει ο Χάρος. Εγω, συνήθως, τις έγραφα. Τις συζητά για με λίγους, γιατι πολυ απλά δεν τις θεωρώ βαρυσήμαντες. Αλλά ποτε μια ποτε δεν τις άφηνα να βγουν αφιλτραριστες. Γιατι το "όποιον πάρει ο Χάρος", δεν ειναι και πολυ εφικτό όταν εξαρτασαι.
  Εξάρτηση λοιπόν. Στις μέρες μας κατα βάση οικονομική. Η συναισθηματική, κατα την πολυ ταπεινή μου άποψη, ειναι υπερεκτιμημενη. Οικονομική βοήθεια στην αρχή, και μετά... Μετακόμιση στο πατρικό για να μην ειναι πλέον βοήθεια, αλλά μείωση εξόδων. Στην αρχή νιώθεις μουδιασμένος και λες "δεν μπορεί θα φύγει." Μετά το προσπαθείς λίγο παραπάνω. Χαμογελάς όταν δεν θες, ακούς όταν δεν θες. Μετά λες " δεν θα κρατήσει πολυ, κάπου θα τη βρω την άκρη". Αλλά ο καιρός περνά και αυτό το κουβάρι που -μπράβο σου- κατάφερες να φτιάξεις δεν ξεμπλεκει. Και μην ακούσω "τους γόρδιους τους κόβουμε", ο Μέγα Αλέξανδρος δεν είχε να πληρώσει τα προς το ζην.  Βασιλιάς ηταν. Και ο γόρδιος ηταν κόμπος, όχι εφορία! Μετά, λοιπόν, νιώθεις τους ώμους σου να σφίγγουν. Να μαζεύεται όλη η ένταση. Στο κεφάλι σου αναρωτιέσαι απο που ήρθαν αυτοί οι άνθρωποι που ειναι η οικογένεια σου. Εντωμεταξύ, συνήθως, με το ένα μέλος ισςως να έχεις μια παραπάνω επαφή. Και βλέπεις την υπερπροσπάθεια της ισορροπίας. Η αν δεν το έχεις, κλαφτα Χαράλαμπε, η ισορροπία ειναι δική σου δουλειά. Διπλός ο κόπος, δηλαδή. Οικογένεια. Αν την έχεις δεν τη θέλεις, αν ειναι μακριά σου λείπει, αν μένεις μαζι τους θέλεις απλά να δώσεις το κεφάλι σου σε μια τρύπα. Αναρωτιέσαι πώς καταφέρνουν κάποιοι και μένουν στο πατρικό μέχρι τα δεν-ξερω-ποσα-τους. Καταλαβαίνεις όταν δεν τους γνωρίζεις και δεν σε γνωρίζουν. Γιατι πίσω απο την βιτρίνα "οικογένεια", πέρα απο λίγες και εκλεκτές, μετά τη λέξη δεν γίνεται καμία προσπάθεια γνωριμίας. "Ειναι το παιδι μου". "Μπαμπά, μαμά". Γνωρίζεστε , ομως; Στη διαφήμιση, λέει: "Μεταξύ γονιών και παιδιών μπορεί να δημιουργηθούν χάσμα τα, συγκρούσεις" και κάτι ακόμα που δεν θυμάμαι. Γραμμή βοήθειας για παιδιά και εφήβους. Μα το πραγματικό χάσμα δημιουργείται μετά, κατα την ενηλικίωση και ίσως δεν το κατανοήσουμε ποτε, αν δεν συγκατοικησουμε ξανά. Ουσιαστικά βλέπουμε τα οικεία μας πρόσωπα ή σε γιορτές και τυπικές επισκέψεις ή στα δύσκολα (φτου φτου μακριά απο εμάς). Στο ενδιάμεσο πορευόμαστε σχολιάζοντας ο ένας τον άλλον, χωρίς ομως να γνωριζόμαστε καθόλου. Όταν, λοιπόν, ερχόμαστε στη δύσκολη θέση της επιστροφής... Τρώμε ΟΛΟΙ τα μούτρα μας. Αυτό ισχύει και για τις αδερφικες σχέσεις, που ίσως και να ειναι πιο δύσκολο γιατι εκεί η διάφορα ηλικίας ειναι μικρότερη και η άνεση κριτικής πολυ μεγαλύτερη. Α) δεν γνωριζόμαστε, β) κριτικάρουν με έλλειψη στοιχεία και  με την άνεση "εσυ αναγκαστικές να επιστρέψεις, εσυ τα έκανες σκατα", γ) "να πως ζούσες έτσι κι έτσι κι έτσι; Και εσυ προσπαθείς να συστηθεις ευγενικά, κατανοοντας τη μειονεκτική σου θέση και κοντευοντας να σπασεις τα δόντια σου απο το σφίξιμο. Αλλά και η άλλη πλευρά δεν τα παει καλύτερα. Αν εξαιρέσεις την άνεση της κριτικής και του σχετικά πάνω χεριού λόγω των παροχών που προσφέρουν, Α) δεν γνωριζόμαστε, β) είχα την ηρεμία μου γ) ποτε θα βρεις το δρόμο σου ( ευγενικό για το ποτε θα ξεκουμπιστεις). Αδιέξοδο.
  Όσο καλές προθέσεις και να έχουν οι άνθρωποι, αν δεν ειναι εκπαιδευμένοι στη συμβίωση και την ανεκτικοτητα, η κτητικοτητα και ο έλεγχος βγαίνουν αυθόρμητα. Όλοι την ηρεμία μας θελουμε, αλλά στο τέλος καταλήγουμε να πιανομαστε απο τα πιο απειροελάχιστα για να βγούμε απο πάνω. Αυτός στην τελική ειναι ο άνθρωπος. Κάποιος που προσπαθεί να ξεχωρίσει μέσα σε οποιοδήποτε στενό περιβάλλον και να επιβληθεί. Ή μήπως εγω το βλέπω έτσι;

Προσπαθώντας...

Είναι καιρός τωρα που προσπαθω να βαλω σε μια σειρα τις σκεψεις μου και ν' αρχισω να γραφω. Μια μερα θέλω να γραψω για το λουμπεν των κατοικων των υπογειων των πολυκατοικιων... Την επομενη για τις momsters (κλεμενο απο την ταινία How she does that) των παιδικων χαρων... Την μεθεπομενη για την μισανθρωπια (αληθεια υπαρχει τετοια λεξη;). Μια άλλη για την "επιστροφη στο σπιτι". Για τις σχεσεις. Για το μεταναστευτικο. Για τη μητροτητα. Για τη Μητερα μου. Τα χρονια που περνανε και με σοκαρουν. Κατακλειδα; Η μερα περναει και η νυ(χ)στα ερχετε. Μολις βαλώ το μικρο για υπνο, το μονο που θελω είναι να χαζεψω λιγο τα νετ-νεα, λιγη τηλεοραση για να ξεχαστω και το τελος απλα να κουτουλησω για να παω για υπνο. Πανε οι ομορφες εποχες, που λεγες "τωρα το θελω, τωρα το κανω". Και το κακο ειναι οτι δεν εκτιμουσες καθολου εκεινες τις στιγμες. Γιατι σε τριτο προσωπο; Γιατι ησουν νεα.

Να τα πιασουμε, λοιπον, ενα-ενα... Για τι θα ηθελα να μιλησω σημερα... Να μιλησουμε για την τελειοτητα που απαιτειται καθημερινα, από τριτους; Μπα οχι δεν ειναι πιασαρικο ουτε και εχει νοημα. Στο τελος αν τα αναλυσω ολα, κανενα δεν εχει νοημα. Ισως γατι εγω η ιδια εχω χασει το νοημα. Χα! Και μου αρεσει που αν ψαξω σε παλια μου κειμενα, θα δω το ιδιο γραμμενο. "Εχω χασει την μπαλλα". Αχ κοριτσακι μου, τι ειχες στα χερια σου και δεν το χαιροσουν, ΧΑΖΗ! Ειχες την πολυτελεια της επιλογης. Που να ηξερες οτι αυτο θα ηταν το αγαθο που θα σου ελειπε πιο πολυ ακομη και απο την ελευθερια σου. Ελευθερια, λοιπον. Ελευθερια; Υπαρχει ή υπήρξε ποτε; Ισως και οχι. Αλλα σιγουρα ειχες Επιλογες. Θα ξυπνησω και θα ξανακοιμηθω (το ελαχιστο). Θα βγω, δε θα βγω (ακομη πιο ελαχιστο). Αλλα το μεγιστο ειναι "θα μιλησω-δεν θα μιλησω". Δεν θ'απαντησω. Δεν θα σηκωσω τηλεφωνα. Δεν θα δω κανεναν. Θα ριξω διακοπτες και θα μεινω εγω κι εγω. Κι ας μη με συμπαθω και τοσο πολυ. Τεραστια πολυτελεια. Χτες το πρωην-νυν, δεν-ξερω-κι-εγω, ταιρι μου μού απαρίθμησε ποσοι με αγαπανε. Ενας λογικος ανθρωπος θα το ακουγε με χαμογελο. Εγω ενιωσα να πνιγομαι. Και μετα θυμηθηκα τις φορες που πιωμενη, εκλαιγα λέγοντας "κανεις δεν μ' αγαπαει". Ποσο αλλαζει ο ανθρωπος και ποσο ανικανοποιητος ειναι. Μου λειπει η μοναξια μου, μου λειπει χρονος με μενα, γιατι ξερω οτι αν δεν εχω χρονο με μενα, δεν μπορω να λειτουργησω θετικα απεναντι στους αλλους. Δεν ειναι θεμα ευθυνων. Ακομη και τωρα με θεωρω ανευθυνη. Κι ευθυνοφοβη. Αλλα δεν ειναι εκει το θεμα. Απλα μου λειπω. Και οσο μου λειπω, μισανθρωπιζομαι. Αρνουμαι να συνεργαστω. Δεν θελω, βρε παιδι μου. Απλα δεν θελω...Αλλα αυτο το λεω απο μεσα μου. Απ' οξω συνεργαζομαι, κλεινω τα ματια και προσπαθω να μην εκραγω, προσπαθω να εξηγησω. Και προσπαθω να βρω τι χρησιμοτητα ολων αυτων τον "υγιων" αντιδρασεων. Μην ξεχνιομαστε, είμαι μαμα πια. Αλλα αυτο ακυρωνει εντελως το ποια ειμαι εγω; Αυτη τη χρυση τομη δεν την εχω βρει ακομη. Τωρα καταλαβαινω οταν λενε " τωρα που εγινα γιαγια, μπορω να ευχαριστηθω το εγγονι μου." Ή καπως ετσι anyway. Οταν πρεπει ν' αντιδρασεις ως μητερα, χανεις οοοολη τη μαγεια του παιδιου. Και δη αν εχεις κι "επιστροφη στο σπιτι". Τσουπ να το και το αλλο θεμα. Βρε ειδες πως μπορουν τελικα ολα να βγουν με τη σειρα τους; Ειναι, λοιπον, δυσκολο, να επιστρεφεις στο πατρικο σου, μετα απο 15 χρονια ελευθεριας ή τελοως παντων ανεξαρτησιας, κι ακομη πιο δυσκολο οταν γυριζεις x2. Πραγματικα και δια της βιας (οικονομικης εννοω) αναγκαζεσαι να ξαναγνωρισεις, να ξανασυστηθεις και να παρουσιασεις και το "θαυμα" σου. Για το παιδι το τελευταιο. Πώς να εξηγησεις . ομως, οτι εσυ, παρολη την ηλικια σου, εχεις μεινει στα 25-30, με ολα οσα αυτο συνεπαγεται; Ακομη θελεις να χαζολογησεις, ακομη δεν σε νοιαζει αν η κουζινα ειναι μαζεμενη, ακομη δεν πειραζει αν θα μαγειρεψεις τελευταια στιγμη και αν θα μαγειρεψεις καν; Πώς να εξηγησεις οτι ακομη θελεις να βγεις και να διασκεδασεις, τι και αν τα οικονομικα σου ειναι ανυπαρκτα, ακομη θελεις να δημιυργησεις, να ρισκαρεις, να ζησεις. Πώς το εξηγεις αυτο, οταν νιωθεις οτι ολοι σε κρινουν και σε σχολιαζουν. Αυτο δεν ειναι απαραιτητα οτι γινεται, αλλα εσυ ετσι το εχεις στο κεφαλι σου. Πως μπορεις να εξηγησεις οτι πιστευτεις οτι το παιδι μπορει να μεγαλωσει και με μια πιο "ελαφρια" μαμα; Πώς μπορεις να εξηγησεις οτι δεν σου αρεσει καθολου αυτη η... η... η "ενηλικη" ζωη; Ωπ να τσουπ και το αλλο θεμα, το μεταφυσικο. Τελικα γιατι υπαρχει η ζωη; Για να αποδειξουμε τι και σε ποιον; Για ποιον προσπαθουμε να γινουμε οτιδηποτε; Μην μου απαντησετε "μα... για εμας τους ιδιους" αυτο ειναι υποκρισια! Ο καθενας κανει οτι κανει για ν' αποδειξει κατι. Σε καποιον. Αν καποιος το κανει μονο για εκεινον, του βγαζω το καπελο και του λεω πως εγω προσωπικα τον θεωρω πραγματικα ελευθερο. Και δεν μιλω για μικρες στιγμες, αλλα για το συνολο. Τελικα μηπως αυτο που λεγαμε ως 20αρηδες και γελαγαμε ηταν αληθεια; Μηπως τελικα ολα ειναι ματαια;

Κι εδω ξαναμπαινει στο γηπεδο ο παικτης Παιδι. Πειραζει που εγω τον παικτη Παιδι το βλεπω, ακομη και στα 2, σαν μια ξεχωριστη προσωπικοτητα, με τα δικα του θελω και μπορω κι οχι σαν μια προεκταση της μητρας μου ακα του εαυτου μου; Αλήθεια, πειραζει;

Κουραστηκα, ναι. Και κλεινουν και τα ματια μου. Και με περιμενει ακομη ενας ανησυχος υπνος. Οχι για το παιδι, εγω δεν μπορω να κοιμηθω καλα. Η μητροτητα, βλεπεις, σε κανει να λαγοκοιμασαι. Και η συμβιωση. Μη και πει το παιδι "μαμα". Και δεν εισαι εκει στα 30 πρωτα δευτερολεπτα. Ναι, αυτα ειναι δικα μου κολληματα, γιατι 15 χρονια, δεν εδινα ραπορτο. Οχι πως αν εμενα μονη θα αλλαζε κατι, θα το αφηνα δηλαδη να φωναζει, αλλα πως να το κανουμε, τωρα ειμαι on probation.

Λοιπον η πρωτη αποπειρα εγινε. Εγραψα. Ελπιζω, για δικο μου καλο και μονο, να το συνεχισω. Και καποια στιγμη να καταφερω ξανα να γραψω και χιουμοριστηκα, όπως εκανα καποτε.

Αν με διαβασεις αεροστατε, κιτσο, πανοπτη, μαριε, να ξερετε οτι υπαρχουν στιγμες που πραγματικα μου λειπετε. Και ισως αυτο δεν σημαινει τιποτα για εσας, αλλα εγω ηθελα να το πω κι αυτο ειναι το μπλογκ μου και μπορω να το πω!

Μ.

ΥΓ. Ουτε το ξανακοιταω, ουτε το διορθωνω και οτι βγηκε ας βγει!

Συστασεις

Καλησπέρα και καλώς ήρθατε στο παραμύθι μας,
Κάπως έτσι ξεκινούσε το μαθήμα του ο κ.Δεληπετρος της εγκληματολογιας... Ετσι ξεκίνησα κι εγω το μπλογκ μου πριν κάποια χρόνια. Αισιόδοξη, αμυαλη, απερισκεπτη και χαμογελαστη.

Να ξανάσυστηθω. Με λένε Μαρκελλα, δεν χαμογελώ, δεν βλέπω φως και αυτά που έχω να πω, φαίνονται περίεργα ακόμη και σε μένα την ίδια. Εγινα μητέρα ενός αγοριού πρόσφατα. Πανε δυο χρόνια κοντά. Συν τους μήνες της εγκυμοσύνης. Μέσα σε αυτά τα χρόνια λοιπόν, δημιουργήθηκε ένας άνθρωπος που δεν γνώριζα ότι υπήρχε ή ότι θα μπορούσε να υπάρξει. Σκοτεινός, νευρικός, απαισιόδοξος, θυμωμένος και σε αρκετές περιπτώσεις μισανθρωπος. Προβληματισμένος για το παραμικρό χωρίς ίχνος αυτόεκτιμησης και αυτοπεποίθησης. Και παρά πολύ θλιμμένος εώς και θλιβερός. Και ημιμαθης.

Θέλω να ξεκινήσω ζητώντας συγνώμη σε όσους χρωστάω λεφτά. Δεν έχω ξεχάσει τα χρέη μου. Σε όσους παπαρολογισα και ζαλισα με τις αμπέλοφιλοσοφιες μου. Σε όσους υποσχέθηκα και δεν επραξα.Σε όσους πίστεψαν σε μένα και τους προδωσα. Και πάνω απ' όλους ζητώ συγνώμη απ το γιο μου, που δεν επεμεινα στα πιστεύω μου, στο ότι δεν είμαι κατάλληλη για μάνα.

Με λένε Μαρκελλα και φοβάμαι ακόμη και τη σκιά μου.
Αλλά έχω ανάγκη και να ακουστω.

Ολα μου φαίνονται άσκοπα. Ποτέ στη ζωή μου δεν μου είχαν φανεί όλα τόσο ανούσια. Οι σχέσεις, οι άνθρωποι, οι δικαιολογίες,  πορεια όλα.... Ποτέ θα αλλάξει Αυτό;

I am back. Am I back???

Παπουτσι απο τον τοπο σου....

...κι ας ειν' και μπαλωμενο. Έτσι έλεγαν οι παλιοί.

Χρόνια τώρα δηλώνω πολίτης αυτού του κόσμου. Απετάξας τον ρατσισμο; Απεταξάμην. Απετάξας τις μικροαστικες αντιλήξεις; Απεταξάμην. Και ακόμη προσαθώ να το κάνω. Αν κι έχω δει την "άλλη" πλευρά του μεταναστευτικού, ακόμη προσπαθώ.

Υπάρχει μετανάστευση και μετανάστευση. Λόγω πολιτικών αναταραχών, λόγω οικονομικής ανέχειας και λόγω... αφέλειας των Ελλήνων. Υπάρχουν πολλές χώρες που μας στέλνουν τα παιδιά τους με σκοπό να περάσουν λίγο παραπάνω στην Ευρώπη, παράνομα πάντα, αλλά αυτά βλέποντας την ευκολία επιβίωσης και κέρδους στην Ελλάδα μένουν εδώ φέροντας εις πέρας τις business τους. Και εννοείται πως οι Έλληνες είναι το ανέκδοτο τους. Αφελείς, μαλάκες, εθισμένοι στο σουβλάκι και την αδιαφορία. Και πάντα εύκολος στόχος για κλοπές, απάτες.

Αυτά τα έμαθα μετά από 10 μήνες συμβίωσης με τον έρωτα που ήρθε παράνομα και από μακριά. Και που ακόμη κρατεί. Ποτέ δεν δήλωσα φανατική Ελληνίδα, λάτρης του νεοέλληνα και της κουλτούρας του. Το αντίθετο θα έλεγα. Δηλώνω ρατσίστρια στις bmw με δόσεις, στα ακριβά κινητά και στη μπουζουκερί της παραλιακής. Ενίοτε δηλώνω και ανθέλλην. Αλλά μετά από κουβέντες, καυγάδες και αμέτρητες προσπάθειες να εεξηγήσω ότι Ελλάδα δεν είναι μόνο η Αθήνα, πικραίνομαι. Πικραίνομαι που ακούω τόσους πολλούς ανθρώπους να έχουν τέτοια γνώμη για τη χώρα που ζω. Να μην μπορούν να δουν τους τόσους ανθρώπους που προσπαθούν να κάνουν μία μικρή διαφορά. Να βλέπουν μόνο τον εγωισμό του Έλληνα που κλείνει τους δρόμους, δεν αγαπά μήτε τον εαυτό του, μήτε τον πλησίον του, τον Έλληνα και δη τον Αθηναίο που δεν σκάει το χειλάκι του, τις Ελληνίδες που είναι έτοιμες για όλα (αλήθεια αυτό πότε συνέβει; Συνήθως γελάγαμε με άλλες εθνικότητες που δεν άφηναν αρσενικό για αρσενικό...), αυτούς που εκμεταλλέυονται τα πάντα. Πώς μπορώ ν' αλλάξω την εικόνα;

Παπούτσι από τον τόπο σου κι ας είν' και μπαλωμένο. Το έλεγαν αυτό άραγε για να μην αναμιχθούν οι ράτσες ή γιατί ήξεραν ότι η διαφορά της κουλτούρας σε πολλές περιπτώσεις είναι καταστροφική;

Bennouna....

Την πρωτη φορα που της το ειπε, ανοιξε τα ματια της και τον κοιταξε με λατρεια. Μετα καταλαβε οτι το bennouna ειναι κατι που ελεγε σε ολες. Κατι σαν "αγαπη μου". Μονο που αυτος ειχε πολλες αγαπες. Κι ας της ελεγε πως αυτη ηταν η πιο δυνατη. Χαθηκε μεσα στο bennouna και αφησε και τον εαυτο της και το γελιο της και την ανεμελια της. Χαθηκε μεσα σε μια λεξη κι εχασε τα παντα. Ετσι το εβλεπε τωρα. Bennouna, λοιπον.

Facebook, internet, skype, κ.λ

Ημουν πολυ βαθια νυχτωμενη. Λες και δεν ειμαι χρονια στο ιντερνετ, λες και δεν ξερω τι συμβαινει στον κοσμο γενικα. Ειχα κρατησει μια "ρομαντικη" εικονα, μακρια απο το mirc, τα chat και τα forum, που ηξερα πως ηταν ειτε γκομενοπαγιδες, ειτε μια ευκαιρια να πηδηξεις και να πηδηχτεις. Ευτυχως ανοιξαν τα ματια μου. Ξαφνικα ειδα την πραγματικοτητα. Κι οσο εγω χρησιμοποιουσα ολα αυτα τα μεσα "κοινωνικης δικτυωσης", η αλλη πλευρα εμφανιστηκε.

Ποια κριση; Ολοι βρισκονται σ' ενα μεγαλο κρεβατι ετοιμοι ν' ανοιξουν, οχι την καρδια τους για να μιλησουν, αλλα τα γεννητικα τους οργανα. Elelitsa skise me, Anna xekoliara, Babis terastios... Και φωτογραφιες, πολλες φωτογραφιες, μηνυματα, χυδαιες προσεγγισεις, λες και το πιο σημαντικο πραγμα στον κοσμο ειναι ειτε ενα παλαμαρι, ειτε μια τρυπα. Οκ οχι μία, δύο. Και το peeping να κραταει τα σκηπτρα του βασιλια. Γιατι μας αρεσει να κοιταμε; Τι μας λειπει; Ποιος ο λόγος να εκτεθεις έτσι στα ματια χιλιάδων; Για ποια επιβεβαιωση μιλαμε;

Το "θελω να σε πηδηξω", εγινε like, το "παρε μου μια πίπα" poke και οι ωρες ατελειωτες, ο κοσμος ειναι μεγαλος. Ποτε δεν ημουν συντηρητικη. Παντα ειχα ανοιχτο μυαλο. Αλλα αυτο, πλεον, μου φανταζει τοσο οχι χυδαιο απλα, αλλα βρωμικο. Το σεξ ειναι βρωμικο, ετσι λεγανε παλια, για να δημιουργησουν ενοχες. Οχι το σεξ δεν ειναι βρωμικο, εμεις ειμαστε ζωα. Οχι ζωα, αυτα δεν φταινε σε τιποτα. Εμεις ειμαστε γλιτσεροι. Λες κι εχουμε βγει απο βαλτο. Και οταν η αυτοεκτιμηση μας ειναι στο ναδιρ, αντι να το βαλουμε κατω και να δουμε τι παει στραβα, εκτειθεμμεθα. Ποτε ο εγκεφαλος μας μετακομισε, στο κατω μερος του σωματος μας; Και γιατι ειναι τοσοι πολλοι και τοσες πολλες που ψαχνουν την επιβεβαιωση μεσω του εκχυδαϊσμου; Τι σπρωχνει μια ωριμη γυναικα να ανοιξει τα "σωψυχα" της; Μία μικρη κοπελα να ποζαρει σαν Λολιτα στο δωατιο της; Μπορεις ακομα να δεις τις κουκλες της.

Πως μπορεις να πεις σε αυτα τα κοριτσια, οτι με αυτες τις κινησεις το μονο που καταφερνουν ειναι να εξιταρουν και οχι να προκαλουν θαυμασμο; Και στα νεαρα αγορια οτι αυτο που βλεπουν πρεπει να το σεβαστουν; Πώς μπορεις να τα κανεις να εκτιμησουν το αλλο φυλλο και να σεβαστουν τις επιθυμιες του; Και μετα λες. φταιει ο βιαστης. Πώς μπορεις να εκπαιδευσεις μια ολοκληρη γενια να ανοιγοκλεισειτα ματια της και οχι νατα εχει συνεχεια ανοιχτα, κολλημενη σε μια οθονη που δεν κρυβει τιποτα;

Δεν ειμαι συντηρητικη. Ρομαντικη ειμαι. Και αναρωτιεμαι. Ποσο κραταει ενας οργασμος;

Κλεισαμε

...για τον πολυ τον κοσμο. Δεν ειμαστε πια για τα ματια ολων. Ένα κομματι μας, πρεπει να μεινει για εμας. Στο κατω-κατω ειχαμε και πολυ καιρο να εμφανιστουμε. Τωρα ομως αυτο το μπλογκ θα χρησιμευει ως ημερολογιο, προσωπικο.

Γιατι στον πληθυντικο; Γιατι πλεον δεν ειμαι μια, φανερωθηκαν πολλες απο εμενα.

Οσοι μεινετε, καλως να ορισετε. Ευπροσδεκτοι!

Μαρκελλα

Αντρες.

Αιώνες τώρα λένε πως οι άντρες είναι οι κυνηγοί, οι πολυγαμικοί, αυτοί που ψάχνουν την αδρεναλίνη μέσα από κάθε βλέμμα. Από τη μια γυναίκα στην άλλη και πίσω στη "δική" τους, που τους αγάπα, την αγαπούν και τους φροντίζει όσο και η μαμά τους. Αιώνες τώρα οι γυναίκες κοιμούνται τον ύπνο του δικαίου, κάνουν τα στραβά μάτια ή καλυτέρα το μαλάκα, γιατί "έτσι είναι οι άντρες". Και παράλληλα προσπαθούν να είναι μανές, εργαζόμενες, νοικοκυρές μα πάνω απ' όλα οι πόρνες τους, έχοντας την κρυφή ελπίδα ότι δεν θα βρουν στο γιακά του πουκαμίσου τους καμία τρίχα αλληνής.

Κάποτε ήταν "θα βγω με τους φίλους μου", "έχω επαγγελματικό ραντεβού/ταξίδι". Τώρα τα πράγματα είναι πολύ πιο απλά. Ένα προφίλ στο facebook/twitter/myspace και όλα τα αΐδια του κόσμου είναι στα πόδια τους. Από τη χώρα τους, αλλά και από προορισμούς εξωτικούς. Σε απόσταση ενός κλικ. Και η δόλια η γυναίκα να προσπαθεί. Αναρωτιέται τι κάνει λάθος ή τι της λείπει. Όσο κι απελευθερωμένη να είναι, σαν άνθρωπος δεν παύει αναρωτιέται. "Γιατί", "τι του λείπει"...; Ώρες και ώρες συνεχόμενες στο ιντερνετ και "άσε με να κάνω τη δουλεία μου". Η γυναίκα δεν είναι χαζή. Ξέρει να βλέπει τα ιστορικά και επειδή οι άντρες δεν είναι και οι πιο ευρηματικοί, βρίσκει τους κωδικούς και κατασκοπεύει. Και κάποια στιγμή σηκώνει το κεφάλι και νιώθει ότι όλη αυτή η κατινιά της έχει κλέψει την αξιοπρέπεια. Τον εγωισμό και την προσωπικότητα της. Αναρωτιέται πώς έγινε εκείνη, σαν αυτές που κορόιδευε. "Ότι γελάς το λούζεσαι" λυγάνε παλιά και αυτό είναι σοφό. Μα πως όμως να μπορέσει να συναγωνιστεί την μυστηριώδη άγνωστη που προτείνει τα κάλλη της, άφοβα και περήφανα σε όλες τις στάσεις, προσφέροντας άπλετη θέα χωρίς γκρίνια και ξεχασμένο μακιγιάζ της προηγούμενης βραδιάς; Αναρωτιέται αν θα έπρεπε να έχει ανταλλάξει το "σ' αγαπώ", μ' έναν καλό οργασμό (που και που) και να είναι εκείνη η μυστηριώδης άγνωστη που γυρνά μόνη σπίτι της τα βράδια. Αν θα έπρεπε να ανταλλάξει την "οικογενειακή ζωή" (που δεν είναι και πολύ σίγουρο πως την ήθελε), με το γέλιο, την ανεμελιά και την ανεξαρτησία της. Ποιο dna την ώθησε στο να πάρει το ρίσκο; Ή πιο αντρικό ψέμα; Η πείρα της, της είχε αποδείξει ότι όταν σε "σιγουρέψει", αλλάζει. Γιατί να μείνεις; Ποια ανασφάλεια σε οδήγησε εκεί; Ή μήπως δεν είναι ανασφάλεια και είναι η οφθαλμαπάτη της αγάπης; Και γιατί οφθαλμαπάτη; Γιατί μέρα με τη μέρα ανακαλύπτει ότι η αγάπη είναι μια υπερεκτιμημένη λέξη, που χρησιμοποιείται πολύ, αλλά σαν έννοια είναι παντελώς ανεφάρμοστη. Όταν αγαπάς δεν ψάχνεσαι όσο κυνηγός κι αν είσαι.

Και ως έξυπνο κι εξελιγμένο μοντέλο ανθρώπου, δεν κατηγορείς την εκάστου κυρία αλλά τον ίδιο τον άνθρωπο που ΕΣΥ επέλεξες να ζήσεις μαζί του. Κατ' επέκταση εσένα την ιδία. Γιατί οι επιλογές μας είναι αυτές που μας ορίζουν.

Τελικά μήπως η ανεξαρτησία με όλα της τα μειονεκτήματα θα ήταν η καλύτερη επιλογή για την ψυχική υγεία μιας ανήσυχης γυναικάς που δεν ονειρεύτηκε ποτέ νυφικά και σπίτια; Μπορείς τελικά να φύγεις από τα πάντα, όπως έλεγες ή είναι απλά ένα παραμύθι;

Και κάπου εκεί θυμάται ότι έχει ξεχάσει εντελώς τον εαυτό της, για να δοθεί σε κάτι που πίστεψε αλλά της πρόδωσε την εμπιστοσύνη. Έστω και εικονικά.

ΥΓ. Έχω αρχίσει και σιχαίνομαι όλα τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης.... Και σιγά-σιγά και τους ανθρώπους.

Σ-χεσεις...;

Πρέπει να ομολογήσω πως οι σχέσεις είναι ένα πολύ δύσκολο πράγμα. Χρειάζονται συνέχεια προσοχη, φροντιδα και ποτίσμα. Όντας πολύ καιρό εκτος, βρίσκομαι στη δύσκολη θέση να ομολογήσω πως πλέον δεν έχω ιδέα για το σπορ. Αυτό που έχω καταλάβει είναι ότι χρειάζεται πολύυυυυυυυυυυυ δουλειά. Και από τους δύο. Και οταν τους δύο ενωνει κι ένα τριτο πρόσωπο, δεν μπορείς να κάνεις πίσω, το μονο που κάνεις είναι, όχι απλά μπροστά, αλλά ντουγρού φόρτσα. Και την αγαπη πώς την αναγνωρίζεις; Ποιο είναι αυτό που σε κάνει να καταλαβεις ότι ο άλλος είναι ένα κομμάτι δικό σου, που σε καμία περίπτωση δεν θέλεις να χάσεις; Πώς διαχωρίζεις τη συνήθεια, από την αγαπη; Ή ο φόβος του "μενω μόνος"; Κι αν τελικά η συντροφικότητα είναι ένα τέχνασμα απλά για να μην σαβουρογαμάμε δεξιά-αριστερά, ποιος θα μας αποκαλύψει την συνωμοσία; Είμαστε τελικά γεννημένοι για να αποτελούμε μονάδες, μέσα σ' ένα ζευγάρι;

Είμαι τρομερα μπερδεμενη.

12/1/2011

Για να μείνουν δύο άνθρωποι κοντά, πρέπει να γίνουν οι αμοιβαίες υποχωρήσεις. Πώς όμως αυτές μετριούνται; Υπάρχει κάποια ζυγαριά που σου λέει πόσα έχει αφήσει ο ένας και πόσα ο άλλος; Και αν κάποιες στιγμές νιώθεις πως εσύ έχεις αφήσει τα περισσότερα, τι κάνεις; Συμβιβάζεσαι στο όνομα της αγάπης ή βάζεις μπροστά εσένα; Στο όνομα της όποιας ασφάλειας, δίνεις τόπο στην οργή ή ξεκαθαρίζεις τη θέση σου και συνεχίζεις να ζεις (μόνος); Ποιες είναι οι δικλείδες ασφαλείας που σε πάνε στον ονειρεμένο τόπο που λέγεται συμβίωση; Συμ-βίωση... Συμ-βιβάζομαι. Συμ-περιφέρομαι. Πολλά τα συν και λίγες οι απαντήσεις. Πόσοι είναι οι συμβιβασμοί που κάνεις γιατί το νιώθεις και πόσοι είναι αυτοί που κάνεις από φόβο; Μη μέινεις μόνος, μην χάσεις τον άλλο. Μένεις κοντά σε κάποιον γιατί γίνεσαι μαζί του καλύτερος άνθρωπος. Γιατί η δυάδα είναι καλύτερη από τη μονάδα, έχει περισσότερη δύναμη. Πόσο όμως μπορεί το παρελθόν να σου χτυπήσει καμπανάκι; Και πόσο όταν βλέπεις κάτι που ίσως γνωρίζεις κι έχεις ξαναζήσει, μπορείς να έχεις ακόμη την ελπίδα ότι απλά είναι η καχυποψία σου, που σε ορίζει. Όταν εσύ πραγματικά ξέρεις τι θέλεις, πόσο μπορείς να εμπιστευτείς τον άλλο; Το "pour la vie" πόσο μπορεί να αλλάξει τον τρόπο σκέψης σου; Και το "pardon" πόση αξία έχει όταν το ακούς συχνά;

Είναι δύσκολες οι διαπροσωπικές σχέσεις και όσο πάνε, αντί να γίνονται πιο ευκολές, περιπλέκονται. Και όσο περιπλέκονται... περιπλέκονται.

2011

Καλη Χρονια να είχαμε και να έχουμε.

Καταρχήν να με συγχωρέσετε όσοι-με-διαβάζετε, αλλά αυτή τη στιγμή στη ζωή μου κυριαρχεί ο έρωτας και η αμφιβολία. Και είναι τόσο αντικρουόμενα -όχι ακριβώς- συναισθήματα, που δεν έχω μυαλό για πολλά άλλα. Προσπαθώντας να μπω σε μία άλλη κατάσταση, έχω καταφέρει πανάθεμά με, να κάνω το μυαλό μου πουρέ (και όχι πατάτας που είναι και ευπαρουσίαστος, αλλά αρακά που μοιάζει με το μπλιαχ του Εξορκιστή), την καρδιά μου αγκινάρα και τη λογική μου... κάτι σαν αποτυχημένο ραγού. Κοινώς πράγματα που δεν ταιριάζουν μεταξύ τους, ακόμα και στο πιο αποδομημένο πιάτο του Πέσκια. Προσπαθώντας να βρω γραφειοκρατικές λύσεις, μπλέκομαι σ' ένα κουβάρι που δεν είναι ακριβώς στα μέτρα μου. Θα μου πεις "πώς χωράς σ' ένα κουβάρι;". Εμ δεν χωράς. Απλά είσαι στην απέξω και προσπαθείς να βρεις την άκρη. Και η άκρη πουθενά.

Είναι περίεργο να βλέπεις τον εαυτό σου, κάπου 8 χρόνια πριν, και να μην μπορείς να του εξηγήσεις ή να τον προϊδεάσεις λιγάκι, ότι εκεί-που-ήσουν-ήμουνα-κι-εκεί-που-είμαι-θα-έρθεις. Είναι επίσης περίεργο να βλέπεις τα ψεματάκια και να μην τους δίνεις σημασία, γιατί πολύ απλά τα ίδια έκανες κι εσύ. Πόσο μπορείς ν' αγαπήσεις τον εαυτό σου και να του έχεις απόλυτη εμπιστοσύνη, όταν γνωρίζεις ή υποψιάζεσαι το τι γίνεται; Πόσο το faites-moi confiance, μπορεί να λειτουργήσει τόσο νωρίς; Πολλά τα ερωτήματα, αμφίβολες οι απαντήσεις.

Πόσο, σε αυτή την ηλικία (το κέρατο μου), μπορείς να αφήσεις το ένστικτό σου να σε οδηγήσει και να πετάξεις τη λογική και την αμφιβολία από το κεφάλι σου; Ce pa facile... Και πόσο μπορείς να μην είσαι αδικαιολόγητα καχύποπτος; Γαμώ τους καιρούς μου γαμώ, γαμώ τις εμπειρίες που δηλητηριάζουν το ότι καλό πάει να γίνει, γαμώ τις θρησκείες- που πάντα είναι εμπόδιο για κάτι-, γαμώ τη γραφειοκρατία μου, γαμώ τον πύργο της Βαβέλ, γαμώ τον άνθρωπο τον ίδιο που τα έχει κάνει όλα σκατά και ΔΥΣΚΟΛΑ. Α επίσης, γαμώ αυτόν που ανακάλυψε το χρήμα.

Ειλικρινά χέστηκα για το τι θα πουν οι άλλοι.... Το θέμα είναι να μην βάλω εγώ τα χέρια μου και βγάλω τα μάτια μου, γιατί αυτό το γαμημένο ταυρίσιο μου ένστικτο, λέει να κρατήσω αυτό που έχω. Και ειλικρινά φοβάμαι πως δεν έχω τα φόντα (no confiance a moi).

"Ξύπνα, Μαρκελλάκι, και πάρε τη ζωή σου στα χέρια σου", αυτό πρέπει να μου πω και να το βάλω καλά μέσα στο κεφάλι μου. Γιατί, όπως λέει και το ρήτο στην κλασσική πλέον ταινία, your life ends one minute a time. Και στο τέλος αυτό μόνο που μένει, είναι ο παππούς στο πλάι σου, οι αναμνήσεις και η γλυκιά γεύση του δεν-άφησα-τη-ζωή- απλά-να-με-προσπεράσει. Τι κι αν πρακτικά για τους άλλους, έχεις αποτύχει; Ζεις!

Να με συγχωρέσετε για το μονόλογο του παράφρονα, αλλά είπαμε αυτό τον καιρό είμαι γκουρμέ πιάτο σε εστιατόριο ξενοδοχείου πολυτελείας. Αποδομημένη (για καλό) και πειραματιζόμενη (υπάρχει αυτή η λέξη;)

Α μέσα σε όλα αυτά, αν ακούσετε κάτι για οποιαδήποτε δουλειά (ή δουλεία) ενημερώστε με γιατι με βλέπω σε λίγο να βράζω τις γόβες μου.

Μ.

Η αποκάλυψη...

Και ναι κυρίες και κύριοι, το πράσινο ανθρωπάκι της ζήλιας, όντως υπάρχει. Κι εκεί που λες πως τόσα χρόνια το έχεις αποφύγει, να το πετιέται (thnx Mίκη) και ξεπετιέται και σου κάνει το στομάχι κόμπο. Ναι, τόσο καιρό ήθελες να πιστεύεις πως είσαι πολιτισμένη, κυρία, openminded και πάνω απ' όλα υπεράνω. Μεγάλα ζουμερά αρχίδια!

Θα μου πεις τώρα, πως είναι δυνατόν να μη ζηλέψεις, όταν δεν μιλάς την ίδια γλώσσα, δεν καταλαβαίνεις και δεν σε καταλαβαίνουν όταν μιλάς τη γλώσσα σου. Και όταν έχεις να κάνεις και με κάποια που μιλάει τη γλώσσα, υπήρχε και.... είναι μικρότερη. Τελικά πόσο σημασία παίζει η πείρα και η εμπειρία στον έρωτα; Πόσο μπορείς να εμπιστευτείς τον άλλο όταν ζεις μαζί του, και η "άλλη" είναι χιλιόμετρα μακριά; Μάτια που δεν βλέπονται, γρήγορα λησμονιούνται ( και δη όταν κάτι έχει τελειώσει) ή η απειλή ενός Τρίτου Παγκόσμιου Έρωτα σε κάνει να πρασινίζεις από τη ΖΗΛΙΑ;

Τελικά πόσο κατώτερο είναι αυτό το συναίσθημα; Ή πόσο σε κάνει να καταλάβεις ότι ΘΕΛΕΙΣ ΤΟΝ ΑΛΛΟ ΔΙΚΟ ΣΟΥ; ...Δικό σου... Δικό σου; ΔΙΚΟ ΣΟΥ; Μα είναι ποτέ αυτό δυνατόν; Εσύ πάντα έλεγες ότι ο άλλος δεν είναι ποτέ κτήμα σου, και τώρα θέλεις να τον έχεις δικό σου; Και να σ' έχει δική του; Τελικά πόσο υποκρινόσουν όλα αυτά τα χρόνια; Πόσο η ζήλια σε κάνει να καταλάβεις ότι, τελικά, όλα αυτά που πρέσβευες ήταν μόνο η ανασφάλεια σου; Και ο ατελείωτος τοίχος που είχες χτίσει γιατί απλά ήσουν μόνη. Ήμουν μόνη. Και τώρα δεν είμαι; Τόσα χρόνια συνήθειας, είναι δυνατόν να καταρρεύσουν μέσα σε δύο μόνο μήνες; Είναι τόσο δυνατό συναίσθημα ο έρωτας και η αγάπη, τελικά;

ΑΓΑΠΩ, AIME, LOVE και ότι άλλο.....

Μ.

...

Στο σπίτι μένουν τρεις άνθρωποι. Κανείς δεν έχει δουλειά. Όχι γιατί δεν θέλουν, αλλά γιατί δεν βρίσκουν. Οι δύο από τους τρεις, ουσιαστικά είναι άστεγοι. Ο ένας που απομένει, απλά λέει πως έχει ένα ενοικιοστάσιο. Χρωστάει 5 ενοίκια, κοινόχρηστα και στην τσέπη του έχει 3,5 ευρώ. Τον βοηθά η οικογένεια του, όσο μπορεί. Και είναι ευγνώμων γι' αυτό.

Όταν κάποιος απ' όλους έχει λεφτά, παίρνει τσιγάρα για όλους. Στο σούπερ-μάρκετ, πάντα προσέχουν τις τιμές και πλέον δεν τους ενδιαφέρει η ποιότητα... Το καθημερινό φαγητό είναι ένα θέμα, αλλά ακόμα το βολεύουν. Κι όταν μπορούν βοηθούν κι άλλους μ' ένα πιάτο φαΐ.

Όλοι προσπαθούν για κάτι καλύτερο.

Βγάζουν αντικείμενα αξίας στο σφυρί κι ελπίζουν ότι κάποιος θα αγοράσει.

Όταν τα βλέπω όλα αυτά, αναρωτιέμαι σε ποιο ακριβώς αιώνα ζω.

Όταν τα βλέπω όλα αυτά αναρωτιέμαι για την πλασματική ευημερία.

Fais-moi confiance :)

Μ.

................

ΜΙΑ ΔΟΥΛΕΙΑ ΡΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕ, ΔΕΝ ΖΗΤΑΩ ΔΑΝΕΙΚΑ!!!!!!!!!!!!!!!

Αναπαράσταση...

Σε μια εποχή που όλα αλλάζουν (και όλα μένουν ίδια, όπως λέει και ο τραγουδοποιός), οι μεγάλες εντάσεις είναι αναμενόμενες. Πώς μπορείς όμως να σώσεις τους άλλους, αν δεν μπορείς να σώσεις τον εαυτό σου πρώτα; Κάποτε ένας καλός φίλος μου είχε πει οτί την μύτη των άλλων τη βλέπουμε, τη δική μας όμως, μόνο στον καθρέφτη.

Προσπαθώντας να ταιριάξεις δύο κουλτούρες, δύο δυνατές κουλτούρες, απλά χάνεις την μπάλα. Και όχι πως είναι κακό αυτό, απλά κάπου ίσως και να χάνεις κι ένα κομμάτι του εαυτού σου. Και αυτό είναι καλό. Γιατί βρίσκεται ένα άλλο για να καλύψει το κενό. Οι αλλαγές ποτέ δεν γίνονται ούτε εύκολα,ούτε από τη μία μέρα στην άλλη.

Οι αλλαγές.... Μεγάλο πράγμα... Σκέφτομαι πως εδώ και μια δεκαέτια και βάλε, λέω πως βρίσκομαι σε μια μεταβατική περίοδο. Υπερπαρατατεμένη! Και τώρα που, όπως φαίνεται, ήρθε η πραγματική αλλαγή, μπορώ να πω πως είμαι έτοιμη.

Αν αυτή τη στιγμή είχα τα απαιτούμενα λεφτά, δεν θα το σκεφτόμουν δεύτερη φορά. Θα ετοίμαζα διαβατήριο και θα είχα φύγει. Με όλα τα ρίσκα που κρύβει αυτό....

Το μυστικο για να μην καταλάβεις τίποτα, είναι να μην καταλαβαινείς τίποτα. Κι σε αυτόν τον μοναδικό κυναίωνα βρίσκομαι. Ανάμεσα σε δύο κουλτούρες, ανάμεσα σε δύο αγάπες ( μπορείς να τους πεις κι έρωτες) εγώ αναρώτιεμαι. Ποιος είναι ο σωστός δρόμος; Μεταξύ αγγλικών, ισπανικών, γαλλικών και ολίγων αραβικών, περιπλάνιεμαι σε έναν γαλαξία που δεν τον γνωρίσω. Και οσο κι αν με τρομάζει η αλλάγη, τόσο με γοητευτει το άγνωστο. Βαλτωμένη εδώ και καιρό βλέπω έναν άλλο κόσμο που δεν ξέρω αν πρέπει ν' ακολουθήσω. Όλα κάτι μου θυμίζουν αλλά όλα είναι διαφεροετικά. Είμαι εντός- εκτός κι αναρωτιέμαι γιατί μου έστειλε όλο αυτό ο σκηνοθέτης. Φοβούμενη για όλα τα υλικά αγαθά μου ακολουθώ μια γλώσσα που δεν την γνωρίζω, έναν άνθρωπο που δεν τον ξέρω, όπως και πολλούς άλλους. Το παρελθόν μου με χτυπά, δεν έχω πολούς πλεόν στη ζωή μου, να εμπιστευτώ αυτούς που είναι καιρό πλάι μου ή να ακολουθήσω κάτι νέο; Και όταν το "34" με χτυπάει έναντι στο "26" (που οι εμπιερίες του με κάνουν απλά να χλωμιάζω), σκέφτομαι. "Τι να κάνω άραγε εγώ εδώ;" Will i find a way? Μέσα σ' ένα σουρεάλ σκηνικό βλέπω πώς ένας άνθρωπος σκέφτεται εμένα. 'Η τον εαυτό του; Ε'ιμαι εγώ η επενδύσή του; Κι εκείνος τι είναι για εμένα; Η σανίδα σωτηρίας μου; Ή μήπως η τελευταία μου ευκαιρία; Μοιρασμένη σε 2 ή και σε 3, νιώθω σαν το Ζήκο. Και πώς να εξηγήσεις τον Ζήκο σε κάποιον άγνωστο; Κι αν τα μάτια μου άνοιξαν, άνοιξαν στη σωστή κατευθυνση; Τελικά η μονάδα παραμένει μονάδα; Ή γίνεται δυάδα; Τελικά τί είναι αυτη η ζωή; Επιλ΄γές; Εμπειρίες; Αναμνήσεις; Αγάπη;

Αδειαζω.... Ειλικρινά δεν ξέρω.

Είναι Τρελοί... Αυτοί οι Άνθρωποι...

Το να ζητάς κάτι από το σύμπαν είναι δεδομένο. Το θέμα είναι τι κάνεις όταν έρθει. Και εσύ είσαι ορθάνοιχτος. Έχεις ξεχάσει όμως, πώς είναι να δέχεσαι. Και ξαφνικά... Ήρθε. Από το πουθενά και ζητώντας μόνο εσένα. Όσο μεγαλώνεις, γίνεσαι ακόμα και πιο δύσπιστος. Μετράς και το παραμικρό, φοβούμενος μην κάνεις -πάλι- λάθος. Και το λάθος που κάνεις; Να μην αφήνεσαι. Να τα κρατάς όλα πίσω. Να είσαι σαν αναποδογυρισμένη χελώνα που κυλιέται όμως για να κερδίσει τον αγώνα και να κάνει και παγκόσμιο ρεκόρ. Κι εκεί που το σύμπαν σου δίνει ακριβώς αυτό που ζήτησες, εσύ πνίγεσαι. Κι εκεί που το νέο σου δίνει μια προοπτική, πάλι νιώθεις εγκλωβισμένος. Και -πάλι- θέλεις να φύγεις. Να πας πού όμως; Αυτό που ζήτησες είναι εδώ. Και περιμένει μόνο εσένα. Κι εσύ επηρεάζεσαι. Απ' όλους κι απ' όλα. Κι ενώ ο δρόμος είναι μπροστά σου, εσύ ζητάς... Τι ζητάς, άραγε; Να μπεις πάλι στο μικρόκοσμό σου και απλά να συνεχίσεις να πορεύεσαι, χωρίς ουσιαστικά να σου δίνεται η ευκαιρία να δεις και κάτι άλλο; Τι είναι αυτό που σε κρατάει πίσω; Η διαφορά ηλικίας; Είσαι πολύ ανοιχτόμυαλος για κάτι τέτοιο. Η διαφορά κουλτούρας; Πρόκληση. Η διαφορετική γλώσσα; Ακόμη μεγαλύτερη πρόκληση. Η τόσο απλόχερη αποδοχή και προσφορα; Πόσο έχεις συνηθίσει στα "δυσκολάκια" και στα "ευκολάκια". Όπου "ευκολάκι" να είσαι απλά μόνος σου. It takes two to tango, και αυτό είναι το πιο δύσκολο. Εννοείται πως το ζεμπέκικο που χορεύεις μόνος σου, είναι πολύ πιο εύκολο. Γιατί κανονίζεις εσύ τα βήματα και το πόσες στροφές θα πάρεις. Στα βήματα όμως που χορεύουν και οι δύο, τα χάνεις. Όπου "δυσκολάκι" εκεί που it takes two to tango, αλλά ο άλλος είναι με διάστρεμμα και εσύ χτυπιέσαι στα πατώματα γιατί παίζει το αγαπημένο σου κομμάτι. Και δεν θέλεις να χορέψεις με κανέναν άλλο. Αποτέλεσμα; Στα πατώματα.

ΠΑΡΑΓΡΑΦΟΣ ΝΑ ΠΑΡΟΥΜΕ ΑΝΑΣΣΑ

Η διαφορά κουλτούρας είναι ένα τεράστιο ζήτημα. Αυτό όμως στο επόμενο επεισόδιο από "΄Τη Ζωή της Παράλλης".

Με κάλεσε ο Pan.

Να ονομάσω 10 πράγματα που αγαπώ. Ή κάτι τέτοιο. Με προβλημάτισε. Μέρες τώρα.

Αγαπώ τους γονείς μου. Γιατί δεν έχουν απελπιστεί με μένα κι μ' έχουν κάνει να τους εκτιμώ σαν ανθρώπους, αν και διαφωνώ με πολλά.

Αγαπώ τη θάλασσα. Γιατί αυτή μ΄έμαθε ν' αγαπώ ο Νικηφόρος. Και την ελευθερία της.

Αγαπώ τη μάθηση. Γιατί έτσι μ΄έμαθε η Τασούλα, που την έχασα τόσο νωρίς, όπως και το Νικηφόρο, πριν προλάβω να ρωτήσω πολλά.

Αγαπώ την Ελπίδα... Την Κατερίνα... Και το Δημήτρη. Γιατί απλά τους αγαπώ. Και δεν είναι διαφορετική τριάδα στην καρδιά μου.

Αγαπώ τις εμπειρίες μου. Και τα στραβοπατήματά μου. Γιατί είναι δικά μου κι επιλογές μου!

Αγαπώ τον Νίκο και είναι η πρώτη φορά που το λέω φωναχτά. Γιατί έζησα τον απόλυτο έρωτα μαζί του.

Αγαπώ τα κυριακάτικα πρωινά, όταν δουλεύω.

Αγαπώ τα ζωντανά που είναι μαζί μου. Τους συγκατοίκους μου.

Αγαπώ την ελπίδα ότι ο Νίκος δεν είναι ο τελευταίος μου μεγάλος έρωτας.

Αγαπώ τα μάτια μου, γιατί βλέπουν.

Σιχαίνομαι την αχαριστία.

Pan σ΄ευχαριστω.

Καλώ όσους το δουν να γράψουν.

Μ.

Παρασκευη

Σφίγγεις δόντια...

Δαγκώνεις τα δάχτυλα σου...

Και πείθεις τους άλλους όπως και τον εαυτό σου...

Πως είσαι καλά...

Μόνος ή μόνη.

Δαγκώνεις τα χείλη σου.

Και τρίβεις το σβέρκο σου.

Όπως θα ήθελες να σε φροντίσει άλλος. 'Η άλλη.

Φτιάχνεις κάτι.

Μεγάλο ή μικρό.

Ξεκινά.

Και λες τα καταφέρνω και μόνος. Ή μόνη.

Και όντως τα καταφέρνεις.

Και νιώθεις δυνατός. Ή δυνατή.

Και νιώθεις καλά.

Μα δε σου λείπει ένα κάτι;

Μπα.

Μπορώ και μόνος. Ή μόνη!

Θα με τιμήσετε με την παρουσια σας;

Το Σκατο VI

Έξω είχε συννεφιά. "Πάλι καλά" σκέφτηκα και σήκωσα το γιακά του μπουφάν για να κρύψω το δεύτερο γιακαδάκι που ψιλοροχάλιζε στο σβέρκο μου. Η Αφροδίτη είχε καλοκατσικωθεί στο κεφάλι μου, με καλά κλειστό τον αόρατο μανδύα της. Νομίζω πως κάτι σιγομουρμούριζε αλλά είχα τέτοιο άγχος που δεν μπορούσα να συγκεντρωθώ για να καταλάβω τι λέει. "Και γιατί έχεις άγχος;" με ρώτησε. "Μα είναι δυνατόν να με ρωτάς; Μέσα σε λιγότερο από 4 ώρες έχω λιποθυμήσει 3 φορές, έχω γνωρίσει το προσωπικό σκατό του Κοέλιο, μου έχει κάνει τα νεύρα τσατάλια και μέσα σε όοοολα αυτά, εμφανίζεσαι κι εσύ, κάνεις τις αλλαγές που θέλεις και χωρίς να με ρωτήσεις κατσικώνεσαι στο κεφαλάκι μου!" Μάλλον όλα αυτά τα είπα με τέτοιο νεύρο (αν και τα σκεφτόμουν δεν τα έλεγα φωναχτά) που ένιωσα την Αφροδίτη να σείεται λιγάκι δεξά-ζερβά. "Λοιπόν, άκου να σου πω..." Έτσι όπως ξεκίνησε νόμιζα πως ήταν έτοιμη να μου βάλει τις φωνές για άλλη μια φορά. "Για να έρθω εγώ μέχρι εδώ, σημαίνει πως το πρόβλημα α) είναι μεγάλο και β) ότι είσαι σημαντική για τους από πάνω... Πρέπει να καταλάβεις ότι οι αλλαγές α)συμβαίνουν α1) εκεί που δεν το περιμένεις και α2) δεν μπορείς πάντα να τις ελέγξεις... Δεν ήρθα εδώ για να σου κάνω τη ζωή δύσκολη, αλλά για να σου δείξω μια άλλη προοτπική μιας κι εσύ έχεις μπλεχτεί τόσο άσχημα στα μονοπάτια του Εγώ σου, που δεν μπορείς πλέον να βγεις ούτε με GPS.". Σε αυτό δεν είχε άδικο, οφείλω να ομολογήσω. Χαομένη με την πρόσφατη επιτυχία μου, μη μπορώντας να την διαχειριστώ, ήταν σαν να είχα πέσει στο καζάνι με το LSD. Έβλεπα περίεργα όνειρα, που δεν μπορούσα να καταλάβω αν ήταν κάποιο μήνυμα από κάπου, έβαφα κατάμαυρα τα μαλλιά μου, δεν άφηνα να με πλησιάσει άνθρωπος (παρά μόνο για ευκαιριακό σεξ) και το χειρότερο απ' όλα δεν μπορούσα να μαγειρέψω. Δεν ήθελα. Και αυτό ήταν απαράδεκτό μιας και οι συνταγές μου είχαν γίνει best seller σε λιγότερο από 6 μήνες. Ένιωθα εγκλωβισμένη μέσα σ' εμένα πιο πολύ από ποτέ... "Και γι' αυτό τον λόγο ακριβώς εμφανίστηκα... Για να σε βοηθήσω." Ίσως χρειαζόμουν λίγη θεϊκή βοήθεια... Ίσως η παρουσία της Αφροδίτης και του Σκατού να μ' έφερναν πάλι σ' εκείνη τη γλυκιά ζάλη της δημιουργίας που τόσο μου έλειπε... Ίσως να μ΄έκανε να βρω την επόμενη θεϊκή συνταγή που θα έκανε ακόμα και τον Μαμαλάκη να παραμιλά... "Δεν ψάχνεις συνταγή μικρή ανόητη, ακόμα να το καταλάβεις; Ένα και μόνο πράγμα ψάχνεις... Τον απόλυτο Έρωτα. Αχ και τώρα που τον ανέφερα, θύμισε μου να του στείλω κι ένα mail. Αυτό το παιδί έχει γίνει ανυπόφορο. Ούτε στα θεϊκά μηνύματα απαντά, ούτε στο κινητό του, ούτε πουθενά... Έχει πάθει μιας ελαφράς μορφή κατάθλιψή... Βλέπεις από τότε που ο κόσμος αποφάσισε ότι δεν τον έχει ανάγκη, νιώθει εντελώς άχρηστος. Μέχρι και τα βέλη του έβαλε στο e-bay... Δεν ξέρω τι να κάνω με την κατάσταση του... Anyway τα οικογενειακά μου δεν είναι της παρούσης..." Έπαθε ο Έρωτας κατάθλιψη;;; Ένιωσα τη γη να φεύγει κάτω απ' τα πόδια μου! Ένιωσα να με παρασέρνει ένα δυνατό ρεύμα. Ένιωσα σαν να... Όχι! Δεν ήταν δυνατόν! Όντως είχε φύγει η γη κάτω απ' τα πόδια μου! Όντως ήμουν στον αέρα! "Αφροδίτη;;;" " Φύσηξε, με είδαν λιγάκι αν και δεν νομίζω να έχουμε θέμα, πάμε Όλυμπο". "Μα όχι αυτό δεν μπορεί να γίνει! Έχω γάτες να ταΐσω! Έχω τη συνέντευξη τύπου! Δεν έκλεισα το θερμοσίφωνο! Θα ανησυχήσει η μαμά μου!" "Σκάσε και πέτα, καλά θα περάσουμε, έχω και την Νταϊάνα για τσάι!" Έκλεισα σφιχτά τα μάτια... Κούμπωσα το μπουφάν μου... Και μια θεία μελωδία έφτασε στ' αυτιά μου. Ominusss, Dominusss....

Αυγουστος στην Αθηνα...

Οταν φευγει ο πολυς ο κοσμος, εκει φαινεται το τι πραγματικα υπαρχει στην Αθηνα. Περα απο Γκαζια, Μπουρναζια και παραλιακες με πολυ φτιασιδομενο κοσμο. Περα απο πολιτιστικες εκδηλωσεις, συναυλιες και Φεστιβαλ Αθηνων. Πεφτει η μασκα και αποκαλυπτεται το αληθινο προσωπο αυτης της υποτιθεμενης "μητροπολης". Οσοι μενουμε πισω, το φωτογραφιζουμε για να εχουμε μια σφαλιαρα στο τσεπακι ετοιμη, να τη ριξουμε οταν θα μας πουν, οτι η Αθηνα τον Αυγουστο ειναι μαγευτικη....

Χτες το βραδυ ανεβαινα με ταξι (ναι πολυτελεια ξερω) τη Θερμοπυλων. Στην Πειραιως μια γυναικα ειναι ξαπλωμενη στη μεση του δρομου... Τα αυτοκινητα περνανε γυρω της... Δεν ειναι χτυπημενη. Δύο μηχανακια εχουν σταματησει κι απλα χαζευουν. Κανεις δεν σταματαει... Κι εκεινη απλα κάθεται....
Μεγ. Αλεξανδρου, Παρασκευη μεσημερακι... Το αλλο παπουτσι το χασαμε, πατριωτη...

Σοφοκλεους, Σαββατο μεσημερι... Χαμηλα κοντα στην Πειραιως...

Τωρα που εφυγε λιγακι η υγρασια... Θα κανω κι αλλες βολτες... Στη μαγευτικη Αθηνα του Αυγουστου, για να δω αυτα που δεν φαινονται οταν ολοι ειναι εδω. Αθηναιοι σας ευχαριστω που εχετε παει διακοπες!

Μ.

Γιαλαντζι...

Γιαλαντζί Ντολμας. Ορεκτικο. Με αμπελοφυλλο και γεμιση απο ρυζι και μυρωδικα. Ανευ κιμα εξολυ και οι ονομασίες "ορφανος" ή "ψευτικος". Στη μεταφορική του έννοια το "γιαλαντζι" σημαίνει το δευτερό. Πχ. γιαλαντζι μαγκας.

Οχι δεν ειναι σεμινάριο μαγειρικης, ουτε λεξικο τουτη δω η αναρτηση. Ειναι καθαρο, ξάστερο, φουρκισμένο νευρο για τους γιαλαντζι αναρχικοαριστεροιδεολογους που κατακλυζουν την Ελλαδα ως ακριδες. Για ολους αυτους που ενιοτε με κανουν να νιωθω ασχημα γιατι δεν συμμετεχω ενεργα στις δρασεις που γινονται και στις διαμαρτυριες. Ειπα ενιοτε γιατι ιδεολογικα ειμαι μιλια μακρια απο αυτο, αλλα που και που πως να το κανουμε νιωθεις ενα μικρο τσιμπημα βρε-μπας-και-κανω-λαθος. Και συνεχιζω. Φουρκα για ολους αυτους που μου πουλανε ξεπερασμενη καφριλα, επιμελως ατημελητο τσιγγανοχιπικο λουκ και απο πισω τρεχουν τα εισοδηματα. Γιατι, ναι λοιπον, προκειται για εισοδηματιες, που γυρνοβολουν ασκοπα κυρυττοντας την κοινωνικη αδικια. Νευρα με ολους αυτους που αντι να πηγαινουν στα μπουζουκια οπως και θα επρεπε, μας πρηζουν τ' αρχιδια με το ελευθερο (βρωμιαρικο) καμπινγκ, τα σαλβαρια, τα παλιομοδίτικα ξεχασα-πως-εχουμε-αλλαξει-αιωνα σκουλαρικια, τα απλυτα μαλλια, τους ρασταφάριανς ,που αν ειχαν μισο κιλο αρχιδια θα πηγαιναν εκει να δουν πως ειναι και οχι εδω στην ασφαλεια των εισοδηματων τους. Τσαντιλα για ολους αυτους που μου τσαμπουναν αριστερες παπαριες και ιδεολογιες του καρακωλου και στο τελος δεν πληρωνουν αυτους που εχουν στη δουλεψη τους. Και αντιδρουν και στο δικαιωμα της απεργιας. Γαμωσταυριδια για ολους αυτους που αντι να κανουν κατι δημιουργικο ας ειναι και καλαθοπλεκτικη σχολιαζουν εμενα, που δεν μοιαζω με φρικιο και μπορω να φαω με μαχαιρι και πηρουνι και σ' ενα λιγο καλυτερο εστιατοριο απο τους καφενεδες που εκεινοι "αραζουν" πινοντας απο το πρωι τον καφε τους ως το βραδυ τη ρακι τους. Τσαντιλα με ολους αυτους που σε κοιταζουν με οικτο οταν λες πως δεν εχεις δουλεια αλλα δεν θα ξεπουλησεις τον εαυτο σου στον πρωτο τυχοντα για ενα κομματι ψωμι και για την παντελη αρπαγη της αξιοπρεπειας σου. Φουρκα με ολους αυτους που μολις ακουσουν "διαδηλωση" και "πορεια" τρεχουν σαν τα χαμενα 16χρονα που δεν ξερουν τι τους γινεται. Και φωναζουν -παλι- για την κοινωνικη αδικια. Τονιζω ολοι αυτοι ειναι ΕΙΣΟΔΗΜΑΤΙΕΣ. Και δεν τα εκαναν μονοι τους γιατι αν ηταν ετσι, θα επρεπε και να τα συντηρισουν δουλευοντας. Αλλα οχι είναι περιουσιες γονεων που ηρθαν στα χερια τους σε μορφη ακινητων και εισπρατουν μαλλον υπερογκα ενοικια απο αυτα. Γιατι νομιζω πως ολοι ξερουμε οτι τα ενοικια εχουν ξεφυγει εδω και χρονια. Και ειναι αυτοι οι ιδιοι που μας κοιτουν με μισο ματι, οταν δεν ενστερνιζομαστε τις αριστερες - παρωχημενες- θεωριες. Ειναι αυτοι οι ιδιοι που αρνηθηκαν να ΣΥΖΗΤΗΣΟΥΝ το θεμα του Ισραηλ και της Γαζας και της Τουρκιας πριν απο λιγο καιρο, οταν μερικοι απο εμας, αναρωτηθηκαν αν οντως τα πραγματα ειναι οπως τα παρουσιαζουν τα μιντια.

ΠΑΡΑΓΡΑΦΟΣ.

Ωρες και φορες σκεφτομαι πως οι πραγματικοι αναρχικοι μιας κοινωνιας ειναι αυτοι που δεν σταματουν να ψαχνουν, να μαθαινουν, να αρνουνται, να διαφερουν, να μην πιστευουν και να μην εντασσονται σε σχηματα και ομαδες. Ειναι αυτοι που ειναι παραταιροι και με τους μεν και με τους δε. Ειναι αυτοι που και οι δυο μεριες τους κοιτουν με μισο ματι, γιατι δεν μπορουν να τους καταταξουν καπου. Ειναι αυτοι που δεν δεχονται σταμπες. Ειναι αυτοι που δεν ειναι καθολου βολεμενοι και πραγματικα δεν ξερουν τι τους ξημερωνει. Γιατι οταν δεν εχεις καθε μηνα απο καπου να σου ερχονται λεφτα, χωρις κοπο... Τοτε προβληματιζεσαι πραγματικα.

Γιαλαντζι....

Ντολμας

Μαγκας

Αριστερος

Αναρχικος

Αντιεξουσιαστης

Καπιταλιστης (οχι αυτοι δεν ειναι γιαλαντζι ειναι ορίτζιναλ)

Χιπης

Ιδεολογος

Φουρκιζομαι...

Nα πω Τριτη 22 Ιουνιου 2010;

Ή να πω, καλυτερα, Κατι Μηνες Τωρα; Ή ακομα καλυτερα Κατι Χρονια Πριν & Μετα....

Οντας αισιοδοξο πλασμα ( ετσι λενε οι αλλοι) κι έχοντας εκεινες τις ρυτιδες τις συνοφρυωσης αναμεσα στα φρυδια μου, συνεχιζω ν' αναρωτιεμαι. Πού θα πάει αυτή η κατάσταση. Ενιοτε γράφω με τόνους και ενίοτε τους βαριεμαι αναλογα με το ποσο εχω διαθεση να γραψω. Η παραπανω προταση ηταν πανγτελως ασχετη με αυτα που ηθελα να πω. Να γραψω , τελος παντων. Προσπαθωντας να βρω ενα στοχο στην Ελλαδα - που μου φαινεται πι ονεκρη απο ποτε- εχω χασει τον μπουσουλα. Μου φαινονται ολα τραγικα δηθεν. Απο τα μαγαζακια της παραλιακης μεχρι τα αυτονομα στεκια αξουριστων νεαρων και αβγαλτων φρυδιων. Βεβαια καποιος φιλος φιλης σχολιασε πως πλεον οι αριστεριζουσες νεαρες κανουν ΚΑΙ ανταυγιες. Ενιγουει εμενα ολα αυτα μου κανουν δηθεν. Ειμαι μπλοκαρισμενη εδω και καιρο, αρκετο πριν ακομα απωλεσω και επαναπροσδιορισω τον χιαστο μου, προσπαθω να βρω ενα μικρο σημειο εκκινησης. Γιατι καλη η μεση καλος και ο τερματισμος αλλα ολα αυτα απο κάπου ξεκινουν. Μη να ξεκινουν απο μια αποφαση ( η οποιοα δεν πρεπει να αλλαξει μεσα στο επομενο 5λεπτο - οπως συνηθιζω-) , μη πρεπει να ξεκινησει απο το ξε-καθαρισμα συναισθηματων, που κατα καιρους βαζω στο ντουλαπι; Μη απο ενα "φτανει πια", μη απο ενα " αει γαμησου εγω κι ο γρυλλος μου" ; Καπου πρεπει να βρω την εκκινηση. Δυστυχως για μενα κατα βαση η εκκινηση μαλλλον θα πρεπει να ειναι οικονομικης φυσης, μεσα σε μια εποχη που το μονο που μπορεις να κανεις ειναι να μπεις κατω απο την ομπρελλα του "τι να κανουμε , παλι καλα που εχουμε κι αυτο που εχουμε". Μιζερια δηλάδη και καθε πρωιο γαμωσταυριδι για το πρωινο ξυπνημα και το μερος που θα μας φιλοξενησει-καταπατησει-καθηλωσει τις επομενες 8 ( και σιγα μην ειναι 8 10 και βαλε θα ειναι) ωρες.... Τρως απο αυτα που δεν υπαρχουν. Περικοπτεις οτι μπορεις. Οχι ομως το χιουμορ και το χαμογελο. Αν δενε χεις αυτες τις 8/10/12 ωρες μπορεις να χαμογελας ακομα και αν σου κοψουν πχ. το νερο ή σου χτυπαν συνεχεια για τα κοινο-α-χρηστα. Χαζευοντας φωτογραφιες αλλων αναρωτιεσαι πώς μπορουν και κανου εκεινοι οτι κανουν και γιατι δεν μπορεις εσυ. Καταδυσεις, ταξιδια κ.α θελκτικα της ψυχης πραγματα (πω πω χαλια ειναι αυτη η προταση αλλα αφου την εγραψα την αφηνω). Δεν μπορω σε καμια περιπτωση να παρω την κατασταση στα σοβαρα. Ολα μου μοιαζουν εντελως και παντελως χαζα. Ασφαλιστικο -2 χρονια επηζα χωρις ενσημα για να "βοηθησω" την επιχειρηση ; Μειωση μισθων -3 μερες την εβδομαδα για 200 ευρα το μηνα. Τελικα δεν φταινε εκεινοι αλλα εγω που παντα προσπαθω να βρω το καλο και το φιλοτιμο μεσα σε ανθρωπους που το μονο που τους νοιαζει ειναι το τομαρακι τους. Και τωρα; Παλι τα ιδια κανω απλα η φωνη μπορει να εχει αρχισει ν΄ακουγεται λιιιιιιιιιιιιιιγο παραπανω. Ποτε θα το τιναξω κι αυτο στον αερα ενας Εγω ξερει. Εκκινηση , λοιπον.... Μηπως η εκκινηση ειναι η απολαυση; Μηπως το γκουρμε φαγητο ειναι τελικα λιγακι δυσπεπτο γιατι τα υλικα μπορει να μη δενουν 100%; Μηπως η σεξουαλικη τζανκ-αδηφαγια ειναι παντα νοστιμη και ας τρεχεις μετα στην τουαλετα καθε 3 λεπτα; Οχι, λεω να μεινω στο γκουρμε, αρκετους αντρες και μεγαλωσα και διδαξα καιρος να πω κι εγω το δεσποτη Παναγιωτη, αμαν. Αμαν ή αμην; Αμην να δουμε τι θα μας φερουν οι καιροι. Γιατι , ας μην κρυβομαστε, γινοματσε μαρτυρες μεγαλων αλλαγων. Και ειμαστε πιο υποψιασμενοι για τα παγκοσμια (ασκοπα) παιχνιδια που παιζονται στις πλατες μας. Αλλα τι ειμαστε κι εμεις. Μια μικρη σκυλοπορδη στην ανεμοθυελλα. Το μονο που ισως να φανει κι αυτο ΑΝ το κανουμε, ειναι να δωσουμε μια χειρα (ή και χηρα) βοηθειας σε κοντινους αλλους κρικους μας μπας και σωθει ενα κομματι της μικρης μας αλυσιδας που λεγεται "κοινωνικο μας περιβαλλον". Γιατι το να ελπιζουμε πως αυτη η μικρη αλυσιδα θα γινει μεγαλυτερη και θα αγκαλιασει ( τωρα πως γινεται και αλυσιδα και θετικη εννοια μη με ρωτησετε) πιο πολυ κοσμο. Μια εκκινηση λοιπον. Αυτο ζητησα στον καινουργιο χρονο, για την ακριβεια ζητησα ενα στοχο μη λεω και παπαριες, και νομιζω πως για φετος τουλαστιχον μεχρι τωρα θα παρω μεγαλα παπαρια. Μπορειτε να με απολαυσετε σε επανεκδοσεις αξιολογων ταινιων και σας παρακαλω συγχωρηστε μου τα οποιοα λαθη. Οταν δεν σε πληρωνουν δεν προσεχεις και παρα πολυ...

Dhmhtra Papiou - Ayth H Nyxta Menei

Πιασιμο Ψυχης...

Μερες τωρα, τί λέω όχι μέρες βδομάδες, τι λεω παλι οχι βδομαδες, μήνες, εχω ενα πιασιμο στο στομάχι. Δυσκολο πιασιμο σαν αυτο που μαλλον νιωθεις οταν πρεπει να κανεις ενα βλημα (βημα πηγα να γραψω, βλημα βγηκε) στο κενο, στο αγνωστο, καπου περιεργα anyway... Προσπαθω να διασκεδασω την κατασταση, να βρω εκεινον τον παλιο εαυτο (που με εχει εγκαταλειψει μερικα χρονια πισω) που ελεγε πως ολα θα πανε καλα, να δω τη θετικη πλευρα του πραγματος και να με πεισω πως τα πραγματα ναι μεν εχουν αλλαξει αλλα ουδεν κακο αμιγες καλου. Κοιτα ομως που τωρα το κακο δεν το επελεξα εγω, οπως εκανα παλιοτερα - τυπου Παπαζογλου "θα παω κι ας μου βγει και σε κακο"- αλλα μου ηρθε σαν κουβας με κρυο νερο στη μουρη ενω κοιμομουν στα χιονια στην Παταγωνια (χαλι αυτο το reality, αντι να χαιρονται που ειναι σε τετοιο μερος, κυνηγαν τα 100 χιλιαρικα anyway ξανα). Και οχι απλα καταλουστηκα με το μπουζι αλλα μου εχει ερθει και ο κουβας στο κεφαλι. Δεν ειμαι πια παιδουλα, δεν ειμαι και μεγαλη αλλα με κανουν και νιωθω 186 και παμε και για παραπανω. Οντας free lancer απο τη δουλεια έως και τις παρεες ξαφνου νιωθω αποκομενη (τυπου Κηλαηδονης "ολοι μου οι φιλοι παντρευτηκανε", και Διονυσιου "πηγαινε με οπου θέλεις ταξιτζη"). Το αποκομενη απο τις παρεες ειναι λογικο. Χαζευοντας χτες παλιες φωτογραφιες, ειδα ποσο καλα περναγαμε και το μονο που ήθελα εκεινη τη στιγμη, ηταν να είχα τοτε το μυαλο να καταλαβω πόσο καλα περναω. Που δεν το ειχα. Τωρα ολοι εχουμε τραβηξει τον ενα ή άλλο δρομο που νομιζουμε πως ειναι καλυτερος για εμας. Ναι, σιγουρα δεν πηγαινε παραπανω αυτη η διασκεδαση/κατασταση, ήταν μια μεταεφηβική φαση που αν συνεχιζε τωρα μαλλον θα ειμασταν σαν το γραφικό Γαλατη στη Μυκονο. Ολα, λοιπον, εχουν το χρονο και τα ορια τους. Οποτε σε αυτο το σημειο χαιρεσαι που ολοι ειναι καλα και που ησασταν τυχεροι που περασατε μαζι ομορφες στιγμες ακομα και αν δεν το καταλαβαινατε τοτε. Και φτανουμε στο βασικο σημειο της εργασιας. Εχω βαρεθει να τη λεω δουλεια, θελω επιτελους να εργαστω κι οχι να δουλεψω. Δεν ειμαι δουλος κανενος, θελω να δινω και να παιρνω, όχι νιωθοντας υποχρεωμενη και ευγνωμων για το κομματελι (μυτιληνεϊκες ριζες) ξεροκόμματου που μπορει ο καθε εργοδοτης να μου πεταξει. Θελω να παραγω και να προσφερω και να απολαμβανω τους καρπους των κόπων μου, θελω να μην μιζεριαζω στην εργασια μου, θελω να ειμαι χαμογελαστη και θελω να συνεννοούμαι με τους ανθρωπους που συνεργαζομαι. Ονειρο Θερινης Νυχτος, ζουμε στην Ελλαδα. Αν και η εκμετάλλευση της εργασιας δεν νομιζω πως ειναι ελληνικο φαινομενο μονο. Αλλα εδω ζω με τα εδω θα μετρηθω. Και αυτο το πιασιμο στο στομαχι, σαν παιδακι που περιμενει κακους βαθμους, που δεν μπορεις να το κανεις κατι, ξυπνας και κοιμασαι με αυτο, δεν ξερεις πως να το λυσεις γιατι οι λύσεις του ηταν στο προηγουμενο εξαμηνο (στην περιπτωση μου στα προηγουμενα χρονια), δεν επρεπε να κανεις τοσες κοπανες για να πηγαινεις για μπανιο, δεν, δεν, δεν... Και ο εργοδοτης να σου δινει τα λεφτα, χαρτζηλικι για τσικουλατες... Ποσο πιο κατω μπορεις να γονατισεις; Η πιστη στον εαυτο σου μειωνεται, πιστευεις πως ολα τα λαθη ειναι δικα σου και μετα βλεπεις χιλιους μυριους καπατσους και πραγματικα κακους ανθρωπους που ειναι μια χαρα χαρουμενοι και ηρεμοι με τη συνειδηση τους κι ας εχουν τσακισει κοσμο και κοσμακη και θυμωνεις. Θυμωνεις τοσο που δεν εχουν τιμωρηθεί και δεν θα τιμωρηθουν. Και αναρωτιεσαι τι ειχες κανει στην προηγουμενη ζωη σου-παραμυθιαζεσαι πως ησουν κατι σπουδαιο για να πληρωνεις αρκετα σε αυτη και παλι δεν μπορεις να βρεις τη λυση. Και το πιασιμο στο στομαχι μεγαλωνει. Και αναρωτιεσαι τι κανεις εδω. Πως μπορεις να μη εισαι βαρος στον δικο σου κοσμο. Να βρεις κατι να χαμογελας γιατι ο ηλιος λαμπει. Αλλα οταν χαμογελας πολυ οι αλλοι το βλεπουν σαν φλερτ και βρισκεσαι μπλεγμενος χωρις να το εχεις προκαλεσει (αυτο αλλη ιστορια σε αλλο κειμενακι). Και πρεπει ναι απολογηθεις κι εκει για τα λαθος μηνυματα που εστειλε το χαμογελο σου. Και μετα συνδιαζεις το χαμογελο με δυο βαθιες ρυτιδες αναμεσα στα φρυδια. Συνοφρυωνεσαι. Και χαμογελας παραλληλα (λιγακι πιο προσεκτικα). Και στο πιασιμο στο στομαχι γινεται μεγγενη (ή μεγκενη;) και ζητας τον απο μηχανης Θεο αλλα ποσα να προλαβει κι αυτος; Πρεπει να φυγεις αλλα πως; Πως τα βροντας ολα και φευγεις;

Τωρα που ψιλοξαναδιαβασα τα παραπανω... Μιλαγα στο πρωτο κι εφτασα στο τριτο... Προσωπο εννοω. Εφυγε και το σφιξιμο λιγακι, ισως τελικα να ηταν μονο μια εντερικη διαταραχη. Θα πεισμωσω και θα βγει. Κα-πως;

Το Σκατο V

Τσικ, Τσικ.Νοιωθω ενα απαλοδυνατο χτυπημα στη μαυρη κομη μου. "Εμπρος..." σιγοψιθυριζω. "Τι εμπρος και κουραφεξαλα μου τσαμπουνας;" ακουω μια φωνη απο πανω. Πανω; Που πανω; Τι πανω; Και βασικα ΠΟΙΟΣ ΠΑΝΩ ; Ανοιγω με δυναμη τα ματια μου και απλωνω το χερι προς το κεφαλι μου. "Επππππππ τι κανεις;" ακουω και νιωθω ενα κατι σαν ηλεκτρισμο να χτυπαει το χερακι μου. "Αν θες να δεις, να πας να κοιταχτεις." Ξαφνικα αρχιζω να θυμαμαι. Το Σκατο, η Αφροδιτη, η "Κριση" της διπλανης. Αλλα αυτο που ακουσα δεν μου εκανε και τοσο Αφροδιτη. Μηπως ειχαν στειλει την Πυθεια; (τσικ, τσικ) Γιατι με τετοιο χρησμο μονο αυτη μιλουσε. "Αντε παενε στον καθρεφτη να δεις την πρωτη αλλαγη, να τη χωνεψεις, γιατι εχουμε κι αλλη δουλεια εδω, αχρηστη κορασιδα." Αυτο που δεν μπορουσα να χωνεψω με τιποτα. ηταν η φωνη της Αφροδιτης. Μη να ητανε γλυκια, μη γλυκερη, μη σκοτεινη και ακαρδη; "Οχι απλα την εχω πατησει με ενα κρυολογημα, εδω και κατι μερες και ειμαι μπουκωμενη", την ακουσα να λεει. "Μπορεις να διαβαζεις τη σκεψη μου;" ρωτησα. " Μα και βεβαια! Τι θεα θα ημουν, αν δεν ειχα και κατι παραπανω απο αυτο το Σκατο που σου εστειλαν; Επισης μπορω να βλεπω και τα ονειρα σου, αν και να σου πω την αληθεια, τα δικα σου ειναι για να τα κανουν ταινια.(τσικ,τσικ). Υπερπαραγωγες, παιδακι μου, καποια στιγμη εψαχνα να βρω τα ποπ κορν για ν' αραξω και να τα δω. Αντε πηγαινε καθρεφτη τωρα, να μου πεις τη γνωμη σου. Οχι πως εχει και πλυ σημασια, αλλα πανω (Ολυμπος) εχουν περασει μετρα για δημοκρατικες διαδικασιες, τωρα τελευταια και δεν θελω να παρω κι αλλο προστιμο. Αλλα να μου πεις ειλικρινα, (τσικ) αν σου αρεσει αυτη η αλλαγη(τσικ)." Αν και ολο αυτο ακουγοταν να ειναι ειλικρινες, κατι μου ελεγε πως δεν θα επρεπε να της παω και πολυ κοντρα. Προχωραω προς τον καθρεφτη. Με μισοκλειστα ματια. Ειμαι μπροστα του. Αρχιζω σιγα σιγα να τα ανοιγω... και....! ΠΗΡΕ ΦΩΤΙΑ Η ΚΑΛΑΜΑΡΙΑ! (τσικ,τσικ) "Αφροδιτη! Τι ειναι αυτο; Πως μπορεσες να μου το κανεις; Αυτο εχει φυγει απο τη μοδα εδω και 20 χρονια! Μα που ζεις;" Μεσα σε ολο αυτο το χαος ενιωσα ενα τσοφλι να κανει γκελ στη μυτη μου και να πεφτει στο πατωμα. Να λοιπον τι ηταν αυτο το επιμονο τσικ τσικ που ακουγα τοση ωρα αλλα δεν ειχα εντοπισει απο που ερχοταν. Οχι τελικα δεν ηταν γραφομηχανη που περναγε τα πρακτικα αλλα η Αφροδιτη που με κινησεις δεξιοτεχνη παικτη του Τζενγκα, ετρωγε πασατεμπο. Και το εκανε χωρις να χαλασει ουτε χιλιοστο απο το τελειο κατακοκκινο κραγιον της. "Τσικ τσικ, δεν σου αρεσει; Τη μοδα τη φτιαχνουμε εμεις, τσικ τσικ, να δεις που θα κανεις θραυση... Τσικ τσικ." "Μα μοιαζω σαν να εχωσα το κεφαλι μου, σε ταντουρι τσικεν και μετα σε πιπερι καγιεν!" "Γιατι πριν που ηταν σαν να ειχες πεσει σε ταφο, μαυρο κι αραχνο και μετα σε μαυρη μπογια παλιων παπουτσιων, ηταν καλυτερα; Ανανεωση, μικρη μου, ανανεωση (τσικ, τσικ)". Με ορθανοιχτα ματια αρχιζω να με παρατηρω καλυτερα. Ομολογω πως το κατακοκκινο μαλλι που μου ειχε χαρισει η Αφρουλα, δεν ηταν και τοσο κακο, αν και ειχα ενα φοβο πως αν εβγαινα εξω με ηλιο, καποιος θα φωναζε την πυροσβεστικη. Ξαναομολογω, ομως, πως μου αρεσε. Και πως εκανε πολυ ομορφο κοντραστ με το σκατενιο γιακαδακι που ειχε εμφανιστει στο λαιμο μου. Και οπως παντα κοιμοταν... "Λοιπον, αλε αντε παμε να βγουμε να δουμε τι αλλες αλλαγες πρεπει να κανουμε για να ξαναγινεις ανθρωπος" (τσικ, τσικ) φωναξε η θεα πανω απ' το κεφαλι μου. "Τι, θα βγουμε εξω... Ετσι;;;; Κι αν σε δουν; Δεν φοβασαι να μην γινει σκανδαλο; Θα ερθουν τα καναλια, δημοσιογραφοι, ξερεις ποσο καιρο σε ψαχνουν; Ξερεις ποσες τηλεοπτικες ωρες εχουν ξοδευτει για χαρη σου , μετα την εξαφανιση σου;" Η Αφροδιτη (τσικ, τσικ, στοπ) εκλεισε τα ματια... Για μια στιγμη φανηκε να αναπολει παλιες καλες στιγμες, ερωτα, σεξ και παθους. Γλυκες αγκαλιες, σαγηνευτικα λογια που ξελογιαζουν και ενα γυρο μοσχαρισιο απο τον Μπαϊρακταρη. Αποτομα, ομως, συνηλθε, κουνησε το κεφαλι περα-δωθε, εσιαξε τα πολυχρωμα μαλλια της (ποτε δεν μπορουσε να αποφασισει τι χρωμα να τα κανει και τα εκανε ολα) και ειπε με βροντερη φωνη: Οχι, εγω δεν εξαφανιστηκα ποτε. Εκεινοι επελεξαν να μη με βλεπουν. Οχι δεν το εκανα εγω, κυριοι, εγω δεν εφυγα ποτεΣ! (μα σε ποιον απευθυνοταν;). Πριν προλαβω να διατυπωσω τη ερωτηση, μου απαντα. "Θα σου πω αλλη στιγμη! Κουτσομπολα! Και ναι, το σουβλακι του Μπαϊρακταρη μου εχει λειψει πολυ. Αλλα μου ειπαν πως εχει χαλασει την ποιοτητα του και πως πλεον δεν βαζει μεσα πολυ κοκκινοπιπερο, οποτε τι να το κανω; Τζαμπα κοπος και θερμιδες! Αναθεματισμενοι Αθηναιοι, καφροι της νεας εποχης, τιποτα δεν αφηνετε ορθιο πια! ΠΑΜΕ! Φοραω τον αορατο μανδυα και αν δεν φυσηξει πολυ και μεινει στη θεση του, ο ατιμος, δεν θα με δει κανεις. Αν φυσηξει, ετοιμασου να πεταξουμε μια στον Ολυμπο, μερχρι να καταλαγιασουν τα πραγματα. Οκ;" "Οοοο....Κκκκ...." ειπα σιγανα και φορεσα το μπουφαν μου. Το Σκατο ακομα κοιμοταν στο σβερκο μου και που και που εδιωχνε απο το προσωπο του τις κατακοκκινες τουφες του μαλλιου μου που το ενοχλουσαν. Τις μαζεψα απο πανω του, σχεδον με τρυφεροτητα. Ηταν καλο Σκατο, τελικα. "ΤΕΛΕΙΩΝΕ, ΛΕΜΕ!" ουρλιαξε πλεον η Αφροτιτη και με εσυρε στην πορτα. Φορεσα το μπουφαν μου. Κοιταξα το σπιτι. Ολα δεν ηταν στη θεση τους. Μακαρι να μην φυσουσε αερας, δεν ειχα διαθεση να τρεχω στον Ολυμπο, χωρια που ειχα και την συνεντευξη τυπου. Καπου βαθια σε καποιο δωματιακι, καποιου διαδρομου του μυαλου μου, ειπα "γαμω την τυχη μου" ελπιζοντας να μην ανοιξει τη συγκεκριμμενη πορτα η Αφροδιτη και το ακουσει. "Α! Ξεχασα να σου πω..." "Εκεινο το ονειρο με τον Ομπαμα που ειδες, ηταν πολυ καλο. Μηπως να το κανεις σεναριο;" Ουτε στα ονειρα σου, σκεφτηκα αφοβα αυτη τη φορα, κι ενιωσα ενα τακουνακι να κοπαναει, ala φλαμενγκο, στη δεξια κορφη του κεφαλιου μου. Εστρωσα το μπουφαν μου και εκλεισα την πορτα. Οπως κατεβαινα τα σκαλια μου ηρθε αυτο που παντα μου τραγουδουσε η μητερα μου, οταν με νανουριζε: Taaaaaaaakeeeeee meeee to the magic of the moment on a gloooooooory night......

Enough Is Enough.

Ρατσιστης δεν ημουν. Πιστευα παντα στις ισες ευκαιριες, στην ποιοτητα ζωης που πρεπει ολοι να εχουμε και στο αδιαφορο του χρωματος και της φυλης. Ποτε δεν ενιωσα αβολα περπατωντας στην Πειραιως ή στα στενακια της Αθηνας, γενικοτερα. Ηρθα να μεινω σε μια αγνωστη, εκεινον τον καιρο περιοχη, που ολοι φώναζαν πως εχει μονο μεταναστες. Τους ελεγα, και ειχα δικιο, πως ειναι περιοχη, πιο ασφαλης απο πολλες αλλες. Ειχα δικιο. Τοτε... Το 2003. Τωρα;

Τον τελευταιο χρονο και κατι ψηλα, κοιταω πισω απο την πλατη μου. Προσεχω. Ειμαι alert. Τα ματια μου εχουν γινει μυγισια και βατραχισια. Επισης το κεφαλι μου μοιαζει με κουκουβαγιας. Γυρναει προς ολες τις κατευθυνσεις. Δεν ειμαι πια ανθρωπος. Ειμαι ενα φοβισμενο ζωο.

Αλλαξα εγω; Μεγαλωσα και νιωθω πιο πολυ τον κινδυνο; Φοβαμαι πιο πολυ για τη μικρη και αδιαφορη υπαρξη μου; Τιποτα απ' όλα αυτά. Απλά η κατασταση αλλαξε.

Μιλαω με φιλους μου που σπουδαζουν εξω. Τους φωναζω, σχεδον, να μην κανουν τον κοπο ουτε καν να σκεφτουν να γυρισουν πισω. Οχι μονο για την κατασταση τον επαγγελματικο τομεα. Ξερω πως για να διασκεδασουν θα κατεβουν στο κεντρο. Και το κεντρο ειναι επικινδυνο. Δεν ειναι τοσο που σκιαζομαι για τις επιθεσεις, σε ολους θα συμβει καποια στιγμη βαση στατιστικων, ειναι γιατι δεν ειναι αναγκη αυτο το φοβο να τον ζησουν κι ανθρωποι που συμπαθω.

Μεσα σε ενα μηνα εχουμε ακουσει για επιθεσεις σε 3 γνωστους. Οχι, δεν ειναι το θεμα οι 3 γνωστοι, ειναι οι αλλοι τοσοι αγνωστοι. Ποσος φοβος, ποσο μισος, ποση αναγκη μπορει να εχει καποιος για ασκησει τοση βια; Και αν ειναι αναγκη και οχι χομπι. Γιατι οι περισσοτερες επιθεσεις γινονται απο νεαρα ατομα, τα οποια μπορεις να τα εντοπισεις με την ακρη του ματιου σου. Και ξερεις πως λειτουργουν απολυτα οργανωμενα. Χτυπανε ατομα που κυκλοφορουν μονα, σε λιγακι αργουτσικες ωρες. Οχι , αργα, κατα τις 11-12.

Αυτο τον καιρο, λογω καταστασεως, δεν υπαρχει κανενας λογος να κοιμαμαι νωρις. Κατα τις 3.50 κι ενω χαζευω ενα ντοκιμαντερ, ακουω γυαλια να σπανε. Δεν δινω σημασια. Τυχαινει. Λεω πως ισως ειναι καποιο μπουκαλι. Μετα απο λιγο ακουω κατι σαν τζαμαρια να σπαει. Προσπαθω να μ,ην δωσω σημασια και να πω το γνωστο "καποιον κλεβουν". Ακομα δεν εχω φτασει στο σημειο να ειμαι εντελως αναισθητη και βγαινω στο μπαλκονι. Βλεπω, οντως, στο απεναντι ψιλικατζιδικο καποιον να βαζει το χερι μεσα απο τη τζαμαρια. Γνωριζω τους ιδιοκτητες. Παιρνω την αστυνομια. Το περιπολικο ερχεται σε χρονο dt. Οκ, τους το αναγνωριζω. Κολλαει ομως πισω απο ενα σκουπιδιαρικο, τους παιρνουν χαμπαρι και γινονται καπνος. Βλεπω τον αστυνομικο να βγαινει και να κυνηγαει. Μετα απο λιγο γυρναει απραγος. Μενουν λιγο, τσεκαρουν, φευγουν. Δεν υπαρχει κατι αλλο να κανουν απο το να δωσουν στιγμα και σε αλλα περιπολικα με την περιγραφη.

Το πρωι (μεσημερι) ακουω πως επιτεθηκαν και ληστεψαν καποια γνωστη μου. Με το γνωστο τροπο. Η γνωστη συμμορια πιτσιρικιων.

Ποτε δεν ΗΜΟΥΝ ρατσιστρια. Τωρα ειμαι. Τωρα δεν τους θελω ουτε εδω, ουτε να τους βλεπω. Τωρα μαζευομαι, οταν περπαταω μονη και βλεπω καποιους να ερχονται προς τα εμενα. Τωρα εχω ανοιχτα αυτια και ματια ακομα και στο σπιτι.

Εξαθλιωμενοι ανθρωποι που ηρθαν εδω οχι για να βρουν ενα καλυτερο μελλον, αλλα πιο ευπορο και χαζοχαρουμενο περιβαλλον, για να κατακλεψουν. Γιατι δεν τους νοιαζει, δεν εχουν συναισθηση. Ξενοι, αλλοδαποι που αντι να γινουν πρεζακια στη χωρα τους, ηρθα να γινουν εδω. Δεν με νοιαζει ποιος ανοιξε τα συνορα, δεν με νοιαζει που ο σκατοδημαρχος δεν κανει τιποτα. Με νοιαζει πως δεν νιωθω ασφαλεια ακομα και μεσα στο σπιτι μου. Μου τα τρωνε δεξια κι αριστερα χιλιοι-μυριοι. Δεν μπορω να κανω κατι για τα πολλα που εχουν κλαπει. Αλλα... Αν τυχει σε μενα δεν ξερω πως μπορει να αντιδρασω. Ισως ξεκινησω να κουβαλαω ενα μικρο μαχαιρι απανω μου. Ή εσεις ή εγω. Νομος της ζουγκλας. Αλλα αλίμονο σε εκεινον που θα βρεθει μπροστα σε καποιον που δεν θα αντεξει αλλο και θα τον φαει λαχανο. Σε αμυνα.

Δεν ζουμε σε πολη, ζουμε σε εμπολεμη ζωνη. Δεν υπαρχει ελευθερια. Η ζωη σου για τη ζωη μου. Αναθεμα στο ανθρωπινο ειδος.

Μ.

Περι Τζουλιας και Αλλων Γερμανιων.

Τα συγχαρητηρια μου στη Διδα Τζουλια. Επιτελους ακουσαμε το γνωστο "τι χοντρος που ειναι ο πουτσος σου" στα ελληνικα. Οχι δηλαδη, γιατι ειχαμε βαρεθει να το ακουμε στα αγγλικα, στα γαλλικα και βεβαιως στα γερμανικα. Ειδου η απαντηση μας στους Γερμανους. Γαμιομαστε κι εμεις καλα και αμα λαχει εχουμε και κουκλαρα για να το αποδειξει. Οχι τις πατσαβουρες γερμανιδες που με τα τερτιπια τους σε κανουν να θελεις να ξερασεις. Οχι με κουτακια coca-cola στο μουνι. Οχι με fake αχ-ωχ-ουχ. Οχι με αλλα κινητρα. Απλο, καθαρο, τιμιο γαμησι. Και με βλεμμα στην καμερα οχι περιολουθε. 19,90 το βογγητο αμα λαχει, θελετε κι εσεις κ.Μερκελ; Οχι δηλαδη, εφοσον δεν εχετε σκοπο να βοηθησετε τουλαχιστον να κανουμε μια ανταλλαγη. Ποσα dvd να σας δωκουμε για να ξεστραβωθει το ματακι σας και να σταματησετε να μας ζητητατε νησια και Ακροπολες;

Καλα εκανε η μικρη. Εκανε αυτο που ολοι ξερουμε πως κανουν αυτες οι ομορφες γυναικες στην Ελλαδα (και οχι μονο) και με προοπτικες να ανεβασει το κασε της κατα παρα πολυ. Εξυπνη η μικρα. Και καθολου προσποιητη. Γουσταρει και φαινεται. Ακομα ομως και αν δεν γουσταρει το κανει να δειχνει αυθορμητο. Δεν ξερω αν ηταν πιωμενη, κοκαρισμενη ή απλα βαριεστημενη οταν το εκανε. Το εκανε ομως καλα. Και εχουμε καιρο να δουμε καποιον εδω, να το κανει ΚΑΛΑ. Εχουμε φαει με το κουταλι τη σεμνοτυφια των νοικοκυρων, γηραιων και νεαρων, ειπαμε η Ελλαδα μαστιζεται απο νεοσυντηρητισμο. "Πως τα κανατε τα παιδια;" "Με τηλεκοντρολ και κοντρολ. Ιεραποστολικα."

Το τι κανει ο καθενας στην κρεβατοκαμαρα του ειναι δικο του θεμα. Ετσι μας βολευει να λεμε εδω και χρονια. Κι ομως ολοι ασχολουμαστε. Ποιος ειναι στεϊτ, ποιος οχι, σε ποιαν αρεσει να τον παιρνει both ways και ποιος/α κανει τις καλυτερες πιπες. Μεταξυ μας, ολα για ενα πηδημα γινονται. Η 30χρονη εκατσε στον υπουργο για μια θεση. Η αλλη σκοτωσε τον παπα γιατι δεν της καθοταν. Παντρεμενες σε γκαρσονιερες απολαμβανουν ειδικες περιποιησεις απο αλλοδαπα αγορια. Αντρες με επιφανεια ή οχι πληρωνουν για να εχουν καλλονες στο κρεβατι τους. Και μιας και ειπα καλλονές. Τι θα κανουν αυτα τα κοριτσια αμα περασει η μπογια τους; Πως θα βγαλουν το προς το ευ ζην και το ζην; Πρεπει να κοιτανε μπροστα και να εξασφαλισουν το μελλον τους. Γιατι, πως να το κανουμε, η ομορφια εχει ημερομηνια ληξης. Ασε που ο ανταγωνισμος ειναι μεγαλος και καθε μερα βγαινουν και νεα φυντανακια στην αγορα. Οχι, καλη μου, καλα εκανες και καλα θα ηταν το dvd να το παρουν και μερικες κυριες για να δουν γιατι ο συ-ζυγος εχει meeting μεχρι αργα. Σεμνοπαρθενες ανοργασμικες.

Παλιοτερα υποστηριζα μια χαζη θεωρια συνομοσιας. Οτι οταν κατι κακο ηταν να γινει στην Ελλαδα, μας αναστηλωναν το εθνικο μας αναστημα. Κατι σε ποδοσφαιρικο, κατι σε Γιουροβισιανικο, κατι anyway. Μαλλον τωρα καταλαβαν πως ολα αυτα δεν θα πιασουν και εριξαν στο τραπεζι το "γαματε γιατι χανομαστε". Τζιμανι ο Γιωργακης χεχεχε.

Ζηλευουμε και σχολιαζουμε, οσα δεν μπορουμε να κανουμε. Καπως ετσι δεν παει το παραμυθακι;

Εγω το μονο που θελω να δω, κι απο εκει θα φανει ποσο της κοβει, ειναι τυο πως θα το χειριστει απο εδω και περα. Γιατι καλα το εκανε, αλλα ποσο θα μπορεσει να αντεξει την ελληνικη κριτικη και δεν θα πεσει σε δικαιολογιες.

Ευγε κοριτσι, εισαι εξαγωμενο και κερδοφορο προιον, πια!

Γαμω το Κουναβι μου!

Οχι αγαπητοι κυριοι και αγαπητες κυριες! Δεν μας κυβερνανε αυτοι που ψηφισατε και τωρα τους βριζετε, ουτε αυτοι που ειναι πισω απο αυτους που ψηφισατε και μας κυβερνουν. Δεν ειναι αυτοι που μας αποβλακωνουν και μας κανουν να παλευουμε καθε μερα για πραγματα που πριν απο λιγα χρονια θα γελαγαμε μαζι τους. Αυτοι που μας πανε μπρος-πισω ειναι οι διαφημιστικες και οι αναγκες που μας δημιουργουν. Ακομα και μετα απο τοσα χρονια δεν εχω μαθει τη σωστη τους ορθογραφια. Οντας αρκετο καιρο κλιεσμενη μεσα στο σπιτι και με παρεα την tv και το νετ, εχω δει τα χιλια μυρια οσα. Στεφανιδου ευτυχως ακομα δεν ειδα, ουτε τα κουτσομπολιστικα τα μεσημεριανα εκεινη την ωρα ειμαι συνηθως στο σκαϊ.

Αυτο που ομως μπορω να πω ειναι πως ενα πραγμα. Δεν βριζω κανεναν, δεν καντηλιαζω τιποτα παραπανω απο τις διαφημησεις. Το μοντελο του πατρις-θρησκεια-οικογενεια, στο μεγαλειο του. "Γαλακτος του εφτιαξα σημερα, τι θα εκανε χωρις εμενα" λεει η ξανθια (δεν φταιω εγω) καθως πρεπει, γλυκια και γλυκερη συ-ζυγος. Η απαντηση μου: θα ετρωγε στη μανα του. Αρπαζει το τοστακι και συγκεντρωνετε παλι στον υπολογιστη του -να δεις πως παιζει warcraft, ειμαι σχεδον σιγουρη. Αγαπημενο ζευγαρι τρωει γιαουρτια και οργαζεται. Ευτυχισμενη γυναικα μιλαει με ανεση πλεον στο κινητο της. Μωρη ασε το κινητο και πιες κανα καφε με την κολλητη για να της πεις οτι ο γκομενος σου κανει νερα. Ευτυχισμενοι αντρες, που ειναι οι γιγαντες που δεν υπαρχουν πια, καταστρωνουν τα σχεδια για το μελλον για ενα καλυτερο αυριο, πινοντας ενα καλο ουισκι- εκει δεν υπαρχει ιχνος γυναικας, μαλλον θα φτιαχνει τα τοστακια. Γιαγιαδες που φτιαχνουν πολυεθνικα τσαρτς για τις κατσικες (οκ με αυτη γελαω κι εγω, αλλα μετα το πνιγω, γιατι συνειδητοποιω οτι αν κανουν τσαρτς και μπουκλετς για τις κατσικες και την παραγωγικοτητα, εγω δεν προκειται ποτε να βρω δουλεια, μιας και το ανοιγω το γαμημενο το στομα μου και που και που λεω πως βαριεμαι να ειμαι παραγωγικη. Προϊοντα για λαμπερα μαλλια, οδοντοκρεμες για να μην φαινεται ποσο χρονων ειμαστε, σουτιεν που στα κανουν 2 νουμερα μεγαλυτερα, κρεμες για αντρες και γυναικες και γιαουρτια, πολλα γιαουρτια, τοσα πολλα που φοβαμαι πια πως αν ξεστομισεις πως δεν σου αρεσει το γιαουρτι θα σε πανε στο αποσπασμα. Πολλοι χυμοι, τοσο χρωματιστοι που νομιζεις πως ειναι υγρα για παρκετινη και το αναποδο. Πολλα μαλακτικα ρουχων, που μοιαζουν με χυμους. Ομορφες γυναικες, λαμπεροι αντρες που τα κανουν ολα και ΤΡΩΝΕ ΚΑΙ ΕΝΑ ΓΙΑΟΥΡΤΙ. Πολλα κινητα, πολυ ιντερνετ, πολλες σερβιετες - εσεις τι βαθμο βαζετε στη σερβιερτα σας; Δεν το εχω σκεφτει, ειλικρινα γιατι πρεπει να βαλω κρεμα στο προσωπο, να παρω οδοντοκρεμα να φαινομαι νεοτερη, να κανω αλλο συμβολαιο κινητης για να μιλαω περισσοτερο, τωρα να σας πω την αληθεια δεν ξερω με ποιον, να φτιαξω το τοστακι και ... ΝΑ ΦΑΩ ΚΙ ΕΝΑ ΓΙΑΟΥΡΤΙ. Α, μεσα σε ολα αυτα πρεπει να κανω κι ενα παιδι γιατι δεν μπορω να παρακαμπτω τις διαφημησεις που αφορουν μωρα και παιδια. Πρεπει να τα κανω ολα.

Δεν ειναι μονο οι γυναικες που πρεπει να τα κανουν ολα. Και οι αντρες δεν πανε πισω. Πρεπει να παρουν οπωσδηποτε αποκωδικοποιητη, γιατι δεν ειναι δυνατον να παιρνανε καλα με τον ανθρωπο τους χωρις γκρινια. Πρεπει να αποφευγουν τη μουρμουρα, την πεθερα, τη γυναικα τους,να βλεπουν μπαλλα με τους κολλητους (κι αλλα τοστακια εδω) και να ζαχαρωνουν και τις καινουργιες γειτονισσες. Που και βεβαια ειναι δυο και ισως να ειναι και λιγακι λεσβιες, ετσι για να υπαρχει ποικιλια, βρε αδερφε. Α! Να μην ξεχασω τα χαμηλα λιπαρα. Απο τη μια. Γιατι απο τηυν αλλη πως θα σιαξεις ενα καλο ψητο αν δεν βαλεις καλο βουτυρο. Αλλα μπορεις να το ισορροπησεις με κρεμα γαλακτος με χαμηλα λιπαρα. Αληθεια απο ποτε εμεις στην Ελλαδα, εχουμε σε ολες τις συνταγες κρεμα γαλακτος; Σε λιγο νομιζω πως θα μας την δειξουν και στη φασολαδα. Εσκασα η γυναικα δεν λεω αλλα. Ακομα.

Η εξελιξη ειναι πραγμα θετικο. Ο βομβαριδισμος πληροφοριων όμως; Η σχεδον καταναγκαστικη επιβολη αναγκων (τι λεω παλι!) ειναι πραγματικα εμετικη. Το μπρος-πισω στις παλιες αξιες με νεα αμφιεση ειναι τρομακτικο. Ο νεοσυντηρητισμος επισης τρομακτικος. Υπουλος ο τροπος που διαλεγουν και κεκαλυμενος.

nkjdvlkasd

Γεια

Ευχαριστώ :)

5/1/2010-3/4/2010

Κοντά τρεις μήνες που έκανα και θα κάνω να βγω έξω. Δεν ξέρω αν είμαι σημαδιακό αλλά η επίσημη ημερομηνία λήξης της ανάρρωσης μου πέφτει Μ. Παρασκευή. Τρεις μήνες σπίτι, ηρεμία, ανακατάταξεις, σκέψεις , πολλές ταινίες, αρκετά βιβλία κι ένα μεγάλο ευχαριστώ σε όσους με σκέφτονται.
Δεν είναι ότι καλύτερο να μην μπορείς να τα καταφέρεις μόνος, από τη στιγμή που είχες συνηθίσει έτσι. Αλλά πιστεύω πως τίποτα δεν γίνεται άσκοπα.

Με αγχώνει λιγάκι η 6η του μήνα, δεν έχω ξανακάνει χειρουργείο, δεν έχω μείνει ποτέ σε νοσοκομείο και σίγουρα δεν είχα ποτέ άμεση ανάγκη άλλους. Τώρα έχω ΚΑΙ ΔΕΝ ΜΟΥ ΑΡΕΣΕΙ ΚΑΘΟΛΟΥ! Δεν το φωνάζω γιατί με πειράζει ακριβώς, το φωνάζω γιατί δεν μου αρέσει. Μόλις πάρω πίσω το χιαστό μου, που με παράτησε, θα φροντίσω να είναι απόλυτα αυτάρκης.

Γκρίνιας τέλος.
Τεράστιο ευχαριστώ για όλα τα τηλ. mail και όλα τα άλλα.
Θα επιστρέψω σύντομα, δυνατότερη και με πιο πολύ φόρα.

xxx
M.

I Am Back ή Κατάσταση Κρεπ

Παει καιρος, ναι, παει καιρος. Εχω τοσα να πω και να γραψω αλλα τόσα, αλλά δεν βγαινει τιποτα απο τα δύο. Ή τουλαστιχον δεν εβγαινε. Περασε η δεκαετια - καλε ποσο γρηγορα- και απο 23 εφασα 33. Ναι, ναι ξερω και την επομενη θα ειμαι 43. Η ανασκοπηση της δεκαετιας ειναι, πάνω-κάτω, όπω είναι και η ανασκόπηση για όλο τον κόσμο. Ξεκίνησε με ελπίδες και καταλήγει μετο κλάσικο δίαιτα-τύπου "από-Δευτέρα". Όνειρα ήρθαν (κι έφυγαν αρων άρων), άντρες ήρθαν (κι έφυγα(ν) άρων-άρων), δουλειές αγαπημένες έγιναν πετρία στο λαιμό μου, φίλοι ήρθαν (κι έφυγα άρων-άρων) και νέοι που μου φέρνουν και νεύρα αλλα κι ένα τεράστιο υπέροχο χαμόγελο. Γιατί οι φίλιες είναι σαν τις σχέσεις. Αν δεν έχεις και τον τσακώμο, σου βγαίνουν νερόβραστο κοτόπουλο χωρίς αλάτι (μπλιάχ). Στη δεκαετία λοιπόν. Με ένα τεράααααστιο ερωτηματικό πανώ απ' την κατακόκκινη χοντροκεφάλα μου. Μήπως τελικά δεν είναι φτιαγμένη, παρά μόνο για να αμολήσω κανα κουτσούβελο και να πιάσω καμιά "δουλίτσα" και απλά να πέρασω και να φύγω αδιάφορα; Η σκέψη και μόνο μου φέρνει τρόμο, αλλα τα δεδομένα μου δειχνούν αυτή την κατευθυνσή. Να ρίξω το φταίξιμο στον Ταύρο, που με καθηλώνει; Ή να τον κάνω ξου και να προσπαθήσω να πάω με το Δίδυμο; Άδειο το σπίτι, κακό να θυμάσαι τα καλά της συγκατοίκησης. Όχι άκυρο καλό είναι, γιατί έτσι μπορείς να καταλάβεις αν είσαι ακόμα άνθρωπος και δεν έχεις γεράσει πριν την ώρα σου. Μπορείς ακόμα να συμ-βιώσεις! Και συνεχίζω ν' αναρωτιέμαι... Αν τελικά είναι να γίνουν κοσμόγονικές αλλαγές το 012, αξίζει να κάνω εκείνη τη δίαιτα που σκόπευα ή να το αφήσω κι αυτο στην τύχη του; Είμαι που είμαι θεατής στην ίδια τη ζωή μου, τι να κάνω προσπάθειες τώρα; Να τος ξαναβγήκε ο οκνηρός Ταύρος από μέσα μου και δεν μι αρες καθολ'... Θεατής στην ίδια τη ζωή μου... Θεατής... Αναρωτιέμαι αν τελικά αξίζουν τα λεφτά που έδωσα για να δω αυτή την παράσταση... Βέβαια το εργάκι δεν έχει τελέψει ακόμα... Όποτε...
Σύνεχίζει να με τρώει αυτό το "μήπως έχω πάρει λάθος δρόμο". Παιδιά... Άντρας...Πλυντήρια...Πεθερά...Κοινωνικές υποΧρεώσεις...Φροντιστήρια... Δεν μου πάει καθόλου, μα καθόλου, αλλά βλέποντας πως η ευκαιρία που ψάχνω δεν έρχεται και δεν μου δίνεται και η ευκαρία (οξύμωρο) να την δημιουργήσω , δεν μπορεί να μην μου περνάει αυτό απ' το όποιο μυαλό μου έχει μείνει... Γυναίκα μόνη στα 33... Και στα 34... Ποτέ δεν απαρνήθηκα τη γυναικεία μου φύση, αλλά δυστυχώς αν ήμουν άντρας θα είχα παραπάνω επιλογές. Θα μπορούσα να μπαρκάρω στο κάτω κάτω και να δω τον κόσμο όπως θελώ. Βέβαια αν ήμουν έξυπνη γυναίκα θα με είχα φροντίσει... Η μανούλα μου, μου το έχει πει "εγώ μια χαρά σε έβγαλα, τα υπόλοιπα είναι δική σου δουλειά"! Θεά η μαμά! Οι κάρτες μου δείχνουν στρόφη προς την πνευματικότητα. Μήπως να μονάσω; Αυτό και αν είναι απ' τ' άγραφα... Δεκαετία... Μ' έχει προβληματίσει. Μήπως τελικά είμαι τόσο κοντόφθαλμη και δεν τις βλέπω ΕΓΩ τις ευκαιρίες; Ή περιμένω κάτι πολύ συγκεκριμμένο; Πέρα από το Τζόκερ... Μπας και κολλάω στο παρελθόν; Μέχρι πριν 1-2 χρόνια ( το μέγιστο), η ζωούλα μου ήταν έντονη. Και ξάφνικά έπεσε... Μήπως αυτό που ζω τώρα είναι το κανονικό και όχι το πριν; Μα εμένα μου αρέσει το πριν, οχι το τώρα! Όχι το τώρα... Η πολύ δουλειά τρώει τον αφέντη και η πολύ σκέψη τον αναποφάσιστο (αναπό-φάσιστο χα, περίεργο). Δεν θέλω να παντρευτώ επειδή δεν συμβαίνει κάτι άλλο, δεν θέλω παιδια, δεν θέλω δουλίτσα. Αλλά όταν όλα σου δείχνουν εκεί, τι παρωπίδες πρέπει να βάλεις για να πας ευθεία; Όπου εσύ νομίζεις ευθεία χεχεχε. Ο μονόλογος του παράφρονα από τον πλάνητη του LSD (γεια σου ρε Γιώργη που το πρωτόπες) και με τρεις ώρες ύπνο, δεν τελειώνει, απλά ξαποστένει και συνχίζι πάραυτα αργότερα-σε αυτή τη ζωή.

ΥΓ. Είμαι απίστευτα παρατΌνος...
xxx
M.

Ιn the city

Μου ειναι δυσκολο εδω και καιρο να γραψω, μιας και δεν εχω καθολου χρονο να δοιορθωσω αυτο το απαισιο προφιλ, πυ κατα λαθος εκανα. Κινητο δεν εχω, δεν μπορω να βρω αυτους που θελω ( αεροστατο για σενα λεω). Η ζωη μου ειναι δουλεια δουλεια δουλεια. Δεν παραπονειμαι, ξερω ποσο δυσκολο ειναι να εχεις πολυ δουλεια αυτο τον καιρο. Εγω εχω, λεφτα πολλα δεν βλεπω, αλλα δεν μου κανει μεγαλη διαφορα.
Την διαφορα την κανει το μεσα, με το εξΩ. Μεγαλη παγιδα. Μεγαλη. Θα επανερθω συντομα με λεπτομερειες...

RAN - Η ταινία θρύλος του Κουροσάβα από 15/10 στους κινηματογράφους

3 Υποψηφιότητες Oscar, Oscar Καλύτερων Κοστουμιών,
BAFTA Καλύτερης Ξενόγλωσσης Ταινίας & Μακιγιάζ,
Yποψήφιο για ΒΑFTA Καλύτερης Φωτογραφίας, Κοστουμιών,
Παραγωγής & Προσαρμοσμένου Σεναρίου,
Βραβείο British Society Of Film Critics Awards Καλύτερης Ταινίας & Φωτογραφίας,
Japanese Academy Award Καλύτερου Art Direction & Music Score

«Ένα αριστούργημα, πέρα απo το χρόνο»
New York Times
«Ένας Βασιλιάς Ληρ της εποχής μας και όλων των καιρών» Chris Peachment, Time Out Film Guide


“Ένας Παγκόσμιος Θρύλος
με τη σφραγίδα του Αυτοκράτορα”
RAN
Το επικό αριστούργημα του Akira Kurosawa

«-Είμαι χαμένος -Αυτή είναι η ανθρώπινη φύση.»
“Λίγο ακόμα, και θα πολεμάμε ο ένας τον άλλον, ξεπλένοντας το αίμα, με αίμα.”
«Έχυσες ωκεανούς αίματος. Δεν έδειξες κανένα έλεος, κανέναν οίκτο. Είμαστε οι γιοι σου και όμως βασίζεσαι μόνο στην τυφλή υπακοή μας. Στα μάτια μου αυτό σε κάνει ανόητο. Ένα γέρο ξεμωραμένο.»

ΣΤΟΥΣ ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΟΥΣ ΑΠΟ 15 ΟΚΤΩΒΡΙΟΥ
ΣΕ ΕΠΑΝΕΚΔΟΣΗ ΜΕ ΚΑΙΝΟΥΡΙΕΣ ΚΟΠΙΕΣ 35mm

ΣΥΝΟΨΗ
Μετά από 70 χρόνια απόλυτης ηγεμονίας ο πολέμαρχος Hidetora Ichimonji αποφασίζει να παραιτηθεί από τα αξιώματα του και να χωρίσει το βασίλειο του σε τρία μέρη για τους τρεις γιους του, με μόνη του επιθυμία να ζήσει σαν τιμώμενο πρόσωπο σε κάθε ένα από τα κάστρα τους. O μεγαλύτερος γιος θα ηγείται ενώ οι άλλοι δυο θα έχουν ίσα μερίδια από την πατρική περιουσία, οφείλοντας όμως να υπακούν και να στηρίζουν τον μεγαλύτερο αδελφό τους. Ενώ οι δυο μεγαλύτεροι γιοι κολακεύουν τον πατέρα τους με σκοπό να τον απογυμνώσουν από πλούτη και αξιώματα, ο μικρότερος προσπαθεί να τον προειδοποιήσει για την ανοησία του. Οι γιοι του δεν πρόκειται να παραμείνουν ενωμένοι. Ο πατέρας εξοργισμένος με την αυθάδεια του, τον αποκληρώνει και τον διώχνει. Ο μικρότερος γιος, όμως, βγαίνει αληθινός. Τα δυο αδέλφια ξεκινούν πόλεμο μεταξύ τους και εκείνος βρίσκεται μπλεγμένος στη δίνη μιας μάχης για εξουσία, δύναμη και πλούτο μεταξύ των δυο γιων του.

ΔΗΛΩΣΕΙΣ ΤΟΥ AKIRA KUROSAWA ΓΙΑ ΤΗΝ ΤΑΙΝΙΑ
“Αυτό που προσπαθώ να δώσω μέσα από το Ran, από την αρχή που το γράφαμε, είναι ότι οι Θεοί ή ο Θεός ή ο οποιοσδήποτε παρακολουθεί τον κόσμο, νιώθει στενοχώρια για τους ανθρώπους που καταστρέφουν ο ένας τον άλλο και αδύναμος που δεν μπορεί να επηρεάσει την ανθρώπινη φύση.”

“Όταν διάβασα ότι τρία βέλη μαζί είναι ανίκητα, είπα αυτό δεν είναι αλήθεια. Άρχισα να αμφιβάλλω και μετά σκέφτηκα. Το σπίτι άκμαζε και οι γιοι ήταν θαρραλέοι. Τι θα γινόταν,όμως, αν αυτός ο εκπληκτικός άντρας, είχε κακούς γιους;”

“Αυτό που με προβλημάτιζε στον Βασιλιά Ληρ, ήταν ότι δεν είχε παρελθόν.

Προσπάθησα μέσα από το Ran να δώσω στο Βασιλιά Ληρ παρελθόν”

“Όλη η τεχνολογική εξέλιξη των τελευταίων χρόνων έχει μάθει στον άνθρωπο πώς να σκοτώνει γρηγορότερα. Μου είναι δύσκολο να αντιμετωπίσω με καθαρή ματιά τη ζωή κάτω από αυτές τις συνθήκες.”
ΓΙΑ ΤΗΝ ΤΑΙΝΙΑ
RAN: Χάος, επανάσταση. Ο Kurosawa ξεκίνησε να σκέπτεται την πραγματoποίηση του "RAN" στα μέσα της δεκαετίας του ΄70, αφού είχε διαβάσει την παραβολή του Ιάπωνα φεουδάρχη και πολέμαρχου Μοri Motonari. Ο Mori Motonari είχε τρεις γιους, απίστευτα πιστούς και αφοσιωμένους στο πρόσωπο του. Ο Kurosawa αναρωτήθηκε τι θα μπορούσε να είχε γίνει αν οι γιοι του, τον πρόδιδαν. Ο ίδιος δεν είχε καταλάβει την ομοιότητα της παραβολής με τον «Βασιλιά Ληρ» του Σαίξπηρ, παρά μόνο όταν ξεκίνησε τον αρχικό προγραμματισμό της ταινίας. Έλεγε ακόμα πως ο Motonari και ο Lear εμπλέκονταν με κάποιο τρόπο που ούτε κι εκείνος μπορούσε να εξηγήσει. Έγραψε το σενάριο μετά την ολοκλήρωση του “Dersu Uzala” και το άφησε στην άκρη για επτά ολόκληρα χρόνια. Στο ενδιάμεσο ζωγράφιζε κάθε πλάνο της ταινίας, χωρίς να σταματήσει να ψάχνει για χρηματοδότηση. Το 1980 και μετά την επιτυχία του “Kagemusha”, που, όπως έλεγε ήταν η γενική πρόβα του Ran, o Kurosawa κατάφερε να εξασφαλίσει σίγουρη χρηματοδότηση από τον Γάλλο παραγωγό Serge Silberman. Το “Ran” ήταν η τελευταία ταινία της “τρίτης περιόδου του Kurosawa”(1965-1985), μια εποχή όπου είχε δυσκολίες στο να εξασφαλίζει υποστήριξη για τις ταινίες του, και αναγκαζόταν συχνά να αναζητήσει ξένη οικονομική υποστήριξη. Ενώ είχε σκηνοθετήσει πάνω από είκοσι ταινίες στις δύο πρώτες δεκαετίες της σταδιοδρομίας του, σκηνοθέτησε τέσσερις μόνο σε αυτές τις δύο δεκαετίες.

ΓΙΑ ΤΗΝ ΠΑΡΑΓΩΓΗ
Ο Kurosawa θέλοντας να παραμείνει πιστός στον επικό χαρακτήρα της ταινίας, χρησιμοποιεί 1400 κομπάρσους, με 1400 αυθεντικά κουστούμια και 200 άλογα, που είχαν εισαχθεί από τις Ηνωμένες Πολιτείες. Τα κοστούμια και οι πανοπλίες, σχεδιασμένα από την Emi Wada(Ran, Prospero’s Books, Hero, House of the Flying Daggers), ήταν χειροποίητα και πηρέ δυο χρόνια για να ολοκληρωθούν. Ο Κurosawa αγαπούσε την μαγνητοσκόπηση σε ανοιχτές και πλούσιες τοποθεσίες. Έτσι ,λοιπόν, το Ran γυρίστηκε σε ένα μεγάλο μέρος του, στο βουνό Άσο, ένα από τα μεγαλύτερα ενεργά ηφαίστεια της Ιαπωνίας. Το τρίτο κάστρο του Hidetora ,που κάηκε ολοσχερώς στην ταινία, χτίσθηκε αυτούσιο στους πρόποδες του βουνού Fuji. Συχνά χρησιμοποιούσε τρεις κάμερες για το ίδιο πλάνο, η καθεμία με διαφορετικούς φακούς και γωνίες λήψης. Οι λήψεις του είναι συνήθως μακρινές και πολύ σπάνια χρησιμοποιεί κοντινό πλάνο. Σε πολλές περιπτώσεις χρησιμοποιούσε στατικές κάμερες και έκανε γρήγορα κοντινά πλάνα, φέρνοντας την βασική σκηνή που ήθελε σε κάδρο, αντί να ακολουθεί την πορεία της μάχης. Επίσης συνήθιζε να κάνει συχνά jump-cut, έτσι ώστε να αλλάζει το ρυθμό της δράσης. Όσον αφορά τους χαρακτήρες, ο Kurosawa, χρησιμοποίησε συμβατικές τεχνικές. Με εξαίρεση, τον Ηidetora και τη Λαίδη Kaede , για τους οποίους ακολούθησε τεχνικές μακιγιάζ και κίνησης που παραπέμπουν στο Ιαπωνικό θέατρο Noh. Στατικές, σιωπηλές σκηνές, ακολουθούμενες από απότομες, ενίοτε βίαιες αλλαγές στην στάση των ηθοποιών και πολύ βαρύ θεατρικό μακιγιάζ. Το Ran θεωρείται η ακριβότερη Ιαπωνική παραγωγή που έγινε ποτέ, κοστίζοντας 12 εκατομμύρια δολάρια.

ΕΜΕΙΣ ΓΙΑ ΤΟ RAN
H ταινία εστιάζει στον εγωισμό του ανθρώπου, στην υπεροψία, τη δίψα για εξουσία και την ανάγκη για αγάπη που δεν εκφράζεται παρά μόνο όταν όλα έχουν χαθεί. Αν και κινηματογραφημένη 25 χρόνια πριν, στην εποχή μας δεν θα μπορούσε να είναι πιο επίκαιρη. Η απεικόνιση της βαθιά ριζωμένης επιθυμίας του ανθρώπου να εξουσιάζει, να υποδουλώνει και να μάχεται τον ίδιο τον άνθρωπο, με καταστροφικά αποτελέσματα, είναι πιο έγκυρη από ποτέ. Αν και στο τέλος της ταινίας, ο πολέμαρχος βρίσκεται να κατανοεί, επιτέλους, το πόσο άσκοπη ήταν η ζωή του μέσα στο μίσος, δυστυχώς στην εποχή μας αυτό, δεν έχει γίνει ακόμα κατανοητό.
Μια επανέκδοση, λοιπόν, σημάδι των καιρών μας.
Μια ταινία για σκοτεινές εποχές σε σκοτεινές εποχές.

Μ.